หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 59
บทที่ 59
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย ท่ามกลางสีหน้าที่ “อย่างที่คิดไว้จริงๆ” ของมู่เฟยเสวี่ย เขาก็หยิบบัตรเชิญใบนั้นออกมา “ข้ามีบัตรเชิญ”
“บัตรเชิญ?” สายตาของทุกคนมองมา ประหลาดใจขณะเดียวกันก็ปรากฏความอิจฉาริษยาขึ้นมา
ชายหนุ่มร่างกำยำชะงักไป เขารับบัตรเชิญมาดูครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยื่นคืนให้เซียวเหยียน: “ถึงแม้จะมีบัตรเชิญ แต่การทดสอบพื้นฐานก็ยังต้องมี ข้าสามารถออมแรงให้เล็กน้อยได้”
เซียวเหยียนชะงักไปเล็กน้อย
ข้างๆ ชายหนุ่มที่ทดสอบเซียวจื่อเซวียนและศิษย์คนอื่นๆ ล้วนแอบกุมหน้าผาก เสร็จแล้ว เจ้าหัวทึบนี่ทำเรื่องอีกแล้ว
“มาเถอะ” ชายหนุ่มร่างกำยำลมปราณทั่วร่างไหลเวียน ทำท่าพร้อมจะลงมือได้ทุกเมื่อ
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะถาม “ท่านรู้หรือไม่ว่าบัตรเชิญหมายความว่าอะไร?”
“ข้าพูดแล้ว ข้าจะออมแรงให้เล็กน้อย เจ้าอย่างน้อยก็ต้องแสดงออกบ้าง มิเช่นนั้นคนอื่นยังคิดว่าสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ของพวกเราประจบประแจงผู้มีอำนาจ เปิดประตูหลังให้คนง่ายๆ” ชายหนุ่มร่างกำยำแววตาจริงจัง ท่าทีดื้อรั้นกล่าว
เซียวเหยียนอ้าปากค้าง ล้วนแต่บอกว่าคนมีลักษณะพันอย่าง เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มร่างกำยำผู้นี้จัดอยู่ในประเภทที่ค่อนข้างจะซื่อตรง
“หึ…” ข้างๆ มู่เฟยเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ในดวงตาที่สดใสมีแววสมน้ำหน้ามองเซียวเหยียน นางถึงกับรู้สึกว่าท่าทางที่ใหญ่โตและหยาบกระด้างของชายหนุ่มร่างกำยำดูหล่อเหลาขึ้นมาหลายส่วน
“เจ้าอยากจะใช้อาวุธอะไรก็ได้” ชายหนุ่มร่างกำยำสีหน้าจริงจัง ชี้ไปยังชั้นวางอาวุธข้างๆ
เซียวเหยียนรู้สึกจนใจอยู่บ้าง แต่สำหรับเจ้าหนุ่มคนนี้กลับไม่ได้โกรธเคือง ท้ายที่สุดแล้วการจริงจังไม่ใช่เรื่องเลวร้าย เขาเดินไปที่ชั้นวางอาวุธอย่างสบายๆ แล้วชักกระบี่เล่มหนึ่งออกมา
“ใช้กระบี่รึ?” ชายหนุ่มร่างกำยำพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ลงมือก่อนเถอะ” เขาก็ชักกระบี่ที่อยู่ข้างหลังออกมา ในแววตาปรากฏความจริงจังของนักกระบี่
“ท่านก่อนเถอะขอรับ”
“หากข้าลงมือก่อน เจ้าเกรงว่าจะไม่มีโอกาส” ชายหนุ่มร่างกำยำกล่าวทีละคำ
“…ก็ได้ขอรับ” เซียวเหยียนถอนหายใจ ตวัดข้อมือเป็นประกายกระบี่
เพลงกระบี่…หิมะโปรย
“หืม?” ทันใดนั้นเบื้องหน้ามู่เฟยเสวี่ยก็ดูเหมือนจะมีเกล็ดหิมะลอยผ่าน มีความรู้สึกเย็นเยียบเข้ากระทบกาย นางอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น: “เพิ่งจะฤดูใบไม้ร่วง ทำไมถึงมีหิมะตกแล้ว?”
