หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 15
บทที่ 15
เซียวเหยียนกำลังคิดว่า หากตนเองได้วัดกระดูกอีกครั้ง ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร
แต่โอกาสมีเพียงครั้งเดียว ไม่มีใครคิดว่านักพรตเฒ่าจากขุนเขาเนินเขียวจะดูผิดพลาด
นับตั้งแต่วันที่วัดกระดูกเสร็จสิ้น เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ความคึกคักในเรือนขุนเขาสายน้ำลดน้อยลง วันก่อนๆเหล่าฮูหยินจากเรือนต่างๆ มักจะพาลูกๆ ของตนมาเที่ยวเล่น หรือไม่ก็รับตนเองไปกินขนมชิ้นเล็กๆ และผลไม้สดพิเศษที่ส่งมาจากชายแดนหรือแคว้นเมืองขึ้น แล้วให้ลูกๆ ของพวกนางเล่นกับเซียวเหยียน พยายามสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดตั้งแต่ยังเล็ก
แต่ตอนนี้สองเดือนผ่านไป มีเพียงฮูหยินใหญ่กับฮูหยินห้า และฮูหยินเก้าที่อายุยังน้อยเท่านั้นที่มาเยี่ยมเขา
เพียงแต่เมื่อเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไร ก็ไม่ได้มาอีก
อย่างไรก็ตาม บางครั้งก็จะได้รับผลไม้ ขนมเปี๊ยะ ที่ส่งมาจากเรือนวสันต์นิรันดร์
ตอนนี้เข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว ยังได้รับกางเกงและเสื้อบุฝ้ายที่เย็บจากขนสัตว์ละเอียดอ่อนตัวเล็กๆ สองชุด และผ้าพันคออีกหนึ่งผืน
เซียวเหยียนนำผ้าพันคอผืนนี้ไปพันไว้บนคอของเด็กหญิงน้อย
…
วันรุ่งขึ้น
ฟ้าเพิ่งจะสาง จางอวิ๋นซีก็พาเยว่ชิงเหอมาฝึกกระบี่ในสวนแล้ว
ก่อนหน้านี้ที่ชั้นวางอาวุธ จางอวิ๋นซีให้เด็กคนนี้เลือกอาวุธประเภทต่างๆ ลองฝึกทีละอย่าง เพื่อทดสอบพรสวรรค์ด้านอาวุธของนาง ในที่สุดเยว่ชิงเหอก็เลือกกระบี่
และเมื่อฝึกฝนลงไป จางอวิ๋นซีก็พบว่า นางมีพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่จริงๆ จึงตั้งใจสอนอย่างเต็มที่ บางครั้งก็เข้มงวด
ตอนเที่ยง เซียวเหยียนถึงจะค่อยๆ ตื่นขึ้นมา เขายังไม่ถึงหกขวบ ไม่ต้องรักษากฎของบ้าน ที่ทุกเช้าจะต้องไปคารวะฮูหยินใหญ่ที่เรือนวสันต์นิรันดร์ จึงสามารถนอนตื่นสายได้อย่างสบายใจ
เมื่อเห็นร่างเล็กๆ ที่ขยันหมั่นเพียรฝึกซ้อมอยู่ในสวน เซียวเหยียนก็ส่ายหน้าเล็กน้อย แอบกล่าวในใจว่าน่าสงสาร จากนั้นก็ให้สาวใช้ข้างกายดูแล รับน้ำล้างหน้า กินข้าวเช้าเสร็จ แล้วก็เรียกคนรับใช้สองคนที่เล่นหมากเป็นมาตามปกติ ให้พวกเขาตั้งกระดานหมากในศาลา
ไม่นานนัก หมากกระดานหนึ่งก็จบลง แต่เซียวเหยียนกลับพบว่า ตนเองไม่ได้รับการแจ้งเตือนว่าค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น อดที่จะชะงักไปไม่ได้
จากนั้นก็เห็นตัวอักษรปรากฏขึ้นตรงหน้า:
{วิถีแห่งหมากระดับสาม จำเป็นต้องมีใจหมากหนึ่งดวง ถึงจะสามารถเลื่อนระดับต่อไปได้}
ใจหมาก?
