หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 18
บทที่ 18
แต่จางอวิ๋นซีตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ไม่ว่าเซียวเหยียนจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายก็ทำหน้าขรึม หยิบไม้เรียวออกมาขู่ หากไม่เชื่อฟังอีกก็จะตี
เซียวเหยียนแม้จะไม่กลัวเจ็บ เพราะด้วยร่างกายของเขาในตอนนี้ เว้นแต่จางอวิ๋นซีจะลงมือหนักจริงๆ มิเช่นนั้นก็แค่เหมือนโดนเกาให้คันเท่านั้น แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายจริงจังถึงเพียงนี้ ก็ทำได้เพียงยอมทำตามไปก่อน
เซียวเหยียนหยิบอาวุธขึ้นมาฝึกทีละอย่าง คิดเพียงแค่จะทำส่งๆ ไป ทั้งดาบ ทวน และกระบอง ล้วนร่ายรำอย่างไม่มีท่วงที
ตอนที่หยิบกระบี่ขึ้นมา เด็กหญิงน้อยยังอยู่ข้างๆ ทำหน้าคาดหวัง กำหมัดเล็กๆ ให้กำลังใจ “พี่เหยียน สู้ๆ!”
เซียวเหยียนรู้สึกพูดไม่ออก ตวัดกระบี่ไปสองสามทีส่งๆ ก็เป็นอันจบเรื่อง
จางอวิ๋นซีหน้าดำคล้ำ เหมือนจะมองออกถึงความคิดของเด็กคนนี้ จึงกล่าวว่า “อาวุธเหล่านี้ วันนี้ถ้าเจ้าไม่เลือกมาสักชิ้นแล้วฝึกให้ข้าพอใจ เจ้าก็ห้ามพัก และห้ามแตะต้องกระดานหมากบ้านั่นอีก!”
“ท่านอาจาง!” เซียวเหยียนร้องโอดครวญ
“ฝึกให้ข้า!” จางอวิ๋นซีกัดฟัน ไม่สนใจคำขอร้องของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนทำได้เพียงหยิบดาบขึ้นมาร่ายรำ แต่ใจของเขาไม่ได้อยู่กับการฝึกฝน แม้จะดูเหมือนจริงจัง แต่กลับไร้ซึ่งกระบวนท่า
จางอวิ๋นซีเห็นเซียวเหยียนสนใจดาบ ก็สอนเขาทีละกระบวนท่า เริ่มจากท่วงท่าที่ง่ายที่สุด
เซียวเหยียนเห็นเขาจริงจังถึงเพียงนี้ ในใจก็ยิ่งไม่กล้าฝึกแล้ว หากปล่อยให้อีกฝ่ายมองเห็นแววและมีความหวังขึ้นมา คงจะต้องมาคอยกระตุ้นตนเองทุกวัน ไม่ต้องหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข
ดังนั้นตอนที่จางอวิ๋นซีสอน เขาก็พยักหน้ารับคำตลอด บอกว่าทำได้แล้วๆ แต่พอรับดาบมา ก็ร่ายรำจนมั่วไปหมด ราวกับร่างกายกำลังบอกว่า “ทำได้กับผีสิ!”
ผ่านไปครึ่งบ่าย จางอวิ๋นซีก็อยากจะสบถออกมาดังๆ แม้แต่เพลงดาบชั้นต่ำที่สุด ก็ยังฝึกไม่ได้เรื่อง นี่คือไม่มีความเข้าใจในวิถียุทธ์เลยแม้แต่น้อยสินะ
เขาอดที่จะนึกถึงอัจฉริยะบางคนไม่ได้ บางคนมีพรสวรรค์สูงส่งในด้านใดด้านหนึ่ง แต่ในด้านอื่นกลับไม่รู้อะไรเลย หรืออาจจะแย่กว่าคนทั่วไปเสียอีก และดูเหมือนว่าเซียวเหยียนจะเป็นคนประเภทนั้น
น่าเสียดายที่พรสวรรค์ของเขาใช้ผิดที่…
ฝีมือหมากล้อม… นั่นมันอะไรกัน?! จางอวิ๋นซีถึงกับเกลียดขึ้นมา โลกนี้ทำไมถึงมีคนว่างขนาดนี้ คิดค้นของแบบนี้ขึ้นมา ช่างน่าตายนัก!
