หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 31
บทที่ 31
เมื่อหลี่ชางเสวียนพาเยว่ชิงเหอจากไป ผู้ที่มาส่งพร้อมกันยังมีเหล่าฮูหยินและภรรยาจากทั่วทั้งสวนเต็มไปหมด ก่อนจะจากไป พวกนางล้วนอยากจะเบียดเสียดเข้าไปข้างหน้าเพื่อพูดคุยสักคำ บางคนถึงกับจัดฉากให้ลูกๆ ของตนเองฝึกกระบี่อยู่ตามเส้นทางที่จะออกจากจวน แต่ก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจของหลี่ชางเสวียนได้
กระท่อมกระบี่ไม่ได้เข้าง่ายถึงเพียงนั้น และด้วยเหตุนี้ จึงยิ่งทำให้ผู้คนปรารถนาที่จะก้าวเข้าไป
สีสันอันหลากหลายของทั้งสวนดูเหมือนจะจางหายไปพร้อมกับเหล่าฮูหยินจากเรือนต่างๆ และกลับคืนสู่ความว่างเปล่าเงียบสงัดของฤดูใบไม้ร่วงอีกครั้ง
ในมือของเซียวเหยียนยังคงถือกระบี่ที่เยว่ชิงเหอใช้ฝึกซ้อมเล่มนั้น เขายืนจ้องมองประตูสวนอย่างเงียบงันเป็นเวลานานมาก...กว่าจะค่อยๆ ละสายตากลับมา จากนั้นก็ส่งกระบี่ในมือให้เซียวอันที่อยู่ด้านหลัง “ท่านลุงอัน ช่วยข้านำไปวางไว้บนชั้นวางกระบี่ในห้องนอน และบอกให้สาวใช้ไม่ต้องทำความสะอาดทุกวัน”
เซียวอันรับกระบี่มาอย่างผิดหวัง เขามองใบหน้าด้านข้างของเซียวเหยียน ในแววตามีความสงสาร ทั้งยังมีความตำหนิตนเองและรู้สึกผิดอยู่หลายส่วน กล่าวเสียงต่ำ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะไม่ตามใจเจ้าอีกแล้ว กระดานหมากข้าจะยึด เจ้าควรจะฝึกยุทธ์ได้แล้ว!”
เซียวเหยียนชะงักไป เงยหน้าขึ้นกล่าว “ท่านลุงอัน ท่านคงไม่คิดว่าที่ข้าไม่ถูกชายชราผู้นั้นรับเป็นศิษย์ เป็นเพราะเรื่องการเล่นหมากหรอกนะ นี่มันไม่ยุติธรรม!”
“ข้าไม่สน!” เซียวอันทำหน้าบึ้งตึง “ม้าดีมีอยู่เสมอ แต่ผู้ที่มองม้าดีออกมีไม่บ่อยนัก โอกาสส่งมาถึงตรงหน้ากลับไม่คว้าไว้ เป็นเพราะเจ้าไม่ได้เตรียมตัวให้พร้อม ต่อไปนี้เจ้าต้องอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดตลอดเวลา เพื่อรอคอยโอกาสที่อาจจะหล่นลงมาเมื่อไหร่ก็ได้”
“โอกาสในชีวิตคนเรามันมีน้อยอยู่แล้ว เมื่อพลาดไปแล้ว จะไปมีความสำเร็จอะไรได้อีก!”
เซียวเหยียนร้องโอดครวญ เมื่อเห็นเซียวอันเอาจริงเอาจังก็ถาม “ถ้าอย่างนั้น ท่านลุงอัน ท่านคิดว่าอะไรเรียกว่าความสำเร็จหรือขอรับ?”
“บุรุษแห่งตระกูลเซียว ควรจะมีชื่อเสียงขจรไกลไปทั่วหล้า พิทักษ์ชายแดน ปกป้องประชาราษฎร์ของประเทศ นี่แหละคือความสำเร็จ!” เซียวอันกล่าวอย่างเคร่งขรึมโดยไม่ต้องคิด
“ถ้าอย่างนั้นการเป็นคนตระกูลเซียว ก็ลำบากเกินไปแล้ว” เซียวเหยียนหัวเราะอย่างขมขื่น
“ในเมื่อเจ้าแบกรับแซ่เซียวและได้รับอภิสิทธิ์และความมั่งคั่งนี้ ก็ควรจะแบกรับความรับผิดชอบนี้ไว้” เซียวอันกล่าวเสียงเย็น
ข้าได้รับแล้วรึ? เซียวเหยียนหัวเราะขมขื่นในใจ แต่ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่า ขนมและผลไม้สดที่ฮูหยินห้าส่งมาก็ไม่เลว โจ๊กบำรุงที่ท่านย่าใหญ่ให้ก็อร่อยมาก...ก็ถือว่าได้รับแล้วกระมัง
“ท่านลุงอัน ที่ท่านพูดว่าฝึกยุทธ์หมายถึงการฝึกกายาหรือขอรับ?”
