หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 17
บทที่ 17
เพลงกระบี่ที่เมื่อวานยังดูติดขัดอยู่บ้าง วันนี้กลับเผยให้เห็นกลิ่นอายของจอมยุทธ์แล้ว
ท่วงท่าแม่นยำ การเคลื่อนไหวเด็ดขาดเฉียบคม และดูคล่องแคล่วเป็นอย่างยิ่ง!
อัจฉริยะแห่งเพลงกระบี่!
ณ เวลานี้ ในสมองของจางอวิ๋นซีมีเพียงสี่คำนี้ปรากฏขึ้นมา
ต้องไม่ลืมว่า เยว่ชิงเหอเพิ่งจะเรียนเพลงกระบี่ชุดนี้ได้ไม่กี่วันเท่านั้น หากสามารถฝึกจนเข้าที่ได้ภายในครึ่งเดือนก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว แต่นี่นางกลับเชี่ยวชาญได้อย่างรวดเร็ว ทั้งในกระบวนท่ายังมีประกายแห่งความลึกซึ้งที่หาได้ยากแฝงอยู่ นี่แหละคือจุดสำคัญ
เมื่อวานแม้เขาจะดุเด็กหญิงไปหลายคำ แต่ก็เพราะมองเห็นพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ของนาง และหวังว่าในอนาคตจะสามารถก้าวขึ้นเป็นยอดฝีมือในหมู่จอมกระบี่ได้ จึงได้เข้มงวดและตำหนิติเตียนไป
คาดไม่ถึงว่าสิ่งที่เยว่ชิงเหอแสดงออกมาในวันนี้จะเกินความคาดหมายของเขาไปมาก นี่คืออัจฉริยะแห่งเพลงกระบี่โดยแท้ เป็นประเภทที่หาได้ยากยิ่งในโลก!
“ดี ดีมาก”
จางอวิ๋นซีหัวเราะออกมา พยักหน้าไม่หยุด รอจนเยว่ชิงเหอร่ายรำจบ ก็เอ่ยถาม “เมื่อคืนเจ้าแอบฝึกเองใช่หรือไม่?”
เยว่ชิงเหอนึกถึงการชี้แนะของพี่เหยียนขึ้นมาทันที แต่พอนึกถึงคำกำชับเตือนด้วยใบหน้าขรึมๆ ของอีกฝ่าย ก็ทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ
จางอวิ๋นซีไม่ได้ประหลาดใจ หากเมื่อคืนไม่ได้ทุ่มเทฝึกฝน วันนี้ย่อมไม่มีทางแสดงฝีมือออกมาได้เช่นนี้
เพียงแต่…แค่ฝึกฝนเพียงคืนเดียว กลับมีความก้าวหน้ารวดเร็วราวกับปาฏิหาริย์เช่นนี้ นี่สิคือเรื่องน่ายินดีอย่างแท้จริง
“เพลงกระบี่ชุดนี้สำหรับเจ้าแล้ว ง่ายเกินไปหน่อย วันนี้ข้าจะสอนเคล็ดวิชาที่สูงขึ้นให้เจ้า!” จางอวิ๋นซีกล่าว
ก่อนหน้านี้เป็นเพียงเคล็ดวิชาชั้นต่ำ สำหรับหอฟังเสียงฝนของตระกูลเซียว เขาไม่มีสิทธิ์เข้าไป ดังนั้นเคล็ดวิชาชั้นสูง หรือแม้กระทั่งเคล็ดวิชาชั้นสุดยอดที่เรียงรายอยู่ข้างใน เขาก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นตัวแทนตระกูลเซียวถ่ายทอดให้เด็กหญิงตรงหน้าได้
เว้นเสียแต่จะได้รับคำสั่งจากบิดามารดาของเซียวเหยียน มิเช่นนั้นแม้แต่เซียวเหยียนเองในตอนนี้ ก็ยังไม่มีคุณสมบัติตัดสินใจแทนตระกูลได้ เพราะเขายังเด็กเกินไป
“เจ้าค่ะ” เยว่ชิงเหอพยักหน้า
แล้วผู้ใหญ่หนึ่งคนกับเด็กหนึ่งคน ก็เริ่มฝึกเพลงกระบี่ชุดใหม่ในสวนอีกครั้ง คนหนึ่งสอน คนหนึ่งเรียน
เซียวเหยียนมองดูอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกเบื่อหน่าย จึงกลับไปครุ่นคิดเกี่ยวกับกลหมากของตนเองต่อ เขาถือเม็ดหมากขาวดำไว้ในมือ พลิกไปมาที่ปลายนิ้ว ลูบไล้เบาๆ แต่ในใจกลับกำลังขบคิดถึงตำราหมากล้อมเหล่านั้น
กาลเวลาในสวนแห่งนี้ไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
ตอนกลางวัน เซียวเหยียนจ้องมองกระดานหมากอย่างเหม่อลอย
