หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 62
ทั้งสองคนต่างก็นึกถึงความเป็นไปได้ข้อนี้ สายตาก็แลกเปลี่ยนกัน และสีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย
ในฐานะอาจารย์ผู้สอนในสำนักศึกษา พวกเขาจะช่วยศิษย์โกงได้อย่างไร? ไม่ได้เด็ดขาด! ถึงแม้เจ้าจะเป็นคุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะก็ไม่ได้ ไม่ได้ให้ของขวัญ…เอ๊ย ของขวัญอะไรกัน ถึงให้ของขวัญก็ไม่ได้ เจ้าก็ไม่ใช่องค์ชาย…
ในขณะที่สมองของทั้งสองกำลังหมุนติ้วว่าจะปฏิเสธเด็กหนุ่มผู้นี้อย่างนุ่มนวลได้อย่างไร เซียวเหยียนก็ได้ตอบคำพูดของหวงอี้เฉินแล้ว:
“เคล็ดวิชานั่นน่ะหรือ ข้าทำเป็นแล้วขอรับ”
“ที่จริงแล้ว เจ้าคิดว่ามันยากก็เป็นเรื่องปกติ ค่อยๆ ทำความเข้าใจไปก็…”
คำพูดของหวงอี้เฉินยังไม่ทันจะจบ เขาก็พลันชะงักไป มองเซียวเหยียนอย่างงุนงง “เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ข้าบอกว่า เคล็ดวิชาบนศิลาจารึก ข้าทำเป็นแล้วขอรับ” เซียวเหยียนทำได้เพียงพูดซ้ำอีกครั้ง สงสัยว่าตาเฒ่าคนนี้หูตึง
“ทำเป็นแล้ว?”
ชายชราในชุดสีเทาที่นั่งอยู่ตรงข้าม ซ่งเหวินจิน มองเซียวเหยียนอย่างประหลาดใจ ความหมายของคำว่า “ทำเป็นแล้ว” คือเข้าสู่ทำเนียบแล้วอย่างนั้นรึ?
“เจ้าเลือกเพลงหมัดสะบั้นวายุ หรือเพลงเท้าเก้าดาวสามซ้อน?” หวงอี้เฉินได้สติกลับมา อดไม่ได้ที่จะมองสำรวจเซียวเหยียน เจ้าเด็กนี่กำลังโม้ใช่หรือไม่?
“เพลงหมัดสะบั้นวายุขอรับ”
เซียวเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนจะรู้สึกว่าเรื่องแบบนี้ก็น่าประหลาดใจอยู่บ้าง จึงเหวี่ยงหมัดออกไปโดยตรงทันที ลมหมัดสั่นสะเทือนเล็กน้อย มีเสียงพลังหมัดคำรามต่ำออกมา ราวกับมีคมลมที่เฉียบคมทะลุผ่านออกมา
สายตาของทั้งสองคนจับจ้อง จำได้ว่านี่คือหนึ่งในกระบวนท่าโจมตีของเพลงหมัดสะบั้นวายุ ถึงกับสามารถชกจนเกิดเสียงลมสะบั้นได้แล้ว นี่ไม่ใช่แค่การเข้าสู่ทำเนียบธรรมดาๆ แต่มีความคล่องแคล่วจนถึงขั้นบรรลุแล้ว
หรือว่า…
ทั้งสองคนมองหน้ากัน สายตาก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมา ได้ยินชื่อเสียงของหอฟังเสียงฝนแห่งตระกูลเซียวมานาน ว่ารวบรวมเคล็ดวิชานับไม่ถ้วน หรือว่าเพลงหมัดสะบั้นวายุก็รวมอยู่ในนั้นด้วย? แต่เคล็ดวิชาสามแขนงบนศิลาจารึก ล้วนเป็นสิ่งที่สำนักของพวกเขารวบรวมไว้ และเปลี่ยนใหม่ทุกหกปี ไม่เคยได้ยินว่าเคยปรากฏสู่ภายนอกมาก่อน?
