หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 56
บทที่ 56
ณ เวลานี้ สิงห์มังกรเปิดทาง รถมาขนาดใหญ่ราวกับบ้านเคลื่อนที่ขับเคลื่อนไปบนถนน ในเมืองมรกตไม่มีใครไม่รู้ว่า นี่คือรถของจวนขุนพลเทวะ
ผู้คนตามทางต่างก็หลีกเลี่ยงไปข้างทาง พลางชี้มองดูมาทิศทางนี้ เพียงมองดูก็รู้แล้วว่า ข้างในรถคันนี้ส่วนใหญ่คงจะเป็นมังกรแท้ของตระกูลเซียว กำลังจะไปบำเพ็ญตนที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์
เหล่าจอมยุทธ์พเนจร คุณชายคุณหนูจากตระกูลเลื่องชื่อที่เดินทางมาจากทุกแคว้น รถมาที่พวกเขานั่งอยู่เมื่อเจอกับไออสูรที่สิงห์มังกรแผ่ออกมา ล้วนแต่ตื่นตระหนกไม่สงบ หยุดอยู่ที่เดิม บางคันถึงกับตกใจวิ่งไปข้างทางอย่างบ้าคลั่ง ไม่กล้าขวางทาง คนขับรถม้าดึงสุดแรงก็ดึงไม่อยู่
บารมีของจวนขุนพลเทวะ ในตอนนี้แสดงออกมาอย่างเต็มที่
ไม่นานนัก รถก็หยุดลง คนขับรถม้าท่านลุงหลินกล่าวเสียงอ่อนโยน บอกว่าถึงนอกสำนักศึกษาตำหนักจันทน์แล้ว
สำนักศึกษาตำหนักจันทน์อยู่ไม่ไกลจากจวนขุนพลเทวะอยู่แล้ว ถือว่าเป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง
รอจนรถหยุดนิ่งแล้ว สายตาของเซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ ทั้งสามก็พลันเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
ถึงแม้พวกเขาจะจัดเป็นอัจฉริยะ พรสวรรค์ไม่ธรรมดา แต่ปกติแล้วล้วนแต่ฝึกฝนอยู่ในจวน ยังไม่เคยแสดงตัวต่อหน้าคนภายนอกจริงๆ บวกกับยังเป็นวัยหนุ่มสาว ตอนนี้เลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความตึงเครียดเพิ่มขึ้นมาสายหนึ่ง
เซียวเหยียนกลับไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก รอจนรถหยุดนิ่ง ก็ลุกขึ้นยืนอย่างสบายๆ เปิดม่านรถขึ้นมา
แสงส่องกระทบใบหน้า พร้อมกันนั้น เสียงจอแจอึกทึกมากมายก็แย่งกันพุ่งเข้ามา ทะลักเข้ามาในห้องโดยสาร ราวกับเพียงแค่เปิดม่าน ก็ได้เปิดโลกมนุษย์ที่รุ่งเรืองขึ้นมา!
สามคนในรถได้สติกลับมา เมื่อเห็นเซียวเหยียนยืนอยู่ที่ประตูห้องโดยสารอย่างสบายอารมณ์ ท่ามกลางเสียงจอแจมากมายนั้น จ้องมองไปรอบๆ อย่างเงียบๆ บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มจางๆ เช่นเคย ท่าทางสงบนิ่ง
แววตาของเซียวเสวี่ยฉีสั่นไหวเล็กน้อย ดูเหมือนความทรงจำในอดีตจะผุดขึ้นมาเล็กน้อย แต่ในไม่ช้า นางก็ตื่นขึ้นมา มุมที่ถูกเปิดขึ้นมา ก็กลับปิดลงอีกครั้ง
เมื่อทั้งสามคนลุกขึ้นยืนมาอยู่ด้านนอกห้องโดยสาร ถึงได้เห็นว่าด้านนอกนี้เป็นภาพที่คึกคักเพียงใด
บนลานกว้างขนาดใหญ่ ยืนเต็มไปด้วยเงาร่าง เบียดเสียดกันไปมา ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นเด็กหนุ่มสาวที่สะพายดาบ กระบี่ ทวน และอาวุธอื่นๆ เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้น
ในฝูงชน ยังมีเด็กหนุ่มบางคนที่สวมใส่อาภรณ์หรูหรา ข้างกายมีผู้ติดตามคอยรับใช้ รอบๆ ตัวห้ามคนแปลกหน้าเข้าใกล้
และยังมีสาวน้อยในชุดอาภรณ์ขนนกข้างกาย มีสาวใช้ที่อรชรอ้อนแอ้นกางร่มให้ บังแดดร้อน ในฝูงชนก็โดดเด่นเป็นพิเศษ สะดุดตาอย่างยิ่ง
มองไปไกลๆ ล้วนแต่เป็นนักสู้หนุ่มสาวที่หนาแน่น
และณ เวลานี้ คนไม่กี่คนที่ยืนอยู่บนรถม้า กลับกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันที
ท้ายที่สุดแล้วรถม้าสิงห์มังกรของจวนขุนพลเทวะมันสะดุดตาเกินไป
ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์กำหนดไว้ว่า มังกรแท้ลากรถ จักรพรรดิเสด็จสามารถมีเก้าตัว อ๋องเจ็ดตัว ท่านโหวและขุนนางตำแหน่งเจิ้งอู่ผิ่นถึงจะมีคุณสมบัติใช้สิงห์มังกรห้าตัว ที่เหลือขุนนางตระกูลใหญ่ ก็มีเพียงคุณสมบัติสามตัว สองตัวเท่านั้น
ส่วนสามัญชนทั่วไป พ่อค้าที่ไม่มีเกียรติยศชื่อเสียง ก็ทำได้เพียงใช้สัตว์ขี่ตัวเดียวลากรถ และไม่สามารถใช้สัตว์ขี่ที่มีสายเลือดมังกรได้
เซียวเหยียนและคนอื่นๆ ถึงแม้จะไม่มีเกียรติยศชื่อเสียง แต่ในฐานะบุตรชายของท่านโหว ก็สามารถได้รับเกียรติจากบิดามารดาได้
“นั่นคือจวนขุนพลเทวะรึ?”
