หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 21
บทที่ 21
คนรับใช้รีบขอความเมตตา ขณะที่คนรับใช้อีกคนหนึ่งเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงแอบเหลือบมองเซียวเหยียนแล้วกล่าวว่า “คุณชายน้อย ข้าพอจะรู้จักคนหนึ่ง ได้ยินมาว่าเล่นหมากล้อมเป็นเหมือนกัน เป็นบ่าวรับใช้ชั้นสามที่ในจวนเพิ่งจะรับเข้ามาใหม่ขอรับ”
“โอ้?” เซียวเหยียนเลิกคิ้ว ถาม “อยู่ที่ไหน?”
“อยู่ที่โรงเก็บฟืน รับผิดชอบผ่าฟืนขอรับ”
“แล้วจะรออะไรอยู่ เรียกเขามา ให้ข้าทดสอบดูหน่อย” เซียวเหยียนกล่าวทันที
“ขอรับคุณชายน้อย” คนรับใช้ดีใจ รีบขอตัวจากไป
ไม่นานนัก ชายหนุ่มร่างผอมแห้งคนหนึ่งในชุดคนรับใช้ ก็ถูกนำมาอยู่ตรงหน้าเซียวเหยียน
“ยืนบื้ออยู่ทำไม ยังไม่รีบคารวะคุณชายน้อยอีก”
“อ๊ะ! ขอรับ…ขอให้คุณชายน้อยสุขภาพแข็งแรง” ชายหนุ่มร่างผอมรีบคุกเข่าลง
เซียวเหยียนโบกมือเล็กน้อยเป็นเชิงให้เขาลุกขึ้น แล้วชี้ไปที่กระดานหมาก “ได้ยินมาว่าเจ้าเล่นหมากเป็น มาเล่นเป็นเพื่อนข้าสักกระดานดูสิ หากเล่นได้ดี ต่อไปเจ้าก็มาอยู่ที่เรือนขุนเขาสายน้ำนี้แหละ ข้าจะประทานตำแหน่งบ่าวรับใช้ชั้นหนึ่งให้ ให้คอยอยู่ข้างกายข้า”
“หา?” ชายหนุ่มร่างผอมไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องดีๆ เช่นนี้จะหล่นมาจากฟ้า เขาตะลึงงันไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ดีใจอย่างสุดขีด “ขอบคุณคุณชายน้อย! ขอบคุณคุณชายน้อย!” พูดจบ เขาก็ใช้สองมือเช็ดบนตัว แล้วนั่งลงหน้ากระดานหมาก
ในไม่ช้า กระดานใหม่ก็เริ่มขึ้น เซียวเหยียนจับหมากขาว
เมื่อผ่านไปเจ็ดแปดตา เซียวเหยียนก็รู้สึกยินดีขึ้นมาทันที ชายหนุ่มร่างผอมผู้นี้เล่นหมากล้อมเป็นจริงๆ อีกทั้งยังมีฝีมืออยู่ไม่น้อย
เซียวเหยียนจึงเริ่มจริงจังขึ้นมาบ้าง วางหมากโดยไม่ออมมือ
เพียงครึ่งเค่อ (ประมาณ 30 นาที) สีหน้าของชายหนุ่มร่างผอมก็ซีดขาวลง ที่หน้าผากมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นไม่ขาดสาย ในแววตามีความหวาดกลัวปรากฏขึ้น สุดท้าย ฝ่ามือของเขาก็สั่นเทาเบาๆ มองกระดานหมากตรงหน้าอย่างท้อแท้ แล้วเงยหน้ามองเซียวเหยียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ เด็กเล็กเพียงเท่านี้ กลับมีความรู้ด้านวิถีแห่งหมากลึกซึ้งถึงเพียงนี้
