หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 13
บทที่ 13
พลังดุจราชสีห์และช้างสารไหลเวียนอยู่ในร่างกาย เซียวเหยียนกำหมัดเล็กน้อย รู้สึกว่ามือเล็กๆ ของตนดูเหมือนจะสามารถบดขยี้หินก้อนใหญ่ได้อย่างง่ายดาย!
ก่อนหน้านี้เขายังเป็นเพียงปุถุชน แต่ชั่วพริบตาเดียว กลับกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ไปเสียแล้ว!
ขอบเขตพลังประสาน คือขอบเขตแรกของวิถียุทธ์ เน้นการฝึกฝนพละกำลังเป็นหลัก!
พลังประสานทั่วทั้งร่าง จึงเรียกว่าพลังประสาน
หลังจากผ่านกาลเวลาอันยาวนาน มาตรฐานของแต่ละขั้นในขอบเขตพลังประสานก็ได้ถูกแบ่งไว้อย่างชัดเจน หนึ่งขั้นคือการยกหนึ่งติ่ง หรือก็คือพลังแขน 200 ชั่ง
ครอบครัวทั่วไปผ่านการกินอาหารธรรมดา เสริมด้วยการออกกำลังกาย ก็พอจะสามารถทำได้เทียบเท่ากับขอบเขตพลังประสานขั้นหนึ่ง
แต่หากต้องการสูงกว่านั้น นอกจากจะเป็นผู้มีพลังมหาศาลมาแต่กำเนิดแล้ว ก็ต้องอาศัยการฝึกฝนเท่านั้นถึงจะทำได้
ทุกครั้งที่เลื่อนขึ้นหนึ่งขั้น ก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งติ่ง
เจ็ดขั้นก็คือเจ็ดติ่ง นั่นก็หมายความว่าเซียวเหยียนในวัยห้าขวบตอนนี้ สามารถยกของหนัก 1,400 ชั่งได้แล้ว
และนี่เป็นเพียงพลังแขนเท่านั้น พลังที่ระเบิดออกมาทั่วร่าง ทำให้เขาสามารถกระโดดข้ามระยะร้อยเมตรได้อย่างง่ายดาย เคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด สังหารชายฉกรรจ์ธรรมดาได้นับร้อยคนอย่างสบายๆ
“ในที่สุดก็สามารถฝึกยุทธ์ได้แล้ว อย่างน้อยในอนาคตก็มีพลังไว้ป้องกันตัว”
เซียวเหยียนรู้สึกตื่นเต้น เขารู้สึกว่าเพียงแค่ออกแรงเล็กน้อย เกร็งร่างทั้งร่าง ผิวหนังทั่วร่างกายก็พลันหนาขึ้นอย่างยิ่ง ถึงแม้จะยังคงอ่อนนุ่ม แต่ก็ไม่สามารถหยิกดึงขึ้นมาได้ง่ายๆ อีกต่อไป แต่กลับเหมือนหนังวัวที่ขึงตึง บิดอย่างไรก็ไม่ขยับ!
“แต่ว่า นี่คงเป็นเพียงขีดจำกัดของผิวศิลาร้อยหลอม หากฝึกฝนเคล็ดวิชาสองเล่มนั้น ระดับบำเพ็ญของข้าคงจะเพิ่มขึ้นไปอีก!”
เซียวเหยียนคิดในใจ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับสภาพร่างกาย รอจนสีผิวแดงก่ำค่อยๆ จางหายไป กลับคืนสู่สภาพปกติ ถึงได้ออกจากห้อง
จากนั้น เซียวเหยียนก็เรียกท่านลุงสวีมา ให้เขาส่งคนไปแจ้งฮูหยินใหญ่หนึ่งเสียง
ในไม่ช้า ทางฝั่งของฮูหยินใหญ่ก็มีคำตอบกลับมา ยังคงเป็นสาวใช้ที่ชื่อชิวเยว่คนนั้นมาเป็นเพื่อนตนเอง
ครั้งนี้มุ่งตรงไปยังชั้นหก เซียวเหยียนหยิบเคล็ดวิชาสองเล่มขึ้นมาแล้วเปิดอ่านทีละเล่ม
ด้วยความเข้าใจและซาบซึ้งในวิถีกายเนื้อระดับหนึ่ง เมื่อกลับมาอ่านของเหล่านี้อีกครั้ง เซียวเหยียนก็พบว่าคำพูดมากมายที่เคยเรียงต่อกันแล้วอ่านไม่เข้าใจก่อนหน้านี้ กลับพลันเข้าใจขึ้นมาได้
《เรียนรู้เพียงผิวเผินแล้ว ต้องการบันทึกหรือไม่?》
ใช่!
