หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 58
บทที่ 58
ริมหน้าผา นอกจากกลุ่มของเซียวเหยียนแล้ว ข้างๆ ยังมีคนไม่น้อยที่หยุดยืนอยู่และชำเลืองมองเป็นครั้งคราว
เห็นได้ชัดว่าหากตกลงไปในหน้าผาจะแหลกเป็นผุยผง อันตรายเช่นนี้ทำให้คนจำนวนมากลังเล และบนโซ่เหล็ก ณ เวลานี้กลับมีเงาร่าง 7-8 ร่าง กำลังแสดงความสามารถของตนเองและเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
บางคนก็สงบนิ่ง เดินอยู่บนโซ่เหล็กที่แกว่งไปมาดั่งคลื่นในทะเล แต่กลับไม่ส่งผลกระทบต่อเขาแม้แต่น้อย สองเท้าราวกับถูกทากาวไว้ บางคนกลับกางแขนสองข้างพยายามควบคุมสมดุลและค่อยๆ ลองเดิน และยังมีคนที่เลือกวิธีที่ถึงแม้จะดูไม่ดีแต่กลับมั่นคงอย่างยิ่ง นั่นก็คือการกอดโซ่แล้วค่อยๆ คืบคลานไป…
หากเพียงแค่ปีนข้ามโซ่ คนที่อยู่ที่นี่โดยพื้นฐานแล้วล้วนแต่ทำได้ แต่ด่านนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นการทดสอบความกล้าหาญ ความสูงระดับหมื่นจั้ง (ประมาณ 30,000 เมตร) ใครบ้างจะไม่ขาแข้งสั่น?
“ความกล้าแค่นี้ยังไม่มี จะกล้าเผชิญหน้ากับอสูรได้อย่างไร?”
ในบรรดา 7 คนที่เพิ่งจะผ่านการทดสอบมา เด็กหนุ่มในชุดหรูหราคนหนึ่งสีหน้าเย็นชา เขาโดดขึ้นไปก่อนใครเพื่อนและลงบนโซ่อย่างมั่นคง เห็นได้ชัดว่าเขาเลือกวิธีที่สง่างามที่สุดคือการเดินตรงไป และยังไพล่มือไว้ข้างหลังเพื่อแสดงออกถึงความสงบนิ่งอย่างเต็มที่
การกระทำของเด็กหนุ่มผู้นี้ดึงดูดความสนใจของผู้ที่หยุดดูอยู่ไม่น้อยทันที ล้วนแต่ประหลาดใจ และในไม่ช้าก็มีคนจำสถานะของเขาได้
“ลายเมฆาข้างแขนเสื้อ เป็นคนของตระกูลเวินแห่งแคว้นเมฆา!”
“ตระกูลเวินรึ? ได้ยินมาว่าเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ของแคว้นเมฆา รากฐานลึกซึ้ง”
“มิน่าเล่าเจ้าเด็กนี่ถึงได้กล้าหาญถึงเพียงนี้ ชายแดนแคว้นเมฆามีอสูรปรากฏตัวค่อนข้างมาก คาดว่าเขาคงจะฝึกความกล้ามานานแล้ว”
ผู้คนไม่น้อยต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ และคนที่ลังเลอยู่บางคนในแววตาก็ปรากฏความลังเลขึ้นมา
“พี่เหยียน พวกเราก็ไปกันเถอะ” เมื่อเห็นมีคนนำไปก่อน เซียวจื่อเซวียนก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยและกล่าวกับเซียวเหยียน
เซียวเหยียนกวาดตามองไปรอบๆ ริมหน้าผา แต่กลับไม่เห็นคนของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ ในใจรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ตามหลักแล้วสำนักควรจะส่งคนมาต้อนรับพวกเราที่นี่สิ มิเช่นนั้นการส่งบัตรเชิญจะมีความหมายอะไร?