“ข้า…แพ้แล้ว” ชายหนุ่มร่างผอมลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน ในแววตามีความไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ และยังมีร่องรอยของความดุร้ายซ่อนอยู่
เซียวเหยียนกลับกำลังตกตะลึง เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่มจึงได้สติกลับมา แล้วก็หัวเราะออกมาทันที “ดี! ดีมาก! ต่อไปเจ้าก็คือบ่าวรับใช้ชั้นหนึ่งในเรือนของข้า ตามข้า แค่เล่นหมากเป็นเพื่อนข้าทุกวันก็พอ”
ชายหนุ่มร่างผอมตะลึงงัน มองเซียวเหยียนอย่างงุนงง “แต่…แต่ข้าแพ้แล้ว”
เซียวเหยียนยิ้มกริ่ม หมากกระดานนี้เมื่อครู่จบลง ระบบได้แจ้งเตือนว่าเขาได้รับค่าประสบการณ์ถึง 20 แต้ม! วันก่อนๆ เล่นกับสองคนข้างกาย สูงสุดก็ได้แค่ 3 แต้ม ความแตกต่างนี้มันมากเกินไปแล้ว จากนี้ก็เห็นได้ว่า หากฝีมือของคู่ต่อสู้ยิ่งสูง ค่าประสบการณ์ที่เขาได้รับก็จะยิ่งมาก ไม่ใช่แค่การเล่นไปเรื่อยๆ เพื่อสะสมปริมาณอย่างเดียว
“หากทุกกระดานได้ 20 แต้ม 10 กระดานก็คือ 200 แต้ม การจะสะสมให้ถึง 5000 แต้ม ก็ต้องการเพียงสองร้อยห้าสิบกระดาน ถึงจะคำนวณว่าวันละสิบกระดาน ก็ต้องการเพียงเดือนเดียวเท่านั้น”
เซียวเหยียนยิ่งคิดยิ่งตื่นเต้น มองชายหนุ่มร่างผอมตรงหน้าด้วยความยินดี
“หากเจ้าสามารถชนะข้าได้ ข้าจะประทานทองคำให้เจ้าหนึ่งหมื่นตำลึง!” เซียวเหยียนยิ้มพลางให้กำลังใจ
ชายหนุ่มร่างผอมตะลึงงัน ตื่นเต้นจนตัวสั่นเทา
เซียวเหยียนบอกให้เขาอย่ามัวแต่ตะลึง ให้นั่งลงเล่นต่อ พร้อมกันนั้นก็สั่งให้คนรับใช้สองคนข้างๆ ไปจัดการลงทะเบียนและทำเรื่องย้ายเรือนให้เขา
ตั้งแต่นั้น…ในเรือนของเซียวเหยียน ชายหนุ่มร่างผอมก็เล่นหมากกับเขาไปกระดานแล้วกระดานเล่า
พริบตาเดียวก็ผ่านไปครึ่งเดือน
คืนวันหนึ่ง หลังจากที่เซียวเหยียนกินอาหารเย็นเสร็จ ก็เรียกชายหนุ่มร่างผอมมาเล่นต่อ
ในห้องนอน ใต้แสงตะเกียง สองร่างใหญ่เล็กกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดบนกระดานหมาก
“คุณชายน้อย”
ขณะที่เซียวเหยียนกำลังตั้งสมาธิครุ่นคิดจะวางหมาก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มร่างผอมเรียกขึ้น
แต่น้ำเสียงกลับไม่เหมือนปกติที่มักจะแฝงไปด้วยความประจบและเคารพ แต่กลับมีความสงบนิ่งที่แปลกประหลาด
เซียวเหยียนมองไปอย่างสงสัย ก็เห็นแสงเย็นเยียบสายหนึ่งพุ่งเข้ามาจู่โจมใบหน้าของเขาโดยตรง!
