หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 19
บทที่ 19
ในที่สุดจางอวิ๋นซีก็จากไป
แต่แตกต่างจากความเสียใจและหดหู่ในตอนแรก เขากลับจากไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัวอย่างตื่นเต้น ราวกับจะเหาะเหินออกจากจวนขุนพลเทวะให้ได้ในทันที เขาต้องการนำข่าวดีอันยิ่งใหญ่นี้ไปรายงานให้แม่ทัพที่ชายแดนทราบด้วยความเร็วที่สุด
หากท่านแม่ทัพและฮูหยินรู้ว่าบุตรชายของตนเองมีพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ที่พันปีจะมีสักครั้ง คงจะต้องประหลาดใจและยินดีเป็นอย่างยิ่ง!
เพลงกระบี่กระบวนท่านั้น จางอวิ๋นซีมองออก แต่ก็มองไม่ทะลุปรุโปร่งทั้งหมด
เขารู้จักเพลงกระบี่นั้นดี มันคือเพลงกระบี่ที่มีชื่อเสียงที่สุดในคลังสมบัติของตระกูลเซียว เคล็ดวิชากระบี่คลื่นสมุทร แห่งเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขต!
แต่เมื่อเทียบกับเคล็ดวิชากระบี่คลื่นสมุทรระดับสมบูรณ์แบบที่เขาเคยเห็นมา ฝีมือของเซียวเหยียนไม่เพียงไม่ด้อยไปกว่ากันเลยแม้แต่น้อย แต่ยังให้ความรู้สึกที่พิเศษกว่านั้นอีก เขารวบรวมความคิด สุดท้ายก็นึกออกเพียงสองคำ:
กลมกลืน ไร้ที่ติ!
มันคือความไร้ที่ติที่อยู่เหนือกว่าความสมบูรณ์แบบ!
จางอวิ๋นซีรู้ดีว่า เหนือกว่าความสมบูรณ์แบบของเคล็ดวิชา ยังมีอีกขอบเขตหนึ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น เรียกว่า ขั้นเทวะ
แต่แม้แต่ผู้ที่จมดิ่งอยู่กับเคล็ดวิชาหนึ่งมานานนับสิบปี ก็ยังยากที่จะบรรลุถึงได้ นอกจากความพากเพียรแล้ว ยังต้องมีพรสวรรค์ระดับสุดยอดอีกด้วย
ทว่า กระบี่ที่สะท้านโลกหล้ากระบวนนี้กลับปรากฏขึ้นในมือของเซียวเหยียน เด็กน้อยวัยเพียงหกขวบ
สำหรับเหล่าอัจฉริยะที่น่าทึ่ง การฝึกฝนเคล็ดวิชาใดเคล็ดวิชาหนึ่งจนถึงขั้นเชี่ยวชาญได้ในวัยหกขวบก็ถือว่ายากยิ่งแล้ว ที่สำคัญ จางอวิ๋นซีไม่เคยเห็นเซียวเหยียนฝึกกระบี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว
แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า เขาคิดว่าเซียวเหยียนต้องแอบฝึกฝนอยู่เงียบๆ แน่นอน
กระนั้น ไม่ว่าจะเป็นใคร ทุกคนต่างก็มีสิบสองชั่วยามต่อวัน เบื้องหน้ากาลเวลา ทุกคนล้วนเท่าเทียมกัน และเวลาส่วนใหญ่ที่เขาเห็นเซียวเหยียน ก็คือการเล่นหมาก เที่ยวเล่น เดินเตร่ เหม่อลอย หรือกินดื่ม ไม่เคยเห็นเขาฝึกกระบี่เลย หรือแม้แต่แตะต้องมันด้วยซ้ำ
ต่อให้แอบฝึกฝนอยู่ลับๆ แล้วจะยังมีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่กัน?