ตอนกลางคืน บางครั้งก็จะชี้แนะเยว่ชิงเหอเล็กน้อย เพื่อแก้ไขข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ ของนาง
เพลงกระบี่ของเยว่ชิงเหอก้าวหน้าอย่างรวดเร็วจนน่าอัศจรรย์ ทำให้จางอวิ๋นซีทั้งประหลาดใจและยินดีอย่างยิ่ง
หลายเดือนต่อมา ที่เรือนหิมะโปรย
เซียวเหยียนยืนอยู่อย่างเงียบๆ ในกลุ่มคน มองดูผู้อาวุโสท่าทางดุจเซียนผู้หนึ่ง กำลังจะพาเซียวชิงหลวนวัยแปดขวบจากไปเพื่อบำเพ็ญตน
ฮูหยินห้าหลั่งน้ำตาส่งนาง กำชับให้ลูกสาวกินข้าวดีๆ เป็นเด็กดี และนอนหลับให้เพียงพอ
เซียวเหยียนจำได้ว่า ตอนที่ตนเองยังอยู่ในผ้าอ้อม เด็กหญิงน้อยคนนี้ก็เคยมาดึงขากางเกงของแม่เขา ดวงตาเล็กๆ ของนางสุกใสจ้องมองมา
ฮูหยินห้ามีบุตรสามคน เป็นหญิงสองชายหนึ่ง และนี่คือลูกสาวคนโต ตอนที่วัดกระดูกเมื่ออายุห้าขวบ ตรวจพบว่าเป็นกายยุทธ์ระดับเก้า ทำให้ตระกูลเซียวมีอัจฉริยะเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน
ตอนนี้ได้ยินมาว่านางได้แสดงพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธ์ที่สูงส่งอย่างยิ่ง จนได้รับการยอมรับจากยอดฝีมือผู้หนึ่งและรับเป็นศิษย์
ภาพที่คุ้นเคยเช่นนี้ เซียวเหยียนเคยเห็นมาแล้วเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นคือลูกของฟางซือหยู ที่ถูกหลวงจีนรูปหนึ่งพาตัวไป เห็นได้ชัดว่าคนผู้นั้นก็คือคนจากขุนเขาอนันต์
ผู้ที่มีพรสวรรค์ระดับสุดยอดในตระกูลเซียวส่วนใหญ่ จะได้เข้าสู่สำนักชั้นนำของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เพื่อบำเพ็ญตน ซึ่งก็เป็นหนึ่งในวิธีที่สำนักชั้นนำใช้ขยายเครือข่ายความสัมพันธ์
ส่วนผู้ที่มีพรสวรรค์รองลงมา อย่างเช่นลูกชายคนที่สองของแม่รอง ที่ตรวจพบเพียงกายยุทธ์ระดับเจ็ด แม้จะนับว่าเป็นอัจฉริยะ แต่ก็ยังห่างชั้นจากเหล่าอัจฉริยะฟ้าประทานอยู่มาก ในอนาคตเขาจะเข้าบำเพ็ญตนที่สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ในเมืองมรกต
เมื่อเทียบกับท่าทีอ่อนโยนของมารดา ใบหน้าเล็กๆ ของเซียวชิงหลวนกลับดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัย เหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย นางเพียงแค่พยักหน้าอย่างสงบ กำชับให้ท่านแม่และท่านพ่อรักษาสุขภาพ
จากนั้น สายตาของเด็กหญิงน้อยก็กวาดไปทั่วสวน มองทุกคนไปหนึ่งรอบ ตอนที่ผ่านเซียวเหยียน นางก็เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียวและจำไม่ได้แล้ว ในบรรดาบุตรหลานรุ่นที่สามในจวน คนที่นางได้ยินแม่พูดถึงบ่อยที่สุดมีเพียงไม่กี่คน ล้วนแต่เป็นผู้มีพรสวรรค์ระดับสุดยอด อย่างเซียวจื่อเจี๋ย ลูกของแม่รอง ก็คือเป้าหมายที่นางกำลังไล่ตามอยู่ ส่วนคนที่เหลือนางไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา
เมื่อเติบโตขึ้นมาในสังคมที่ให้ความสำคัญกับวิถียุทธ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นคำพูดของคนรอบข้าง อาจารย์ผู้สอน หรือคนรับใช้ ล้วนส่งผลกระทบต่อความคิดของนาง แม้อายุยังน้อย แต่สติปัญญาก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว ในแววตามีความเฉียบคม และในใจก็มีเป้าหมายที่จะไล่ตามจุดสูงสุดของวิถียุทธ์อย่างชัดเจน
