หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 30
บทที่ 30
เซียวเหยียนรับกระบี่มา ความคิดในหัวหมุนอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้เขาไม่ใส่ใจเรื่องการปิดบังความสามารถอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย การร่ายรำเพลงกระบี่เพื่อแสดงพรสวรรค์ออกมา ย่อมจะทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงอย่างแน่นอน
ถึงแม้จะไม่เปิดเผยระดับพลังกายเนื้อ และใช้เพียงร่างกายของเด็กธรรมดาในการตวัดกระบี่ ซึ่งไม่อาจแสดงพลังของเคล็ดวิชากระบี่คลื่นสมุทรระดับขั้นเทวะออกมาได้ แต่ขอเพียงอาศัยกลิ่นอายของขั้นเทวะเพียงเล็กน้อย ด้วยสายตาอันเฉียบคมของปรมาจารย์กระบี่ผู้นี้ ก็น่าจะมองเห็นศักยภาพด้านเพลงกระบี่ของเขาได้
การมีปรมาจารย์กระบี่เป็นอาจารย์ ย่อมไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาลอบทำร้าย
เพียงแต่…หากฝากตัวเป็นศิษย์ของเขา ก็จะต้องติดตามเขาไปยังกระท่อมกระบี่ทางทิศใต้เพื่อบำเพ็ญตน ที่นั่นคือสถานศักดิ์สิทธิ์ของนักกระบี่ แต่หากเทียบรากฐานโดยรวมแล้ว ก็อาจจะไม่ลึกซึ้งเท่าจวนขุนพลเทวะ และไม่มีคลังความรู้ที่อุดมสมบูรณ์เท่าหอฟังเสียงฝน
และตนเองก็จำเป็นต้องอาศัยวิถีแห่งหมากและศิลปะอื่นๆ เพื่อเลื่อนระดับ ด้วยท่าทีที่เคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้มของปรมาจารย์กระบี่ผู้นี้ ส่วนใหญ่คงจะเข้มงวดอย่างยิ่ง และอาจจะไม่ยอมให้ตนเอง “ทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง”
หรือจะลองเจรจาให้เขาอยู่ที่จวนขุนพลเทวะเพื่อสอนตนเอง? แต่จวนขุนพลเทวะก็อาจจะไม่ยอมให้ยอดฝีมือจากภายนอกที่เทียบเท่ากับคนรุ่นที่หนึ่งของตระกูล พำนักอยู่ในจวนเป็นเวลานาน และอีกฝ่ายก็อาจจะไม่ตกลง
“ช่างเถอะ เขาไม่ต้องร่ายรำแล้ว”
ในตอนนี้เอง เสียงของหลี่ชางเสวียนก็ดังขึ้นมาอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
เซียวเหยียนที่กำลังครุ่นคิดตัดสินใจอยู่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปและมองไปยังอีกฝ่าย
ไป๋เฟิงอู่ได้สติกลับมา รีบกล่าว “ท่านปรมาจารย์กระบี่อาวุโส นี่…นี่เป็นเพราะเหตุใดเจ้าคะ?”