เซียวเหยียนสงสัย
ราวกับรับรู้ถึงความคิดของเขา ตัวอักษรนั้นค่อยๆ หายไป จากนั้นก็ปรากฏขึ้นมาอีกแถวหนึ่ง:
[การฝึกฝนใจหมาก จำเป็นต้องมีเพียงหมากในใจ ทุ่มเทให้กับหมากแต่เพียงสิ่งเดียว]
ดีมาก เป็นคำอธิบายที่ตรงไปตรงมา
เซียวเหยียนประหลาดใจอยู่บ้าง ตนเองสามารถโต้ตอบกับตัวอักษรนี้ได้ด้วยรึ?
ฮัลโหล?
ตัวอักษรหายไป
เซียวเหยียนลองเรียกอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีการตอบสนอง จึงไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ครุ่นคิดในใจ ทุ่มเทให้กับหมากแต่เพียงสิ่งเดียว?
ต้องให้ตนเองหลอมรวมใจหมากขึ้นมาก่อน ถึงจะให้ค่าประสบการณ์?
ในจวนขุนพลเทวะ เซียวเหยียนเคยได้ยินเกี่ยวกับ ใจกระบี่, ใจทวน, และปากอย่างใจอย่าง
แต่ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับใจหมากเลย
ก็ถูกแล้ว การเล่นหมากถือเป็นศาสตร์แขนงเล็กๆ ในสายตาของจวนขุนพลเทวะแล้ว ถือเป็นศาสตร์กระจอกงอกง่อย
แต่ว่า ใจหมากก็น่าจะคล้ายกับใจกระบี่กระมัง?
ตอนที่เหล่าฮูหยินอุ้มตนเองพูดคุยกันเล่นๆ ได้ยินมาว่าเด็กหนุ่มคนนั้นคนนี้ ตั้งแต่เด็กก็ฝึกกระบี่ทุกวัน กินข้าวก็ยังกำกระบี่ไว้ นอนก็กอดกระบี่นอน หลังจากหลอมรวมใจกระบี่ได้แล้ว การฝึกฝนเพลงกระบี่ก็ก้าวหน้าไปพันลี้ในหนึ่งวันอะไรทำนองนั้น
ถ้าอย่างนั้น ตนเองอยากจะหลอมรวมใจหมาก ก็ต้องทำเช่นนี้ด้วยรึ?
แต่เซียวเหยียนชอบวิถีแห่งหมากหรือ?
ชาติก่อนของเขาถึงแม้จะรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง แต่ก็จริงๆ แค่นิดหน่อย
การเล่นหมาก… คนปกติที่ไหนจะชอบเล่นหมากกัน?
เล่นไพ่โป๊กเกอร์ยังสนุกกว่าเล่นหมากเลย
ทำงานก็เหนื่อยพอแล้ว ใครจะมีเวลามาทำเรื่องน่าปวดหัวแบบนี้
เว้นแต่จะอยากลองของใหม่ เปลี่ยนบรรยากาศความบันเทิงบ้างเป็นครั้งคราว
ถึงแม้จะมีหน้าต่างสถานะที่สามารถเพิ่มค่าประสบการณ์วิถีแห่งหมากได้ เซียวเหยียนก็เพียงแต่มองว่ามันเป็นเครื่องมือในการเก็บแต้มศิลปะยุทธ์เท่านั้น จะให้ตนเองรักและทุ่มเทให้กับมันจริงๆ
ยากมาก
เซียวเหยียนไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ ให้คนรับใช้เล่นกับตนเองอีกกระดานหนึ่ง
แล้วเขาก็เชื่อแล้ว
นี่ทำให้เซียวเหยียนกลุ้มใจอยู่บ้าง ใบหน้าเล็กๆ ขมวดเข้าหากัน เพิ่งจะลิ้มรสความหวานของการฝึกยุทธ์ ก็มาบอกว่าเล่นหมากเก็บค่าประสบการณ์ไม่ได้แล้ว แบบนี้จะได้อย่างไร?