“ก็ได้” เมื่อไม่เห็นคนที่รอมาถึง เซียวเหยียนก็ทำได้เพียงตอบตกลงเซียวจื่อเซวียน
“หึ ด่านนี้ไม่มีทางให้ฉวยโอกาสได้หรอกนะ” มู่เฟยเสวี่ยยิ้มเย็นให้เซียวเหยียน เห็นได้ชัดว่าการที่เซียวเหยียนอาศัยเส้นสายผ่านด่านแรกไปได้ทำให้นางค่อนข้างจะโกรธเคืองและรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม
“อย่างนั้นรึ?” เซียวเหยียนมองเด็กสาวคนนี้อย่างประหลาดใจ กล้ามาเย้ยหยันข้ารึ? ไม่รู้สถานะเบื้องหลังของข้างั้นรึ? แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะถือสาหาความกับเด็กสาวคนนี้
“มีคำพูดหนึ่งว่าอย่างไรนะ” เซียวเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบนางไปว่า “น้องสาวน้อย ออกไปข้างนอก ไม่ได้อาศัยแค่กำปั้น และก็ไม่ได้อาศัยแค่เส้นสาย”
“หืม?” มู่เฟยเสวี่ยขมวดคิ้ว คำพูดนี้ทำไมถึงเหมือนกับของข้าก่อนหน้านี้มาก?
“เพราะแค่มีเส้นสายไม่พอ เจ้ายังต้องมีคนคอยหนุนหลังอยู่ข้างหน้าด้วย!” เซียวเหยียนยิ้มให้เด็กสาวเล็กน้อย จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น ในแววตาเผยให้เห็นความสงบเยือกเย็น กล่าวเบาๆ: “น้องชาย มา!”
“พี่เหยียน จะให้ข้าแบกท่านหรือขอรับ?” เซียวจื่อเซวียนเข้าใจอย่างถ่องแท้ เขาได้ยินผู้ใหญ่ในเรือนบอกว่าพรสวรรค์ของเซียวเหยียนค่อนข้างจะด้อยและทำได้เพียงฝึกกายา อีกทั้งปกติก็ไม่เห็นพี่เหยียนลงมือเท่าไหร่ ดังนั้นจึงคิดวิธีนี้ไว้นานแล้วว่าจะไม่ทำให้พี่เหยียนต้องอับอายเด็ดขาด
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อยและตบไหล่ของเขา เซียวจื่อเซวียนเข้าใจจึงย่อตัวลงทันที
เซียวเหยียนก็ไม่เกรงใจ กระโดดขึ้นไปบนหลังของเขา จากนั้นก็โบกมือให้หญิงสาวที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ: “เจอกันฝั่งตรงข้ามนะ”
คำพูดยังไม่ทันจะขาดคำ เซียวจื่อเซวียนก็อดทนไม่ไหวพุ่งออกไปแล้ว เขากระโดดทีเดียวก็ไปไกลหลายสิบเมตรและลงบนโซ่โดยตรง โซ่เส้นนี้แกว่งไปมาอย่างรุนแรง แต่เซียวจื่อเซวียนที่แบกเซียวเหยียนไว้กลับแกว่งไปตามโซ่ สองเท้าราวกับถูกทากาวไว้ ติดอยู่บนโซ่ตลอดเวลา จากนั้นไม่รอให้โซ่สงบนิ่งโดยสิ้นเชิง เขาก็วิ่งออกไปราวกับเดินบนพื้นราบอย่างรวดเร็ว
ด้วยพลังระดับขอบเขตโคจรฟ้าขั้นบรรลุบวกกับพื้นฐานการยืนหยัดที่ฝึกฝนมานานหลายปีในลานประลองยุทธ์ การทดสอบเพียงเท่านี้สำหรับเขาแล้วง่ายดายยิ่งนัก
เมื่อเห็นเงาร่างที่วิ่งฉิวอยู่บนโซ่ คนริมฝั่งนอกจากมู่เฟยเสวี่ยแล้ว ทุกคนล้วนแต่เบิกตากว้างขึ้น เคยเห็นคนอวดเก่ง แต่ไม่เคยเห็นคนที่ดุร้ายขนาดนี้! นี่มันถือว่าเป็นพื้นดินแล้วรึ? ที่สำคัญคือบนพื้นราบ พวกเขาก็อาจจะวิ่งได้ไม่เร็วขนาดนี้ด้วยซ้ำ! อีกทั้งยังแบกคนอยู่อีกคน!
