หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 67 - ตอนที่ 68
บทที่ 67
ในชั้นเอก ผ่านไปครึ่งเดือน ศิษย์ทั้ง 50 คนก็คุ้นเคยกันดีแล้ว อย่างน้อยก็สามารถเรียกชื่อกันและกันได้
“จื่อเซวียน คนของจวนขุนพลเทวะพวกเจ้านี่เก่งจริงๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นศิษย์ใหม่ แต่กลับเหมา 10 อันดับแรกไปเกือบหมดแล้ว” จ้าวหลิงซวงที่นั่งอยู่บนพื้นหญ้ากล่าวกับเซียวจื่อเซวียนอย่างทอดถอนใจ
นางเป็นศิษย์เก่า ปีนี้อายุ 18 ปี อยู่ในวัยที่งดงามที่สุด แต่ในชั้นเอกกลับนับว่าเป็น “คนเก่า” ไปแล้ว ก่อนเปิดเรียนนางยังอยู่ใน 10 อันดับแรกของทำเนียบวิถียุทธ์ แต่ตอนนี้กลับถูกจัดอยู่นอกอันดับที่ 15 แล้ว
จะโทษใครได้ก็แต่ศิษย์ใหม่รุ่นนี้ที่ดุร้ายเกินไป เพียงแค่คนจากจวนขุนพลเทวะก็มีถึง 7 คนแล้ว นี่ยังไม่นับองค์ชายของราชวงศ์อีก 2 พระองค์ และยังมีทายาทของปรมาจารย์กับธิดาเจ้าเมืองอีก รวมกันแล้วมีถึง 13 คนที่ล้วนแต่มีเบื้องหลังที่น่าสะพรึงกลัว
ศิษย์เก่าอย่างพวกเขาฝึกฝนอย่างหนักมานานหลายปีถึงได้บรรลุถึงขอบเขตโคจรฟ้าขั้นบรรลุ แต่ศิษย์ใหม่เหล่านี้เพิ่งจะมาก็อยู่ในระดับเดียวกันหรือใกล้เคียงแล้ว อีกทั้งเคล็ดวิชาที่แต่ละคนฝึกฝนก็มีความแตกต่างกัน ทำให้พลังต่อสู้แตกต่างกันเกือบเท่าตัว พวกเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย และถูกเหล่าทายาทจากตระกูลอำนาจสูงสุดของราชวงศ์ข่มขวัญอย่างหนัก
“ก็พอไหวขอรับ ข้าเพิ่งจะอันดับที่ 6 เอง ยังขาดอยู่นิดหน่อย” เซียวจื่อเซวียนเกาหัวกล่าว
“…” จ้าวหลิงซวงอ้าปากค้างพูดไม่ออก
ข้างๆ กัน ไป๋อี้เฉิน คุณชายตระกูลใหญ่จากแคว้นเหมันต์ก็หัวเราะอย่างขมขื่น เป็นศิษย์ใหม่เหมือนกัน เขากลับได้เพียงอันดับที่ 38 ผู้ที่สามารถรังแกศิษย์เก่าได้ มีเพียงเจ้าพวกที่มีพรสวรรค์ระดับทะลุฟ้าเหล่านี้เท่านั้น
ในสนาม มีคนกำลังประลองเคล็ดวิชากันอยู่ จ้าวหลิงซวงมองไปยังทำเนียบวิถียุทธ์ด้วยแววตาที่ซับซ้อน ตอนนี้ใน 5 อันดับแรก มีเพียงศิษย์เก่าคนเดียวที่กำลังพยุงไว้อย่างยากลำบาก ดูเหมือนจะแบกรับศักดิ์ศรีสุดท้ายของเหล่าศิษย์เก่าไว้
องค์ชายสองพระองค์ครองอันดับที่ 1 และ 2 ตามลำดับ อันดับที่ 3 คือหรงเย่เฟิงจากจวนขุนพลเทวะประกาศิตฟ้า ซึ่งเป็นคนที่น่าเกรงขามที่สุดในตอนนี้ แม้จะอายุเพียง 15 ปี แต่ลงมือโหดเหี้ยมเด็ดขาด ดูเหมือนจะผ่านการล้างบาปด้วยเลือดและไฟจากกรมแม่น้ำมรณะมาแล้ว อันดับที่ 4 คือธิดาของปรมาจารย์ท่านนั้น และอันดับที่ 5 ก็คือศิษย์เก่าผู้นั้น อดีตอันดับหนึ่งของทำเนียบ