รูม่านตาของเขาหดเล็กลง ร่างกายถีบขาออกไปตามสัญชาตญาณ ถอยหลังกลับไปราวกับสายฟ้าฟาด
เมื่อมองไปที่หน้าโต๊ะหมากอีกครั้ง ชายหนุ่มร่างผอมมือข้างหนึ่งยังคงวางอยู่บนกระดานหมาก ส่วนอีกมือหนึ่งกลับยังคงอยู่ในท่าที่ถือมีดสั้นแทงไปข้างหน้า บนใบหน้ามีความงุนงงอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่คิดว่าการลงมือของตนเองจะถูกคุณชายน้อยผู้นี้หลบได้
“หืม? เจ้า…”
เซียวเหยียนได้สติกลับมา ทุกอย่างมันกะทันหันเกินไป ไม่มีการเตรียมการใดๆ ขณะที่เขากำลังตกตะลึง แววตาก็พลันเย็นเยียบลงอย่างรวดเร็ว กล่าวเสียงเย็น “ลอบสังหารรึ? ใครส่งเจ้ามา”
ในสมองพลันนึกถึงสตรีในเรือนวารีวิจิตร แต่ในไม่ช้าเซียวเหยียนก็ปฏิเสธความคิดนั้น ตนเองเป็นคนพิการ ไม่มีภัยคุกคามใดๆ ในเรือนไม่น่าจะมีใครมาลอบสังหารตนเอง
“เจ้า…ทำได้อย่างไร…” สมองของชายหนุ่มร่างผอมสับสนยิ่งกว่าเซียวเหยียน เขาตกใจยิ่งกว่า ‘ไม่ใช่ว่าเด็กคนนี้เป็นขยะที่ฝึกยุทธ์ไม่ได้หรอกรึ?’ หลายวันที่ผ่านมา เขาอยู่ในสวนกับเซียวเหยียนทุกวัน ก็ไม่เห็นอีกฝ่ายมีการฝึกฝนใดๆ เลยแม้แต่ครั้งเดียว!
ต้องรู้ก่อนว่า บุตรหลานตระกูลเซียว เมื่ออายุหกขวบก็จะต้องไปฝึกฝนอย่างหนักในลานประลองยุทธ์แล้ว แต่เจ้าขยะตรงหน้า กลับเล่นหมากอยู่ในสวนของตนเองทุกวัน ไม่มีใครสนใจ
ข้อมูลไม่ผิดพลาด แต่ดูเหมือน...จะผิดพลาดอย่างมหันต์!
ในไม่ช้า ชายหนุ่มร่างผอมก็ได้สติกลับมา ร่างกายพลันพุ่งออกไปอย่างรุนแรง ระเบิดความเร็วที่น่าสะพรึงกลัวออกมา พุ่งตรงมาหาเซียวเหยียน ต้องไม่ให้เด็กคนนี้ร้องออกมาได้เด็ดขาด! แววตาของเขาดุร้าย เต็มไปด้วยจิตสังหาร
แต่ในอีกด้านหนึ่ง ความคิดของเซียวเหยียนกลับเหมือนกับเขา
นักฆ่า…เด็ดขาดต้องไม่ให้มันร้องออกมาได้ มิเช่นนั้นจะทำให้คนอื่นตกใจมากเกินไป
ฆ่า!
เมื่อเห็นร่างที่พุ่งเข้ามา เซียวเหยียนไม่ได้หลบหลีก กลับกันเขาพลันถีบเท้าออกไป ร่างเล็กๆ พุ่งออกไปราวกับสายฟ้า ในการเคลื่อนไหวมีเสียงลมหวีดหวิวเบาๆ ตอนที่เข้าใกล้ เขาก็เอียงศีรษะเล็กน้อย หลบมีดสั้นที่ลากผ่านหน้าไป พร้อมกันนั้นก็ชกหมัดหนึ่งเข้าที่ท้องของอีกฝ่าย
เซียวเหยียนตั้งแต่ก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์มา ยังไม่เคยลงมือกับใครเลย ครั้งนี้เขาแทบจะระเบิดพลังทั้งหมดออกมา
เพียงได้ยินเสียงหนักๆ ดังขึ้นราวกับกระสอบทรายตกลงพื้น ลูกตาของชายหนุ่มร่างผอมก็พลันเบิกโพลงแทบจะถลนออกมา ร่างกายงอเป็นกุ้ง ถูกตีจนถอยกลับไปชนเข้ากับโต๊ะหมาก
เซียวเหยียนเองก็ไม่รู้ว่าหมัดนี้ของตนเองหนักเท่าไหร่ แต่เขาสามารถยกภูเขาจำลองสองหมื่นชั่งได้ หมัดนี้หากออกไปอย่างรุนแรง ก็คงจะมีน้ำหนักหลายหมื่นชั่งเป็นอย่างน้อย
ในขณะที่ชายหนุ่มร่างผอมถูกตีถอยกลับไป เซียวเหยียนก็กระโดดเข้าไปอย่างรวดเร็ว มือเล็กๆ ราวกับกรงเล็บเหยี่ยว บีบคอของอีกฝ่าย กล่าวเสียงเย็น “อย่าร้อง!”
ชายหนุ่มร่างผอม: “???”