เขาถามเซียวเหยียนว่าเหตุใดจึงต้องแอบฝึกกระบี่ และทำไมถึงต้องปิดบังพรสวรรค์อันน่าสะท้านโลกหล้านี้ไว้ แต่เซียวเหยียนเพียงแค่ยิ้มส่ายหน้า ไม่ได้เอ่ยคำใด
จางอวิ๋นซีนึกถึงเรื่องราวความขัดแย้งในราชสำนักและตระกูลใหญ่ที่เคยได้ยินมา ในใจก็พอจะคาดเดาได้ลางๆ เมื่อมองใบหน้าเล็กๆ ที่ยิ้มอย่างเงียบสงบของเซียวเหยียน จางอวิ๋นซีก็รู้สึกจมูกแสบขึ้นมา เขาเข้าใจดีว่า หากบุรุษผู้นั้นที่ชายแดนกลับมา เด็กคนนี้จะไม่มีทางต้องอยู่อย่างไร้ที่พึ่งเช่นนี้เด็ดขาด
เขาควรจะเจิดจรัสได้ไกลนับหมื่นลี้ แต่ตอนนี้กลับทำได้เพียงเก็บงำประกายของตนเองไว้
‘หากไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้มองเห็นความจริงใจของข้า มีหรือที่เขาจะยอมเผยโฉมหน้าที่แท้จริงนี้ให้ข้าได้เห็น…’ จางอวิ๋นซีนึกถึงตรงนี้ ในใจก็ทั้งซาบซึ้งและยินดี
กระบี่กระบวนนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้จางอวิ๋นซีได้เห็นพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ของเซียวเหยียน แต่เมื่อรวมกับคำพูดคำจาในทุกๆ วัน ก็ทำให้เขาเข้าใจอย่างแท้จริงว่า เด็กคนนี้ฉลาดหลักแหลมเพียงใด!
จางอวิ๋นซีจากไปอย่างเร่งรีบ ถึงขนาดตอนที่ผ่านสวนด้านหน้า ก็ไม่ได้ทักทายเยว่ชิงเหอแม้แต่คำเดียว
เมื่อจางอวิ๋นซีจากไป ในสวนก็กลับคืนสู่ความสงบดังเดิม
เพียงแต่ตอนนี้เซียวเหยียนอายุหกขวบแล้ว เขาจำเป็นต้องตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อไปคารวะฮูหยินใหญ่ที่เรือนวสันต์นิรันดร์ นี่คือธรรมเนียมปฏิบัติเพื่อบ่มเพาะจิตใจให้เคารพผู้อาวุโสและรู้จักบุญคุณตั้งแต่ยังเล็ก
เยว่ชิงเหอในฐานะคู่หมั้นของเซียวเหยียน ก็นับเป็นคนของตระกูลเซียวไปแล้วครึ่งหนึ่ง ย่อมต้องติดตามเขาไปคารวะด้วยกัน
เมื่อไปถึง ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะได้พบกับเด็กๆ จากเรือนอื่นบ้าง แต่ก็มีเพียงสี่ห้าคนเท่านั้น ล้วนแต่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกับเซียวเหยียน เช่น ลูกชายคนที่สองและลูกสาวคนเล็กของฮูหยินห้า ลูกชายกำพร้าของฮูหยินหก และลูกชายหนึ่งหญิงหนึ่งของฮูหยินแปด
ส่วนเด็กคนอื่นๆ ที่เหลือ หากไม่เหมือนกับเซียวจื่อเจี๋ยและเซียวชิงหลวนที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศจนถูกอาจารย์ชื่อดังรับตัวไป ก็คืออายุมากแล้วและได้เข้ากรมเป็นทหารเพื่อไปสร้างชื่อเสียงเกียรติยศ อย่างเช่นบุตรชายและบุตรสาวของฮูหยินใหญ่ ซึ่งอายุยี่สิบกว่าแล้วและดำรงตำแหน่งนายพลน้อยในกองทัพ หากไม่มีศึกสงครามก็จะกลับมาบ้างเป็นครั้งคราว แต่ในฐานะคนตระกูลเซียว พวกเขาได้สลักกฎทหารไว้ในกระดูกสันหลัง มีระเบียบวินัยเข้มงวดและเป็นแบบอย่างที่ดี ดังนั้นตลอดทั้งปี ฮูหยินใหญ่จึงยากที่จะได้พบหน้าบุตรและธิดาสักครั้ง
หลังจากคารวะเสร็จ เซียวเหยียนและเยว่ชิงเหอก็ถูกฮูหยินใหญ่ไป๋เฟิงอู่รั้งให้อยู่ต่อเพื่อรับประทานอาหารเช้าบำรุงสุขภาพที่นางปรุงขึ้นเป็นพิเศษ บนโต๊ะอาหาร เซียวเหยียนก็ได้พูดคุยเล่นกับฮูหยินผู้สง่างามท่านนี้อีกสองสามคำ ก่อนที่สองร่างเล็กๆ จะพากันเดินกลับไปยังเรือนของตนเอง