หรือว่า จะต้องให้ตนเองกอดกระดานหมากทุกวันจริงๆ?
แต่ไม่มีค่าประสบการณ์ ข้าจะกอดมันทำไม?
หรือว่า จะเปลี่ยนไปฝึกศิลปะอย่างอื่นก่อนดี?
แต่ใจหมากนี้ ไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไร ลองคิดดูอีกทีก่อนแล้วกัน
หลายวันต่อมา เซียวเหยียนย้ายกระดานหมากไปไว้บนเตียงของตนเอง ปูผ้าห่มไว้ข้างบน แล้วใช้เป็นหมอนนอนเลย
ตอนกินข้าว ก็วางกระดานหมากไว้ข้างๆ บูชาเหมือนพระพุทธรูป
แต่การทำตามรูปแบบเช่นนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้ผลอะไร
เซียวเหยียนก็ไม่ได้หาคนรับใช้มาเล่นหมากต่ออีก ว่างๆ ก็ไปดูเด็กหญิงน้อยฝึกกระบี่ หรือไม่ก็ไปที่หอฟังเสียงฝนเปิดอ่านหนังสือประเภทต่างๆ
วันนี้ ตอนที่เซียวเหยียนกำลังเปิดหนังสืออยู่ในหอฟังเสียงฝน ในหนังสือเล่มหนึ่งกลับเห็นคัมภีร์หมากอยู่หลายหน้า อดที่จะประหลาดใจไม่ได้
ในหนังสือบันทึกเรื่องราวสนุกๆ ของบุคคลที่มีชื่อเสียงเมื่อหลายร้อยปีก่อนไว้ บุคคลผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นตอนเด็กถูกหยามเกียรติ ต่อมาเมื่อไปตามล้างแค้น ศัตรูของเขากลับทิ้งยุทธ์เรียนหมาก
บุคคลผู้ยิ่งใหญ่เคยกล่าวไว้ว่า วันที่กลับมาล้างแค้น จะต้องเอาชนะอีกฝ่ายอย่างราบคาบทุกด้าน ทำให้อีกฝ่ายสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง ถึงค่อยสังหารทิ้ง
ผลลัพธ์คือ อีกฝ่ายเรียนหมากมานานหลายปีแล้ว
ณ ที่นั้นก็นำฝีมือหมากออกมาประลองกันทันที
บุคคลผู้ยิ่งใหญ่พ่ายแพ้ยับเยิน แต่บังเอิญว่า คนผู้นี้กลับเป็นคนซื่อบื้อ ไม่ได้ฆ่าศัตรูผู้นี้ ณ ที่นั้นจริงๆ
แต่เขากลับสังหารล้างตระกูลของศัตรู ไม่เว้นแม้แต่สตรีและเด็ก เหลือไว้เพียงศัตรูคนเดียว แล้วบอกว่าวันหน้าจะกลับมาอีกแน่นอน
แต่ต่อมา จนตายก็ยังไม่สามารถไขปริศนาหมากกระดานนี้ได้
เซียวเหยียนอ่านจบ อดที่จะนึกอยากหัวเราะไม่ได้
ดูเหมือนว่าศัตรูผู้นั้นจะคุ้นเคยกับบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นเป็นอย่างดี ถึงแม้พรสวรรค์ด้านวิถียุทธ์จะสู้ไม่ได้ แต่ก็ฉลาดพอตัว ถึงกับเรียนรู้วิธีนี้เพื่อหลีกเลี่ยงภัยถึงฆาต
เขาก็พลันรู้สึกว่า การเล่นหมากดูเหมือนจะน่าสนใจขึ้นมาบ้าง