บันทึกเคล็ดวิชาทั้งสองเล่มเข้าสู่หน้าต่างสถานะติดต่อกัน ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเค่อ เซียวเหยียนก็ให้ชิวเยว่พาตนเองลงไปข้างล่าง
ถึงแม้ในใจชิวเยว่จะรู้สึกจนใจ แต่บนใบหน้ากลับไม่ได้แสดงออกมา เด็กน้อยก็คือเด็กน้อย ถือว่ามาเป็นเพื่อนเขาเที่ยวเล่นก็แล้วกัน ส่วนเรื่องการเปิดอ่านเคล็ดวิชานั่นน่ะหรือ เหอะ อย่าว่าแต่เวลาเพียงเท่านี้เลย ต่อให้อ่านอีกหลายวัน หากอ่านเข้าใจก็มีผีแล้ว
แม้แต่เคล็ดวิชาที่ชั้นหนึ่ง โยนออกไปข้างนอกก็จัดอยู่ในระดับกลาง หากไม่มีเวลาทำความเข้าใจสามถึงห้าวัน ก็ยากที่จะเรียนรู้ได้เพียงผิวเผิน
ไม่ต้องพูดถึงเคล็ดวิชาที่ชั้นหก
ยิ่งแข็งแกร่ง ก็ยิ่งยาก ธรณีประตูในการฝึกฝนก็ยิ่งสูงขึ้น
เซียวเหยียนกลับไม่รู้ว่าเด็กสาวคิดอะไรในใจ แต่ถึงจะรู้ก็คงไม่ใส่ใจ เด็กน้อยก็คือเด็กน้อย ใครจะไปถือสาหาความกับนาง?
กลับมาถึงเรือนขุนเขาสายน้ำ ก่อนที่จะเริ่มฝึกฝน เซียวเหยียนก็ให้สาวใช้เตรียมของกินของดื่มมาให้
ก่อนหน้านี้ตอนที่ฝึกฝนผิวศิลาร้อยหลอม เขารู้สึกว่าร่างกายสูญเสียพลังงานไปมาก ตอนนี้เพียงชั่วครู่ ก็กลับรู้สึกหิวจนท้องร้องแล้ว
“แค่นี้จะพอกินได้อย่างไร?”
“มาอีกจาน ข้าหมายถึงทุกอย่างมาอีกอย่างละจาน ข้ากำลังโตนะ หรือคิดว่าข้าจะกินไม่ลง?”
ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของเหล่าสาวใช้ เซียวเหยียนก็กินอาหารเนื้อทั้งหมดบนโต๊ะจนเกลี้ยง เช็ดปากเล็กๆ ที่มันเยิ้ม รู้สึกว่าเพิ่งจะอิ่มได้เพียงหกส่วนเท่านั้น
แต่กลัวว่าคนพวกนี้จะตกใจ เขาจึงไม่ได้กินต่อ เดินกลับห้องไปอย่างสง่าผ่าเผย แล้วเริ่มฝึกฝน
《กายาเซียนพันมังกร》ที่เคยลึกซึ้งในตอนแรก มีสี่ชั้น เมื่อบันทึกลงในหน้าต่างสถานะ ก็มีเพียงสองชั้นแรกเท่านั้นที่แสดงว่าเชี่ยวชาญแล้ว
ชั้นแรก กายามารมังกร ฝึกสำเร็จแล้วกระดูกทั่วร่างจะแข็งแกร่ง ผิวดุจเกล็ดมังกร ดาบกระบี่มิอาจระคาย
ชั้นที่สอง กายมังกร บรรจุพลังกึ่งมังกร ร่างกายทุกส่วนได้รับการยกระดับไปอีกขั้น
ฮู!