“ในแววตาของเขาไม่มีกระบี่ ไม่ได้รักกระบี่ อายุยังน้อย แต่ความคิดกลับซับซ้อน ไม่ใช่คนที่จะฝึกกระบี่ได้”
สีหน้าของหลี่ชางเสวียนกลับคืนสู่ความเฉยเมย หากไม่ใช่เพราะที่นี่คือจวนขุนพลเทวะ ตอนนี้เขาคงจะหันหลังเดินจากไปแล้ว แม้แต่คำอธิบายก็คงไม่พูดสักคำ
“ท่านปรมาจารย์กระบี่อาวุโส เด็กคนนี้คงจะตื่นเต้นน่ะขอรับ ให้โอกาสเขาได้แสดงสักครั้งเถิด…” เซียวอันรีบกล่าว นี่คือโอกาสที่พันปีจะมีสักครั้ง หากพลาดไปจะสูญเสียอย่างใหญ่หลวง
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ อีกฝ่ายก็เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง สายตาที่เย็นชาดุจคมกระบี่นั้นทำให้เซียวอันรู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ ราวกับชีวิตกำลังจะถูกตัดขาด คำพูดที่เหลือจึงพลันหยุดชะงักลง
“ท่านปรมาจารย์กระบี่อาวุโส เหยียนเอ๋อร์เติบโตมาในจวน ไม่เคยเห็นโลกภายนอก อีกทั้งเขาก็ฝึกยุทธ์ไม่ได้ ปกติคงไม่ได้แตะต้องกระบี่เท่าไหร่ การจะบอกว่าไม่รักก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือเจ้าคะ” ไป๋เฟิงอู่ขมวดคิ้วกล่าว
หลี่ชางเสวียนปฏิบัติต่อไป๋เฟิงอู่ไม่เหมือนกับที่ปฏิบัติต่อเซียวอัน ท้ายที่สุดแล้วนางก็คือฮูหยินใหญ่คนปัจจุบันของจวนขุนพลเทวะ เขาเหลือบมองนางแวบหนึ่ง แล้วส่ายหน้าเบาๆ:
“ความคิดของฮูหยินข้าเข้าใจ เพียงแต่ท่านไม่ได้ใช้กระบี่ ท่านจึงไม่เข้าใจวิถีแห่งกระบี่ หากจะฝึกให้ถึงระดับธรรมดา หรือระดับยอดฝีมือในโลกฆราวาส มีข้าคอยสอนสั่ง ก็พอจะทำได้อยู่ แต่หากต้องการจะบรรลุถึงจุดสูงสุด ถึงระดับต่ำสุดของกระท่อมกระบี่ของข้า นั่นก็ยังห่างไกลเกินไปนัก”
“การฝึกกระบี่ ข้าดูเพียงสองจุด หนึ่งคือพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ สองคือความรู้สึกที่มีต่อกระบี่ พรสวรรค์ดี แต่ไม่มีความรู้สึกต่อกระบี่ ก็จะบรรลุได้เพียงระดับรอง ส่วนผู้ที่รักในกระบี่โดยแท้ ถึงแม้ความเข้าใจจะค่อนข้างธรรมดา แต่ในอนาคตเมื่อใดที่บรรลุถึงใจกระบี่ ก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ระดับแนวหน้าได้!”
นานๆ ทีจะพูดมากขนาดนี้ หลี่ชางเสวียนจึงพูดให้ชัดเจนไปเลย
เขามองไปยังเยว่ชิงเหอแล้วกล่าวกับไป๋เฟิงอู่ “ก่อนหน้านี้ตอนที่เด็กหญิงน้อยคนนี้เดินเข้ามา นางอุ้มกระบี่อยู่ ข้าสามารถมองเห็นกระบี่ในแววตาของนางได้ นางรักกระบี่ ในบรรดาอาวุธหนึ่งพันชิ้น นางจะมองเห็นกระบี่ในแวบแรก! เช่นนี้แล้ว ถึงแม้พรสวรรค์จะด้อยไปบ้าง ในอนาคตเมื่อฝึกกระบี่ทุกวันจนหลอมรวมใจกระบี่ได้ ก็จะมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงพรสวรรค์ของนางที่ยอดเยี่ยมอยู่แล้ว”
พูดจบ เขาก็มองไปยังเซียวเหยียน “ส่วนเด็กคนนี้ ในแววตาของเขาไม่มีเงาของกระบี่อยู่เลยแม้แต่น้อย ถึงแม้จะรับกระบี่มา ก็ไม่เห็นอารมณ์ใดๆ พรสวรรค์จะเป็นเช่นไร ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว”
“เขาไม่เหมาะกับเส้นทางแห่งเพลงกระบี่!”
