หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 22
บทที่ 22
เกิดอะไรขึ้น?
สมองของชายหนุ่มร่างผอมพลันมึนงงไปชั่วขณะ ไม่แน่ใจว่าใครกันแน่ที่เป็นนักฆ่า แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่บีบรัดอยู่บนลำคอ เขาก็ได้สติกลับมาและมองเด็กชายตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว
นี่มันสัตว์ประหลาดอะไรกัน? อายุยังไม่ถึงเจ็ดขวบ กลับมีพละกำลังที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้! ต่อให้เป็นยอดฝีมือขอบเขตพลังประสานขั้นสิบที่สมบูรณ์ บวกกับโลหิตเทวะของท่านโหวผู้นั้นที่ฟื้นคืนกลับมา ก็ไม่น่าจะแข็งแกร่งเกินจริงไปถึงขนาดนี้!
“ใครใช้ให้เจ้ามาลอบสังหารข้า?” เซียวเหยียนจ้องเขม็งไปที่อีกฝ่ายพลางถาม ในสมองของเขาประมวลผลข้อมูลต่างๆ ขึ้นมา การใช้หมากล้อมเป็นหนทางในการเข้าใกล้เขา แสดงว่าเป้าหมายที่อีกฝ่ายมายังจวนขุนพลเทวะนั้นเรียบง่ายมาก นั่นก็คือการลอบสังหารเขาโดยเฉพาะ
ชายหนุ่มร่างผอมเงียบไป สิ่งที่เด็กชายตรงหน้าแสดงออกมา ไม่ว่าจะเป็นพละกำลังหรือสติปัญญา ก็ไม่เหมือนกับเด็กหกขวบทั่วไป เขาคิดว่าตนเองมาเพื่อจัดการกับขยะชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าจะได้เปิดเผยข้อมูลที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ออกมา
“เจ้าไม่ใช่กายพิการแห่งวิถียุทธ์ การซ่อนความแข็งแกร่ง เป็นความคิดของเจ้าเอง หรือเป็นการจัดฉากของบิดาเจ้า?” ชายหนุ่มร่างผอมเหลือบตามองถาม
ตอนนี้การลอบสังหารล้มเหลวแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงพลังมหาศาลที่พร้อมจะบดขยี้ลำคอได้ทุกเมื่อ เขารู้ดีว่าตนเองไม่มีทางรอด จึงกลับสงบลงได้ การลอบสังหารสายเลือดตรงจากจวนขุนพลเทวะ เดิมทีก็เป็นภารกิจที่เก้าส่วนตายหนึ่งส่วนรอดอยู่แล้ว น่าเสียดายที่ไม่อาจสำเร็จได้
“เจ้ารู้จักพ่อข้ารึ?” แววตาของเซียวเหยียนสั่นไหวเล็กน้อย
“เจ้าพูดเล่นแล้ว” ชายหนุ่มร่างผอมกล่าวเสียงเย็น “ใต้หล้านี้มีผู้ใดบ้างไม่รู้จักขุนศึกอาญายุทธ์ ตอนนี้เขาประจำการอยู่ที่ชายแดน เมื่อหลายเดือนก่อนยังได้ระดมพลจอมยุทธ์ทั่วยุทธภพที่ชายแดนวิหคอุดรให้ไปช่วยปราบอสูร เพียงแค่เรียกหาครั้งเดียวก็มีคนตอบรับนับร้อย เกียรติภูมิสูงส่งอย่างยิ่ง”
ช่วยปราบอสูรรึ? เซียวเหยียนขมวดคิ้ว หรือว่าสถานการณ์ที่ชายแดนวิหคอุดรจะย่ำแย่ถึงเพียงนี้แล้ว ถึงกับต้องยืมพลังของจอมยุทธ์ทั่วยุทธภพ
“เจ้าเป็นคนที่แม่รองข้าส่งมา?” เซียวเหยียนถาม
ชายหนุ่มร่างผอมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจในทันที แววตาฉายแววเย้ยหยัน กล่าวว่า “เจ้าเคยถูกลอบสังหารมาก่อนรึ? ไม่คิดว่าจวนขุนพลเทวะที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ภายในจะมีความเสื่อมโทรมเช่นนี้ด้วย มิน่าเล่าเจ้าถึงได้แสร้งทำเป็นคนพิการ แต่ว่าไปแล้ว ข้าไม่เห็นเจ้าฝึกยุทธ์จริงๆ นะ เจ้าฝึกวันละกี่ชั่วยามกัน?”
