หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 60
บทที่ 60
ชายชราอ้วนเตี้ยชื่อหวงอี้เฉิน เขาขี่นกอสูรทะยานขึ้นฟ้า รีบไปยังด่านที่สอง นอกจากจะหนีจากกระดานหมากแล้ว ในใจเขาก็เป็นห่วงสถานการณ์จริงๆ หวังว่าผู้เฒ่าฟู่ที่นั่นจะรู้สถานการณ์และส่งเด็กคนนั้นข้ามหน้าผาไป
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็เปลี่ยนไป เห็นว่าบนทางเดินเล็กๆ บนภูเขาใต้ฝ่าเท้า สองเงาร่างกำลังเดินเคียงข้างกันมา สวมชุดผ้าไหมหรูหรา กิริยาท่าทางไม่ธรรมดา และลายบนเสื้อผ้านั้น เขาคุ้นเคยอย่างยิ่ง เป็นตระกูลเซียวของจวนขุนพลเทวะ!
“หืม?” หวงอี้เฉินประหลาดใจและรีบให้สัตว์ขี่ของตนลดระดับลง
เสียงนกร้องและลมกรรโชกพัดมาจากบนศีรษะ เซียวเหยียนกับเซียวจื่อเซวียนต่างก็หยุดฝีเท้าและเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นนกอสูรสามตาขนาดใหญ่ตัวหนึ่งลงจอดอยู่ตรงหน้า บนหลังนกมีชายชราตัวเตี้ยคนหนึ่งนั่งอยู่ เขายื่นหัวมามองทั้งสองคนแล้วเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนจะกระโดดลงมาจากหลังนก
“ทั้งสองท่านก็คือคุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะกระมัง ไม่ทราบว่าเป็นคุณชายจากเรือนไหน จะเรียกขานว่าอย่างไร?”
“นี่คือพี่ชายของข้า เซียวเหยียน ข้าชื่อเซียวจื่อเซวียน” เซียวจื่อเซวียนกล่าว มีท่าทางซื่อๆ แต่ในดวงตาเล็กๆ กลับเผยให้เห็นประกายที่หลักแหลม
หวงอี้เฉินมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง ในใจก็เข้าใจขึ้นมาทันที เด็กน้อยที่ถูกองค์จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์พระราชทานนามให้เมื่อสิบกว่าปีก่อน ดูเหมือนจะเป็น…เหยียน...เซียวเหยียน ก็คือเขานี่เอง
บนใบหน้าของหวงอี้เฉินไม่ปรากฏสีหน้าที่ผิดปกติ เขายิ้มพลางกล่าว “พวกเขาไม่ได้ทำให้พวกเจ้ายุ่งยากใช่หรือไม่ ไปกันเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปรวมตัวข้างหน้า”
ทั้งสามคนเดินไปตามทางอย่างสบายอารมณ์ เซียวเหยียนกวาดสายตามองดูทิวทัศน์ระหว่างภูเขา สภาพแวดล้อมของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์นี้ก็ไม่เลว ในอนาคตหากต้องอยู่บ่อยๆ อย่างน้อยก็ดูสบายตาสบายใจ
ในไม่ช้า ทั้งสามคนก็มาถึงสุดทางของลานกว้าง ที่นี่มีคนนับร้อยรวมตัวกันอยู่ ล้อมรอบศิลาจารึกสามแท่น
“นี่คือ…” เซียวจื่อเซวียนมองหวงอี้เฉินอย่างสงสัย
“ผู้ที่เดินมาถึงที่นี่ได้ ล้วนแต่มีคุณสมบัติเข้าสู่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ ถือเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ” หวงอี้เฉินลูบเครายิ้มพลางอธิบาย “แต่เป็นศิษย์เหมือนกัน พรสวรรค์ก็มีสูงมีต่ำ สำนักของเราจึงแบ่งเป็นชั้นเอก โท ตรี และสามัญ 4 ระดับ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ปลาปนกับกุ้ง”
“ดังนั้น ก็มีศิลาจารึกสามแท่นนี้ บนนั้นบันทึกเคล็ดวิชาไว้สามแขนง ตามลำดับคือชั้นต่ำ กลาง และสูง!”
“ภายใน 3 วัน ผู้ที่ทำความเข้าใจเคล็ดวิชาชั้นสูงจนเข้าสู่ทำเนียบได้ จะได้เข้าชั้นเอก ผู้ที่ทำความเข้าใจเคล็ดวิชาชั้นกลางได้ จะได้เข้าชั้นโท”
“ผู้ที่ทำความเข้าใจเคล็ดวิชาชั้นต่ำได้ใน 3 วัน เป็นชั้นตรี หาก 3 วันไม่มีเคล็ดวิชาใดเข้าสู่ทำเนียบเลย จะถูกแบ่งเป็นชั้นสามัญ”
หวงอี้เฉินยิ้มเล็กน้อย “หากอยู่ในชั้นสามัญ และผลการทดสอบทุกภาคเรียนอยู่อันดับท้ายสุดสามคน จะมีการสอบซ่อมหนึ่งครั้ง หากสอบซ่อมไม่ผ่านก็จะถูกแนะนำให้ลาออก”
เซียวจื่อเซวียนฟังแล้วก็เข้าใจ แต่เซียวเหยียนกลับถาม “แล้วถ้าไม่ฟังคำแนะนำจะทำอย่างไรขอรับ?”
