หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 20
บทที่ 20
เมื่อเห็นการแจ้งเตือน ในใจของเซียวเหยียนกลับไม่ได้รู้สึกยินดีมากนัก
เขาได้ละทิ้งจิตใจที่มุ่งหวังผลประโยชน์ไปนานแล้ว เพียงแค่ทุ่มเทสมาธิลงไป และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงสามารถบรรลุถึง ‘ใจหมาก’ ได้
การใช้วิถีแห่งหมากเพื่อฝึกฝนวิถียุทธ์ และมองหมากเป็นเพียงเครื่องมือ ความคิดเช่นนี้ในอดีต เป็นสิ่งที่เขาในปัจจุบันไม่อาจยอมรับได้ ถึงกับมีความคิดอยากจะใช้แต้มศิลปะยุทธ์นี้กับวิถีแห่งหมากโดยตรง
แต่…ภาพแขนข้างนั้น และชายผู้ที่ชอบดื่มสุรา ทำให้เขายับยั้งความคิดเช่นนี้ไว้
การเล่นหมากล้อมนั้นสำคัญก็จริง และเป็นสิ่งที่เขารักในตอนนี้ แต่บางเรื่องก็จำเป็นต้องทำ อย่างเช่น การบดขยี้เจ้า ‘เซียนพยัคฆ์อาภรณ์’ นั่นให้เป็นหมื่นชิ้น!
ทว่า นั่นคือมหาอสูรขอบเขตที่สี่ การจะฝึกฝนให้ไปถึงระดับนั้นได้ ไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน สิ่งเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้ ก็คือรีบเร่งเติบโตขึ้น
ใจหมากคือสภาวะจิตใจอย่างหนึ่ง หลังจากที่บรรลุถึงแล้ว วันเวลาต่อมาในสวนเล็กๆ เซียวเหยียนก็เริ่มกลับมาเล่นหมากล้อมอย่างขะมักเขม้นอีกครั้ง
แต่ตอนนี้ เขาไม่ได้เล่นหมากเพื่อค่าประสบการณ์เล็กๆ น้อยๆ หลังจบกระดานอีกต่อไป แต่เป็นการเพลิดเพลินกับกระบวนการเล่นหมากทั้งหมดอย่างแท้จริง ความล้ำเลิศในการวางหมากแต่ละเม็ด การวางแผน และการครุ่นคิด ล้วนทำให้เขาหลงใหลอย่างลึกซึ้ง ราวกับได้ดื่มด่ำกับเกมที่สนุกสนานจนหยุดไม่ได้เลย
ไม่ว่าจะตอนกินข้าว นอนหลับ หรือดูเด็กหญิงน้อยฝึกกระบี่ ในสมองของเขาก็มักจะนึกถึงหมากล้อมอยู่เสมอ นี่ทำให้เซียวเหยียนแทบไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเลยนอกจากการเล่นหมาก
วันหนึ่ง ชิวเยว่จากเรือนวสันต์นิรันดร์นำข่าวมาบอกว่า ฮูหยินใหญ่ได้เชิญเยว่ชิงเหอให้เข้าร่วมฝึกฝนที่ลานประลองยุทธ์ของจวนขุนพลเทวะ
ที่นั่นคือสถานที่ฝึกฝนของเหล่าบุตรหลานตระกูลเซียว หลังจากอายุหกขวบแล้ว หากไม่ได้เข้าสำนักเลื่องชื่อ ก็จะไปฝึกฝนที่ลานประลองยุทธ์ โดยมียอดฝีมือของตระกูลเซียวที่เกษียณจากกองทัพมาเป็นผู้สอน
เซียวเหยียนตอบตกลง แม้เขาจะสามารถสอนเด็กหญิงน้อยได้ แต่ตอนนี้เขาเชี่ยวชาญเพียงเพลงกระบี่เท่านั้น ทว่าในลานประลองยุทธ์ นอกจากจะมีการฝึกกระบี่แล้ว ยังมีวิธีการฝึกยุทธ์ ความรู้ด้านวิถียุทธ์ต่างๆ รวมถึงการให้ความรู้เกี่ยวกับโลกภายนอก ซึ่งเป็นการบ่มเพาะอย่างรอบด้าน