ในที่สุดเขาก็ให้คำตัดสินออกมา
เมื่อสิ้นประโยคนี้ ไป๋เฟิงอู่ก็ราวกับถูกปิดปากจนพูดอะไรไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งสวน
ไป๋เฟิงอู่อ้าปากจะพูดแต่ก็หยุด เมื่อเห็นสายตาที่แน่วแน่ของอีกฝ่าย ก็รู้ว่าเกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์ เว้นเสียแต่จะไปเชิญผู้อาวุโสประจำตระกูลออกมา แต่ถ้าทำเช่นนั้นก็จะเสียเกียรติของตระกูลเซียวเกินไป นางก้มหน้าลงมองเซียวเหยียนด้วยแววตาที่ซับซ้อนและถอนหายใจในใจ หรือว่า ทั้งหมดนี้คือชะตาลิขิต?
ขณะที่ไป๋เฟิงอู่เงียบงัน หลี่ชางเสวียนก็ไม่สนใจความคิดของคนอื่นอีก เมื่อมองไปยังเด็กหญิงน้อยอีกครั้ง ในแววตาของเขาก็ซ่อนความรักใคร่ไว้ไม่มิด ความเฉยเมยบนใบหน้าละลายไปหลายส่วน เขายิ้มพลางกล่าว “เด็กน้อย เจ้าชื่ออะไร?”
“เยว่ชิงเหอเจ้าค่ะ” เด็กหญิงน้อยตอบอย่างซื่อๆ ทันใดนั้นก็มองไปยังเซียวเหยียนแล้วกล่าวกับปรมาจารย์กระบี่ “ท่านให้พี่เหยียนร่ายรำดูหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ พี่เหยียนฉลาดมาก ฉลาดกว่าเหอเอ๋อร์เยอะเลย”
หลี่ชางเสวียนยิ้มเล็กน้อย ฉลาดแล้วมีประโยชน์อะไร? บัณฑิตในราชสำนักเหล่านั้นมีใครบ้างที่ไม่ฉลาด? อีกอย่างเมื่อครู่เขาก็มองออกว่าในแววตาของเซียวเหยียนมีความคิดซับซ้อนมากมาย อายุยังน้อยก็เป็นเช่นนี้แล้ว จิตใจไม่บริสุทธิ์ ยิ่งยากที่จะวางรากฐานให้ดีได้ในช่วงแรกของการฝึกกระบี่ มีแต่จะสามวันดีสี่วันไข้ ทำให้เสียเวลาเปล่า ความมุ่งมั่นและความแน่วแน่ต่างหากคือคุณสมบัติของอัจฉริยะ
“เหอเอ๋อร์ ไปบำเพ็ญตนบนเขากับข้าเถิด” หลี่ชางเสวียนกล่าวอย่างอ่อนโยน
“แล้วท่านจะพาพี่เหยียนไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ?” เยว่ชิงเหอเงยหน้าถาม
“พาไปแค่เจ้า”
“ถ้าอย่างนั้นข้าไม่ไป” เยว่ชิงเหอกล่าวทันที พร้อมกันนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ดูเหมือนจะกลัวว่าอีกฝ่ายจะบังคับพาตนเองไป นางหดตัวไปอยู่ข้างๆ เซียวเหยียนและกอดแขนของเขาไว้ “ข้าจะอยู่กับพี่เหยียน จะไม่ไปไหนทั้งนั้น”
สีหน้าของหลี่ชางเสวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้โกรธเคือง เพียงแค่หันไปมองไป๋เฟิงอู่ กล่าวว่า “ฮูหยินใหญ่ เด็กคนนี้ข้าจะพาไปแล้ว ในอนาคตเมื่อนางบำเพ็ญตนสำเร็จ ข้าจะให้นางกลับมา แน่นอนว่าบางทีอาจจะไม่ถึงหลายปี พวกท่านก็จะได้ยินชื่อเสียงที่นางสร้างขึ้นข้างนอกแล้ว” เขาพูดอย่างมั่นใจ เพราะขอเพียงตอนนี้เขาประกาศออกไป ทั่วหล้าก็จะมีคนไม่น้อยที่รู้จักชื่อ “เยว่ชิงเหอ” ในทันที ศิษย์คนเล็กคนใหม่ของปรมาจารย์กระบี่อู๋เต้า เพียงแค่ชื่อนี้ ก็เพียงพอที่จะมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วแคว้นแล้ว!