“แน่นอน” เซียวอันเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ความหมายคือ นอกจากฝึกกายาแล้ว เจ้ายังมีทางอื่นให้เดินอีกรึ?
การฝึกกายาที่ไม่เป็นที่นิยมนั้นเป็นเพราะการฝึกฝนที่ลำบาก ขีดจำกัดสูงสุดต่ำ และยังต้องการความเข้าใจที่สูงส่งอย่างยิ่ง อีกทั้งยังต้องใช้ควบคู่ไปกับเคล็ดวิชา ถึงจะสามารถต่อกรกับยอดฝีมือคนอื่นได้
เซียวเหยียนกับท่านลุงอันโต้เถียงกันพักหนึ่ง สุดท้ายก็ทำข้อตกลงกันได้ เซียวเหยียนยินดีที่จะฝึกยุทธ์ แต่ห้ามยึดกระดานหมากของเขา และทุกวันต้องมาเล่นเป็นเพื่อนเขาด้วย เซียวอันทำได้เพียงยอมตกลง ตั้งใจว่าจะรอให้เซียวเหยียนก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
วันเวลาต่อมา เซียวเหยียนถูกบังคับให้ใช้เวลาบางส่วนในการฝึกฝนตามเคล็ดวิชาฝึกกายาพื้นฐานที่เซียวอันถ่ายทอดให้ แต่ด้วยความเข้าใจในวิถีกายเนื้อ เขาจึงฝึกฝนได้เร็วอย่างยิ่ง นี่ทำให้เซียวอันทั้งประหลาดใจและยินดี ไม่คิดว่าเซียวเหยียนจะเป็นต้นกล้าที่ดีสำหรับการฝึกกายาด้วย
เซียวเหยียนควบคุมความคืบหน้าในการฝึกฝนเล็กน้อย เพื่อไม่ให้เซียวอันไม่ให้เวลาพักผ่อนกับตนเองเลย เขาใช้เวลาสามเดือนจึงฝึกเคล็ดวิชาฝึกกายาพื้นฐานนั้นจนถึงขั้นเชี่ยวชาญ ถึงกระนั้นผลลัพธ์นี้ก็ทำให้ชายผู้กรำศึกมานานผู้นี้ตื่นเต้นจนน้ำตาคลอ และรีบเขียนจดหมายข้ามคืนไปยังชายแดนวิหคอุดรเพื่อแบ่งปันข่าวดีนี้ให้กับสองสามีภรรยาที่ชายแดน
และผ่านการสะสมที่ยาวนานดั่งน้ำหยดลงหิน วิถีแห่งหมากระดับสามของเซียวเหยียนก็เลื่อนระดับในที่สุด
【นามกร：เซียวเหยียน】
【อายุ：7 ขวบ】
【ระดับพลัง：ขอบเขตพลังประสานขั้นสิบ】
【เพลงกระบี่：ระดับ 2 (ก้าวเหิน) (คันศรซ่อนเร้น)】
【ทักษะ：คลื่นสมุทร (แห่งเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขต) (ขั้นเทวะ), เพลงกระบี่หิมะโปรย (ขั้นเทวะ)】
【วิถีกายเนื้อ：ระดับ 1 (สรรพสิ่ง) (พยัคฆ์ข่มขวัญ)】
【ทักษะ：ผิวศิลาร้อยหลอม (ขั้นเชี่ยวชาญ), กายาเซียนพันมังกร (กายมังกรขั้นชำนาญ), ปฐมกาล (กายดาราขั้นเริ่มต้น), พลังวัวกระทิง (ขั้นเชี่ยวชาญ)】
【วิถีแห่งหมาก：ระดับ 4 (1/10000)】
【สารานุกรมคัมภีร์หมาก：สรรพสิ่ง, พยัคฆ์ข่มขวัญ, ก้าวเหิน, คันศรซ่อนเร้น】
【สภาวะจิต：ใจหมาก】
【แต้มศิลปะยุทธ์：1】
เซียวเหยียนเหลือบมองเซียวอันที่ติดตามอยู่ข้างกายไม่ห่าง และไม่ได้เลือกที่จะเพิ่มแต้มในทันที เขาอยากจะใช้แต้มศิลปะยุทธ์นี้กับวิถีกายเนื้อก่อนเพื่อเพิ่มพลังป้องกันตนเอง แต่ความเข้าใจในวิถีกายเนื้อย่อมทำให้เคล็ดวิชาฝึกกายาเกิดการเปลี่ยนแปลงและส่งผลกระทบต่อร่างกาย ซึ่งจะเป็นการเคลื่อนไหวที่ใหญ่เกินไป
วันนี้ เซียวเหยียนติดตามเซียวอันมาถึงหอฟังเสียงฝน