ข้าก็กำลังฝึกกับเจ้าอยู่นี่ไง… เซียวเหยียนจ้องมองดวงตาของเขาอย่างเรียบเฉย กล่าวว่า “เจ้าตอบคำถามของข้าก่อน ข้าถึงจะตอบคำถามของเจ้า นี่เรียกว่าการแลกเปลี่ยน”
ชายหนุ่มร่างผอมเลิกคิ้วเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เด็กคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ
“อย่างไรเสียก็ต้องตายอยู่แล้ว เจ้าทำให้ภารกิจของข้าล้มเหลว ทำให้บ้านข้าแตกสาแหรกขาด ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วย?” ชายหนุ่มร่างผอมหัวเราะเยาะเบาๆ
เซียวเหยียนกล่าว “เพราะข้ามองออกว่าเจ้าไม่อยากตาย เจ้าก็กลัวตายเช่นกัน และความตายก็มีหลายรูปแบบ ข้าสามารถให้เจ้าตายอย่างสบายๆ ได้”
รอยยิ้มของชายหนุ่มร่างผอมจางหายไป เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อยๆ เปิดปาก “คนที่ส่งข้ามาคือ…” ทันใดนั้น แขนของเขาก็สั่นสะท้าน หมัดหนึ่งชกเข้าที่ศีรษะของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนเอียงศีรษะเล็กน้อย หลบได้อย่างง่ายดาย และไม่ได้โต้กลับ เพียงแค่จ้องมองเขาอย่างเย็นชา
ชายหนุ่มร่างผอมถูกสายตานั้นมองจนหัวใจจมดิ่งสู่ก้นบึ้ง เกิดความหนาวเหน็บขึ้นมา ความแตกต่างมันมากขนาดนี้เลยรึ? เขาผู้เป็นยอดฝีมือขอบเขตโคจรฟ้า กลับรู้สึกราวกับสลับฐานะกับเด็กคนนี้ อยู่ต่อหน้าเขา ตนเองราวกับเด็กน้อยที่ถูกมองทะลุปรุโปร่งโดยสิ้นเชิง
การดูแคลนของอีกฝ่าย ทำให้เขาท้อแท้จนต้องชักมือกลับ “เจ้ามันสัตว์ประหลาดโดยแท้”
“พูดมาเถอะ” เซียวเหยียนกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าควรรู้ว่า ตระกูลเซียวของเราเป็นตระกูลขุนศึก จับเชลยและสอบสวนนักโทษมานับไม่ถ้วน วิธีการลงทัณฑ์ของพวกเขานั้นเจ้าไม่อาจจินตนาการได้ จะขอตายก็ยังทำไม่ได้ หากเป็นไปได้ ข้าสามารถให้เจ้าตายอย่างสบายๆ ได้”
มุมตาของชายหนุ่มร่างผอมกระตุกเล็กน้อย เขาย่อมเข้าใจดีว่าเด็กชายตรงหน้าไม่ได้โกหก ในใจจึงเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา
“ถ้าข้าบอกแล้ว เจ้าจะปล่อยข้าไปได้หรือไม่?” ชายหนุ่มร่างผอมถามอย่างมีความหวังเล็กน้อย หวังว่าเด็กชายตรงหน้าจะยังคงมีจิตใจที่บริสุทธิ์อยู่
“ได้ดิ” เซียวเหยียนตอบ
พรวด… ชายหนุ่มร่างผอมแทบจะกระอักเลือด เจ้าจะตอบตรงไปตรงมาขนาดนี้เลยรึ! มันปลอมจนไม่สามารถจะปลอมได้อีกแล้ว คิดว่าข้าเป็นเด็กหรือไง?
เขาหัวเราะอย่างขมขื่น กล่าวว่า “ที่จริงบอกเจ้าไปก็ไม่เสียหาย อย่างไรเสียเมื่อการลอบสังหารล้มเหลว ครอบครัวของข้าก็คงไม่รอดอยู่แล้ว ข้ามาจากชายแดนวิหคอุดร คนที่สั่งให้ข้ามาฆ่าเจ้า ก็คือ ‘จอมมารขาว’”
“จอมมารขาว?”
“ถูกต้อง หนึ่งในสามเทพอสูรแห่งชายแดนวิหคอุดร พลังแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัว และยังเป็นคู่ปรับเก่าของบิดาเจ้าด้วย” แววตาของชายหนุ่มร่างผอมซับซ้อน “บิดาของเจ้าใช้ทหารดุจเทพยดา กองทัพตระกูลเซียวก็กล้าหาญไม่กลัวตาย เดิมทีทางฝั่งชายแดนวิหคอุดรก็ควรจะแตกพ่ายไปนานแล้ว แต่ตอนนี้แนวรบด้านหน้ากลับหยุดชะงักอยู่ จอมมารขาวจึงส่งข้ามาลอบสังหารเจ้า เพื่อให้ข่าวการตายของเจ้าแพร่ออกไปจากจวนขุนพลเทวะ ไปถึงชายแดนวิหคอุดร และทำให้ขวัญกำลังใจของบิดาเจ้าสั่นคลอน หากเขาออกจากสนามรบกลับมา ชายแดนวิหคอุดรก็จะตีแตกได้ในที่สุด”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็จ้องมองเซียวเหยียนตรงหน้า
ไม่มีใครรู้ว่า เด็กน้อยผู้นี้กลับเป็นตัวแปรสำคัญที่มีผลต่อความเป็นความตายของประชาราษฎร์นับสิบเมืองในชายแดนวิหคอุดร
เซียวเหยียนตะลึงงัน ที่แท้ก็เป็นเพราะชายแดนวิหคอุดร สถานการณ์การรบที่นั่น ถึงกับส่งผลกระทบมาถึงจวนขุนพลเทวะที่อยู่ห่างไกลออกไปหลายหมื่นลี้
“บิดามารดาของเจ้าประจำการอยู่ที่ชายแดนวิหคอุดร พวกเขากรำศึกมานาน จนบนร่างกายไม่มีช่องโหว่ใดๆ และแข็งแกร่งไร้เทียมทาน และเจ้าคือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขา เป็นจุดที่อ่อนโยนที่สุด” ชายหนุ่มร่างผอมกล่าว “มีเพียงการเริ่มต้นจากเจ้า ถึงจะสามารถเอาชนะบิดามารดาของเจ้าได้ ทำให้ด่านชายแดนวิหคอุดรแตกพ่าย และกองทัพอสูรบุกทะลวงเข้ามาโดยตรง”