เซียวจื่อเซวียนได้อันดับที่ 6 ตามมาด้วยพี่น้องร่วมตระกูลของเขา เซียวเฟยหยางกับเซียวเสวี่ยฉี
“แปลกจริง พี่เหยียนของเจ้า เขาทำไมไม่อยู่?” จ้าวหลิงซวงกวาดมองไปทั่วในสวนแล้วถามอย่างสงสัยใคร่รู้
สำหรับเซียวเหยียนผู้นั้น นางสนใจมากกว่า เพราะเซียวจื่อเซวียนมักจะเรียกหา “พี่เหยียน” อยู่เสมอ และแสดงความเคารพอย่างยิ่ง นี่จึงทำให้นางรู้สึกประหลาดใจ
เพียงแต่ ทุกครั้งที่จบการสอน คนผู้นั้นก็จะวิ่งหายไปในพริบตา ไม่เคยเข้าร่วมการประลองใดๆ เลย เหมือนกับคนที่อยู่นอกชั้นเรียน ตอนสอนก็มักจะแอบนอนหลับ หรือไม่ก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาวาดภาพเล่น ตอนแรกนางยังแอบชื่นชมว่าขยัน แต่ต่อมาเผลอไปเห็น ถึงได้พบว่าบนหนังสือนั้นมีแต่ภาพวาดลายเส้น เป็นภาพอสูรที่น่าเกลียดน่ากลัว และยังมีภาพของอาจารย์หลินชิวสุ่ยที่ถูกวาดให้มีหูแมวและหางอีกด้วย
“พี่เหยียนน่าจะไปเล่นแล้วขอรับ” เซียวจื่อเซวียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เขาคุ้นชินกับท่าทางของเซียวเหยียนไปนานแล้ว
“เล่น…” เมื่อได้ยินเซียวจื่อเซวียนพูดอย่างสบายๆ จ้าวหลิงซวงกับไป๋อี้เฉินก็ตะลึงงันไป
แส้บนก้นกับหวายบนหลังตั้งแต่เล็ก ได้สลักคำว่า “พยายาม” ไว้บนร่างของพวกเขาแล้ว คำว่า “เล่น” ช่างห่างไกลจากพวกเขาราวกับเป็นของต้องห้าม
“เขาไม่เข้าร่วมทำเนียบวิถียุทธ์รึ แบบนั้นจะถูกศิษย์ชั้นโทท้าทายได้นะ” จ้าวหลิงซวงกล่าวอย่างลังเล
เซียวจื่อเซวียนเบิกตาเล็กๆ อย่างโกรธเคือง “ใครกล้า! ถึงตอนนั้นใครก็ตามที่ท้าทายพี่เหยียน ข้าจะลดระดับไปอยู่ชั้นโท แล้วท้าทายมันตีกลับไปเอง!”
จ้าวหลิงซวงกับไป๋อี้เฉินถึงกับพูดไม่ออก ให้ตายสิ นี่มันจะเผด็จการเกินไปแล้ว
“เบื้องหลังของพวกเจ้าคือจวนขุนพลเทวะ คงจะไม่มีใครอยากจะท้าทาย แต่การทดสอบสมรภูมิแม่น้ำมรณะในอีก 1 ปีข้างหน้า ก็ทำได้เพียงพึ่งพาตัวเองแล้วนะ” จ้าวหลิงซวงกล่าวอย่างหงุดหงิด “สมรภูมิแม่น้ำมรณะต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น ยังไม่สามารถรวมกลุ่มได้ด้วย”
“นั่นสินะขอรับ” เซียวจื่อเซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย “เดี๋ยวกลับไปบอกพี่เหยียนเรื่องนี้หน่อย”
จ้าวหลิงซวงพูดไม่ออก คุณชายน้อยผู้นั้น สรุปแล้วไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้เลยรึ?
หลังเขาของชั้นเอก บนน้ำตกแห่งหนึ่ง สองเงาร่างกำลังนั่งดื่มเหล้าเล่นหมาก ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็กระโดดขึ้นมาจากใต้น้ำตก ตัวไม่เปียกน้ำแม้แต่หยดเดียว ในมือถือกระต่ายป่าย่างเสียบไม้สองตัว
“เจ้าเด็กนี่…” เมื่อเห็นผู้มา สองผู้เฒ่าที่กำลังเล่นหมากก็หัวเราะออกมา “หอมจริง!”
เซียวเหยียนส่งกระต่ายป่าย่างให้สองผู้เฒ่า “มาลองชิมดูขอรับ”
สองผู้เฒ่าที่กำลังเล่นหมากก็คือซ่งเหวินจินกับหวงอี้เฉินนั่นเอง ครึ่งเดือนมานี้พวกเขาถูกอาหารเลิศรสของเซียวเหยียนปราบจนอยู่หมัดไปแล้ว
“แหม เจ้าเด็กนี่ฝีมือไม่เลวจริงๆ” หวงอี้เฉินกัดไปคำหนึ่งแล้วอดไม่ได้ที่จะชมเชย
“วันนี้แพ้ให้เจ้าไปสองกระดานแล้ว เจ้าก็ควรจะกลับไปฝึกยุทธ์ได้แล้วกระมัง?” ซ่งเหวินจินกินกระต่ายป่าไปพลางกล่าว เขาถึงแม้จะชอบเล่นหมาก แต่ไม่ชอบแพ้ตลอด ยังสู้เล่นหมากกับเจ้าอ้วนหวงดีกว่า ไม่ต้องเปลืองสมองมากแถมยังชนะได้อีก
“ฝึกยุทธ์น่าเบื่อจะตายไป ไม่ใช่วิทยายุทธ์ของตำหนักขาวดำเสียหน่อย” เซียวเหยียนกล่าว
“เพิ่งจะมาก็อยากจะได้เคล็ดวิชาชั้นเลิศแล้ว เจ้านี่ช่างคิดไปได้” ทั้งสองคนต่างก็ส่ายหน้าให้เซียวเหยียนอย่างจนใจ
“ผู้เฒ่าหวง เหล้า” เซียวเหยียนทำปากชี้ไปที่เอวของหวงอี้เฉิน “วันนี้แพ้ข้าสองจิบ ยังไม่ได้ให้เลย”
มุมปากของหวงอี้เฉินกระตุก เดิมทีแค่แบ่งให้ซ่งเหวินจิน ตอนนี้กลับมีปากเล็กๆ เพิ่มขึ้นมาอีกปาก สุราสายลมเมาของเขาแทบจะไม่พอตนเองดื่มแล้ว แต่แพ้พนันก็ต้องยอมแพ้ เขาโยนน้ำเต้าเหล้าให้เซียวเหยียน “เอาแค่พอหอมปากหอมคอนะ เจ้ายังเล็ก”
เซียวเหยียนหัวเราะเหอะๆ เปิดจุกขวดก็เงยหน้าขึ้นกรอกสองอึก “รสชาติไม่เลวจริงๆ”
เมื่อเห็นท่าทางสบายๆ ของเซียวเหยียน ทั้งสองก็จนปัญญา ก้มหน้าก้มตากินกระต่ายป่าของตนเอง
เซียวเหยียนคืนน้ำเต้าเหล้าให้หวงอี้เฉิน ตบก้นแล้วกล่าว “ถ้าอย่างนั้นข้าจะมาใหม่พรุ่งนี้” พูดจบก็กระโดดทีเดียว ร่างกายราวกับลม ตกลงบนหินขาวนอกน้ำตกแล้วเดินฮัมเพลงจากไปอย่างสบายอารมณ์
“เจ้าเด็กนี่…” มองดูแผ่นหลังของเขา ทั้งสองก็หัวเราะอย่างขมขื่น ไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มที่แปลกประหลาดขนาดนี้มาก่อน
“ว่าแต่ วิชาตัวเบาที่เขาใช้เมื่อครู่ ไม่ใช่เคล็ดวิชาชั้นสูง《เคล็ดวิชาหงส์ขาว》ที่เจ้าสอนรึ?” ซ่งเหวินจินถาม
