หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 16
บทที่ 16
ไม่แปลกที่ตระกูลเซียว แม้แต่ตัวเขาเอง ในโลกแห่งวิถียุทธ์นี้ จากก้นบึ้งของหัวใจก็รู้สึกว่า การเล่นหมากเป็นเพียงความบันเทิงหย่อนใจเท่านั้น ไม่มีความหมายอะไร
แต่ตอนนี้ ความคิดนี้กลับเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
{ตรวจพบคัมภีร์หมาก ‘สรรพสิ่ง’ ต้องการบันทึกหรือไม่?}
ทันใดนั้นตัวอักษรก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
เซียวเหยียนประหลาดใจ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่า บนหน้าต่างสถานะมีสารานุกรมคัมภีร์หมากให้รวบรวมอยู่
ก็เห็นได้ว่าเขาไม่ได้สนใจวิถีแห่งหมากจริงๆ เพียงแค่มองว่าเป็นเครื่องมือในการเก็บค่าประสบการณ์เท่านั้น ห้าปีมานี้ ถึงกับไม่เคยไปรวบรวมคัมภีร์หมากเลยแม้แต่เล่มเดียว
ณ เวลานี้ ในใจก็รู้สึกละอายอยู่บ้าง
เซียวเหยียนจึงเลือก “ใช่” ทันที
ในไม่ช้า ในสารานุกรมคัมภีร์หมากบนหน้าต่างสถานะ ก็มีคัมภีร์หมากที่ชื่อว่า《สรรพสิ่ง》เพิ่มขึ้นมาหนึ่งฉบับ
พร้อมกันนั้น ด้านหลังยังมีคำใบ้หนึ่งคำว่า “สามารถฝังได้”
เซียวเหยียนสงสัย ลองเลือกฝังดู
ทันใดนั้นก็มีตัวอักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้น:
{โปรดเลือกเป้าหมายที่จะฝัง: วิถีกายเนื้อ, เพลงกระบี่}
เซียวเหยียนประหลาดใจ หมายความว่าอย่างไร?
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเลือกวิถีกายเนื้อ
เพิ่งจะก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์ ได้สัมผัสความรู้สึกที่พลังทั่วร่างเพิ่มขึ้นมหาศาล ก็มีความคาดหวังต่อวิถีกายเนื้อเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน
[ฝังสำเร็จ]
ทันใดนั้น เซียวเหยียนก็รู้สึกถึงข้อมูลอันซับซ้อนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามา
ความรู้สึกนี้เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี ชั่วครู่ต่อมาก็ย่อยข้อมูลจนหมด เซียวเหยียนมองดูด้านหลังหน้าต่างสถานะของตนเอง:
【วิถีกายเนื้อ：ระดับ 1 (สรรพสิ่ง)】
และข้อมูลที่ยุ่งเหยิงในสมอง ก็บอกเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
สรรพสิ่ง: ทำให้เป้าหมายตกอยู่ในสรรพสิ่งแห่งฟ้าดิน มิอาจมองเห็นได้ สามารถปิดบังไอพลังได้ทั้งหมด
เซียวเหยียนลองใช้ดูเล็กน้อย ไอพลังทั่วร่างก็พลันเก็บงำเข้าสู่ภายใน พลังและปราณที่เปี่ยมล้นในร่างกาย ดูเหมือนจะหดตัวเข้าไปในรูขุมขนและเซลล์นับไม่ถ้วน มิอาจถูกสังเกตได้
“คุณสมบัติพิเศษ?”
เซียวเหยียนตกตะลึง ไม่คิดว่าคัมภีร์หมากจะมีผลเช่นนี้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ
ด้วยวิถีแห่งหมากระดับสองของเขา ก็พอจะมองคัมภีร์หมากนี้ออกอยู่บ้าง ข้างในกลหมากใหญ่ซ้อนกลหมากเล็ก ทุกย่างก้าวคือกับดักและวงล้อม ก็ไม่แปลกที่บุคคลผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นจะไขไม่ได้ไปตลอดชีวิต
เพียงแต่ คัมภีร์หมากนี้หลังจากที่ฝังเข้าไปในวิถีกายเนื้อแล้ว กลับจะนำมาซึ่งคุณสมบัติที่คล้ายกัน
หากเมื่อครู่ตนเองเลือกฝังเข้ากับเพลงกระบี่ ในเพลงกระบี่ของตนเอง จะมีผลลวงตาเพิ่มขึ้นมา ทำให้คนมองไม่เห็นกระบวนท่าสังหารที่แท้จริงหรือไม่?