แต่หลังจากความเกลียดชังผ่านไป ในใจก็พลันเศร้าขึ้นมา ตนเองช่วยคุณชายน้อยไม่ได้จริงๆ หรือ? เขาเกลียดที่ตนเองไร้ความสามารถ เกลียดที่ไม่สามารถตอบแทนบุญคุณของแม่ทัพได้
หลังจากบังคับให้เซียวเหยียนฝึกอีกครึ่งเดือน ในที่สุดจางอวิ๋นซีก็สิ้นหวังและยอมแพ้ เขาบอกกับเซียวเหยียนว่า “ศึกที่ชายแดนวิหคอุดรเมื่อเร็วๆ นี้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง อีกสักพักข้าก็คงจะต้องไปแล้ว”
เซียวเหยียนมองชายผู้นี้ รู้ว่าเขาใจสลายแล้ว ช่วงเวลานี้ เขาเห็นท่าทีที่เศร้าโศกของอีกฝ่าย ในใจก็ทั้งซาบซึ้งและละอายใจ
อีกฝ่ายเคยเกลียดกระดานหมาก เกลียดที่ตนเองสอนไม่ได้เรื่อง แต่ไม่เคยเกลียดเซียวเหยียนเลย
“ท่านอาจาง ท่านว่า…คนที่ไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ หากเดินบนเส้นทางแห่งการฝึกกาย แล้วผนวกเข้ากับเคล็ดวิชา จะสามารถเป็นยอดฝีมือได้หรือไม่ขอรับ?”
เซียวเหยียนนั่งอยู่ในสวน มองชายที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยถามขึ้น
จางอวิ๋นซีวางขวดเหล้าลง คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างมั่นใจ “ได้!”
จากนั้นเขาก็กล่าวต่อ “ข้าเคยเห็นยอดฝีมือในกองทัพ มีพลังกายแข็งแกร่งและเพลงทวนล้ำเลิศไร้เทียมทาน ก็ถือเป็นยอดฝีมือระดับสูงแล้ว”
เขาหันไปมองเซียวเหยียน แต่สายตาก็พลันหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว “คุณชายน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าฉลาดและทนความลำบากได้ หากเดินบนเส้นทางแห่งการฝึกกาย เจ้าต้องทนได้แน่ แต่ความเข้าใจของเจ้า…” เขาไม่ได้พูดต่อ ในใจรู้สึกเศร้าสลด ก่อนหน้านี้ที่ให้เซียวเหยียนฝึกเคล็ดวิชา ก็มีความคิดเช่นนี้อยู่เหมือนกัน
เซียวเหยียนมองเขาอย่างประหลาดใจ กล่าวว่า “ข้านอนตื่นสายทุกวัน ท่านว่าข้าทนความลำบากได้หรือ?”
จางอวิ๋นซีส่ายหน้าเล็กน้อย มุมปากปรากฏรอยยิ้มขมขื่น “ข้าเคยเห็นท่าทางตอนที่เจ้าเล่นหมาก ข้ารู้ว่าเจ้าทนความลำบากได้ เพียงแต่เจ้าไม่ชอบความลำบากเท่านั้น”
จากตัวของเซียวเหยียน เขาเห็นความเป็นไปได้ที่จะเป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้า นั่นก็คือ ฉลาด จิตใจมั่นคง และขยันหมั่นเพียร แต่สิ่งเดียวที่ไม่มีคือพรสวรรค์และความเข้าใจในวิถียุทธ์ ซึ่งสองอย่างนี้กลับเป็นเหมือนตั๋วเข้าสู่เส้นทางสายยุทธ์พอดี
เมื่อประตูยังเข้าไม่ได้ จะไปนั่งที่นั่งชั้นเลิศได้อย่างไร?
นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ทรัพยากรฝึกยุทธ์มากมายในจวนขุนพลเทวะที่กองอยู่ตรงหน้าเซียวเหยียน กลายเป็นเพียงภูเขาที่ว่างเปล่า
เมื่อได้ยินคำพูดของจางอวิ๋นซี เซียวเหยียนก็ประหลาดใจเล็กน้อย เขาเอียงคอมองชายผู้นี้ จากนั้นก็เงียบไปอีกครั้ง
ลมยามค่ำคืนพัดมา คนหนึ่งยังคงดื่มเหล้าต่อไป อีกคนหนึ่งกลับจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างเงียบๆ ดูเหมือนจะมีดาวตกดวงหนึ่งลากผ่านไป นั่นคือดาวขุนพลของใครที่ร่วงหล่นลงมากันนะ?