เซียวเหยียนตั้งท่า ร่างกายดุจพยัคฆ์ร้ายหมอบต่ำ สันหลังดุจคันธนูโก่งตัว กระดูกทั่วร่างส่งเสียงดังเบาๆ
ด้วยความเข้าใจในวิถีกายเนื้อระดับหนึ่ง เขากำลังเปิดประตูขุมทรัพย์ลับในร่างกายของตนเอง
เซลล์ทั่วร่างราวกับถูกกระตุ้น เลือดลมไหลเวียนเร็วขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้ เซียวเหยียนยังสัมผัสได้ถึงพลังเย็นๆ สายหนึ่ง ที่แทรกซึมมาจากภายนอก ไหลเข้าสู่ร่างกาย
นี่คือพลังจันทราในพลังงานฟ้าดิน
เมื่อพลังจันทราเข้าสู่ร่างกาย ร่างกายที่แดงก่ำของเซียวเหยียน ก็ค่อยๆ กลับคืนสู่สีปกติ แต่เลือดเนื้อทั่วร่างกลับกำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
ประตูขุมทรัพย์ลับถูกเปิดออก ใช้ฟ้าดินหล่อหลอมตนเอง
เมื่อพลังจันทราหลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ สีผิวของเซียวเหยียนก็ค่อยๆ ซีดขาวลง จากนั้นก็มีสีเขียวคล้ำขึ้นเล็กน้อย ดุจซากศพ ถึงกับบนผิวหนัง ยังปรากฏรอยนูนจางๆ ขึ้นมา ราวกับเกล็ดมังกร
หลังจากผ่านไปสามก้านธูป การฝึกฝนชั้นแรกก็สิ้นสุดลง
เซียวเหยียนดูระดับบำเพ็ญของตนเอง ก็พบว่าจากขอบเขตพลังประสานขั้นเจ็ด ได้เลื่อนขึ้นอีกครั้ง บรรลุถึงขั้นสิบ ขั้นสมบูรณ์!
เก้าขั้นแรกของขอบเขตพลังประสาน แต่ละขั้นความแตกต่างไม่มากนัก ล้วนแต่เพิ่มขึ้น 200 ชั่งเป็นเกณฑ์ แต่จากขั้นเก้าถึงขั้นสิบ กลับเป็นธรณีประตูหนึ่ง พลังจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!
ขั้นสิบ หมายถึงพลังประสานโดยสมบูรณ์ พลังถึงทั่วร่าง หลอมรวมเป็นหนึ่ง!
และพลังในการยกของด้วยสองมือ ก็จะสูงถึง 3,600 ชั่ง!
เซียวเหยียนนอกจากจะดีใจแล้ว ก็ลองสัมผัสร่างกายของตนเองอย่างละเอียด ทันใดนั้นก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง โลหิตเทวะยังไม่ตื่นขึ้น
ผู้สืบทอดที่มีโลหิตเทวะ จะสามารถปลุกให้ตื่นขึ้นได้ตอนที่บรรลุถึงขอบเขตพลังประสานขั้นสมบูรณ์ ตอนนั้นพลังจะเพิ่มขึ้นอีกครั้ง สูงถึง 7,200 ชั่ง!
ความแตกต่างเช่นนี้ เพียงพอที่จะทำให้ผู้ที่มีโลหิตเทวะในขอบเขตพลังประสานกวาดล้างผู้ที่อยู่ในขอบเขตเดียวกันได้อย่างง่ายดาย ถึงกับสามารถชดเชยความแตกต่างด้านเคล็ดวิชาได้ ใช้พลังทำลายเคล็ดวิชาโดยแท้