หากใช้ร่วมกับกระบวนท่าที่งดงามถึงขีดสุดของเพลงกระบี่คลื่นสมุทร คาดว่ายิ่งจะทำให้คนตาลายมากขึ้นไปอีก
เซียวเหยียนมองดูหน้าต่างสถานะ คำว่า “สามารถฝังได้” หลังคัมภีร์หมากสรรพสิ่งหายไปแล้ว หมายความว่าสามารถเลือกได้เพียงอย่างเดียว
แต่ว่า นี่กลับเป็นการเปิดโลกใหม่ให้เขา ถ้าอย่างนั้นคัมภีร์หมากนี่แหละคือสุดยอด!
หากสามารถรวบรวมคัมภีร์หมากประเภทอื่นๆ ได้อีกก็ย่อมจะสามารถเพิ่มบัฟพิเศษต่างๆ ให้กับการโจมตีของตนเองได้มิใช่หรือ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซียวเหยียนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ค้นหาไปทั่วทั้งหอ
แต่หอฟังเสียงฝนคือสถานศักดิ์สิทธิ์ของนักสู้ใต้หล้า แต่ไม่ใช่สถานศักดิ์สิทธิ์ของนักเล่นหมาก ติดต่อกันหลายวัน เซียวเหยียนก็แช่อยู่ในหอฟังเสียงฝน แต่กลับหาคัมภีร์หมากได้เพียงสามฉบับเท่านั้น หนึ่งในนั้นยังถูกใช้หนุนชั้นหนังสืออยู่เลย
《ก้าวเหิน》《คันศรซ่อนเร้น》《พยัคฆ์ข่มขวัญ》
คัมภีร์หมากสามฉบับอยู่ในมือ เซียวเหยียนก็ศึกษาอยู่พักหนึ่ง คาดเดาคุณสมบัติของมันตามลักษณะของคัมภีร์หมากเหล่านี้ แล้วฝัง《ก้าวเหิน》กับ《คันศรซ่อนเร้น》เข้าไปในเพลงกระบี่
《พยัคฆ์ข่มขวัญ》ก็ฝังเข้าไปในวิถีกายเนื้อ
ก้าวเหิน: ระยะการโจมตีเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่า มีผลการโจมตีระยะไกลพิเศษ
คันศรซ่อนเร้น: กระบวนท่าสังหารซ่อนเร้น สังหารในก้าวเดียว
พยัคฆ์ข่มขวัญ: พลังเพิ่มขึ้นเล็กน้อย มีผลข่มขวัญ
คัมภีร์หมากสามฉบับ นำมาซึ่งการยกระดับครั้งใหญ่ให้เซียวเหยียน
น่าเสียดายที่จวนขุนพลเทวะถึงแม้จะมีครบทุกอย่าง แต่ในฐานะตระกูลนักสู้ กลับไม่มีนิสัยสะสมคัมภีร์หมาก
เซียวเหยียนกลับมาที่เรือน ทำได้เพียงให้คนรับใช้ข้างกายไปหาคัมภีร์หมากข้างนอกให้ตนเอง แต่คนรับใช้เหล่านี้กลับบ่ายเบี่ยงทุกวิถีทาง ไม่มีใครกล้าช่วยคุณชายน้อยเดินบนเส้นทาง “ไม่เอาการเอางาน” นี้ให้ไกลออกไปอีก
ช่วยไม่ได้ เซียวเหยียนทำได้เพียงนำรางวัลใหญ่มาล่อใจ
วันเวลาต่อจากนั้น นอกจากจะรอคัมภีร์หมากแล้ว เซียวเหยียนก็เริ่มค่อยๆ ครุ่นคิดเกี่ยวกับฝีมือหมากของตนเอง
เขาเอาผ้าห่มบนกระดานหมากหัวเตียงออก แล้ววางกลับที่เดิม และก็เอากระดานหมากบนโต๊ะกินข้าวออกด้วย บางครั้งนอกจากจะเดินเล่นในสวนแล้ว ก็ไปดูเด็กหญิงน้อยฝึกกระบี่
อาจจะเป็นเพราะสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เด็ก ต้องร่อนเร่พเนจรมา นิสัยของเด็กหญิงน้อยจึงขยันหมั่นเพียรอย่างยิ่ง ภายใต้การสอนของจางอวิ๋นซี เพลงกระบี่ก็ก้าวหน้าขึ้นทุกวัน