ไป๋เฟิงอู่พยักหน้าเล็กน้อย สำหรับคำพูดของหลี่ชางเสวียน ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
เซียวเหยียนตอนนี้ก็ได้สติกลับมานานแล้ว มุมปากของเขากระตุกเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ก็ดีเหมือนกัน ตัดสินใจแทนข้าแล้ว จะได้ไม่ต้องมานั่งครุ่นคิด
“พี่เหยียน ข้าไม่ไป” เยว่ชิงเหอกำแขนของเซียวเหยียนแน่น ขอบตาแดงก่ำ กล่าวอย่างขลาดกลัว
เซียวเหยียนเองก็ไม่อยากให้เด็กหญิงน้อยคนนี้จากไป แต่ก็เข้าใจดีว่าตรงหน้าคือนางเป็นโอกาสครั้งสำคัญของนาง การอยู่ที่จวนขุนพลเทวะ นอกจากจะฝึกยุทธ์ได้แล้ว อย่างอื่นก็ถูกจำกัดอยู่ข้างๆ ตนเอง แต่การได้เป็นศิษย์ปรมาจารย์กระบี่ ไม่เพียงแต่จะมีสายสัมพันธ์ของอาจารย์เป็นเครือข่ายที่ยิ่งใหญ่ แต่ยังสามารถไปเห็นโลกที่กว้างใหญ่กว่าข้างนอกได้อีกด้วย
ด้วยความเห็นแก่ตัว เขาอยากจะรั้งเด็กหญิงคนนี้ไว้ การมีหางเล็กๆ นี้อยู่ข้างกายทำให้ในใจเขารู้สึกมั่นคงและมีความสุข แต่เมื่อคำนึงถึงอนาคตของเยว่ชิงเหอ เขาก็ยังคงเลือกที่จะปล่อยมือชั่วคราว กล่าวเสียงเบา “เหอเอ๋อร์ต้องเชื่อฟังนะ เจ้าไปบำเพ็ญตนกับคุณปู่ท่านนี้ ไม่นานก็จะได้กลับมาพบข้าแล้ว ตอนนั้นข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อยอีก”
“ข้าไม่ไป! ข้าไม่ต้องการบำเพ็ญตน! ข้าไม่ฝึกกระบี่แล้ว! ข้าเกลียดกระบี่!” เยว่ชิงเหอพลันร้องไห้ออกมา
คิ้วของหลี่ชางเสวียนขมวดขึ้น รู้สึกว่าตนเองประเมินความรู้สึกที่เด็กหญิงน้อยคนนี้มีต่อเจ้าเด็กนี่ต่ำไป ก็ใช่ ได้ยินมาว่าเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยกัน เขาคิดในใจ หากไม่ได้ผลจริงๆ รับเซียวเหยียนมาด้วยก็ได้ พรสวรรค์ของเด็กหญิงน้อยเช่นนี้ มีของไร้ค่าห้อยท้ายมาด้วยก็ยังคงคุ้มค่า
“เชื่อฟังนะ เจ้าเป็นเด็กโตแล้วนะ จะร้องไห้ขี้มูกโป่งไม่ได้แล้ว” เซียวเหยียนใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำมูกให้นาง กล่าวอย่างอ่อนโยน ในใจก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมา ไม่อยากให้นางจากไปเช่นกัน
