หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 57
บทที่ 57
เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เซียวเหยียนก็ทำได้เพียงออกหน้าแก้ไขเอง ในใจรู้สึกจนใจอยู่บ้าง แต่บนใบหน้าเขากลับยิ้มให้เหล่าสาวน้อยที่กำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว จากนั้นก็หยิบทองคำก้อนหนึ่งออกมาจากถุง ยื่นไปที่หน้าแผงของลุงจ้าวแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “พี่สาวทั้งหลายไม่ต้องโกรธไปหรอกขอรับ ความยุติธรรมนี้ข้าให้แล้ว ราคา 5 เท่า”
ป้าหลิวตกใจอย่างยิ่ง รีบจะยัดก้อนทองกลับคืนสู่มือของเซียวเหยียน “คุณชายน้อยเหยียน อันนี้พวกเรารับไว้ไม่ได้จริงๆ เจ้าค่ะ!”
“ไม่ต้องทอนขอรับ ถือว่าจ่ายล่วงหน้าสำหรับคราวต่อๆ ไปด้วยเลย” เซียวเหยียนยิ้มพลางปฏิเสธ สายตาที่อ่อนโยนแฝงไปด้วยความเด็ดขาด
ป้าหลิวเป็นคนเดินทางในยุทธภพ สายตาแหลมคมย่อมมองออกในทันที จึงไม่ได้ปฏิเสธอะไรอีก
เซียวเหยียนกล่าว “รบกวนลุงจ้าวด้วยขอรับ 5 ที่”
“โอ้ๆ ได้เลย!” ลุงจ้าวรีบตอบตกลง
เหล่าสาวน้อยที่ต่อแถวอยู่เมื่อเห็นเซียวเหยียนร่ำรวยถึงเพียงนี้ ล้วนแต่โกรธจนทนไม่ไหว ขนมชิ้นหนึ่งราคา 5 เท่าพวกนางก็จ่ายไหว แต่กลับไม่อยากจะเป็นคนโง่ที่ถูกหลอก
ในไม่ช้า ขนมน้ำมันฝ้ายหอมกรอบ 5 ที่ก็อยู่ในมือ เซียวเหยียนยื่นให้เซียวจื่อเซวียนถุงหนึ่งแล้วเดินกลับออกจากฝูงชน
“เยอะขนาดนี้ พี่เหยียนท่านกินหมดหรือขอรับ?” เซียวจื่อเซวียนมอง 4 ถุงในมือของเซียวเหยียน พลางกินของตนเองไปคำหนึ่งแล้วกล่าวชมว่า “หอมจริงๆ มิน่าเล่าพี่เหยียนถึงได้ชอบ!”
เซียวเหยียนยิ้มๆ เขากลับมาถึงหน้ารถม้า เมื่อเห็นชุนหลันกับเซียวอันเฝ้าอยู่ ก็ยื่นให้พวกเขาคนละถุง
“คุณชายน้อย ท่านยังไม่ได้ไปที่บันไดสู่ประตูสำนักหรือขอรับ?” เซียวอันรับอาหารเช้ามาพลางมองเซียวเหยียนอย่างงุนงง
เซียวเหยียนกล่าว “ก็ต้องกินให้อิ่มท้องก่อนสิขอรับ”
“…” เซียวอันพูดไม่ออก แต่เมื่อติดตามเซียวเหยียนมา 5-6 ปี เขาก็พอจะเข้าใจนิสัยของเจ้าเด็กนี่แล้ว จึงไม่ได้พูดอะไรอีก อย่างไรเสียก็มีบัตรเชิญอยู่แล้ว
เซียวเหยียนกลับมาถึงหน้ารถ มองท่านลุงหลินที่นั่งอยู่ เขาจึงยื่นให้หนึ่งที่ “ขอบคุณคุณชายน้อยเหยียนขอรับ” ท่านลุงหลินรีบใช้สองมือรับมาแล้วลุกขึ้นยืนขอบคุณ ทันใดนั้น เขาก็เกิดความสงสัยเช่นเดียวกับเซียวอัน “คุณชายน้อยเหยียน ท่าน…ยังไม่ได้ไปที่บันไดสู่ประตูสำนักหรือขอรับ?”