“ตระกูลเซียวเมืองมรกต จวนขุนพลเทวะพันปี ช่างสง่างามจริงๆ!”
“โควต้าอีกสี่ที่ก็หมดไปแล้ว ได้ยินมาว่าโควต้าของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์มีจำกัด น่าโมโห!”
“หึ ข้าซุนจิ้งเทียนจะต้องนำตระกูลซุนแห่งแคว้นต้นหลิวของข้า รุ่งเรืองขึ้นมาจากรุ่นของข้า ต่อสู้กับฟ้าดิน!”
“ได้ยินมาว่ารุ่นนี้ตระกูลเซียวมีขยะคนหนึ่ง ไม่รู้ว่ามาหรือไม่?”
ความรุ่งโรจน์นับพันปี ทำให้คนนับไม่ถ้วนอิจฉาริษยา และยังไม่รู้ว่าได้กระตุ้นความทะเยอทะยานและแรงผลักดันในใจของเด็กหนุ่มกี่คนแล้ว ในความจอแจก็มีความกระตือรือร้นที่จะลองเพิ่มขึ้นมา
เซียวเฟยหยางกับเซียวจื่อเซวียน เซียวเสวี่ยฉีสามคนสีหน้าตึงเครียด ถึงแม้ภายนอกจะแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง แต่ปลายนิ้วกลับมีเหงื่อออกแล้ว เผยให้เห็นความตึงเครียดในใจ
สายตาเหล่านี้ดูเหมือนจะสามารถแผดเผาคนได้ เซียวเฟยหยางไม่ได้อยู่ต่ออีก กล่าวอย่างเย็นชาประโยคหนึ่งว่า พวกเราไปก่อนแล้ว
ก็พาน้องสาวเซียวเสวี่ยฉีกระโดดลงจากรถม้า ในเสียง “คุณชายน้อยเดินช้าๆ ระวัง” ของท่านลุงหลิน ก็ราวกับพยัคฆ์ร้ายเข้าป่า เข้าไปในฝูงชน
คนรอบข้างก็หลีกทางให้โดยไม่รู้ตัว ที่เคารพไม่ใช่เด็กหนุ่ม แต่เป็นแซ่ที่อยู่เบื้องหลังเด็กหนุ่ม
“พี่เหยียน พวกเราก็ไปกันเถอะ” เซียวจื่อเซวียนแอบกลืนน้ำลาย กล่าวกับเซียวเหยียน
เซียวเหยียนกลับเขย่งปลายเท้าเล็กน้อย กวาดตามองไปรอบๆ สูดหายใจเบาๆ ในไม่ช้าแววตาก็สว่างวาบขึ้นมา กล่าว “ไป!”
พูดจบก็กระโดดลงจากรถม้า คนรอบข้างต่างก็หลีกทางให้ ไม่กล้าขวางทางเด็กหนุ่มในชุดหรูหราผู้นี้
เซียวจื่อเซวียนตามไปติดๆ แต่ยังไม่ทันจะเดินไปไม่กี่ก้าวก็ดึงแขนเสื้อของเซียวเหยียนไว้ “พี่เหยียน พวกเราเดินผิดทางแล้วกระมัง สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ไม่ได้อยู่ทางนั้นนะ”
“ข้ารู้”
เซียวเหยียนกล่าวโดยไม่หันกลับมา “แต่ข้างหน้ามีของกิน”
เกียรติยศชื่อเสียงอยู่ข้างหลัง แต่อาหารเลิศรสอยู่ข้างหน้านี่สิ!