สองเดือนต่อมา…
จางอวิ๋นซีจะต้องจากไปแล้ว เขามากล่าวลากับเซียวเหยียนอย่างเป็นทางการ
เซียวเหยียนรอเขาอยู่ในสวนด้านในที่กว้างใหญ่และว่างเปล่า เขาให้คนรับใช้ออกไปรอที่สวนด้านนอกทั้งหมด เหลือเพียงเขาคนเดียวที่มาส่ง
“ท่านอาจางจะรู้สึกว่ามันเงียบเหงาเกินไปหรือไม่ขอรับ” เซียวเหยียนไพล่มือเล็กๆ ไว้ข้างหลัง ยิ้มพลางถาม
จางอวิ๋นซีถอนหายใจเบาๆ กล่าวว่า “ข้าไม่สนใจเรื่องเปลือกนอกเหล่านี้หรอก แต่เป็นเจ้า… เหอเอ๋อร์ก็ฝากให้เจ้าดูแลแล้ว เด็กคนนั้นมีพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่สูงส่งอย่างยิ่ง ในอนาคตต้องประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่แน่ เจ้าดูแลนางให้ดี ในอนาคตนางจะคอยปกป้องเจ้าเอง”
ณ เวลานี้ ในสายตาของเขามีความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งทอดถอนใจและปล่อยวาง เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ยอมแพ้เรื่องที่จะให้เซียวเหยียนฝึกยุทธ์โดยสิ้นเชิงแล้ว
ตอนแรกที่มายังจวนขุนพลเทวะ เขาเต็มไปด้วยความคาดหวังและเลือดร้อน ตั้งใจว่าจะทุ่มเทสุดความสามารถเพื่อบ่มเพาะบุตรชายคนเล็กของแม่ทัพให้ดีที่สุด เพื่อตอบแทนบุญคุณ แต่ตอนนี้ เขากลับต้องจากไปพร้อมกับความเสียใจเต็มอกอย่างโดดเดี่ยว ในใจจึงรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “ท่านอาจาง ตอนพบหน้าข้าไม่มีอะไรจะให้ท่าน แต่วันนี้ที่ท่านจะไป ข้าจะมอบของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ให้ท่านแล้วกัน”
“ข้าไม่ต้องการของขวัญอะไร และก็ไม่มีหน้าจะรับด้วย เจ้าแค่ดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้ว” จางอวิ๋นซีรู้สึกซาบซึ้งอยู่บ้าง แต่กลับไม่ได้สนใจของขวัญที่เซียวเหยียนพูดถึง เพราะเขาไม่ได้ขาดอะไรเลย
เซียวเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ค่อยๆ เดินไปยังชั้นวางอาวุธข้างๆ
จางอวิ๋นซีชะงักไป มองเขาอย่างสงสัย
จากนั้น ก็เห็นเซียวเหยียนค่อยๆ ชักกระบี่เล่มหนึ่งออกมา
“กระบี่นี้…มอบให้ท่านอาจาง”
“ศิษย์ขอบคุณสำหรับการสอนสั่งของท่าน!”
เซียวเหยียนกล่าวเสียงเบา
จากนั้น…กระบี่ก็พลันเคลื่อนไหว!
ท่วงท่าสง่างามดุจหิมะโปรย แสงกระบี่ในมือของเขาราวกับคลื่นทะเลที่บ้าคลั่ง ในชั่วพริบตาก็สาดประกายกระบี่ออกมานับไม่ถ้วน ซับซ้อนและวิจิตรงดงามถึงขีดสุด
ขั้นเทวะ…เพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขต คลื่นสมุทร!
ในตอนนี้ แสงกระบี่ที่เจิดจรัสและพร่างพรายได้ส่องสว่างไปทั่วทั้งสวนด้านในที่ว่างเปล่า และเช่นเดียวกัน มันก็ได้ส่องสว่างเข้าไปในนัยน์ตาของจางอวิ๋นซี สะท้อนให้เห็นแววตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนขาวโพลน