หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 14
บทที่ 14
เหมือนกับความแตกต่างระหว่างผู้เล่นสายเติมเงินกับผู้เล่นทั่วไปในเกม
ดูเหมือนจะไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง แต่ก็เป็นเรื่องปกติ เพราะการสืบทอดโลหิตเทวะ บิดามารดาจะต้องบรรลุถึงขอบเขตสามอมตะ และเมื่อมองไปทั่วทั้งสิบเก้าแคว้นของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ ผู้ที่บรรลุถึงขอบเขตนี้ก็มีนับนิ้วได้
ขาดพลังเสริมจากโลหิตเทวะไป เซียวเหยียนก็ไม่ได้ท้อแท้ แต่ปรับตัวเล็กน้อย ก็ฝึกฝนเคล็ดวิชาชั้นที่สองต่อไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขาก็ค่อยๆ หยุดการฝึกฝน สองตาเปิดออก ราวกับมีประกายเทพยิงออกมา ลูกตาดำดูเหมือนจะยิ่งดำสนิทและลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย
เขาสัมผัสร่างกายของตนเอง พลังแข็งแกร่งกว่าเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เขาถึงกับอยากจะหาคนมาประลองด้วย เพื่อทดสอบพลังที่แท้จริงของตนเอง
เรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา เซียวเหยียนมองดูอย่างประหลาดใจ กลับพบว่าไม่ได้ทะลวงขอบเขต ระดับบำเพ็ญยังคงอยู่ที่ขอบเขตพลังประสานขั้นสิบ
พลังเพิ่มขึ้นมหาศาล แต่กลับยังไม่บรรลุถึงขอบเขตโคจรฟ้า?
เซียวเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่า ตนเองยังเดินลมปราณไม่เป็น
หลังจากที่บรรลุถึงขอบเขตพลังประสานขั้นสมบูรณ์ ในร่างกายของเขาก็มีสิ่งที่เรียกว่า “ปราณ” เพิ่มขึ้นมา พลังและปราณ เมื่อพลังเต็มเปี่ยมปราณก็จะเกิดขึ้น
ความรู้สึกของปราณนี้ เหมือนกับความรู้สึกของพลังตอนที่เกร็งกล้ามเนื้อแขน
เพียงแต่ ปราณไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง ตนเองกลับไม่สามารถควบคุมได้
เซียวเหยียนนึกขึ้นมาได้ว่า เคล็ดวิชากายาเซียนพันมังกรชั้นที่สองนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้บอกวิธีเดินลมปราณไว้
ส่วนชั้นที่สาม ด้วยวิถีกายเนื้อของตนเองในตอนนี้ ยังไม่สามารถทำความเข้าใจได้
“กายมังกร ควบคุมพลังกึ่งมังกร ไม่รู้ว่าตอนนี้ข้ามีพลังเท่าไหร่?” เซียวเหยียนคิดในใจ เขาสัมผัสได้ว่า ตนเองแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาก อย่างน้อยก็หนึ่งเท่า หรืออาจจะมากกว่านั้น
เซียวเหยียนไม่ได้ใจร้อนที่จะทดสอบ แต่หันไปหาเคล็ดวิชาฝึกกายาอีกเล่มหนึ่ง:
《ปฐมกาล》ฉบับที่ไม่สมบูรณ์
ด้วยพลังเสริมจากความเข้าใจในวิถีกายเนื้อ เซียวเหยียนก็เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าใจแล้วก็เริ่มฝึกฝนทันที
ในบทนำของปฐมกาลฉบับที่ไม่สมบูรณ์บันทึกไว้ว่า เคล็ดวิชาฝึกกายานี้มีห้าขอบเขต
แต่ฉบับที่ไม่สมบูรณ์ในมือของเซียวเหยียน มีเพียงสองขอบเขตแรก สามขอบเขตหลังนั้นหายสาบสูญไปแล้ว
เพียงแค่บทแรก เคล็ดวิชาลับปฐมกาลก็จำเป็นต้องเปิดประตูขุมทรัพย์ลับในร่างกาย สัมผัสถึงพลังสุริยัน และพลังจันทราในฟ้าดิน และต้องทำให้พลังหยินหยางเข้าสู่ร่างกายพร้อมกัน เพื่อหล่อหลอมร่างกาย
หากไม่มีความช่วยเหลือจากวิถีกายเนื้อ คนทั่วไปอยากจะทำสำเร็จในขั้นตอนแรกก็ยากดุจขึ้นสวรรค์แล้ว
แต่ตอนนี้เซียวเหยียนกลับเหมือนกับคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี ควบคุมได้อย่างง่ายดาย
เมื่อพลังหยินหยางรวมตัวกันในร่างกาย ร่างกายของเขาก็กำลังถูกเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง
เมื่อถึงบทที่สอง ก็คือการใช้พลังหยินหยางที่สะสมอยู่ในร่างกาย ชักนำพลังดวงดาวเข้าสู่ร่างกาย ฝึกฝนจนสำเร็จเป็นกายยุทธ์ดวงดารา
นี่คือร่างกายที่แข็งแกร่งกว่ากายมังกรเสียอีก ในร่างกายบรรจุพลังจันทราและสุริยัน ร่างกายดุจเตาหลอมแกนกลางดวงดาว บรรจุไว้ซึ่งความร้อนและพลังอันมหาศาล
เมื่อเซียวเหยียนลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
ไม่รู้ไม่ชี้กลับฝึกฝนไปเจ็ดแปดชั่วโมง
แววตาของเขาสงบนิ่ง ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ลมหายใจลึกล้ำยาวนานราวกับมังกรที่ขดตัวอยู่
การได้ยิน การมองเห็น ล้วนได้รับการยกระดับอย่างมาก
เซียวเหยียนถึงกับได้ยินเสียงลมหวีดหวิวเบาๆ ในสวน นั่นไม่ใช่เสียงลม แต่เป็นเสียงกระบี่
มีคนกำลังฝึกกระบี่
ด้วยขอบเขตเพลงกระบี่ของเซียวเหยียน ถึงกับเพียงแค่ฟังเสียงลมกระบี่ ก็สามารถจินตนาการภาพคนฝึกกระบี่และท่วงท่าออกมาในหัวได้
เป็นเด็กหญิงน้อยคนนั้น
นางก็ขยันขนาดนี้เลยรึ?
มุมปากของเซียวเหยียนปรากฏรอยยิ้ม จากนั้นก็เรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาดู
【นามกร：เซียวเหยียน】
【อายุ：5 ขวบ】
【ระดับบำเพ็ญ：ขอบเขตพลังประสานขั้นสิบ】
【เพลงกระบี่：ระดับ 2】
【ทักษะ：คลื่นสมุทร (แห่งเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขต) (ขั้นเทวะ) [ผนึก]】
【วิถีกายเนื้อ：ระดับ 1】
【ทักษะ：ผิวศิลาร้อยหลอม (ขั้นเชี่ยวชาญ) กายาเซียนพันมังกร (กายมังกรขั้นชำนาญ) ปฐมกาล (กายดาราขั้นเริ่มต้น)】
【วิถีแห่งหมาก：ระดับ 3 (0/5000)】
【สารานุกรมคัมภีร์หมาก：0】
【แต้มศิลปะยุทธ์：0】
“ยังอยู่ที่ขอบเขตพลังประสาน?”