กลิ่นหอมของขนมน้ำมันฝ้ายหยกโชยมาแต่ไกล เซียวเหยียนได้กลิ่นก็รู้ทันทีว่านี่เป็นฝีมือของลุงจ้าว
อย่าได้มองว่าลุงจ้าวเป็นเพียงพ่อค้าเล็กๆ แต่ฝีมือการทอดขนมของเขานั้นเป็นหนึ่งไม่มีสอง การที่สามารถตั้งแผงขายบนถนนที่คึกคักที่สุดนอกจวนขุนพลเทวะมาได้นานหลายปี ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ฝีมือแล้ว
กลิ่นหอมอยู่ที่ขอบลานกว้าง ตอนที่เซียวเหยียนพาเซียวจื่อเซวียนมาถึง ก็เห็นว่าเด็กหนุ่มสาวที่นี่น้อยลงไปอย่างเห็นได้ชัด ส่วนใหญ่ต่างมุ่งหน้าไปยังบันไดสู่ประตูสำนักของสำนักศึกษาตำหนักจันทน์ แต่ก็ยังมีผู้คนไม่น้อยที่หยุดอยู่หน้าแผงลอยต่างๆ ดูจากการแต่งกายแล้ว เห็นได้ชัดว่ามาจากแคว้นอื่น นานๆ ทีจะได้มาเมืองมรกตสักครั้ง ก็นับว่าได้ถือโอกาสลิ้มรสอาหารท้องถิ่นไปในตัว
เซียวเหยียนเห็นว่าหน้าแผงของลุงจ้าวมีคนต่อแถวยาวเหยียด ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสตรี และยังมีคนรับใช้บางคนที่มาต่อแถวแทนเจ้านายของตนเอง
เซียวเหยียนจึงดึงเซียวจื่อเซวียนไปยืนรอต่อแถวอยู่ด้านหลัง
“พี่เหยียน ท่านยังไม่ได้กินอาหารเช้าหรือขอรับ?” เซียวจื่อเซวียนอดไม่ได้ที่จะถาม
เซียวเหยียนพยักหน้า
“ท่านรอเดี๋ยว ข้าจะไปซื้อให้ท่านเดี๋ยวนี้” พูดจบ เซียวจื่อเซวียนก็พุ่งไปข้างหน้าแล้วตะโกนเสียงดัง “ลุงจ้าว เตรียมอาหารเช้าให้พวกเรา 2 ที่!”
เสียงของเขากังวานจนคนที่ต่อแถวอยู่รอบๆ ต่างพากันหันมามอง เมื่อเห็นทั้งสองสวมชุดผ้าไหมหรูหรา แต่งกายล้ำค่า ก็รู้ว่าเป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวยตระกูลใดตระกูลหนึ่ง
ข้างๆ แผงของลุงจ้าว ป้าหลิวกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บเงิน เมื่อได้ยินเสียงของเซียวจื่อเซวียน ก็เงยหน้าขึ้นมอง และพบว่าเป็นคุณชายน้อยเซียวเหยียนที่อยู่ด้านหลัง นางรีบยิ้มพลางตอบรับ แล้วหันไปสั่งสามีที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่: “เป็นคุณชายน้อยเหยียนของจวนขุนพลเทวะมา รีบทำให้เขาสองที่เร็วเข้า”
ตาเฒ่าหลิวชะงักไป ท่ามกลางความวุ่นวายก็เงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง เมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่อยู่ท้ายแถว บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา สำหรับพ่อค้าแม่ค้าอย่างพวกเขาซึ่งเป็นคนชั้นต่ำที่สุดในสังคม ขุนนางผู้สูงศักดิ์มักจะรังเกียจเดียดฉันท์ แต่มีเพียงคุณชายน้อยเหยียนผู้นี้ที่ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างเท่าเทียม เมื่อ 3 ปีก่อนยังเคยนั่งขัดสมาธิกับพื้นช่วยพวกเขาตะโกนขายของ ภาพนั้นทำเอาสองสามีภรรยาตกใจและตื้นตันใจอย่างยิ่ง นับแต่นั้นมา ก็จดจำคุณชายน้อยจากตระกูลเลื่องชื่อที่แปลกประหลาดผู้นี้ไว้ได้ขึ้นใจ
“เจ้าเด็กนี่…” เซียวเหยียนตอนแรกอยากจะดึงเซียวจื่อเซวียนไว้ แต่เมื่อเห็นป้าหลิวยิ้มให้ตนเองแล้ว ก็ทำได้เพียงเดินนำเซียวจื่อเซวียนไปข้างหน้าอย่างจนใจ ยืนรออย่างเงียบๆ ที่อีกฝั่งหนึ่งของแผง
ข้างๆ กัน คนรับใช้ที่ต่อแถวอยู่ก็หันมามองอยู่บ่อยครั้งแต่ไม่กล้าพูดอะไร แต่เหล่าสตรีที่มาต่อแถวด้วยตนเองกลับทำหน้าบึ้งและส่งสายตาเป็นศัตรูมา มีคนหนึ่งกล่าวอย่างไม่พอใจ: “ทำไมเขาถึงแซงคิวได้ นี่มันไม่ยุติธรรม!”
“ใช่แล้ว!”
“เถ้าแก่ ท่านลำเอียงเกินไปแล้ว!”
เซียวจื่อเซวียนเมื่อได้ยินคำตำหนิเหล่านี้ก็ร้อนใจขึ้นมา กำลังจะประกาศฐานะของจวนขุนพลเทวะออกมา แต่ก็ถูกเซียวเหยียนกดหน้าอกไว้จนต้องเก็บคำพูดกลับไป