เมื่อทราบว่าเซียวเหยียนมีพรสวรรค์ในด้านการฝึกกายา ไป๋เฟิงอู่ก็ให้สิทธิ์พิเศษแก่เขา ให้สามารถเข้าออกหอฟังเสียงฝนได้ทุกเมื่อเพื่อเลือกเคล็ดวิชาข้างใน แน่นอนว่าเซียวอันไม่สามารถเข้าไปได้ แม้เขาจะเป็นคนสนิทของเซียวจ้านเฉิง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่บุตรหลานสายตรงของตระกูล
เซียวอันเฝ้าอยู่ชั้นล่าง ส่วนเซียวเหยียนก็ขึ้นไปบนหอตามลำพัง เขาได้ยินมาว่าปรมาจารย์กระบี่ผู้นั้นได้ส่งเคล็ดวิชาฝึกกายามาเล่มหนึ่งเมื่อสองเดือนก่อนและวางไว้ที่ชั้นหก เขาจึงเดินตรงไปยังชั้นหกทันที
ในไม่ช้า เขาก็พบเคล็ดวิชาที่เพิ่งจะเพิ่มขึ้นมาใหม่เล่มหนึ่ง: 《กายาแท้จั๊กจั่นมังกร》
เซียวเหยียนเปิดดู ด้วยความเข้าใจในวิถีกายเนื้อระดับหนึ่ง ในไม่ช้าก็บรรลุขั้นผิวเผินและบันทึกลงในหน้าต่างสถานะได้สำเร็จ และเข้าสู่ขั้นที่สองคือขั้นเชี่ยวชาญทันที
กายาแท้จั๊กจั่นมังกรมีหกชั้น ทุกครั้งที่ฝึกหนึ่งชั้น ก็จะสามารถหลอมรวมกายาที่แตกต่างกันได้ ชั้นแรกคือ กายจั๊กจั่นนิ่ง สามารถรับรู้ถึงร่องรอยการไหลของอากาศบนผิวหนังได้อย่างแผ่วเบา ชั้นที่สองคือ กายสยบมังกร ในร่างกายจะสะสมพลังดุจมังกรและช้างสาร ชั้นที่สามคือ กายสลัดเปลือก สามารถใช้พลังเหยียบอากาศเพื่อเดินบนฟ้าได้…
ร่างกายส่งเสียงดังเป๊าะแป๊ะเบาๆ เซียวเหยียนสัมผัสได้ว่าเมื่อเข้าสู่กายสยบมังกร ในร่างกายของเขาก็เกิดพลังขึ้นมาอีกสายหนึ่ง ประมาณการว่ามีถึงหมื่นชั่ง! แม้จะยังอยู่ที่ขอบเขตพลังประสานขั้นสิบ แต่พลังเมื่อเทียบกับขอบเขตพลังประสานทั่วไปกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
เซียวเหยียนคิดในใจ หากตนเองฝึกเคล็ดวิชาฝึกกายาเพิ่มอีกหลายแขนง จะสามารถสะสมพลังได้มากขึ้นหรือไม่?
คิดได้ก็ทำทันที เขาเริ่มค้นหาเคล็ดวิชาฝึกกายาในหอฟังเสียงฝนทุกชั้น ในไม่ช้าก็หาเคล็ดวิชาฝึกกายาระดับกลางและสูงได้เจ็ดแปดแขนง เมื่อเคล็ดวิชาทีละแขนงถูกบันทึกลงในหน้าต่างสถานะ เซียวเหยียนก็รู้สึกว่าร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง มือและเท้าก็แข็งแกร่งขึ้น
ระดับพลังบนหน้าต่างสถานะไม่ได้เปลี่ยนแปลง และพลังก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก เพราะเคล็ดวิชาฝึกกายาเหล่านี้บางแขนงก็ฝึกกรงเล็บ บางแขนงก็ฝึกขาและเท้า และยังมีที่หลอมกระดูกและฝึกอวัยวะภายในอีกด้วย เขาสัมผัสได้ว่าแม้พลังโดยรวมจะไม่ได้เพิ่มขึ้นมาก แต่ส่วนต่างๆ เหล่านี้กลับได้รับการเสริมความแข็งแกร่งในเชิงคุณภาพ
เซียวเหยียนเข้าใจแล้วว่า ตนเองต้องรวบรวมเคล็ดวิชาฝึกกายาที่แตกต่างกันเพื่อหล่อหลอมตนเอง หากสามารถฝึกฝนทุกส่วนของร่างกายให้ถึงระดับมาตรฐานเดียวกันได้ ก็จะไร้เทียมทาน! ในตอนนี้ รากฐานอันอุดมสมบูรณ์ของหอฟังเสียงฝนทำให้เซียวเหยียนได้สัมผัสอย่างแท้จริงว่า สำหรับนักสู้แล้วนี่คือสถานที่ล้ำค่าเพียงใด คัมภีร์หมากอาจมีไม่เท่าไหร่ แต่เคล็ดวิชาฝึกกายา ที่นี่มีเป็นตั้ง!
เซียวเหยียนดีใจจนเนื้อเต้น เขาค้นหาเคล็ดวิชาฝึกกายาในหอไปทั่วและบันทึกทีละเล่ม
เมื่อถึงยามพลบค่ำ เซียวเหยียนถึงได้ถือเคล็ดวิชาฝึกกายาเล่มหนึ่งเดินออกมาจากหอ ไกลออกไปดูเหมือนจะมีอีกาโพล้เพล้บินผ่านขอบฟ้า และมีกลิ่นหอมจางๆ ของอาหารและฟืนลอยมาจากทางสวนด้านหน้า ถึงเวลากินข้าวเย็นแล้ว
เซียวเหยียนบิดขี้เกียจ ยืดเส้นยืดสาย เคล็ดวิชาในหอฟังเสียงฝนมีมากเกินไป เขาค้นหามาทั้งบ่าย ก็หาได้เพียงหนึ่งในสิบของหมวดฝึกกายาเท่านั้น
“เจ้าออกมาในที่สุด” เมื่อเห็นเซียวเหยียนเดินออกมา เซียวอันก็รู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง รอมาทั้งบ่าย เจ้าคนนี้คงไม่ได้เลือกจนตาลายหรอกนะ เขาหยิบเล่มที่อยู่ในมือของเซียวเหยียนขึ้นมาดู เป็นเคล็ดวิชาฝึกกายาระดับกลางชื่อ 《กระดูกสันหลังมังกร》 ซึ่งเป็นเคล็ดวิชาที่ฝึกฝนส่วนหลังเป็นหลัก
“เจ้าเลือกเล่มนี้รึ? ไม่ได้ไปชั้นหกหรือ?” เซียวอันรู้สึกจนใจเล็กน้อย
“ไปแล้ว แต่อ่านไม่เข้าใจ” เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
เซียวอันคิดๆ ดูแล้วก็เห็นด้วย เคล็ดวิชาที่ชั้นหกล้วนแต่เป็นระดับสุดยอด อย่าว่าแต่เซียวเหยียนเลย แม้แต่ตนเองก็ยังต้องฝึกฝนอย่างหนักหลายเดือนจึงจะพอเข้าใจได้เพียงผิวเผิน
“เล่มนี้อย่าเพิ่งรีบฝึก เดี๋ยวข้าจะไปถามฮูหยินใหญ่ก่อน ดูว่าในหอฟังเสียงฝนมีเล่มไหนที่เหมาะกับเจ้า เล่มนี้มันเฉพาะทางเกินไป” เซียวอันหวังว่าเซียวเหยียนจะสามารถฝึกฝนเคล็ดวิชาฝึกกายาที่ครอบคลุมและแข็งแกร่งทุกส่วน เพื่อจะได้ไม่มีจุดอ่อนมากเกินไป
“ก็ได้ขอรับ” เซียวเหยียนก็ไม่ได้ปฏิเสธ กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “ไปเถอะ กลับไปกินข้าวก่อน ท้องหิวแล้ว ตอนเย็นกินอะไรดีนะ?”
สำหรับความคิดของเซียวเหยียนที่ดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจวิถียุทธ์นัก เซียวอันก็รู้สึกจนใจเล็กน้อย ทั้งสองหันหลังเดินจากไปจากหน้าหอฟังเสียงฝน
ไม่นานนัก ก็เดินสวนกับชายชราสวมหมวกฟางคนหนึ่ง อีกฝ่ายสะพายคันเบ็ดไว้บนบ่า ในมือถือข้องใส่ปลา แต่งกายเรียบง่าย ดูธรรมดาๆ
เซียวอันเมื่อเห็นอีกฝ่าย รูม่านตาก็หดเล็กลง สีหน้าพลันเคร่งขรึม เขาหยุดยืนหลบข้างทางทันทีและกล่าวอย่างเคารพอย่างยิ่ง “เซียวอันคารวะท่านอาสอง”