เซียวเหยียนยังคงเหม่อลอยและคิดเรื่องหมากล้อมตามปกติ ส่วนเยว่ชิงเหอก็ฝึกกระบี่อยู่ในสวน ก่อนที่จางอวิ๋นซีจะไป เขาได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาชั้นสูงให้นางไว้ ซึ่งเพียงพอให้นางฝึกฝนได้อีกหลายปี
เดิมทีพวกเขาคิดว่าช่วงเวลาที่สงบสุขเช่นนี้จะค่อยๆ ไหลผ่านไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งหลายวันต่อมา ข่าวหนึ่งก็ถูกส่งกลับมาถึงจวนขุนพลเทวะ
จางอวิ๋นซีกลับมาแล้ว
นายทหารร่างกำยำสวมเกราะหนัก แววตาเย็นชาผู้หนึ่ง ได้นำจางอวิ๋นซีกลับมา…แต่กลับนำมาเพียงแขนข้างเดียว
ตอนที่ได้ยินข่าวจากปากของท่านลุงสวี เซียวเหยียนก็ตะลึงงันไป เม็ดหมากในมือของเขาร่วงหล่นลงพื้น แต่เขาที่ปกติในสายตามีเพียงเม็ดหมาก ตอนนี้กลับไม่ได้เหลือบมองมันแม้แต่น้อย
เขาลืมแม้กระทั่งจะสวมรองเท้า วิ่งเท้าเปล่าออกไป พุ่งตรงไปยังเรือนวสันต์นิรันดร์ สาวใช้ที่ประตูพยายามจะเข้าไปรายงาน แต่ก็ไม่ทันเซียวเหยียนที่พุ่งเข้าไปด้านในแล้ว
จากนั้น เขาก็เห็นว่าในห้องโถงใหญ่ของเรือนวสันต์นิรันดร์ สถานที่ที่ตนเองมาคารวะทุกวัน ตอนนี้กลับมีนายทหารผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่
ในใจของเซียวเหยียนสั่นสะท้าน เขาก้าวข้ามนายทหารผู้นั้นไป ก็เห็นว่าเบื้องหน้ามีผ้าสีแดงผืนหนึ่งวางอยู่บนพื้น และบนผ้านั้นมีแขนข้างหนึ่งวางอยู่
รอยตัดที่แขนเหมือนถูกฉีกกระชาก เลือดเนื้อเละเทะไม่เป็นรูป แขนเสื้อสีเขียวนั่น คือเสื้อผ้าของจางอวิ๋นซีตอนที่จากไป แขนข้างนี้…เมื่อหลายวันก่อน ยังเคยลูบหัวของเยว่ชิงเหออยู่เลย
ข้างหู นายทหารผู้นั้นกำลังรายงานให้ไป๋เฟิงอู่ฟัง:
“นายกองจางถูกอสูรที่ซุ่มอยู่ลอบโจมตีระหว่างทางไปยังชายแดนวิหคอุดร ตอนที่ผ่านถนนหลวงแคว้นมหึมาขอรับ”
“สนามรบที่ชายแดนวิหคอุดรยืดเยื้อ เมื่อเร็วๆ นี้มีอสูรลอบเข้ามาในเมืองต่างๆ เพื่อพยายามกระจายกำลังทหารของเรา แคว้นอื่นก็ปรากฏสถานการณ์ที่อสูรออกอาละวาดบ่อยครั้ง…”
“หยุดก่อน” ไป๋เฟิงอู่ขัดจังหวะนายทหารผู้นั้น
นางชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นเซียวเหยียนวิ่งเท้าเปล่าเข้ามาในห้องโถงอย่างร้อนรน ทันใดนั้นก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ในแววตาปรากฏร่องรอยของการทอดถอนใจ แล้วจึงสั่งชิวเยว่ที่อยู่ข้างกาย “นำแขนลงไปก่อน”
“เจ้าค่ะ” ชิวเยว่พยักหน้าเบาๆ จากนั้นก็เงยดวงตารูปเมล็ดซิ่งขึ้นมองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง สำหรับเด็กน้อยคนนี้ นางค่อนข้างคุ้นเคยดี และรู้ว่าเจ้าของแขนข้างนี้คืออาจารย์ผู้ทำการวางรากฐานให้เขา เพียงแต่ในตระกูลขุนพลแห่งนี้ นางเคยเห็นการพลัดพรากจากกันมานับไม่ถ้วนแล้ว นอกจากจะถอนหายใจในใจแล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ
ตอนที่ชิวเยว่กำลังจะเข้ามา เซียวเหยียนก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อขวางนางไว้ โดยไม่สนใจสีหน้าที่ประหลาดใจของอีกฝ่าย เซียวเหยียนหันกลับไปจ้องเขม็งที่นายทหารผู้นั้น:
“อสูรตนใดฆ่าท่านอาจาง?”
นายทหารเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเด็กชายตัวเล็กที่สูงเท่ากับตนเองตอนคุกเข่า กำลังจ้องมองมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธ แววตานั้นเย็นชาและเกรี้ยวกราดอย่างยิ่ง ราวกับไม่ใช่สายตาของเด็กน้อย จากเครื่องหยกที่ห้อยอยู่ที่เอว เขาก็จำได้ว่านี่คือหนึ่งในบุตรหลานของตระกูลเซียว แต่ไม่รู้ว่าเป็นของเรือนไหน
เขาจึงตอบตามความจริงทันที “เป็นมหาอสูรพันปีขอบเขตที่สี่ตนหนึ่ง นำอสูรอีกหลายตนร่วมกันล้อมโจมตี กัดกินร่างของนายกองจางจนหมด ตอนที่เจ้าเมืองทางฝั่งแคว้นมหึมาไปถึง ก็เหลือเพียงแขนข้างนี้ขอรับ”
กัดกิน!
สมองของเซียวเหยียนพลันว่างเปล่า ขอบตาของเขาแดงก่ำ เลือดทั่วร่างราวกับไหลย้อนกลับ เขานึกภาพออกได้ไม่ยากว่านั่นเป็นสถานการณ์ที่โหดร้ายเพียงใด!
ตั้งแต่มาถึงโลกใบนี้ แม้เซียวเหยียนจะได้ยินข่าวเกี่ยวกับอสูรมาไม่น้อย แต่ไม่เคยได้ประสบกับตัวเองมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับความโหดร้ายของมันโดยตรง
“อสูรตนนั้น มีฉายาหรือไม่?” เซียวเหยียนถามเสียงต่ำ
นายทหารกล่าว “มี อสูรตนนั้นอาศัยอยู่นอกเมืองมหึมามานานแล้ว ตั้งฉายาให้ตนเองว่า ‘เซียนพยัคฆ์อาภรณ์’”
เซียวเหยียนจดจำฉายานี้ไว้ในใจอย่างเงียบๆ จิตสังหารที่ไม่อาจบรรยายได้พลุ่งพล่านอยู่ภายใน แต่เขาก็ควบคุมอารมณ์ของตนเองไว้ ไม่ได้ถามอะไรอีก เพียงแค่หันกลับไป ม้วนผ้าสีแดงบนพื้นขึ้นมา คลุมแขนข้างนั้นไว้
จากนั้น เซียวเหยียนก็เงยหน้าขึ้นมองฮูหยินใหญ่บนที่นั่งประธาน “ท่านย่าใหญ่ แขนของท่านอาจางข้าจะนำกลับไป วันนี้ข้าเสียมารยาทแล้ว ท่านย่าใหญ่อย่าได้ถือสา”
พูดจบ เขาก็อุ้มแขนข้างนั้นเดินเท้าเปล่าหันหลังกลับไป
แววตาของไป๋เฟิงอู่สั่นไหวเล็กน้อย จากร่างของเซียวเหยียน นางเห็นบางสิ่งที่ไม่ค่อยจะได้เห็นในยามปกติ เด็กคนนี้เป็นผู้ใหญ่และฉลาดเกินวัยกว่าที่นางคิดไว้มาก
“ชิวเยว่ นำรองเท้าของจินไห่ไปให้เหยียนเอ๋อร์” ไป๋เฟิงอู่สั่ง
ชิวเยว่พยักหน้าแล้วรีบไปหารองเท้า แต่เมื่อนางกลับออกมา ก็เห็นเพียงร่างเล็กๆ นั้นเดินจากไปไกลจนลับสายตาไปแล้ว
เมื่อกลับมาถึงเรือนขุนเขาสายน้ำ เซียวเหยียนหาสถานที่แห่งหนึ่งแล้วฝังแขนข้างนั้นลงไป จากนั้นก็หาแผ่นไม้มาสลักคำว่า “สุสานจางอวิ๋นซี” ปักไว้บนผืนดิน
เขาสั่งให้ท่านลุงสวีล้อมบริเวณนี้ไว้ ห้ามใครเหยียบย่างเข้ามา