ระหว่างมหาอำนาจด้วยกัน ความสัมพันธ์นั้นซับซ้อน ในใจของสองผู้เฒ่าเกิดความคิดขึ้นมามากมาย แต่ก็รีบกดมันลงไปอย่างรวดเร็วและไม่ได้ซักถามเซียวเหยียนต่อ
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า เซียวเหยียนจะอาศัยเวลาเพียงชั่วครู่ ก็สามารถทำความเข้าใจเพลงหมัดชุดนี้ได้ เวลาเพียงเท่านี้ แค่เพียงพอที่จะอ่านอย่างละเอียดได้หนึ่งรอบ หากสามารถทำความเข้าใจได้เพียงผิวเผินก็ไม่เลวแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการบรรลุถึงระดับคล่องแคล่วหรือถึงขั้นบรรลุ
“ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็นับว่าผ่านด่านแล้ว แต่พวกเราไม่ได้รับผิดชอบการทดสอบ เจ้าไปหาท่านอาจารย์คนนั้นเถิด”
หวงอี้เฉินชี้ไปยังกลางลานกว้าง ที่นั่นมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง สีหน้าจริงจัง ตรงหน้าเขามี 4 คนกำลังร่ายรำเคล็ดวิชาอยู่ แต่ท่าทางเห็นได้ชัดว่ายังติดขัดอยู่บ้าง
“เดี๋ยวข้าค่อยไปขอรับ”
เซียวเหยียนกลับไม่รีบร้อน แต่สายตากลับจับจ้องไปที่กระดานหมากตรงหน้าทั้งสองคน มองไปมาสองสามทีก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทันที “หมากกระดานนี้ใกล้จะแพ้แล้วนะ”
“หืม?”
สองผู้เฒ่าต่างประหลาดใจ หวงอี้เฉินเลิกคิ้ว “เจ้าอายุยังน้อย กลับเข้าใจหมากด้วยรึ?”
“พอจะเข้าใจเล็กน้อยขอรับ” เซียวเหยียนกล่าวอย่างถ่อมตน
“โอ้?”
ซ่งเหวินจินที่นั่งอยู่ตรงข้ามกลับยิ้มออกมา มองหวงอี้เฉินอย่างเย้ยหยัน “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลองพูดดูสิว่า ใครแพ้ใครชนะ?”
หวงอี้เฉินได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มพลางด่าเขาอย่างไม่สบอารมณ์
เซียวเหยียนชี้ตามความจริง “หากยังคงเดินตามทางหมากเดิม เขาจะแพ้” พูดจบก็ชี้ไปยังหวงอี้เฉิน
หวงอี้เฉินหน้าแดงขึ้นมา รู้สึกอับอายอยู่บ้าง จึงเชื่อแล้วว่าเจ้าเด็กนี่เข้าใจหมากอยู่จริงๆ เขาไอเบาๆ สองสามครั้ง “ข้าแค่ไปรับพวกเจ้า จิตใจไม่ได้อยู่บนกระดาน ไม่ได้ตั้งใจเล่น”
“ไปๆๆ” หากไม่ใช่เพราะเห็นแก่เด็กรุ่นหลังที่อยู่ด้วย ซ่งเหวินจินคงได้เตะเขาสองสามทีเป็นแน่
จากนั้นซ่งเหวินจินก็กล่าวกับเซียวเหยียน “ฟังจากที่เจ้าพูดแล้ว หมากกระดานนี้เขายังมีโอกาสชนะรึ?”
“มีขอรับ” เซียวเหยียนพยักหน้า น้ำเสียงในตอนนี้ไม่ได้สบายๆ อีกต่อไป แต่กลับแน่วแน่อย่างยิ่ง: “หากเปลี่ยนทางหมากใหม่ สามารถชนะได้!”
“โอ้?” ซ่งเหวินจินตอนแรกแค่ถามหยอกๆ เมื่อได้ยินคำพูดนี้กลับชะงักไป รอยยิ้มพลันจางลง กล่าวอย่างเรียบเฉย “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลองพูดดูสิว่า หมากกระดานนี้เขาจะชนะได้อย่างไร?”
หวงอี้เฉินประหลาดใจและมองเซียวเหยียนอย่างสงสัยใคร่รู้เช่นกัน สามารถมองออกถึงแพ้ชนะ แสดงว่าอย่างน้อยก็เข้าใจกฎพื้นฐาน แต่จะมองออกถึงทางชนะเลยรึ? ล้อเล่นน่า ขนาดข้ายังหาโอกาสชนะไม่เจอเลย
“วางลงตรงนี้” เซียวเหยียนใช้นิ้วชี้ไปบนกระดานหมาก
ซ่งเหวินจินมองแวบหนึ่ง ยิ้มเย็นเล็กน้อย “หากข้าลงตรงนี้เล่า?” เขาชี้ไปยังจุดที่อยู่ติดกัน
“ตรงนี้” เซียวเหยียนชี้ต่อไป
“แล้วข้าตรงนี้เล่า?”
