หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 32
บทที่ 32
ท่านอาสอง?
เซียวเหยียนประหลาดใจ ลำดับอาวุโสของเซียวอันในจวนนั้นนับตามรุ่นของบิดาเขา ผู้ที่ทำให้เขาสามารถเรียก “ท่านอา” ได้ ก็มีเพียงคนรุ่นที่หนึ่งของตระกูลเซียวเท่านั้น
“โอ้”
ชายชราไม่ได้ใส่ใจกับการทักทายอย่างเคารพของเซียวอันเท่าไหร่ เพียงแค่ตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นเซียวเหยียนที่สวมชุดผ้าไหมงดงามและมีหยกโลหิตมังกรห้อยอยู่ที่เอว ทั้งยังเห็นเคล็ดวิชาฝึกกายาที่เซียวเหยียนอุ้มอยู่ในอ้อมแขน
“ได้ยินมาว่าตระกูลเซียวของเรามีกายพิการแห่งวิถียุทธ์ออกมาคนหนึ่ง คงไม่ใช่เด็กคนนี้กระมัง?” ชายชราถามอย่างไม่ใส่ใจ
เซียวอันแสดงความเคารพอย่างยิ่ง ประสานหมัดโค้งเอว “เรียนท่านอาสอง ถูกต้องแล้วขอรับ คือเหยียนเอ๋อร์ เขาคือลูกของขุนศึกอาญายุทธ์ เกิดมาพร้อมกับเส้นชีพจรลมปราณอุดตัน ไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ขอรับ”
“โอ้โฮะๆ…” ชายชราหัวเราะออกมาเบาๆ “ที่แท้ก็เป็นลูกของเจ้าคนดื้อรั้นนั่นเองรึ…จิจิ เจ้าเด็กนี่คิดจะฝึกกายารึ? นี่มันเส้นทางที่ลำบากนะ”
เซียวอันยังคงมีสีหน้าเคารพ “การฝึกกายาถึงแม้จะเป็นเส้นทางที่ลำบาก แต่หากต้องการให้เด็กคนนี้มีอนาคตที่ดี ก็ทำได้เพียงเท่านี้ขอรับ”
“ชิ!” ชายชรากลับแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ฝึกกายาจะมีความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร ถึงแม้จะบรรลุถึงระดับของผู้ฝึกกายาในประวัติศาสตร์ไม่กี่คนนั้นแล้วจะทำอะไรได้ ในกองทัพนับหมื่นแสน ก็เป็นเพียงก้อนหินที่ใหญ่ขึ้นมาหน่อยเท่านั้น”
เซียวอันหัวเราะอย่างขมขื่น รู้ดีว่าที่อีกฝ่ายพูดก็ไม่ผิด ทำได้เพียงกล่าว “แต่ในฐานะบุรุษแห่งตระกูลเซียว หากสามารถตายในสนามรบได้ก็ถือเป็นเกียรติอย่างหนึ่งขอรับ”
ชายชราเมื่อได้ยินคำพูดนี้ รอยยิ้มก็หายไป ใบหน้าพลันบึ้งตึงลงทันที แค่นเสียงเย็นชา “คำพูดบ้าบออะไร! บุรุษแห่งตระกูลเซียวของข้าจะต้องตายในสนามรบอย่างนั้นรึ? เกียรติอะไรกัน ข้าว่าพวกเจ้าสมองเสื่อมไปแล้ว! สามารถรอดชีวิตกลับมาจากสนามรบได้สิ ถึงจะเรียกว่าเก่งจริง!”