ท่านลุงสวีเมื่อรู้ว่าข้างในฝังแขนที่เหลืออยู่ของจางอวิ๋นซี ก็รีบเกลี้ยกล่อม “คุณชายน้อย ที่นี่เป็นเรือนที่พักอาศัย จะใช้ฝังศพไม่ได้นะขอรับ พวกเรามีสุสานสำหรับวีรชนอยู่ ส่งนายกองจางไปที่นั่นเถิดขอรับ”
“ที่สุสานวีรชนก็จัดเตรียมสุสานเสื้อผ้าให้ท่านอาจางด้วย” เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย กวาดสายตามองไปทั่วเรือน “เรือนขุนเขาสายน้ำอันกว้างใหญ่นี้ พอที่จะจุแขนข้างหนึ่งของท่านอาจางได้”
“คุณชายน้อย…” ท่านลุงสวียังจะพูดต่อ แต่ถูกเซียวเหยียนขัดจังหวะเสียก่อน จึงทำได้เพียงยอมแพ้
“อย่าลืมมอบเงินช่วยเหลือให้ครอบครัวของท่านอาจาง และดูแลพวกเขาให้ดี” เซียวเหยียนกล่าวกับท่านลุงสวี
ท่านลุงสวีตอบ “นายกองจางเป็นทหาร ทางชายแดนวิหคอุดรน่าจะทราบข่าวและจัดการเรื่องครอบครัวของเขาอย่างดีแล้วขอรับ”
“ทางนั้นก็คือทางนั้น ที่นี่ก็คือที่นี่” เซียวเหยียนมองท่านลุงสวี “ท่านลุงน่าจะเข้าใจความหมายของข้า”
ท่านลุงสวีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”
ข่าวการตายของจางอวิ๋นซีเป็นเหมือนก้อนหินเล็กๆ ที่โยนลงไปในทะเลสาบ ไม่ได้ทำให้เกิดคลื่นลมอะไรในจวนขุนพลเทวะ เป็นเพียงระลอกคลื่นเล็กๆ ที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว เรือนอื่นยังคงดำเนินไปตามปกติ ส่วนในเรือนขุนเขาสายน้ำ เซียวเหยียนกลับยิ่งหมกมุ่นอยู่กับหมากล้อมมากขึ้น ถึงกับละเลยการฝึกกระบี่ของเยว่ชิงเหอไป เขาไม่ได้บอกเรื่องของท่านอาจางให้เด็กหญิงน้อยรู้ เพื่อไม่ให้นางต้องเสียใจ
กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
คืนหนึ่ง เซียวเหยียนตกใจตื่นจากฝันร้าย เขากำลังเล่นหมากล้อมกับท่านอาจางอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสือร้ายตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาจากนอกกระดาน พลิกกระดานหมากคว่ำ แล้วกดจางอวิ๋นซีลงกับพื้นก่อนจะขย้ำเข้าที่คอของเขา
เขานั่งพรวดขึ้นบนเตียง หอบหายใจอย่างหนัก
เด็กหญิงน้อยข้างๆ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา นางงัวเงียขยี้ตาพลางกล่าว “พี่เหยียน เป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
เซียวเหยียนได้สติกลับมา ส่ายหน้ากล่าว “ไม่มีอะไร”
รอจนเด็กหญิงน้อยหลับไปอีกครั้ง เซียวเหยียนก็ห่มผ้าที่เลื่อนหลุดไปให้นาง จากนั้นจึงลุกขึ้นมานั่งที่ริมหน้าต่าง
แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทันใดนั้นตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา:
[ท่านได้บรรลุถึงใจหมากแล้ว]