ผู้ใหญ่เต็มสวนเงียบกริบ ได้แต่มองเด็กคนหนึ่งปลอบเด็กอีกคนหนึ่ง สายตาของหลายคนดูซับซ้อน ทั้งอิจฉาทั้งชื่นชม เด็กก็คือเด็ก ไม่เข้าใจอะไร การได้ไปกระท่อมกระบี่นั้นเป็นโอกาสที่ดีเพียงใด หากเป็นลูกของตนเองได้ไป พวกนางคงรีบเตะออกจากบ้านเลย ให้ได้ลิ้มรสฝ่าเท้าของมารดาผู้ใจดีดูบ้าง
ในที่สุด เซียวเหยียนก็ปลอบเด็กหญิงน้อยได้สำเร็จ
เยว่ชิงเหอน้ำตาคลอเบ้า กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราตกลงกันแล้วนะ พี่เหยียนท่านต้องรอข้ากลับมา อยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนทั้งนั้น”
“อืม” เซียวเหยียนลูบหน้าผากนาง ยิ้มพลางพยักหน้า
สีหน้าของหลี่ชางเสวียนก็ผ่อนคลายลง แม้แต่สายตาที่มองเซียวเหยียนก็มีความอ่อนโยนเพิ่มขึ้นมา ถึงแม้เขาจะสามารถบังคับพานางไปได้ แต่การที่อีกฝ่ายยอมไปกับตนเองอย่างเชื่อฟัง ย่อมจะดีกว่า ท้ายที่สุดแล้วพรสวรรค์เช่นนี้ เวลาคือของล้ำค่า ชักช้าไม่ได้
“เหอเอ๋อร์นิสัยอ่อนโยนนะ ตาเฒ่า ท่านต้องช่วยข้าปกป้องนางให้ดี อย่าให้ใครมารังแกนางได้” เซียวเหยียนปลอบเหอเอ๋อร์เสร็จ ก็เงยหน้าขึ้นกล่าวกับหลี่ชางเสวียนอย่างจริงจัง
หลี่ชางเสวียนเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำเรียกของเซียวเหยียน แต่เมื่อเห็นแก่ความเป็นเด็กก็ไม่ได้โกรธ กล่าวอย่างเรียบเฉย “เจ้าหนู เจ้าวางใจเถิด ข้าจะดูแลเหอเอ๋อร์อย่างดี อยู่ข้างกายข้า ทั่วหล้านี้ก็ไม่มีใครสามารถรังแกนางได้!”
“ดี” เซียวเหยียนมองเขาอย่างลึกซึ้ง จากนั้นก็กล่าวกับเยว่ชิงเหอ “เหอเอ๋อร์ หากอยู่ที่กระท่อมกระบี่มีใครรังแกเจ้า เจ้าจดไว้ในสมุดเล่มเล็กๆ นะ ในอนาคตข้าจะช่วยเจ้ารังแกกลับ”
สำหรับคำพูดของเด็กน้อยผู้นี้ ทุกคนก็คิดว่าเป็นเพียงเด็กที่รักกันมากจนพูดจาไม่รู้จักหนักเบา ไม่มีใครใส่ใจ
ก่อนจะไป หลี่ชางเสวียนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวกับไป๋เฟิงอู่ “กระท่อมกระบี่ของข้ามีเคล็ดวิชาฝึกกายาเล่มหนึ่ง เดี๋ยวจะให้คนส่งมาให้ โยนไว้ในหอฟังเสียงฝนของพวกท่าน ก็น่าจะขึ้นไปอยู่ชั้นที่หกได้กระมัง ถึงเวลาให้เด็กคนนี้ลองดู”
ไป๋เฟิงอู่ยินดี รีบขอบคุณ แต่ก็ยังคงมีความหวังอยู่บ้าง “เหยียนเอ๋อร์ไม่สามารถฝากตัวเป็นศิษย์ของท่านได้จริงๆ หรือเจ้าคะ?”
หลี่ชางเสวียนจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียวว่า: “เด็กคนนั้นโชคดี แต่มีวาสนาตื้นเขิน”