“เอ่อ…” เซียวอันถูกดุอย่างกะทันหันก็รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง เขาได้ยินมานานแล้วว่าท่านอาสองผู้นี้มีนิสัยแปลกประหลาด ตอนหนุ่มๆ ยังเคยทำเรื่องนอกรีตมาไม่น้อย ไม่คิดว่าจะแตกต่างจากคนทั่วไปจริงๆ
“นี่เป็นความคิดของเซียวจ้านเฉิง หรือความคิดของเจ้า?” ดูเหมือนชายชราจะโกรธขึ้นมาบ้างแล้ว จึงเอ่ยถาม
เซียวอันกล่าวอย่างระมัดระวัง “เป็นความคิดของท่านโหวกับพวกเราขอรับ…”
“หึ! เจ้าหนูจ้านเฉิงนั่น ช่างยิ่งอยู่ยิ่งถดถอยเสียจริง” ชายชราแค่นเสียง “จะบังคับเด็กคนหนึ่งให้เก่งกาจไปทำไม มีปัญญาก็ให้เขาทะลวงสามอมตะด้วยตัวเอง ก้าวเข้าสู่ขอบเขตจตุรภพเสียสิ ตอนนั้นก็จะสามารถฝืนชะตาฟ้าเปลี่ยนลิขิตได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นขยะพิการหรือปัญญาอ่อน ก็สามารถเปลี่ยนเป็นอัจฉริยะชั้นเลิศได้ แทนที่จะให้ลูกพยายาม ทำไมตัวเองไม่พยายามหน่อยเล่า หรือว่ารู้ตัวว่าตนเองไร้ความสามารถ?”
“เอ่อ…นี่…” เซียวอันถูกพูดจนอ้าปากค้าง ไม่กล้าจะรับคำเลย ขอบเขตจตุรภพ? แม้จะพูดง่าย แต่การจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตนี้ไหนเลยจะง่ายดายถึงเพียงนั้น! ทั่วทั้งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ที่สามารถไปถึงขั้นนี้ได้ ใช้นิ้วมือก็ยังนับได้
ข้างๆ กัน เซียวเหยียนฟังแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เขาคิดในใจว่าชายชราผู้นี้น่ารักดีเหมือนกัน ตอนแรกคิดว่าเป็นผู้อาวุโสในตระกูลที่เคร่งขรึม จะต้องมาสั่งสอนตนเองอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเหมือนเซียวอัน ไม่พ้นก็คงพูดเรื่องที่ว่าต้องพยายามให้มาก อดทนถึงจะมีความสำเร็จ ไม่คิดว่าคำพูดที่ออกมาจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
“จวนขุนพลเทวะอันกว้างใหญ่ของเรา หรือว่าจะเลี้ยงเด็กคนหนึ่งไม่ได้?” ชายชราเห็นเซียวอันพูดไม่ออก ก็แค่นเสียงเย็นชา “พวกเราสละชีพในสนามรบ เด็กๆ เหล่านั้นพลีชีพในสมรภูมิ หรือจะยังไม่สามารถให้เด็กรุ่นหลังได้เพลิดเพลินกับความมั่งคั่งที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ได้?”
เซียวอันตัวสั่นงันงก ทำได้เพียงพยักหน้าหงึกๆ ไม่กล้ารับคำ
ชายชราเหลือบตามองเซียวอันแวบหนึ่ง รู้ดีว่าพูดกับคนหัวทึบแบบนี้ก็ไม่มีประโยชน์ แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเจ้าเด็กข้างๆ กำลังแอบหัวเราะ เขาก็อดที่จะเลิกคิ้วไม่ได้
“เจ้าตัวเล็ก ข้าว่าพ่อเจ้าไร้ประโยชน์ เจ้าว่าถูกหรือไม่?”
“เฒ่าทารก ข้าว่าท่านพูดถูก”
“เหยียนเอ๋อร์!” เซียวอันตกใจ รีบดุอย่างโกรธเคือง “เจ้าอย่าไม่มีมารยาท พูดจากับผู้ใหญ่อย่างนี้ได้อย่างไร!”
ชายชรากลับไม่โกรธ แต่ชะงักไป “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ?”
“เฒ่าทารกไง” เซียวเหยียนยิ้มพลางกล่าว “คงจะให้ข้าเรียกท่านว่าหนุ่มน้อยไม่ได้กระมัง”
สีหน้าของชายชราพลันบึ้งตึงลงเล็กน้อย “ไม่มีใครเคยสอนเจ้ารึว่าต้องเรียกผู้ใหญ่อย่างไร?”
“ท่านเรียกข้าว่าเจ้าตัวเล็ก ข้าเรียกท่านว่าเฒ่าทารก นี่ก็น่าจะถือว่าเจ๊ากันแล้วกระมัง” เซียวเหยียนกล่าว “ก็น่าจะมีคนสอนท่านว่าต้องเรียกเด็กรุ่นหลังอย่างไรเหมือนกันใช่หรือไม่?”
เซียวอันตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก รีบปิดปากของเซียวเหยียนพลางกล่าวกับชายชรา “ท่านอาสอง ท่านอย่าได้ถือสาเด็กคนนี้เลยขอรับ ตอนเขาเกิดท่านโหวกับฮูหยินก็ไปสนามรบแล้ว ไม่มีใครคอยสั่งสอน จึงทำให้นิสัยดื้อรั้นไปบ้าง…”
ชายชราเลิกคิ้วเล็กน้อย แค่นเสียงเบาๆ “เด็กคนนี้พูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง ถือว่าเจ๊ากันไปแล้วกัน”
เซียวอันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก “ขอบคุณท่านอาสองที่เมตตา!”
เซียวเหยียนงัดมือที่เต็มไปด้วยเหงื่อของเซียวอันออกจากปาก ใช้แขนเสื้อเช็ดแก้ม แล้วเหลือบมองข้องใส่ปลาของชายชราผู้นี้ “ตกได้แค่ตัวเดียวรึ เล็กขนาดนี้ จะพอใครกินกัน”
ชายชรากล่าวอย่างเรียบเฉย “ตาเฒ่าข้าตกปลาไม่ใช่เพื่อจะกิน การตกปลาเป็นความสุขอย่างหนึ่ง เจ้ายังเล็ก ไม่เข้าใจหรอก”
“ในเมื่อเป็นความสุข ฝีมือการตกปลาของท่านก็ห่วยแตกเกินไปแล้ว” เซียวเหยียนกล่าว “ตกได้แค่ตัวเดียว นี่จะต่างอะไรกับการกลับบ้านมือเปล่า!”
เมื่อเอ่ยถึงการกลับบ้านมือเปล่า ชายชราเหมือนถูกเหยียบหาง ปฏิกิริยากลับรุนแรงกว่าเมื่อครู่หลายส่วน เขาถลึงตาใส่เซียวเหยียนอย่างโกรธเคือง: “เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมจะไปรู้อะไร! วันนี้ข้าไม่ได้ตั้งใจตก แล้วก็ไปที่บ่อใหม่ ไม่คุ้นเคยกับสภาพน้ำ รอพรุ่งนี้เจ้าคอยดู ข้าจะตกให้เจ้าดูเป็นเข่ง!” เขายังยกข้องขึ้นมาให้เซียวเหยียนดูใกล้ๆ “เจ้าคิดว่านี่เป็นปลาเล็กธรรมดารึ นี่คืออสูร! หากข้าปล่อยออกมาล่ะก็ แม้แต่เจ้านี่ก็ยังไม่แน่ว่าจะสู้มันได้ด้วยซ้ำ!”
เห็นได้ชัดว่า “เจ้านี่” ที่เขาพูดถึงหมายถึงเซียวอัน
เซียวอันได้ยินดังนั้นก็หน้าเจื่อน นี่มันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย? “ท่านอาสอง อสูรมันอันตราย ท่าน…ช่วยนำมันไปให้ห่างจากเหยียนเอ๋อร์หน่อยเถิดขอรับ…”
ชายชราแค่นเสียงเย็นชา “เข้ามาอยู่ในข้องของข้าแล้ว ยังจะปล่อยให้มันพลิกฟ้าได้อีกรึ?”
“อสูร?” เซียวเหยียนเมื่อได้ยินคำพูดนี้ กลับรู้สึกสนใจขึ้นมา เขามองดูปลาเล็กในข้อง ปลาตัวนี้ยาวแค่ตะเกียบ หลังสีทองท้องสีแดง ที่แปลกคือบนหัวเหนือตาปลามีเกล็ดกลับที่เหมือนขนตา ตอนที่เซียวเหยียนยื่นหัวเข้าไปดู ปลาตัวนี้ก็ถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย เซียวเหยียนสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังและจิตสังหารจากในตาปลาได้อย่างชัดเจน เขาอดทึ่งไม่ได้ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นอสูรในระยะใกล้ขนาดนี้
“ท่านปู่ ฝีมือการตกปลาของท่านเก่งกาจนัก ถึงกับตกอสูรได้เลยรึ ท่านสอนข้าหน่อยได้หรือไม่ขอรับ?” เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นถาม หากเขาจำไม่ผิด ในหมวดศิลปะของหน้าต่างสถานะ การตกปลาก็นับเป็นหนึ่งแขนง และการตกปลาในโลกนี้สามารถตกอสูรได้ด้วย นี่มันจะต่างอะไรกับการฝึกยุทธ์?