“ตรงนี้”
“ข้า…” ซ่งเหวินจินกำลังจะชี้ไปยังจุดปิดล้อมต่อไป ทันใดนั้นสีหน้าก็ชะงักไป เขานิ่งจ้องมองกระดานหมาก สายตาสั่นไหวไม่แน่นอน
ณ ตำแหน่งที่นิ้วของพวกเขาชี้ไปไม่มีเม็ดหมากวางอยู่ แต่ในสมองของเขา กระดานหมากนี้กลับถูกสลักลงไปแล้ว และตำแหน่งเหล่านั้นก็มีเม็ดหมากวางอยู่ เส้นชีพจรที่ขาดไปนั้น ดูเหมือนจะสามารถเชื่อมต่อกันได้!
สายตาของซ่งเหวินจินเคร่งขรึมขึ้นมา เขาดึงนิ้วที่ชี้อยู่บนกระดานหมากกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิด
ข้างๆ กัน หวงอี้เฉินตอนแรกยังมองไม่เห็นเค้าลาง แต่เมื่อเห็นสหายเก่าพลันเปลี่ยนสีหน้าก็ชะงักไปในใจ จากนั้นก็มองอย่างละเอียด ไม่นานนัก ในแววตาของเขาก็ปรากฏประกายแวววาว อดไม่ได้ที่จะมองไปยังเซียวเหยียน ไม่กี่ก้าวนี้มีความรู้สึกเหมือนงูเลื้อยเชื่อมต่อกันจริงๆ! ถึงกับทำให้กระดานหมากที่กำลังจะตาย ปรากฏชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย!
“ข้าอยู่ที่นี่…” ครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ซ่งเหวินจินก็ชี้ไปยังอีกแห่งหนึ่ง ตั้งใจจะตัดหัวมังกรบนกระดานหมากให้ขาดโดยสิ้นเชิง
เซียวเหยียนดูเหมือนจะคาดการณ์ไว้แล้ว ยกมือขึ้นชี้อีกแห่งหนึ่ง “มุมกระโดดเล็ก ปลายแหลมทำลายกระบวนท่า” หากวางหมากลงในที่ที่ชี้ไป จะเชื่อมต่อกันเป็นมีดบิน ทะลวงเปิดทางสังหาร!
แปะ!
หวงอี้เฉินเมื่อมองเห็นชัดเจนแล้ว อดไม่ได้ที่จะตบต้นขาอย่างแรง ตานี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ! ข้าทำไมถึงคิดไม่ถึงนะ? ทำไมถึงมองไม่เห็น?!
รูม่านตาของซ่งเหวินจินหดเล็กลงเล็กน้อย เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของเซียวเหยียน ในตอนนี้กลับมีความรู้สึกราวกับอยู่ในฝัน เด็กหนุ่มที่อ่อนเยาว์ถึงเพียงนี้ ฝีมือหมากกลับแก่กล้าและโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้เชียวรึ?!
“มา มา เจ้านั่ง เจ้าเล่น” หวงอี้เฉินใช้สองมือยันพื้น ขยับก้นหลีกทางให้ “ให้ข้าดูสิว่าเจ้าจะเล่นได้ถึงระดับไหน แพ้ก็ไม่เป็นไร หากชนะจริงๆ ข้าให้เจ้าจิบสุราสายลมเมาหนึ่งจิบ”
“ดีขอรับ” เซียวเหยียนพยักหน้าและไม่ได้เกรงใจ เขามาที่นี่ก็เพื่อหมากกระดานนี้อยู่แล้ว
เขานั่งลงตามสบาย บนพื้นหญ้าสีเขียวยังคงมีไออุ่นหลงเหลืออยู่บ้าง
ซ่งเหวินจินขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา เขาจ้องมองเซียวเหยียนอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ก่อนจะเก็บงำจิตใจ กล่าวเสียงทุ้ม “ถ้าอย่างนั้นก็มาลองดูกัน”
นิ้วของเซียวเหยียนสอดเข้าไปในโถหมาก ระหว่างร่องนิ้วชี้กับนิ้วกลางหนีบเม็ดหมากดำขึ้นมาและวางลงบนกระดาน เติมเต็มตำแหน่งที่ชี้ไปเมื่อครู่ก่อน
ตรงข้ามกัน ซ่งเหวินจินก็ไม่พูดอะไรสักคำและวางหมากตาม
ทั้งสองคนเริ่มประลองกันอย่างจริงจัง
บนลานกว้าง บุตรหลานตระกูลใหญ่และอัจฉริยะจากยุทธภพมากมายกำลังร่ายรำวิชาตัวเบาและเพลงหมัด เหงื่อไหลไคลย้อยเพื่อช่วงชิงที่นั่งในชั้นเรียนระดับสูง ส่วนในมุมนี้ บนกระดานหมากเล็กๆ กลับเป็นการต่อสู้ที่โหดเหี้ยมและหลอกลวง การวางหมากดุจคมดาบ ทุกย่างก้าวคือกระบวนท่าสังหาร!