นับแต่วันนั้น ทุกวันหลังจากไปคารวะฮูหยินใหญ่แล้ว เซียวเหยียนกับเยว่ชิงเหอก็จะแยกทางกันที่เรือนวสันต์นิรันดร์ คนหนึ่งกลับเรือนขุนเขาสายน้ำ ส่วนอีกคนหนึ่งก็ถูกส่งไปยังลานประลองยุทธ์
ในลานประลองยุทธ์ นอกจากจะมีบุตรหลานสายตรงของตระกูลเซียวแล้ว ยังมีบุตรหลานสายรองและบุตรหลานจากตระกูลสาขาอีกด้วย ดังนั้นจำนวนคนจึงไม่น้อย มีอยู่หลายสิบคน ในจำนวนนั้นมีสายตรงเพียงห้าคน ก็คือกลุ่มที่ไปคารวะฮูหยินใหญ่พร้อมกับเซียวเหยียนนั่นเอง
เยว่ชิงเหอในลานประลองยุทธ์ก็ได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับบุตรหลานสายตรงของตระกูลเซียว เพราะนางคือคู่หมั้นในอนาคตของเซียวเหยียน ถือเป็นคนของตระกูลเซียวไปแล้วครึ่งหนึ่ง
บุตรหลานสายตรงในลานประลองยุทธ์เปรียบดั่งดาวล้อมเดือน มีสถานะสูงส่งกว่าสายรองอย่างมาก อย่างเช่นทรัพยากรในการฝึกฝนช่วงวางรากฐานและหลอมโลหิต ก็แตกต่างจากสายรองอย่างน้อยหนึ่งระดับ นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ความแตกต่างของพรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์ระหว่างสายตรงกับสายรองค่อนข้างมาก
ในลานประลองยุทธ์ นอกจากเจ้าตัวเล็กสายตรงไม่กี่คนที่เพิ่งจะรู้ความแล้ว บุตรหลานสายรองส่วนใหญ่ล้วนเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปี พรสวรรค์ของพวกเขาอยู่ในระดับสี่ถึงหกโดยประมาณ ซึ่งจัดเป็นพรสวรรค์ระดับกลาง หากในอนาคตมีความก้าวหน้า ก็สามารถเป็นเจ้าเมืองเพื่อพิทักษ์เมืองได้ ส่วนบุตรหลานสายรองที่บรรลุถึงพรสวรรค์ระดับเจ็ด ก็จะได้รับการบ่มเพาะเป็นพิเศษและได้รับทรัพยากรในการฝึกฝนใกล้เคียงกับสายตรง
หลังจากเข้าสู่ลานประลองยุทธ์แล้ว เยว่ชิงเหอก็นับว่าได้ก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์อย่างเป็นทางการ
ณ ตอนนี้เอง ความน่าสะพรึงกลัวของกายยุทธ์ระดับเก้าก็ได้ปรากฏออกมา
เพียงไม่กี่เดือน เซียวเหยียนก็เห็นว่าเด็กหญิงน้อยบรรลุถึงขอบเขตพลังประสานขั้นสี่แล้ว เกือบจะเดือนละหนึ่งขั้นย่อย ความเร็วปานเทพยดาเช่นนี้ ช่างง่ายดายราวกับกินข้าวดื่มน้ำ แม้ในความสำเร็จนี้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าส่วนหนึ่งมาจากทรัพยากรฝึกฝนอันอุดมสมบูรณ์ของตระกูลเซียวที่ทุ่มเทให้นางอย่างไม่สงวน แต่พรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์ก็เปรียบเสมือนฟองน้ำ การที่สามารถดูดซับได้มากมายขนาดนี้ก็ถือเป็นความสามารถอย่างหนึ่งเช่นกัน