หิมะตกลงมาแล้วรึ?
ยังไม่ตก…
แต่ในสายตาของทุกคน กลับดูเหมือนว่าหิมะกำลังโปรยปรายลงมาอย่างกะทันหัน
หิมะนี้ปรากฏอยู่เพียงในอาณาเขตสามเชียะรอบคมกระบี่ของเซียวเหยียนเท่านั้น เกล็ดหิมะทุกเกล็ดล้วนแฝงไปด้วยไอเย็นเยียบ มันคือแสงกระบี่ที่สะท้อนออกมา สมกับชื่อเพลงกระบี่…หิมะโปรย
และระดับของมันคือ…แก่นแท้
เบื้องหน้าของเซียวเหยียน ชายหนุ่มร่างกำยำรูม่านตาหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว เขายืนนิ่งงันอยู่กับที่
เกล็ดหิมะนับไม่ถ้วนในสายตาของเขา ราวกับพายุที่พัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง แต่พายุนี้กลับถูกควบคุมไว้ในฝ่ามือของเด็กหนุ่มผู้นั้น ราวกับเขากำลังกุมพลังแห่งฟ้าดินไว้!
ไอเย็นเยือกไม่ได้พัดมาถึงตัวเขา มีเพียง…เกล็ดหิมะเกล็ดหนึ่งที่ค่อยๆ ปลิวออกมาจากพายุ เฉียดผ่านแก้มของเขาไปอย่างแผ่วเบา
เย็นเล็กน้อย…
ชายหนุ่มร่างกำยำยกมือขึ้นลูบแก้มโดยไม่รู้ตัว เขารู้สึกเจ็บอยู่บ้างแต่กลับไม่เห็นเลือด สายตาของเขาแข็งทื่อ ร่างกายตึงเครียด ในมือยังคงกำกระบี่ไว้แน่น แต่แขนกลับสั่นเทาจนไม่สามารถขยับได้
ราวกับเพียงชั่วพริบตา เกล็ดหิมะที่ราวกับภาพลวงตาทั่วฟ้าก็พลันสลายหายไป
เซียวเหยียนโยนกระบี่ในมือกลับไปยังชั้นวางอาวุธ มันเลื่อนเข้าไปในฝักกระบี่พอดี เมื่อด้ามกระบี่เข้าที่ก็เกิดเสียงดัง “เคร้ง” ราวกับน้ำแข็งแตก ชายหนุ่มร่างกำยำก็สะดุ้งสุดตัวราวกับตื่นจากฝัน และผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน
เมื่อครู่…ทุกคนราวกับจมดิ่งอยู่ในความฝัน
แต่เป็นความฝันจริงๆ หรือ?
ในที่เกิดเหตุเงียบสงัดลงอย่างประหลาด จนกระทั่งเสียงยิ้มแย้มของเซียวเหยียนทำลายความเงียบลง “ตอนนี้ พอจะนับว่าข้าผ่านด่านได้แล้วหรือยังขอรับ?”
ชายหนุ่มร่างกำยำได้สติกลับมา ตะลึงงันไป พูดจาติดอ่าง “เจ้า…เจ้าชนะแล้ว”
ไม่มีการปะทะกัน เพราะเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ในกระบวนท่าเดียว ถึงกับไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะชักกระบี่ออกมา…นี่คือการพ่ายแพ้อย่างราบคาบ
ศิษย์คนอื่นๆ ของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ที่อยู่ข้างๆ ล้วนแต่มองเซียวเหยียนอย่างตกตะลึง ตอนแรกคิดว่าเซียวจื่อเซวียนนั้นกล้าหาญไร้เทียมทานแล้ว ไม่คิดว่าจะมีคนที่น่าเหลือเชื่อกว่านี้อีก
นี่มันเพลงกระบี่อะไรกัน? ต้องเป็นเคล็ดวิชาระดับสุดยอดที่ฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบแล้วอย่างแน่นอน!