ครู่ใหญ่ ฝ่ามือที่แก่ชราก็สั่นเทาหยิบเม็ดหมากเม็ดหนึ่งขึ้นมาจากโถ แต่สั่นเทาอยู่ครู่หนึ่งก็หลุดจากปลายนิ้วร่วงหล่นลงมา บนใบหน้าที่แก่ชราของซ่งเหวินจิน ณ เวลานี้กลับเต็มไปด้วยเหงื่อ เหมือนกับเหล่าศิษย์หนุ่มสาวที่กำลังร่ายรำหมัดมวยอยู่บนลานกว้าง
หมากกระดานนี้…แพ้ชนะตัดสินแล้ว
“ข้า…แพ้แล้ว” ลำคอของซ่งเหวินจินดูเหมือนจะแห้งผาก เสียงของเขายากลำบาก
ข้างๆ กัน หวงอี้เฉินอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเชื่อที่ได้เห็นหมากกระดานนี้ หมากกระดานที่ตนเองกำลังจะแพ้ กลับอยู่ภายใต้การพลิกสถานการณ์ของเซียวเหยียน ทำลายทางหมากโดยสิ้นเชิง ยึดพื้นที่ที่เสียไปกลับคืนมาทั้งหมด ทุกย่างก้าวคือการบุกสังหาร สุดท้ายตอนนับแต้มกลับชนะไปครึ่งแต้ม!
อย่าได้ดูถูกชัยชนะที่เล็กน้อยเพียงครึ่งแต้ม แต่การสามารถพลิกสถานการณ์ที่ย่ำแย่มาถึงระดับนี้ได้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ!
“ผู้อาวุโสออมมือให้แล้ว” เซียวเหยียนชักมือกลับมาและโค้งคำนับเล็กน้อย
ฝีมือหมากของเขาระดับ 5 มักจะเล่นกับท่านอาห้า ยังไม่ค่อยได้ประลองกับยอดฝีมือข้างนอกเท่าไหร่ ฝีมือหมากของสองท่านนี้น่าจะด้อยกว่าท่านอาห้าเล็กน้อย น่าจะประมาณระดับ 4 ซึ่งก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว
ซ่งเหวินจินหัวเราะอย่างขมขื่น เงยหน้าขึ้นมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง มีความรู้สึกเหมือนมองสัตว์ประหลาด หัวของเจ้าเด็กตระกูลเซียวนี่มันโตมาอย่างไร อายุก็ยังไม่เท่ากับเวลาที่ข้าเล่นหมากเลย กลับชนะข้าได้อย่างนี้? หรือว่าการเล่นหมากนี่ก็ต้องอาศัยพรสวรรค์ด้วย?
“เก่ง! เก่ง!” ข้างๆ กัน หวงอี้เฉินทึ่งจนตาค้าง
เซียวเหยียนยิ้มๆ “เมื่อครู่เป็นโชคช่วย ไม่สู้เรามาเล่นกันอีกกระดาน?”
ซ่งเหวินจินถึงกับพูดไม่ออก กล่าวอย่างหงุดหงิด “เจ้ายังไม่ได้ทดสอบเคล็ดวิชาไม่ใช่รึ โควต้าของชั้นเอกมีไม่มากนะ เจ้าไปเอาโควต้ามาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“เอ่อ ก็ได้ขอรับ” เซียวเหยียนได้สติกลับมา ในใจถึงแม้จะไม่ค่อยใส่ใจโควต้าเท่าไหร่ แต่เพื่อไม่ให้ยุ่งยากในอนาคต ไปจัดการสักครั้งก็ดี
“ถ้าอย่างนั้นผู้อาวุโสรอข้าก่อนนะ เดี๋ยวข้ากลับมานะขอรับ” เซียวเหยียนกล่าว
ซ่งเหวินจินกับหวงอี้เฉินสีหน้าแปลกๆ มองเขา ทำไมรู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่มีความยึดติดกับการเล่นหมาก มากกว่าการเข้าชั้นเอกเสียอีก?
“ต้องรอนะขอรับ” เซียวเหยียนลุกขึ้น ก่อนจะไปก็ไม่วางใจเรียกอีกเสียงหนึ่ง จากนั้นก็รีบวิ่งไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่กลางลานกว้าง