ส่วนเด็กหนุ่มอายุสิบกว่าปีในลานประลองยุทธ์ ล้วนแต่ยังวนเวียนอยู่ที่ขอบเขตพลังประสานขั้นแปดถึงเก้า คาดว่าอีกเพียงครึ่งปี ก็จะถูกเด็กหญิงน้อยคนนี้ไล่ตามทันแล้ว
เซียวเหยียนยังคงเล่นหมากล้อมในสวนทุกวันตามปกติ ไม่มีใครมารบกวนเขา ฮูหยินใหญ่ไม่ได้บังคับให้เขาไปลานประลองยุทธ์ด้วย เซียวเหยียนมองออกถึงความคิดของฮูหยินใหญ่ท่านนี้ นางไม่ต้องการให้เขาในฐานะสายตรง ต้องไปถูกหยามเกียรติในลานประลองยุทธ์ เพราะในลานประลองยุทธ์นอกจากจะมีการสอนแล้ว เพื่อกระตุ้นจิตวิญญาณการต่อสู้ ยังมีการจัดให้ประลองและแข่งขันกันอีกด้วย
คนที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์อย่างเซียวเหยียนหากต้องเข้าไปอยู่ในนั้น เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องลำบาก เด็กบางคนพูดจาไม่รู้จักยั้งคิด อาจก่อเรื่องขึ้นมาและลุกลามไปถึงผู้ใหญ่ ซึ่งจะทำให้ดูไม่ดีนัก ฮูหยินใหญ่ซึ่งดูแลจวนขุนพลเทวะอยู่ ก็เพียงแค่อยากจะให้ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสงบสุข
และเซียวเหยียนก็ยินดีกับสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็อยากจะอยู่อย่างสบายๆ เช่นกัน ท้ายที่สุดแล้ว การฝึกยุทธ์สำหรับเขาเป็นเพียงการเสียเวลา และเขาก็ไม่มีอารมณ์จะไปทะเลาะกับเด็กหนุ่มพวกนั้น มันน่าเบื่อเกินไป
“เล่นมาตั้งหลายกระดานแล้ว เจ้ายังไม่จำอีกหรือ ตานี้เหมือนเดิมเด๊ะ เจ้าแพ้ไปสามกระดานติดแล้วนะ!” เซียวเหยียนดุคนรับใช้ที่เล่นหมากอยู่ตรงหน้า
คนรับใช้ตกใจจนตัวสั่น รีบลุกขึ้นยืนก้มหน้า ราวกับนกกระทาตัวสั่นงันงก กล่าวว่า “คุณชายน้อยโปรดระงับโทสะด้วยขอรับ” ตอนนี้เซียวเหยียนมีบารมีของเจ้านายตัวน้อยแล้ว พวกเขาไม่กล้ามองว่าเขาเป็นเด็กอีกต่อไป
“ใจของเจ้าไม่ได้อยู่บนกระดานเลย กำลังคิดอะไรอยู่?” เซียวเหยียนกล่าวอย่างหัวเสีย
คนรับใช้ผู้นี้ได้แต่ร่ำร้องในใจ วันก่อนๆ เขาก็เดินหมากแบบนี้ แต่คุณชายน้อยไม่เคยใส่ใจ แถมยังดีใจที่จบกระดานเร็วด้วยซ้ำ แต่เมื่อเร็วๆ นี้กลับเปลี่ยนไป เมื่อเขาเล่นหมากได้แย่ คุณชายน้อยก็จะทำหน้าบึ้ง ทำให้เขาได้แต่ทุกข์ใจไม่หยุด
“หมากของพวกเจ้าสองคนมันห่วยแตกเกินไปแล้ว เล่นเป็นเพื่อนข้ามาตั้งนาน ไม่มีความก้าวหน้าเลยสักนิด!” เซียวเหยียนกล่าวอย่างหงุดหงิด