“ไม่ถูก กระบวนท่านี้ฝึกไม่ถูก”
วันนี้ ตอนที่สอนเพลงกระบี่ จางอวิ๋นซีก็แสดงด้านที่เข้มงวดของนายทหารออกมา ถึงแม้ในใจจะพอใจกับพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ของเยว่ชิงเหออย่างมาก แต่เมื่อฝึกผิดพลาด ก็ยังคงตำหนิติเตียนอย่างรุนแรง
เด็กหญิงน้อยกลั้นน้ำตาไว้ ฝึกซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างดื้อรั้น
เซียวเหยียนมองดูอย่างจนใจส่ายหน้า ถึงแม้ท่านอาจางจะเป็นคนดี แต่ก็ใช่ว่าจะสอนตามความสามารถของผู้เรียนเสมอไป
ดุไปไม่กี่คำ กระบวนท่าของเด็กหญิงน้อยก็แทบจะผิดเพี้ยนไปแล้ว
เมื่อถึงตอนกลางคืน เซียวเหยียนมองเจ้าตัวเล็กที่ยังคงฝึกซ้ำไปซ้ำมาอยู่คนเดียวในสวน ก็เรียกนางมาหา
“ท่านี้ไม่ถูก แขนต้องงอเล็กน้อย ใช่ แบบนี้ เอวอย่าแข็งเกินไป…”
รอบๆ ไม่มีคน เซียวเหยียนก็เปิดสอนพิเศษให้เด็กหญิงน้อย สอนนางตัวต่อตัว
เยว่ชิงเหอไม่ได้โง่ อีกทั้งยังมีพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่จริงๆ ภายใต้การสอนของเซียวเหยียน ในไม่ช้าท่วงท่าก็แม่นยำขึ้น มีกลิ่นอายของกระบี่อยู่บ้าง
“พี่เหยียน ท่านก็เป็นเพลงกระบี่ด้วยหรือเจ้าคะ?” เด็กหญิงน้อยฝึกเสร็จแล้ว ก็มองเซียวเหยียนอย่างตื่นเต้น “ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้พวกเรามาฝึกด้วยกันดีหรือไม่เจ้าคะ?”
“อย่าพูดจาเหลวไหล ข้าไม่อยากตื่นเช้า”
เซียวเหยียนตกใจรีบกล่าว
“ท่านอาจางถ้ารู้ว่าท่านก็เป็นเพลงกระบี่ ต้องดีใจมากแน่ๆ เจ้าค่ะ” เยว่ชิงเหอกล่าวอย่างคาดหวัง ถึงแม้นางจะยังไม่เข้าใจอะไรหลายๆ อย่าง แต่ก็มองออกว่า ผู้ใหญ่รอบๆ ดูเหมือนจะผิดหวังในตัวเซียวเหยียนอยู่บ้าง
เด็กหญิงน้อยขยันหมั่นเพียรถึงเพียงนี้ ที่จริงในใจก็มีความมุ่งมั่นอยู่ก้อนหนึ่ง ทุกคนบอกว่าพี่เหยียนไม่ได้เรื่อง แต่นางกลับรู้สึกว่า พี่เหยียนจริงๆ แล้วฉลาดมาก
“ข้าไม่เป็นเพลงกระบี่เสียหน่อย เจ้าอย่าพูดจามั่วซั่ว” เซียวเหยียนรีบกล่าว เด็กน้อยเอ๋ย เจ้าอย่าเนรคุณ ทำลายเรื่องดีๆ ที่ข้าจะได้นอนตื่นสายนะ ไม่งั้นข้าคงต้องร้องไห้ตายแน่
เยว่ชิงเหอสงสัย “แต่ก็เห็นๆอยู่ว่าท่าน...”
“ไปๆ นอนๆ” เซียวเหยียนกลอกตา ไล่เด็กหญิงน้อยไป กำชับนางว่าอย่าพูดจามั่วซั่ว
วันรุ่งขึ้น
ในสวน จางอวิ๋นซีมองเยว่ชิงเหอที่กำลังร่ายรำกระบวนท่ากระบี่ ก็ค่อยๆ เบิกตากว้างขึ้น