หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 61
บทที่ 61
เรื่องนี้เซียวเหยียนไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ ในช่วง 5 ปีนี้ที่เขาติดตามท่านอาสองไปตกปลา ท่านปู่ทราบว่าเขาไม่ได้สืบทอดวิญญาณที่ศาลบรรพชน ถึงแม้จะโกรธ แต่เพื่อให้เขามีวิชาไว้ป้องกันตัวในอนาคต จึงได้ชี้แนะเพลงหมัดให้เขาบ้าง
ดังนั้นบนหน้าต่างสถานะ นอกจากเพลงกระบี่แล้ว ยังได้บันทึกอีกสายหนึ่ง:
วิถีแห่งหมัด
ซึ่งได้เลื่อนขึ้นถึง…ระดับ 6!
นอกจากวิถีแห่งหมัดแล้ว ทั้งวิถีกายเนื้อ เพลงกระบี่ และวิถีแห่งปราณ ก็ล้วนแต่ถูกเซียวเหยียนเลื่อนขึ้นถึงระดับ 6 ทั้งหมด! ในช่วง 5 ปีที่ผ่านมานี้ เขายุ่งอยู่ทั้งวัน และศิลปะหลายแขนงก็มีความก้าวหน้าอย่างมาก
วิถีนักตกเบ็ดระดับ 5, วิถีแห่งหมากระดับ 5, วิถีการทำอาหารระดับ 6, วิถีพู่กันระดับ 5, วิชากวีระดับ 3, ดีดฉินระดับ 3
แต้มศิลปะยุทธ์ที่ได้มาทั้งหมดคือ 27 แต้ม ตอนนี้ใช้ไปแล้ว 24 แต้ม ยังเหลืออีก 3 แต้มเก็บไว้เผื่อฉุกเฉิน
เซียวเหยียนตอนแรกคิดจะเลื่อนสายใดสายหนึ่งให้ถึงขีดจำกัดก่อน แต่เมื่อลองสำรวจดูก็พบว่าทุกวิถีล้วนแต่มีสามระดับเป็นธรณีประตูสำคัญ
จากระดับ 3 ไประดับ 4 ต้องเข้าถึง “จิตใจ”
และตอนที่วิถีการทำอาหารเลื่อนขึ้นถึงระดับ 6 จนเต็มค่าประสบการณ์แล้ว ก็มีแจ้งเตือนว่าต้องบรรลุถึง “จิตวิญญาณ” แห่งการทำอาหารถึงจะสามารถเลื่อนระดับต่อไปได้
หากว่าการเข้าถึง “จิตใจ” คือการจดจ่อและความรักที่มุ่งมั่น เช่นนั้นการเข้าถึง “จิตวิญญาณ” ก็ต้องอาศัยสติปัญญาแล้ว ต้องเชี่ยวชาญในรสชาติแห่งวิถีอย่างแท้จริง ต้องทำอาหารที่ฉีกกรอบประเพณีเดิมได้ และในอาหารต้องมีจิตวิญญาณ
การเล่นหมากก็เช่นเดียวกัน การวางหมากไม่ใช่เพียงแค่การแพ้ชนะ แต่ยังต้องมีปัญญาและจิตวิญญาณของตนเอง หรือที่เรียกว่าหมากตาทิพย์ หมากที่น่าทึ่ง เหนือกว่าโลกิยะและการมองเห็น!
อยากจะแข็งแกร่ง ต้องบ้าคลั่งก่อน!
ได้ยินมาว่าเหนือกว่าการเข้าถึงจิตวิญญาณ ยังมีขอบเขตที่สูงกว่านั้นอีก คือการเข้าถึงความเป็น “ปราชญ์” แต่ถึงแม้จะเป็นท่านอาสองที่ถูกขนานนามว่าเป็นปรมาจารย์หมัด ในเพลงหมัดก็เป็นเพียงสภาวะจิตใจที่เข้าถึงจิตวิญญาณ แต่กลับยังไม่สามารถเข้าถึงความเป็นปราชญ์ได้
เซียวเหยียนคาดเดาว่า เมื่อตนเองไปถึงระดับ 9 ในอนาคต อาจจะต้องมีสภาวะจิตใจที่เข้าถึงความเป็นปราชญ์แล้ว ยากที่จะจินตนาการว่านั่นเป็นสภาวะเช่นไร แต่ตอนนี้ แม้แต่การเข้าถึงจิตวิญญาณเขาก็ยังทำไม่ได้
เมื่อหน้าต่างสถานะบันทึกสำเร็จ ข้อมูลมากมายของเพลงหมัดสะบั้นวายุ ก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง เซียวเหยียนเพียงแค่หลับตาเล็กน้อย ก็ย่อยข้อมูลจนหมดอย่างรวดเร็ว เขาราวกับฝึกฝนเพลงหมัดนี้มา 50 ปี รู้แจ้งแทงตลอดทุกกระบวนท่า ได้ทำลายขั้นเทวะไปแล้ว ไม่เพียงแต่เติมเต็มข้อบกพร่อง แต่ยังเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงความหมายที่แท้จริงของเพลงหมัด
สมกับชื่อของมัน หมัดสามารถสะบั้นวายุ ทะลวงลมได้ สามารถเป็นได้ดั่งดาบกระบี่ มีพลังทำลายล้างที่เหนือกว่าหมัดเท้าทั่วไป! เคล็ดวิชาชั้นสูงแขนงนี้ ในมือของเขาเพียงพอที่จะระเบิดพลังที่เทียบเท่ากับเคล็ดวิชาชั้นสุดยอดออกมาได้