หลังจากกล่าวลาบิดามารดา ท่ามกลางการส่งตัวของทุกคน เด็กหญิงน้อยก็จากไปพร้อมกับนักพรต หากจะได้พบกันอีกครั้ง คาดว่าคงจะเป็นตอนที่อีกฝ่ายมีชื่อเสียงโด่งดังและกลับมาเยือนจวนแล้ว
วันเวลากลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ในช่วงเวลาอันเงียบสงบนี้ เซียวเหยียนก็ค่อยๆ กลับมาเล่นหมากล้อมกับตัวเองอีกครั้ง แต่ตอนนี้ เขาไม่ได้เล่นเพื่อค่าประสบการณ์ แต่เป็นการครุ่นคิดถึงกระดานหมากแต่ละกระดานอย่างแท้จริง
เขากำลังพยายามเอาชนะตนเอง ตอนที่จับเม็ดหมากสีขาว ก็จะเปลี่ยนมุมมองไปเป็นฝ่ายขาว ตอนที่จับเม็ดหมากสีดำ ก็จะเปลี่ยนไปเป็นฝ่ายดำ แม้กระบวนการจะยากลำบากอยู่บ้าง แต่กลับให้ความรู้สึกท้าทาย
การต่อสู้กับตนเอง ช่างสนุกไม่รู้จบ
ในโลกใบนี้ ความบันเทิงนั้นหายาก เซียวเหยียนจึงค่อยๆ ชอบความรู้สึกที่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งเช่นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเต็มไปด้วยความสนุกและท้าทาย
ดังนั้น สาวใช้จึงมักจะเห็นคุณชายน้อยมีท่าทีแปลกๆ อยู่เป็นครั้งคราว
อย่างเช่นตอนที่กำลังกินข้าวเงียบๆ ก็จะตะโกนขึ้นมาทันทีว่า “อ๊ะ! ตานั้นควรจะลงตรงนั้นสิ!” ด้วยท่าทางดูเสียดายอย่างยิ่ง
บางครั้งยังชี้ไปที่แปลงดอกไม้ แล้วถามสาวใช้ข้างๆ ว่า “พวกเจ้าดูแปลงดอกไม้นั่นสิ เหมือนกระดานหมากหรือไม่?”
เหล่าสาวใช้: ??? (ฟังไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย)
แต่ในเมื่อคุณชายน้อยบอกว่าเป็นเช่นนั้น ก็คงเป็นเช่นนั้นแหละ อย่างไรเสียก็เป็นคุณชายน้อยของบ้านตนเอง จะทำอย่างไรได้ ก็ต้องคล้อยตามไป
เมื่อเซียวเหยียนอายุหกขวบ จางอวิ๋นซีก็มาหาและบอกว่าจะสอนเคล็ดวิชาให้เขา
เขาย้ายชั้นวางอาวุธมาอันหนึ่ง ให้เซียวเหยียนเลือกอาวุธบนนั้นแล้วลองฝึกทีละอย่าง เหมือนกับตอนที่ให้เยว่ชิงเหอเลือกอาวุธในตอนแรก เพียงแต่เมื่อพิจารณาว่าโครงกระดูกของเซียวเหยียนไม่เหมือนกับเยว่ชิงเหอที่เป็นกายยุทธ์ชั้นยอด จึงเลื่อนเวลาฝึกของเขาออกไปหนึ่งปี เพื่อไม่ให้การฝึกฝนที่เร็วเกินไปส่งผลกระทบต่อการเจริญเติบโตของกระดูก
เซียวเหยียนถึงได้รู้ว่า ยอดฝีมือจากกองทัพผู้นี้ที่ยังคงอยู่ในจวน ก็เพื่อที่จะสอนวิชาให้ตนนี่เอง
“ข้าฝึกยุทธ์ไม่ได้มิใช่หรือ?” เซียวเหยียนถูกลากขึ้นมาแต่เช้า หาววอดๆ อยากจะปีนกลับขึ้นไปนอนบนเตียงอีกครั้ง
“ฝึกเคล็ดวิชาก่อน เผื่อว่าในอนาคตแม่ทัพจะหาวิธีช่วยเจ้าทะลวงเส้นชีพจรลมปราณได้ เจ้าก็จะสามารถก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์ได้ทันที เคล็ดวิชาจะได้ไม่ล้าหลัง” จางอวิ๋นซีกล่าว นี่คือแผนของเขา ฝึกไว้ก่อนเพื่อเตรียมพร้อม เผื่อว่าในอนาคตจะสามารถฝึกยุทธ์ได้ จะได้นำไปใช้ได้เลย
“แล้วถ้าเผื่อว่าไม่ได้เล่า?” เซียวเหยียนถาม
“เจ้าว่างอยู่แล้วนี่” จางอวิ๋นซีกล่าวอย่างเรียบเฉย
เซียวเหยียนรู้สึกอยากจะกระอักเลือด นี่มันคำพูดอะไรกัน? ว่างอยู่ก็ดีกว่าเหนื่อยไม่ใช่หรือ!