หวงอี้เฉินเคี้ยวกระต่ายป่า พูดอย่างอู้อี้ “ถูกต้อง และเจ้าเด็กนั่นดูเหมือนจะฝึกจนถึงระดับสมบูรณ์แบบแล้ว ข้าสงสัยจริงๆ ว่าตอนนั้นเพลงหมัดสะบั้นวายุนั่น เขาจะทำความเข้าใจในวันนั้นจริงๆ…”
“ครึ่งเดือนเชี่ยวชาญถึงระดับสมบูรณ์แบบ...” ซ่งเหวินจินราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง กล่าวเสียงต่ำ “ข่าวที่ตระกูลเซียวปล่อยออกมาเมื่อหลายปีก่อน หรือว่าจะเป็นการเบี่ยงเบนความสนใจ? ขุนศึกอาญายุทธ์นั่นอยู่ชายแดนตลอดทั้งปี…”
คำพูดยังไม่ทันจะจบ ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก
หวงอี้เฉินกลืนเนื้อกระต่ายป่าลงไป กรอกเหล้าลงไปหนึ่งอึก แล้วทอดถอนใจ: “ประตูขุนนางลึกดั่งทะเล ใครจะไปรู้เล่า สรุปแล้วเจ้าเด็กนี่เป็นอัจฉริยะโดยแท้ รออีก 1 ปีที่สมรภูมิแม่น้ำมรณะ เขาคงจะต้องสร้างชื่อเสียงสะท้านฟ้าแน่”
ซ่งเหวินจินพยักหน้าเล็กน้อย ทันใดนั้น เขาก็สังเกตเห็นว่าแผ่นหลังของเซียวเหยียนหายไปที่หัวมุม “เจ้าเด็กนี่ เดินผิดทางแล้วกระมัง”
“หืม? เจ้าไม่ได้บอกเขารึ ทางนั้นคือทางที่ไปยังแม่น้ำมรณะ”
บทที่ 68
เซียวเหยียนเดินไปตามทางเดินหินกรวดที่เปียกชื้นหลายลี้ ก็มาถึงริมสระน้ำลึกของน้ำตกอีกแห่งหนึ่ง
“แปลกจริง เมื่อครู่เหมือนจะได้ยินเสียงขลุ่ย” เซียวเหยียนกวาดตามองไปรอบๆ หรือว่าจะเป็นภาพลวงตา?
น้ำตกข้างหน้าเป็นม่านน้ำ แต่ในช่องว่างของสายน้ำกลับดูเหมือนจะมีศาลเจ้าเล็กๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่
เซียวเหยียนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ร่างกายวูบไหว ใช้วิชาตัวเบาหงส์ขาวระดับขั้นเทวะออกมา ราวกับนกที่บินทะลุป่า เขาลอดผ่านม่านน้ำเข้าไปโดยที่ทั่วร่างกลับไม่เปียกแม้แต่น้อย
แต้มศิลปะยุทธ์ 3 แต้มที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ ใช้ไป 2 แต้มกับวิถีตัวเบา ทำให้เขาทำความเข้าใจเคล็ดวิชาชั้นสูงแขนงนี้ได้อย่างง่ายดาย
ขณะที่เซียวเหยียนเข้าสู่ม่านน้ำ ไกลออกไปจากน้ำตก บนแท่นหินอีกแห่งหนึ่งที่ตะไคร่น้ำขึ้นเต็ม มีสองเงาอรชรยืนอยู่
“เอ๊ะ เยว่เหยา เมื่อครู่ทางนั้นเหมือนจะมีคนเดินผ่านไป?” ซูซินอี๋กล่าวอย่างประหลาดใจพลางชี้ไปยังหน้าน้ำตก
“เหมือนจะใช่” หลิวเมิ่งฉีก็สังเกตเห็นเช่นกัน แต่เงาร่างนั้นวูบไหวแล้วหายไป ดูเหมือนจะสวมชุดสำนักของเรือนนอก
“ดูเหมือนว่าข้าไม่ได้ตาฝาด ศิษย์เรือนนอกมาที่นี่ทำไมกันนะ?” ซูซินอี๋กล่าวอย่างสงสัย “เขาดูเหมือนจะเข้าไปในศาลเจ้าผู้ครองทิศ คงจะไม่ใช่ว่าจะเข้าแม่น้ำมรณะหรอกนะ?”
หลิวเมิ่งฉีละสายตากลับมา ส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่ได้สนใจเรื่องนอกกายเช่นนี้ นางหยิบขลุ่ยในมือขึ้นมาและเป่าเบาๆ อีกครั้ง
…
หลังม่านน้ำ เซียวเหยียนมองดูศาลเจ้าตรงหน้า มันเล็กมาก สูงประมาณครึ่งตัวคน แต่รูปทรงกลับประณีต ข้างในมีเทวรูปสององค์ หนึ่งชายหนึ่งหญิง ดูเหมือนจะเก่าแก่เกินไปจนใบหน้าดูเลือนรางไปมากแล้ว หากดูอย่างละเอียดก็จะพอมองออกถึงรูปลักษณ์เดิมได้ ซึ่งน่าจะค่อนข้างใจดีและอ่อนโยน
สองข้างของศาลเจ้ามีป้ายแนวตั้งอยู่คู่หนึ่ง:
ปฐพีให้กำเนิดหมื่นสรรพสิ่ง
พสุธากลบฝังเหล่าชีวา
ด้านบนยังมีป้ายแนวนอนอีกหนึ่งป้าย: ผู้ครองหนึ่งทิศ
ตอนที่เซียวเหยียนกำลังมองสำรวจศาลเจ้า ทันใดนั้นในศาลเจ้าก็มีสมุดเล่มเล็กเล่มหนึ่งบินออกมาและเปิดออกอยู่ตรงหน้าของเขา จากนั้นกระดาษแผ่นหนึ่งก็บินออกมาจากข้างใน ราวกับแสงศักดิ์สิทธิ์ที่ยิงเข้าใส่ศีรษะของเซียวเหยียนอย่างรวดเร็ว
ในใจของเซียวเหยียนตกใจอย่างแรง เขาอยากจะหลบหลีก แต่ด้วยระดับพลังขอบเขตสิบห้าลี้ของเขากลับยังตอบสนองไม่ทัน และถูกแสงนั้นกลืนเข้าไป
ในทันใดนั้น ฟ้าดินรอบๆ ดูเหมือนจะถูกแสงน้ำท่วมท้น จากนั้นก็จางหายไป เผยให้เห็นโลกอีกชั้นหนึ่งที่ดูเหมือนจริงเหมือนฝัน ถ้ำที่มืดสลัวพลันพร่ามัวลง ราวกับมีม่านพลังงานคล้ายแสงน้ำปกคลุมอยู่ภายในสามเชียะรอบตัวเขา
พร้อมกันนั้น ตรงหน้าของเซียวเหยียนกลับปรากฏอักษรทองมายาขึ้นมาเป็นแถว:
【ท่านได้เข้าสู่แม่น้ำมรณะแล้ว】
【ยืนยันที่อยู่ของท่านแล้ว: ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์, เมืองมรกต】
【โปรดทิ้งนามของท่านในแม่น้ำมรณะไว้】
เซียวเหยียนตะลึงงันไป ข้าเข้าสู่แม่น้ำมรณะแล้วรึ? เขากวาดตามองไปรอบๆ ม่านพลังที่เหมือนเยื่อน้ำไหลปกคลุมอยู่ แสงนอกม่านพลังมืดสลัว มองเห็นภูเขาที่พังทลายอยู่บ้างลางๆ ว่างเปล่าอย่างยิ่ง ไม่ใช่ถ้ำภูเขาที่คับแคบเมื่อครู่อย่างแน่นอน
นี่คือสถานที่ลึกลับและอันในตำนานรึ? ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!
แสงทองที่เจาะเข้าไปในหน้าผากของเซียวเหยียนเมื่อครู่ รวมตัวกันอยู่ในมือของเขากลายเป็นกระดาษทองว่างเปล่าแผ่นหนึ่ง พร้อมกันนั้นข้อมูลก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง เซียวเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกัดนิ้วทิ้งนามในแม่น้ำมรณะของตนเองไว้บนกระดาษทอง:
จันทราสายลม
เมื่อเขาเขียนเสร็จ บนกระดาษก็สาดแสงทองออกมา กลบฝังชื่อที่เขียนด้วยเลือดสด จากนั้นก็กลายเป็นแสงทองหายวับเข้าไปในร่างกายของเซียวเหยียน ในขณะเดียวกัน ม่านพลังเยื่อน้ำรอบๆ ก็ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นภูเขาที่พังทลายและดินแดนที่รกร้างว่างเปล่าข้างนอก
ในสมองของเขา ปรากฏข้อมูลขึ้นมาโดยอัตโนมัติ:
เขตแดน: แม่น้ำมรณะแห่งขุนเขาอุดม
ระดับความสำเร็จของแม่น้ำมรณะ: 0%
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมอง ท้องฟ้าสีแดงเลือด ตะวันอัสดงดุจโลหิต ตรงหน้าคือภูเขาที่รกร้างว่างเปล่าลูกหนึ่ง ซึ่งมีหมู่บ้านและควันจากการหุงต้มอยู่
สายตาของเซียวเหยียนสั่นไหวเล็กน้อย เขาปล่อยจิตวิญญาณออกไปสำรวจก่อน ก็เห็นลักษณ์วิญญาณที่มีรูปลักษณ์เหมือนกับร่างจริงของเขาบินออกมาจากบนศีรษะ ทะยานขึ้นไปอยู่เหนือหมู่บ้านและมองลงมายังภูเขาทั้งลูกที่อยู่เบื้องล่าง แต่เมื่อมองไปไกลสุดลูกหูลูกตา เขาก็เห็นว่าสุดขอบของแม่น้ำมรณะถูกกลุ่มความมืดล้อมรอบอยู่ เมื่อสายตาของจิตวิญญาณแทรกซึมเข้าไป กลับมีความรู้สึกที่น่าขนลุกขนพอง ดูเหมือนว่าในความมืดนั้นมีบางสิ่งที่มิอาจไปรบกวนได้!
เซียวเหยียนรีบดึงการรับรู้ของจิตวิญญาณกลับมาและจำกัดขอบเขตไว้เพียงแค่หมู่บ้านบนภูเขาและบริเวณโดยรอบ ในหมู่บ้านมีคนเฒ่าคนหนุ่มเดินไปมา ชายไถนาหญิงทอผ้า ดูสงบสุขอย่างยิ่ง…หากสามารถละเลยใบหน้าที่น่ากลัวของพวกเขาได้ ทุกคนล้วนหน้าตาเหี่ยวแห้ง คนชราเหมือนศพแห้ง เด็กน้อยลูกตาดำเหมือนหลุมดำ หญิงสาวทอผ้ามีเล็บเหมือนคมมีดและฟันแหลมคม
ช่างเป็นแดนมรณะโดยแท้… เซียวเหยียนทอดถอนใจ
“ต้องจัดการพวกเขาทั้งหมด ถึงจะนับว่าสำเร็จรึ?” เซียวเหยียนครุ่นคิด เขาคิดจะถอยออกไป แต่ต้องเข้าไปในศาลเจ้าที่สอดคล้องกันในแม่น้ำมรณะก่อนถึงจะได้ ซึ่งจากการสำรวจก็พบว่ามันตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน ตำแหน่งนี้ช่างเลวทรามเสียจริง…
“คนนั้น ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าที่นี่สินะ ขอบเขตสืบทอดวิญญาณ ผู้ล่วงลับยังจะมีลักษณ์วิญญาณของตนเองได้ด้วยรึ?” สายตาของเซียวเหยียนจับจ้องไปที่หลังเขาของหมู่บ้าน ที่นั่นมีบัณฑิตในชุดดำคนหนึ่งนั่งอยู่ ด้านหลังมีลักษณ์วิญญาณหญิงสาวที่ควันดำพลุ่งพล่านเกาะอยู่ ดูประหลาดซ้อนประหลาด
เมื่อสำรวจสถานการณ์เสร็จ เซียวเหยียนก็ไม่รอช้า หลังจากที่จิตวิญญาณกลับเข้าร่าง เขาก็เดินตรงไปยังหมู่บ้าน “สวัสดี สวัสดี…” เขายิ้มพลางยกมือขึ้นทักทายชาวบ้านที่ปากหมู่บ้าน
ชายชราที่เดิมทีจูงเด็กน้อยอยู่กลับคำรามลั่นอย่างรุนแรง และพุ่งเข้าหาเซียวเหยียนอย่างดุร้ายพร้อมกับเด็กน้อย
“กระตือรือร้นขนาดนี้เชียว” เซียวเหยียนพูดอย่างจนใจ เขาหักกิ่งไม้แห้งกิ่งหนึ่งลงมาอย่างสบายๆ แล้วตวัดเบาๆ
หิมะโปรยปรายลงมาทั่วฟ้า ชายชราและเด็กน้อยที่พุ่งเข้ามายังไม่ทันจะถึงในระยะสองจั้งหน้าเซียวเหยียน ก็พลันร่างกายแข็งทื่อ ศีรษะหักลง บาดแผลคมกริบเรียบเนียนอย่างยิ่ง
จากนั้น เซียวเหยียนก็ถือกิ่งไม้แห้งเดินไปตามทางโบราณเข้าไปในหมู่บ้าน ชาวนาที่กำลังปักดำอยู่ในนาตามทางเมื่อสังเกตเห็นเขาก็พากันคำรามแล้วพุ่งเข้ามา
ฝีเท้าของเซียวเหยียนไม่หยุด เขาตวัดกิ่งไม้แห้งอย่างสบายๆ ราวกับมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนร่างของชาวบ้านเหล่านั้น ทำให้ร่างกายของพวกเขาพลันแข็งทื่อ
เมื่อเซียวเหยียนลึกเข้าไปในหมู่บ้าน ชาวบ้านก็ยิ่งพากันมามากขึ้น มีทั้งแม่บ้านที่ถือหม้อชาม และหญิงสาวลิ้นยาวที่ทอผ้า
“ล้วนแต่เป็นขอบเขตโคจรฟ้า หืม…ยังมีระดับขั้นบรรลุอีกไม่กี่คนด้วย” เซียวเหยียนตวัดกิ่งไม้แห้งอย่างสบายๆ ทิ้งไว้เบื้องหลังเพียงซากศพที่ขาดสะบั้นกองอยู่บนพื้น
“นี่คงจะไม่ใช่แม่น้ำมรณะที่จะใช้สอบในอีก 1 ปีข้างหน้าหรอกนะ?” เซียวเหยียนพึมพำ เขารู้สึกว่าความแข็งแกร่งของแม่น้ำมรณะนี้ไม่สูงเท่าไหร่ อันตรายใหญ่หลวงที่สุดที่เห็นในตอนนี้ก็คือบัณฑิตในชุดดำหลังหมู่บ้าน ซึ่งอยู่ในขอบเขตสืบทอดวิญญาณ
เมื่อชาวบ้านทีละคนล้มลง เซียวเหยียนก็เหลือบมองกระดาษทองในฝ่ามือ บนนั้นปรากฏข้อมูลขึ้นมา: ระดับความสำเร็จของแม่น้ำมรณะ 89%
“ด้วยลักษณะพิเศษของแม่น้ำมรณะ ถึงแม้จะจัดการพวกเขาทั้งหมด ก็ดูเหมือนจะไม่สามารถทำได้ถึง 100% และสลายไปโดยสิ้นเชิง” เซียวเหยียนพึมพำกับตนเอง ความยากลำบากในการปราบแม่น้ำมรณะก็อยู่ตรงนี้ ต้องไขปริศนาให้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ถึงจะทำให้มันหายไปได้ ขอเพียงไขปริศนาไม่ได้ มันก็จะฟื้นฟูขึ้นมาอีกครั้ง
เซียวเหยียนเดินผ่านหน้าศาลเจ้า แต่ไม่ได้เลือกที่จะถอยออกไป ในเมื่อมาแล้ว เขาก็ตั้งใจจะลองดูว่าตนเองจะสามารถทำได้ถึงระดับใด