“รอกินเสร็จก็จะไปขอรับ”
ท่านลุงหลินถึงกับพูดไม่ออก คุณชายน้อยเฟยหยางกับคุณหนูเสวี่ยฉีตอนนี้คงจะเข้าประตูภูเขาไปแล้ว แต่คุณชายน้อยเหยียนผู้นี้ยังคงวนเวียนอยู่ที่ตีนเขา สมกับข่าวลือจริงๆ ว่าช่างสบายอารมณ์เสียนี่กระไร…
เมื่อกินอิ่มดื่มพอแล้ว เซียวเหยียนก็พาเซียวจื่อเซวียนที่ร้อนใจจนทนไม่ไหวแล้วเบียดเสียดฝูงชนมาถึงหน้าบันไดสู่ประตูสำนัก
ที่บอกว่าเป็นบันได ความจริงแล้วคือบันไดยาวสายหนึ่ง ได้ยินมาว่ามีถึง 1,000 ขั้น ทอดไปสู่ประตูของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ นี่คือการทดสอบด่านแรก
เพียงแค่ปีนบันได 1,000 ขั้นก็ไม่นับว่ายาก แต่ตอนนี้ที่อีกฝั่งหนึ่งของบันไดซึ่งติดกับป่าเขา กลับมีเงาของอสูรลิงกระโดดไปมาอยู่เป็นระลอก ผู้ที่ท้าทายบันไดสู่ประตูสำนัก นอกจากจะต้องปีนป่ายแล้ว ยังต้องถูกลิงอสูรเหล่านี้รบกวนโจมตีอีกด้วย หากภายใน 10 ลมหายใจไม่สามารถปีนขึ้นไปถึงยอดเขาได้ ก็จะถือว่าสอบตก
“คุณหนู การทดสอบนี้ดูเหมือนจะยากอยู่นะเจ้าคะ!” ในฝูงชน สาวใช้คนหนึ่งกางร่มกล่าวกับหญิงสาวชุดขาวข้างกาย
“ไม่มีอะไรยาก แค่ด่านทดสอบเล็กๆ ด่านแรก ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก” มู่เฟยเสวี่ยสีหน้าสงบนิ่ง แต่สายตากลับกวาดมองไปทั่วฝูงชน “เมื่อเทียบกับการทดสอบแบบนี้ ในบรรดาคนเหล่านี้กลับมีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งอยู่ไม่น้อย…”
“คุณหนู สองคนทางนั้น ดูเหมือนจะเป็นคุณชายน้อยของจวนขุนพลเทวะนะเจ้าคะ” สาวใช้เขย่งเท้าสอดส่ายสายตา
มู่เฟยเสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง จำลายแขนเสื้อได้จึงพยักหน้า “ถูกต้อง”
ณ เวลานี้เอง ทั้งสองคนก็กำลังจะลงทะเบียนเข้าสนามพอดี ในใจของมู่เฟยเสวี่ยพลันเคลื่อนไหว นางเดินไปข้างหน้าเพื่อลงทะเบียนพร้อมกัน
“จวนขุนพลเทวะแล้วอย่างไร ได้ยินมาว่าตระกูลเซียวล้วนแต่เป็นมังกรแท้ ข้าขอดูหน่อยเถอะว่า ข้าจะด้อยกว่าพวกเขาเท่าไหร่” มู่เฟยเสวี่ยคิดในใจ ในแววตาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณการต่อสู้
“อายุ ภูมิลำเนา ชื่อ”
“แคว้นปรารถนา ตระกูลมู่” หน้าเจ้าหน้าที่ลงทะเบียน มู่เฟยเสวี่ยเพียงแค่บอกชื่อตระกูล การลงทะเบียนด่านแรกนี้ก็ผ่านไปอย่างสบายๆ
“เข้าไปเถอะ กฎรู้ใช่หรือไม่ ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไร ภายใน 10 ลมหายใจขึ้นไปถึงยอดก็พอ”
“10 ลมหายใจรึ นานเกินไป” ข้างๆ กัน เด็กหนุ่มในชุดหรูหราอีกคนหนึ่งกล่าวอย่างเรียบเฉย
“คุณหนู พวกเขาล้วนแต่เป็นตระกูลเลื่องชื่อ พวกเราจะรอรอบต่อไปดีหรือไม่เจ้าคะ…” สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ดึงชายเสื้อของหญิงสาว
“กลัวอะไร” แววตามู่เฟยเสวี่ยส่องประกาย “เดินทางในยุทธภพไม่ได้อาศัยชื่อเสียง แต่เป็นฝีมือหมัดเท้าที่แท้จริง!” พูดจบ นางก็ให้สาวใช้รออยู่ที่นี่ แล้วติดตามคนข้างหน้าเข้าไปในสนามพร้อมกัน นางอยากจะแอบเปรียบเทียบฝีมือสักหน่อย
“เตรียมตัวได้” ชายชราที่เหมือนจะเข้าฌานอยู่ข้างๆ ยกเปลือกตาขึ้นกล่าวอย่างเรียบเฉย
“จื่อเซวียน สู้ๆ” เซียวเหยียนกล่าวให้กำลังใจเซียวจื่อเซวียนอย่างยิ้มแย้ม เจ้าเด็กนี่ยืนกรานจะอาศัยความสามารถของตนเองฝ่าด่านนี้ให้ได้ เขาก็สุดปัญญาจะห้าม
“ขอรับ!” เซียวจื่อเซวียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น
ฮู!