ไม่แปลกที่พวกเขาจะคิดเช่นนี้ แม้เพลงกระบี่หิมะโปรยจะเป็นเพียงเคล็ดวิชาระดับสูง แต่เมื่อถูกใช้ออกมาในระดับแก่นแท้แล้ว แม้แต่เพลงกระบี่ระดับสุดยอดที่อยู่ในขั้นสมบูรณ์แบบก็ยังต้องด้อยกว่าอยู่ส่วนหนึ่ง…
“ช่างเป็นเพลงกระบี่ที่ล้ำเลิศนัก!”
“สวรรค์! ถึงกับทำให้ข้าเห็นภาพลวงตา เมื่อครู่ข้าเห็นเกล็ดหิมะจริงๆ!”
“ข้าก็เหมือนกัน นี่มันเกินจริงเกินไปแล้ว!”
ทุกคนได้สติกลับมา ล้วนแต่มองเซียวเหยียนอย่างตกตะลึง ได้ยินชื่อเสียงของจวนขุนพลเทวะมานาน วันนี้ได้เปิดหูเปิดตาโดยสิ้นเชิงแล้ว
มู่เฟยเสวี่ยจ้องมองเซียวเหยียนอย่างตะลึงงัน ด้วยเพลงกระบี่อันล้ำเลิศนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาสามารถอาศัยความสามารถของตนเองผ่านการทดสอบสองด่านแรกได้อย่างสบายๆ นี่คือคนรุ่นเดียวกันของตระกูลขุนพลเทวะรึ? เป็นปีศาจกันทุกคนจริงๆ หรือนี่?!
“พี่เหยียน!” ข้างๆ กัน เซียวจื่อเซวียนกลับตื่นเต้นยิ่งกว่าใคร เขาจำได้ว่านี่คือเพลงกระบี่หิมะโปรยที่พี่เหอเอ๋อร์เคยร่ายรำ แต่ระดับที่เซียวเหยียนแสดงออกมานั้นเหนือกว่าของพี่เหอเอ๋อร์ในตอนนั้นอย่างเห็นได้ชัด เขาถึงกับรู้สึกว่ามันเหนือกว่าขั้นสมบูรณ์แบบเสียอีก
เซียวเหยียนยิ้มให้จื่อเซวียน ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ในใจรู้สึกคิดถึงขึ้นมาอย่างจับใจ ไม่รู้ว่าเด็กหญิงน้อยคนนั้นในกระท่อมกระบี่ ตอนนี้ฝึกฝนเพลงกระบี่แขนงนี้ไปถึงระดับใดแล้ว
เมื่อหวนนึกถึงตอนที่ชี้แนะนางฝึกกระบี่ในสวนเมื่อครั้งก่อน ริมฝีปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นมา ก่อนจะรีบเก็บอารมณ์แล้วกล่าวกับชายหนุ่มร่างกำยำตรงหน้า: “ถ้าอย่างนั้น…ต่อไปจะไปทางไหนหรือขอรับ?”
“หา? อ้อๆ…พวกท่านเดินตรงไปทางนี้ก็พอ ที่นั่นมีท่านอาจารย์รอทุกท่านอยู่” ชายหนุ่มร่างกำยำรีบตอบกลับ ในแววตาอดไม่ได้ที่จะเผยความยำเกรงออกมา
เซียวเหยียนพยักหน้า แล้วจูงเซียวจื่อเซวียนเดินอ้อมชายหนุ่มร่างกำยำไปตามทางเดินเล็กๆ ข้างหน้า
ด้านหลัง ทุกคนมองเงาหลังของทั้งสองหายไปจึงค่อยได้สติกลับมา ในตอนนี้ มีคนนึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมา: “ทำไมพวกเขาถึงมีบัตรเชิญ? จะเป็นไปได้หรือไม่ว่าเพราะความแข็งแกร่งของพวกเขา ไม่จำเป็นต้องมีการประเมินเลย?”