หวงอี้เฉินที่ยิ้มอยู่ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป แนะนำให้ลาออกแล้วไม่ฟังคำแนะนำรึ?
“เช่นนั้นก็คงต้องเกลี้ยกล่อมกันอีกหน่อย”
หวงอี้เฉินยิ้มและไม่ใส่ใจเรื่องตลกนี้ ก่อนจะกล่าวกับคนทั้งสอง:
“พวกเจ้าก็ไปที่หน้าศิลาจารึกดูเถิด โควต้าแต่ละชั้นเรียนมีจำกัด วันนี้เป็นวันที่สองที่สำนักของข้ารับสมัครแล้ว กล่าวคือ นอกจากวันนี้แล้ว ยังเหลือเวลาให้ทำความเข้าใจอีกเพียงหนึ่งวันเท่านั้น ทั้งสองท่านต้องรีบหน่อยนะ”
เซียวจื่อเซวียนรีบกล่าว “แล้วถ้าโควต้าของชั้นเอกเต็มแล้วจะทำอย่างไรหรือขอรับ?”
“เช่นนั้นก็ทำได้เพียงไปชั้นโท แต่ก็ไม่ต้องกังวล รออีกหนึ่งเดือนจะมีการทดสอบ หากมีความมั่นใจ ก็สามารถท้าทายศิษย์ชั้นเอกเพื่อเปลี่ยนชั้นเรียนได้” หวงอี้เฉินยิ้ม “ไม่ว่าจะอยู่ในชั้นเรียนไหน ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะอยู่ได้อย่างสบายไปตลอด การฝึกยุทธ์คือการแข่งขัน แข่งกับฟ้า แข่งกับอสูร และที่สำคัญที่สุด ก็ยังคงเป็นการแข่งกับคน!”
“หากต้องการจะได้รับทรัพยากรที่มากที่สุดและการปฏิบัติที่ดีที่สุด ก็ต้องยืนอยู่เหนือคนทั้งปวงให้ได้”
ในจวนขุนพลเทวะ ในฐานะสายตรง พ่อแม่ของพวกเขาย่อมเตรียมทรัพยากรในการฝึกฝนไว้ให้ แต่ในสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ ทุกอย่างต้องอาศัยตนเองช่วงชิงมา
เซียวจื่อเซวียนได้ยินดังนั้น ก็รีบดึงเซียวเหยียนเดินไปยังศิลาจารึกที่พี่น้องเซียวเฟยหยางกำลังพิจารณาอยู่ เห็นได้ชัดว่า ที่นั่นคือศิลาจารึกของเคล็ดวิชาชั้นสูง
หน้าศิลาจารึกแห่งนี้มีผู้คนทำความเข้าใจอยู่เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น ส่วนศิลาจารึกแห่งอื่นล้วนแต่มี 20-30 คน โดยศิลาจารึกที่บันทึกเคล็ดวิชาชั้นกลางมีคนมากที่สุด ท้ายที่สุดแล้วคนส่วนใหญ่ถึงแม้จะมั่นใจ แต่ก็ยังคงเลือกที่จะปลอดภัยไว้ก่อน
เซียวเหยียนกวาดตามองแวบหนึ่ง บนศิลาจารึกบันทึกไว้เป็นเพลงหมัด เพลงหมัดแทบจะเป็นเคล็ดวิชาที่นักสู้ทุกคนต้องฝึกฝน เพราะเมื่อฝึกหมัดเท้าจนเชี่ยวชาญแล้ว การฝึกอาวุธอื่นก็จะง่ายขึ้นเป็นทวีคูณ
เขาอ่านอย่างละเอียดหนึ่งรอบ เบื้องหน้าก็พลันปรากฏตัวอักษรขึ้นมา:
{ได้ทำความเข้าใจเพียงผิวเผินแล้ว ต้องการบันทึกหรือไม่?}
เซียวเหยียนเลือก “ใช่”
ในไม่ช้า บนหน้าต่างสถานะก็มีบันทึกเพลงหมัดแขนงนี้เพิ่มขึ้นมา แต่ระดับกลับไม่ใช่ขั้นเริ่มต้น และก็ไม่ใช่ขั้นบรรลุหรือขั้นเทวะ
【เคล็ดวิชาชั้นสูง: เพลงหมัดสะบั้นวายุ (แก่นแท้)】
ก้าวเดียว ถึงขีดจำกัด!