สายตาของเซียวเหยียนละจากศิลาจารึก หันไปมองคนสิบกว่าคนรอบๆ ก็เห็นว่าพวกเขาทุกคนมีสีหน้าจดจ่อ กำลังทำความเข้าใจอย่างละเอียด บางคนริมฝีปากขยับไปมา ดูเหมือนจะกำลังอ่านคำอธิบายเคล็ดวิชาอย่างละเอียดเพื่อทำความเข้าใจความหมายของมัน
เซียวเหยียนเห็นว่าจื่อเซวียนที่อยู่ข้างๆ ก็กำลังดูอย่างตั้งใจ เขาจึงไม่ได้รบกวน และหันไปมองพี่น้องสองคนของเซียวเฟยหยาง ก็เห็นว่ากำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าศิลาจารึก สีหน้าเคร่งขรึม บางครั้งก็ครุ่นคิด บางครั้งก็ขมวดคิ้ว ข้อมือก็หมุนเบาๆ ไปด้วย ดูเหมือนจะกำลังร่ายรำในสมอง จดจ่ออย่างยิ่งจนไม่ทันสังเกตเห็นการมาถึงของเขากับเซียวจื่อเซวียน
ล้วนแต่เป็นเด็กที่ขยันหมั่นเพียร… เซียวเหยียนทอดถอนใจในใจ แล้วหันหลังเดินจากไป
เขาไม่ได้เบียดเข้าไปเพื่อบันทึกเคล็ดวิชาบนศิลาจารึกอีกสองแท่น เพราะเคล็ดวิชาที่ต่ำกว่าชั้นสูงนั้น ตระกูลเซียวไม่ได้ขาดแคลนเลยแม้แต่น้อย
เมื่อสายตาหมุนไป ทันใดนั้นเซียวเหยียนก็เห็นหวงอี้เฉินที่พาเขามาเมื่อครู่อยู่ที่มุมหนึ่งของลานกว้าง ตรงหน้าเขา…กลับเป็นกระดานหมากชุดหนึ่ง
เซียวเหยียนชะงักไป แววตาก็พลันสว่างวาบขึ้นมาและเดินเข้าไป
“คราวนี้ดูสิว่าเจ้าจะหนีอย่างไร!”
“เหอะ ตานี้คิดไม่ถึงล่ะสิ!”
ตรงข้ามหวงอี้เฉิน ชายชราในชุดสีเทาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นขึ้นมา บนกระดานหมากเขาได้เปรียบโดยสิ้นเชิงแล้ว กระดานนี้ชนะแน่นอน
หวงอี้เฉินนั่งขัดสมาธิ ไม่ได้สนใจความดีใจของสหายเก่า เขาทั้งเกาหูเกาแก้มครุ่นคิดอย่างหนัก ในที่สุดก็ท้อแท้ กล่าวอย่างจนใจ “ก็ได้ ถือว่าเจ้าชนะแล้ว”
“อะไรเรียกว่าถือว่าข้าชนะ เดิมทีก็คือข้าชนะ!” ชายชราในชุดสีเทากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็ยื่นมือออกไป “เอามาเลย สุราสายลมเมานั่น ตกลงกันไว้แล้ว!”
หวงอี้เฉินทำปากยื่นอย่างไม่เต็มใจ หยิบน้ำเต้าเหล้าที่เอวออกมาแล้วยื่นให้ “ตกลงกันไว้แล้วนะว่าแค่จิบเดียว เจ้าค่อยๆ จิบหน่อย”
“ข้าไม่เหมือนเจ้านะ ข้าพูดคำไหนคำนั้น” ชายชราในชุดสีเทากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ จากนั้นก็เปิดน้ำเต้าเหล้าแล้วเงยหน้าขึ้นกรอกลงไป
หวงอี้เฉินตกใจรีบแย่งกลับมา โกรธจัด “ตกลงกันไว้แล้วว่าจิบเดียว!”
“ข้าก็จิบเดียวไง คอข้ายังไม่ทันจะกลืนเลย”
“เจ้ามันคอเป็นท่อรึไง!” หวงอี้เฉินกอดน้ำเต้าของตนเองไว้แน่น มองเข้าไปในรูน้ำเต้าแล้วใจก็เย็นไปครึ่งหนึ่ง
“หมากกระดานเมื่อครู่ ข้ายังลงบัญชีไว้ให้เจ้าอยู่นะ” ชายชราในชุดสีเทาหัวเราะเหอะๆ ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง จึงหันไปมอง ก็เห็นเด็กหนุ่มรูปงามสง่าคนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆ ทั่วร่างสวมชุดผ้าไหมงดงามหรูหรา สูงส่งอย่างยิ่ง
“หืม? คุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะรึ?” ชายชราในชุดสีเทาจำลายแขนเสื้อและเครื่องหยกได้ สีหน้าก็เก็บงำความเคร่งขรึมไว้
“พวกท่านกำลังเล่นหมากกันอยู่หรือขอรับ” เซียวเหยียนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
“เจ้าทำไมไม่ไปทำความเข้าใจเคล็ดวิชา?” ข้างๆ กัน หวงอี้เฉินมองเซียวเหยียนอย่างประหลาดใจ คนอื่นล้วนแต่แย่งชิงทุกวินาทีทำความเข้าใจอยู่หน้าศิลาจารึก เจ้าเด็กนี่กลับดี ยังมีเวลาว่างมาเดินเตร่ถึงที่นี่ได้ คงจะไม่ใช่ว่าคิดจะให้พวกเราแอบชี้แนะกระมัง?