คำพูดนี้ออกมา คนที่เหลือก็พลันเข้าใจขึ้นมาและเงียบไป ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนแต่คิดว่าเป็นเพราะชาติกำเนิดที่โดดเด่นของจวนขุนพลเทวะ ในใจจึงรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับปลงได้แล้ว
ใบหน้างามของมู่เฟยเสวี่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางค่อยๆ กัดริมฝีปาก รู้ดีว่าเป็นตนเองที่เข้าใจอีกฝ่ายผิดไป สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ยืนหยัดมานานหลายร้อยปี จะเป็นสถานที่ที่ประจบประแจงผู้มีอำนาจได้อย่างไร?
ภายในภูเขาของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ บนลานศิลาจารึกขนาดใหญ่
ที่นี่มีหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยรวมตัวกันอยู่ ล้วนกำลังจ้องมองศิลาจารึกบนลานกว้างเพื่อทำความเข้าใจเคล็ดวิชาบนนั้น ที่ขอบลานกว้างมีชายชราสองคนนั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง ตั้งกระดานหมากไว้และกำลังเล่นกันอยู่
“อ๊ะ!” ทันใดนั้น ชายชราอ้วนเตี้ยคนหนึ่งก็ตบต้นขาอย่างแรง “ข้าเกือบลืมไปแล้ว ยังมีบัตรเชิญอีกสองใบที่ยังไม่ได้ไปรับ”
“เจ้าหมายถึงของจวนขุนพลเทวะรึ?” ชายชราในชุดสีเทาตรงข้ามเงยหน้าขึ้นถาม “ไม่น่าจะมีอะไรกระมัง เด็กๆ ของจวนขุนพลเทวะผ่านการทดสอบได้อย่างสบายๆ อยู่แล้ว ถึงเจ้าจะไม่ไปรับก็มาได้เอง”
“หากเป็นคนอื่นก็แล้วไป แต่เจ้าลืมแล้วรึ ลูกของขุนศึกอาญายุทธ์นั่นเป็นขยะฝึกยุทธ์ ทำได้เพียงฝึกกายา เมื่อสิบปีก่อนก็ลือกันให้แซ่ด ตอนนี้กลับเงียบไปแล้ว” ชายชราอ้วนเตี้ยรีบลุกขึ้น “หากเขาพลาดตกลงไปตายที่ด่านที่สอง พวกเราคงลำบากกันแน่!”
“นี่…” ชายชราในชุดสีเทาก็ตกใจเช่นกัน นั่นท้ายที่สุดแล้วก็เป็นลูกชายคนเดียวของขุนศึกอาญายุทธ์ “ถ้าอย่างนั้นเจ้ารีบไปเร็ว”
ชายชราอ้วนเตี้ยพยักหน้า จากนั้นก็เป่านกหวีด เสียงลมก็ดังขึ้น นกยักษ์ที่ปีกกว้าง 7-8 จั้ง (ประมาณ 20-25 เมตร) ก็บินมาจากที่ไกลๆ และลงจอดอยู่ตรงหน้า
“ข้ารอเจ้า…” ชายชราในชุดสีเทากล่าว
เมื่อมองส่งสหายเก่าขี่นกจากไป อารมณ์เล่นหมากของเขาก็ถูกรบกวน อดไม่ได้ที่จะพึมพำ “หากรู้เช่นนี้แต่แรก ตอนนั้นส่งบัตรเชิญไป 5 ใบก็สิ้นเรื่องแล้ว จะต้องเพิ่มของแถมมาทำไม” พูดพลางก็ก้มหน้าลงมองกระดานหมาก ทันใดนั้นเขาก็ยิ่งมองยิ่งรู้สึกไม่ถูกต้อง จึงด่าออกมาเสียงดัง “เจ้าบัดซบนี่ จะแพ้แล้วก็หนีเลย!”