รอจนมองเห็นการแต่งกายของทั้งสองคนชัดเจน มีคนตาแหลมจำได้ว่าเป็นคนจากตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองมรกต ก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที และยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงอยู่หลายส่วน ล้วนแต่บอกว่าคำร่ำลือไม่สู้ได้เห็นกับตา วันนี้ได้เห็นกับตากลับเหนือกว่าคำร่ำลือเสียอีก
ในไม่ช้า เด็กหนุ่มในชุดหรูหราที่ขึ้นโซ่ไปก่อนใครเพื่อน ก็ถูกเซียวจื่อเซวียนที่วิ่งฉิวไล่ตามทันและแซงไป คนที่เดินนำอยู่ก่อนหน้ากำลังไพล่มือเดินอย่างสบายอารมณ์ แต่เมื่อลมกรรโชกพัดผ่านข้างกาย บนใบหน้าก็ปรากฏความงุนงงขึ้นมา…
ไม่นานนัก เซียวจื่อเซวียนก็ขึ้นฝั่งตรงข้ามแล้ว โซ่ยาวพันจั้ง (ประมาณ 3,000 เมตร) ทอดข้ามฟ้าทะลุผ่านหมอกขาวระหว่างภูเขา ร่างที่วิ่งของเซียวจื่อเซวียนพัดหมอกจนกระจายไปไม่น้อย เมื่อถึงฝั่งตรงข้ามก็กระโดดลงพื้น ดึงดูดความสนใจของคนไม่น้อยในบริเวณใกล้เคียงทันที
เซียวเหยียนตบไหล่ของอีกฝ่ายแล้วกระโดดลงมาจากหลังของเขา ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาไม่นับว่าเร็ว ที่นี่ก็มีคนไม่น้อยที่ผ่านด่านก่อนหน้านี้มาแล้วและกำลังหยุดพักอยู่ และข้างหน้า “ผู้สมัคร” เหล่านี้ คือศิษย์ของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ที่สวมชุดสำนักเหมือนกัน
“คนนั้นเป็นใครกัน เก่งกาจขนาดนี้?”
“วิ่งมา? ยังแบกคนมาด้วย?”
“คนหนึ่งก็กล้าแบก คนหนึ่งก็กล้าถูกแบกนะ!”
“ชู่ว! ระวังหน่อย พวกเขาดูเหมือนจะเป็นคนของจวนขุนพลเทวะตระกูลเซียว…”
คนหลายสิบคนที่หยุดพักอยู่รอบๆ ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
เซียวจื่อเซวียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มาอยู่หน้าชายหนุ่มจากสำนักคนหนึ่งแล้วกล่าว “ที่นี่ยังมีด่านอีกหรือขอรับ?”