ชายชราตะลึงไป แววตาอดไม่ได้ที่จะสว่างวาบขึ้นมา “เจ้าอยากจะเรียนตกปลา?”
“ขอรับ ได้หรือไม่ขอรับ?”
“ได้สิ! แน่นอนว่าได้เลย!” ชายชราพลันหัวเราะลั่นขึ้นมา “นับว่าเจ้ามีสายตาแหลมคม ไม่เหมือนกับพวกหัวทึบพวกนี้ ฝึกกายาบ้าบออะไรนั่น ตาเฒ่าข้าจะสอนเจ้าตกปลาเอง! แล้วพรุ่งนี้จะให้เจ้าไปดูฝีมือการตกปลาของข้าให้เห็นกับตา ข้าไม่ได้โม้ วันนี้ข้าแค่ไม่คุ้นเคยกับบ่อใหม่นั่นเท่านั้น…”
“เอ่อ นี่…” เซียวอันยืนตะลึงงันอยู่ข้างๆ ตนเองอุตส่าห์ทำให้เซียวเหยียนสงบใจลงฝึกยุทธ์ได้แล้ว ทำไมถึงถูกคนมาฉกตัวไปได้? “ท่านอาสอง เหยียนเอ๋อร์เขามีพรสวรรค์ด้านการฝึกกายาอย่างยิ่ง เพียงสามเดือนก็ฝึกเคล็ดวิชากายาชั้นต่ำจนถึงขั้นเชี่ยวชาญแล้ว เขาเป็นต้นกล้าที่ดีอย่างแน่นอน ท่าน…ท่านจะทำให้เขาเสียเวลาไม่ได้นะขอรับ!”
“พรสวรรค์อะไรไม่พรสวรรค์อะไร ถึงจะฝึกสำเร็จแล้วจะแข็งแกร่งได้เท่าไหร่? จะสู้ทหารม้าหนึ่งหมื่นของตระกูลเซียวได้รึ?” ชายชรากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “เจ้าจะดึงดันให้เด็กที่น่ารักน่าเอ็นดูเช่นนี้ ไปฝึกกายาจนตัวดำเป็นตอตะโกทำไม?”
ข้าไม่เป็นตอตะโกเสียหน่อย… เซียวเหยียนกล่าวในใจเงียบๆ
ชายชราพูดจบ ก็ขี้เกียจจะสนใจเซียวอันอีกต่อไป เขาฉวยเคล็ดวิชา《กระดูกสันหลังมังกร》ในมือของเซียวเหยียนไป แล้วยัดใส่อ้อมแขนของเซียวอัน: “ไปๆ ของห่วยแตกอะไรกัน ฝึกของแบบนี้จะมีอนาคตอะไร เหยียนเอ๋อร์ใช่หรือไม่ ไป! ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ข้าจะไปเชือดอสูรตัวนี้ให้เจ้าบำรุงร่างกาย”
“ขอรับๆ” เซียวเหยียนพยักหน้าไม่หยุด ดีใจจนเนื้อเต้น
“ท่านอาสองท่าน… ท่านจะทำแบบนี้ไม่ได้นะขอรับ!” เสียงร้องเรียกของเซียวอันที่อยู่ด้านหลังเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เมื่อถูกชายชราผู้นี้จูงไป เซียวเหยียนก็นับว่าได้เห็นความกล้าของท่านอาสองแห่งตระกูลเซียวผู้นี้แล้ว สถานที่ที่เขาทำอาหารกลับเป็นชั้นดาดฟ้าชั้นที่เจ็ดของหอฟังเสียงฝน ที่นี่เก็บรักษาเคล็ดวิชาที่ล้ำค่าที่สุดของตระกูลเซียวมานับพันปี และตอนนี้ ไม่ไกลจากเคล็ดวิชาเหล่านั้น ก็มีเตาไฟลุกโชนอยู่
ระหว่างที่พูดคุยกัน เซียวเหยียนก็ได้รู้ชื่อของชายชราผู้นี้แล้ว: เซียวหย่วนซาน
เป็น ‘ซาน’ ที่หมายถึงขุนเขาอันห่างไกล...
และยังเป็น ‘ซาน’ ที่หมายถึง…ขุนเขาแห่งความตายที่มิอาจหวนคืน