เมื่อชายชราออกคำสั่ง ร่างของเซียวจื่อเซวียนก็ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่นำไปก่อน พริบตาเดียวเขาก็เหยียบขึ้นไปบนบันไดร้อยขั้น จากนั้นก็ก้าวออกไปอีกก้าว ราวกับพายุเฮอริเคนนำไปอย่างรวดเร็วจนถึงยอด! ใช้เวลาไปไม่เกิน 3 ลมหายใจ
มู่เฟยเสวี่ยเมื่อเห็นร่างของเซียวจื่อเซวียนพุ่งออกไป ดวงตาก็พลันหดเล็กลงเล็กน้อย จากนั้นก็ระเบิดพลังออกมาทันที กลายเป็นแสงสีขาวสายหนึ่งไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว แต่พริบตาก็ถูกทิ้งห่าง ใช้เวลาไป 7 ลมหายใจจึงถึงยอด
10 ลมหายใจผ่านไป 12 คน มีเพียง 7 คนที่ผ่าน คนที่ยืนอยู่บนยอดเขาต่างก็มองเจ้าคนร่างเตี้ยอ้วนคนนั้นด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนและแฝงความหวาดกลัว นี่คือปีศาจของจวนขุนพลเทวะรึ? ความแตกต่างมันมากเกินไปแล้ว
ในตอนนี้ มีคนสังเกตเห็นว่า สองคนจากจวนขุนพลเทวะ มีเพียงคนเดียวที่ขึ้นมาถึงยอด เมื่อหันกลับไปมอง ก็พบอย่างงุนงงว่า บนบันไดมีเงาร่างหนึ่งกำลังเดินขึ้นมาอย่างช้าๆ และลิงอสูรรอบๆ กลับไม่ได้โจมตีเขาเลย
“พี่เหยียน” เซียวจื่อเซวียนหันกลับไปโบกมือทักทาย
ในไม่ช้า เซียวเหยียนก็เดินขึ้นมาถึงชั้นบนสุด ยิ้มให้เซียวจื่อเซวียน
“เขาก็นับว่าผ่านด้วยรึ?” มีคนถามอย่างสงสัย
บนยอดเขามีชายชราอีกคนหนึ่งเป็นผู้ตรวจสอบ ได้ยินดังนั้นก็กล่าวอย่างเรียบเฉย “พวกเจ้าทั้งหมดก็ผ่านแล้ว ไปด่านที่สองเถอะ ที่นั่นอาจจะเสียชีวิตได้ หากอยากจะถอนตัวก็ยอมแพ้ได้”
“เขาก็นับว่าผ่านด้วยรึ?” มู่เฟยเสวี่ยขมวดคิ้วถามพลางชี้ไปยังเซียวเหยียน
“แน่นอน เขามีบัตรเชิญ” ชายชรากล่าวอย่างเรียบเฉย
“บัตรเชิญ?”
“สำนักศึกษาตำหนักจันทน์กลับยังมีบัตรเชิญด้วยรึ?”
ทุกคนต่างเบิกตาโตตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะรู้เรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ทุกคนต่างแย่งชิงกันแทบตาย แต่กลับมีคนนั่งเรือผ่านโดยตรง!
เซียวเหยียนยิ้มให้เด็กสาวชุดขาวผู้เต็มไปด้วยความเที่ยงธรรมคนนี้ มีใจอยากจะแกล้งนางสักหน่อย จึงหยิบบัตรเชิญในอกเสื้อออกมาโบกๆ แล้วเดินจากไป
มู่เฟยเสวี่ยตะลึงงันไปครู่หนึ่ง นึกถึงคำพูดที่ตนเองพูดไปก่อนหน้านี้ เดินทางในยุทธภพอาศัยหมัดเท้า…หมัดเท้ากับผีสิ คนอื่นอาศัยเส้นสายต่างหาก! เมื่อนึกถึงท่าทางโอ้อวดของเซียวเหยียน นางก็โกรธจนกระทืบเท้าอย่างแรง แล้วกัดฟันกรอดตามไป
…
ไม่นานนัก ทุกคนก็มาถึงด่านที่สอง
บนยอดเขาไปข้างหน้าไม่ไกลกลับเป็นหน้าผาขาด และใต้หน้าผาก็มีโซ่ตรวนตอกอยู่หลายเส้นเชื่อมต่อไปยังฝั่งตรงข้าม แต่ละเส้นห่างกันค่อนข้างมาก กล่าวคือสามารถเหยียบได้เพียงเส้นเดียว หน้าผาสูงหมื่นจั้ง (ประมาณ 30,000 เมตร) จะให้เดินข้ามด้วยโซ่เพียงเส้นเดียว?
มีคนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เริ่มจะถอดใจ
แววตาของมู่เฟยเสวี่ยสั่นไหวเล็กน้อย ฝ่ามืออดไม่ได้ที่จะมีเหงื่อเย็นซึมออกมา จากนั้นสายตาก็เหลือบมองไปยังสองร่างที่ดูสูงส่งอยู่ข้างหน้า ที่นี่คงจะพึ่งพาบัตรเชิญไม่ได้แล้วกระมัง? นางแอบหัวเราะเยาะในใจ