“ถูกต้อง ที่นี่คือด่านสุดท้าย” ชายหนุ่มเห็นได้ชัดว่าจำฐานะของเซียวจื่อเซวียนได้ “อยากจะผ่านด่านนี้ จะต้องรับมือพวกเราให้ได้หนึ่งกระบวนท่า”
หากว่าด่านแรกคือการทดสอบพื้นฐาน ด่านที่สองคือการฝึกความกล้า งั้นด่านที่สามก็ดูเหมือนจะเป็นการข่มขวัญผู้มาใหม่แล้ว
เซียวจื่อเซวียนได้ยินดังนั้น ในดวงตาเล็กๆ ก็พลันสาดประกายจิตวิญญาณการต่อสู้ที่กระตือรือร้น “ขอคำชี้แนะด้วย!” พูดจบก็ประสานหมัดทำความเคารพแบบทหาร จากนั้นก็ถอยหลังไปหลายก้าวตั้งท่าหมัดมวย
“เจ้าสามารถเลือกอาวุธได้” ชายหนุ่มยิ้มพลางเตือน
“แค่กระบวนท่าเดียว ไม่จำเป็น” เซียวจื่อเซวียนกล่าว
แววตาของชายหนุ่มสั่นไหวเล็กน้อย รู้สึกว่าถูกดูแคลนอยู่บ้าง แต่เมื่อคิดถึงว่าคนตระกูลเซียวล้วนเป็นอัจฉริยะ ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ในใจกลับมีความคิดอยากจะลองเชิงขึ้นมา เขาจึงละทิ้งการใช้กระบี่และยกมือขึ้นเหวี่ยงหมัดเข้าใส่ พลังหมัดเกิดเป็นลม ดุจพยัคฆ์กระโจนหมาป่ากัด การโจมตีดุร้าย
เซียวจื่อเซวียนกลับก้าวเท้าหมุนตัวราวกับปลาไหลหดเข้ารู การเคลื่อนไหวลื่นไหล จากนั้นก็พลันหมุนตัวกลับชกหมัดสวนออกไป
ปัง! สองหมัดปะทะกัน ชายหนุ่มเป็นฝ่ายถอยหลังสามก้าว ส่วนเซียวจื่อเซวียนเพียงแค่เท้าจมลงก็ยืนหยัดอยู่กับที่ได้
ชายหนุ่มหน้าปรากฏความตกใจ เขาถึงแม้จะไม่ได้ใช้เต็มแรง แต่หมัดนี้ก็มีพลังนับหมื่นชั่ง! เทียบเท่ากับขอบเขตโคจรฟ้าขั้นสามโดยประมาณ! ผลคือตนเองประมาทไปหน่อย เกือบจะเสียหน้าเสียแล้ว?
“อย่างน้อยก็ขอบเขตโคจรฟ้าขั้นห้า ถึงกับขั้นเจ็ดแปด หรือว่าฝึกฝนเคล็ดวิชาเดินลมปราณหรือเคล็ดวิชาเปิดเส้นชีพจรชั้นยอด!” ในแววตาของชายหนุ่มปรากฏความเคร่งขรึมขึ้นมา คำร่ำลือไม่ผิดเพี้ยน บุตรหลานตระกูลเซียวล้วนแต่เป็นปีศาจ ทรัพยากรนับไม่ถ้วนกองรวมกันจนเหนือกว่าคนวัยเดียวกันไปไกล
ณ เวลานี้ โซ่สั่นสะเทือน เงาร่างหลายสายก็กระโดดขึ้นมาลงพื้น เป็นเด็กหนุ่มจากตระกูลเวินแห่งแคว้นเมฆาและมู่เฟยเสวี่ย ศิษย์คนอื่นก็เล่ากฎให้พวกเขาฟัง เมื่อได้ยินข้อกำหนด สีหน้าของทุกคนก็พลันเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
ในใจของมู่เฟยเสวี่ยเคลื่อนไหว นางมองไปยังเซียวเหยียนที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังอยู่ ในแววตาก็อดไม่ได้ที่จะปรากฏความโกรธเคืองขึ้นมา นางรู้ดีว่าอีกฝ่ายมีบัตรเชิญ ด่านนี้ส่วนใหญ่คงจะผ่านไปโดยตรง เมื่อเทียบกับพวกเขาที่ผ่านด่านมาอย่างยากลำบาก อีกฝ่ายแทบจะนอนเฉยๆ นี่คือความแตกต่างของชาติกำเนิด
“ถึงตาเจ้าแล้ว” ในตอนนี้ ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งกล่าวกับเซียวเหยียน