เซียวเหยียนประหลาดใจอยู่บ้าง เขาสัมผัสได้ว่า ร่างกายของตนเองเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก แข็งแกร่งกว่าตอนที่เพิ่งจะบรรลุถึงขั้นสิบเมื่อครู่หลายเท่าตัว ถึงกับรู้สึกว่า ด้วยกายาของตนเองในตอนนี้ การจะใช้เพลงกระบี่คลื่นสมุทรระดับขั้นเทวะออกมา ก็ไม่มีแรงกดดันเลยแม้แต่น้อย ผลลัพธ์คือยังไม่ทะลวงขอบเขต
แต่จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังคงเดินลมปราณโคจรฟ้าไม่เป็นจริงๆ
เคล็ดวิชาฝึกกายาปฐมกาลสองบทแรกนี้ ดูเหมือนจะใช้สำหรับขอบเขตพลังประสานเท่านั้น
แต่พลังที่ได้มา กลับเกินกว่าขอบเขตพลังประสานไปไกลแล้ว
ปัญหาเดียวก็คือ การฝึกฝนนั้นยากเกินไป!
ด้วยความเข้าใจในวิถีกายเนื้อระดับหนึ่งของเขาในตอนนี้ ก็ยังทำได้เพียงแค่เริ่มต้นอย่างยากลำบาก คนทั่วไปหากจะฝึกฝน คาดว่าต้องใช้เวลาสิบยี่สิบปีถึงจะบรรลุถึงระดับนี้ได้
และตอนนั้น คาดว่าก็คงจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตโคจรฟ้าไปนานแล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อเทียบกับการก้าวเข้าสู่ขอบเขตโคจรฟ้า อันนี้ดูเหมือนจะยากกว่า
เซียวเหยียนลุกขึ้นยืน ปรับตัวให้เข้ากับร่างกาย จากนั้นก็เปิดหน้าต่างมองออกไป ก็เห็นว่าในสวนด้านนอก มีร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งกำลังฝึกกระบี่อยู่ใต้แสงดาวจริงๆ
เพียงแต่ ที่ทำให้เซียวเหยียนประหลาดใจก็คือ เมื่อเทียบกับการตวัดกระบี่อย่างเงอะงะบิดเบี้ยวเมื่อตอนเช้า ตอนนี้กลับร่ายรำได้อย่างมีท่วงทีแล้ว
เด็กหญิงน้อยคนนี้ ก็มีพรสวรรค์อยู่บ้างเหมือนกัน
เซียวเหยียนยิ้มๆ จากนั้นก็ใช้มือยันหน้าต่าง พลิกตัวออกมา ตกลงบนพื้นอย่างง่ายดาย
เขามาถึงหน้าภูเขาจำลองอีกแห่งหนึ่งในสวน ได้ยินท่านลุงสวีบอกว่า ภูเขาจำลองลูกนี้คือตอนที่พ่อของเขาเป็นเด็ก ใช้มือเดียวอุ้มกลับมา หนักถึงร้อยติ่ง!
เซียวเหยียนย่อตัวลงเล็กน้อย คนรับใช้ชายหญิงพักผ่อนกันหมดแล้ว คนเฝ้ายามอีกหลายคนก็กำลังตรวจตราอยู่ที่อื่น
ในขณะที่รอบๆ ไม่มีคน เขาวิ่งไปที่หน้าภูเขาจำลอง มองดูสองสามที ยื่นมือเข้าไปในโพรงหินเว้าแห่งหนึ่ง ลองผลักดู
กุกกัก!
ที่ทำให้เซียวเหยียนตกตะลึงก็คือ เมื่อเขาใช้พลังทั้งหมดที่มี ภูเขาจำลองที่หนักกว่าสองหมื่นชั่งลูกนี้ กลับถูกเขาผลักจนยกขึ้นมาได้!
เมื่อภูเขาจำลองเคลื่อนที่ น้ำในสระข้างๆ ก็พลันกระเพื่อม ไหลทะลักเข้าไปใต้ฐานภูเขาจำลอง
ขอบเขตพลังประสานขั้นสิบ ไร้ซึ่งโลหิตเทวะ กลับยกได้สองหมื่นชั่ง!
เซียวเหยียนตกใจจนรีบปล่อยมือเบาๆ วางภูเขาจำลองลง