หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 195

ตอนที่ 195

บทที่ 195

พูดถึงตรงนี้ ในแววตาของนางก็พลันปรากฏประกายแสงอันคมกริบและเย็นเยียบขึ้นมา

เซียวเหยียนพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก ก้มหน้ากินเนื้อส่วนของตนเองจนหมด

รอจนอิ่มท้องแล้ว เซียวเหยียนก็หยิบเนื้ออีกส่วนหนึ่งมาใช้ใบไม้ห่อแล้ววางไว้ข้างๆ นี่คือส่วนที่เขาเหลือไว้ให้ท่านผู้เฒ่าโม่

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนตบก้น หยิบธงรบที่ทำขึ้นเองสองสามผืนเดินออกไปนอกค่าย ระหว่างทางก็ปักธงรบไว้ที่ขอบค่ายตามลำดับ

ธงทั้งหมด 4 ผืน ถูกปักไว้ที่มุมกว้างทั้ง 4 ทิศ

ธงที่ทำจากผ้าเต็นท์ แต่ลายมือกลับดูทรงพลังองอาจ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นถึงวิชากวีระดับ 3 เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่งแล้วยิ้มๆ เมื่อเทียบกับธงทัพโลหิตสังหารที่ปักอยู่ที่นี่แล้ว ก็ดูน่าเวทนาอยู่บ้างจริงๆ

รอจนปักธงรบเสร็จ เซียวเหยียนก็กลับมาที่หน้ากองไฟ เขานำกระดาษที่รวบรวมมาจากกระโจมต่างๆ ออกมา แล้วหยิบพู่กันและแท่นฝนหมึกมาบันทึกทีละอย่าง

“เจ้ากำลังทำอะไร?” เซียวเฟิ่งอู่เห็นเข้าจึงเอ่ยถาม “เขียนจดหมายกลับบ้านรึ?”

เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย จดหมายจะส่งไปที่ใด? ฟ้าดินคือบ้าน ณ เวลานี้ ที่นี่ก็คือบ้านของเขา

“นี่คือเคล็ดวิชาของหอฟังเสียงฝน”

“เจ้าจะบันทึกเคล็ดวิชาลงไป?”

“อืม บันทึกแล้วก็จะนำไปคืนให้ตระกูลเซียว” เซียวเหยียนยิ้มพลางกล่าว แต่สีหน้ากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง

เซียวเฟิ่งอู่นึกถึงเรื่องของเซียวเหยียนกับเซียวจ้านเฉิง สีหน้าพลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้าจะตัดขาดกับตระกูลโดยสิ้นเชิงจริงๆ รึ สายเลือดมิอาจตัดขาดได้นะ!”

“ไม่มีสิ่งใดที่ตัดขาดไม่ได้” แววตาของเซียวเหยียนกลับหรี่ลง ในคำพูดก็เจือไอเย็นอยู่หลายส่วน “บางทีอาจจะเป็นเพราะกระบี่ของท่านยังไม่คมพอ”

เซียวเฟิ่งอู่ฟังออกถึงหนามในคำพูดของเซียวเหยียน นางเลิกคิ้วแต่ไม่ได้เอาเรื่องกับเขา

นางรู้ดีว่าเด็กคนนี้เพิ่งจะหนีออกจากบ้าน ส่วนใหญ่คงจะยังมีความขุ่นเคืองอยู่ในใจอย่างมาก

“แต่ว่า เจ้าคิดว่าการบันทึกเคล็ดวิชาลงมา จะถือว่าเป็นการคืนแล้วรึ?” เซียวเฟิ่งอู่กล่าว

เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “เคล็ดวิชาที่ข้าคืนให้ ล้วนแต่เป็นฉบับขั้นสูงกว่า ย่อมเพียงพอที่จะชดเชยได้แล้ว”

ถูกต้อง เขาตั้งใจจะนำเคล็ดวิชาเหล่านั้นที่ตนเองบรรลุถึงระดับลึกซึ้งมาเขียนลงทั้งหมดเพื่อคืนให้ตระกูลเซียว ถึงแม้บัญชีนี้เมื่อคำนวณดูแล้ว ตระกูลเซียวจะกำไรมหาศาล แต่เขากลับขี้เกียจจะไปต่อความยาวสาวความยืดอีก

สามารถตัดขาดได้ก็พอแล้ว

“โอ้?” เซียวเฟิ่งอู่ประหลาดใจ ถาม “เจ้าฝึกฝนไปกี่แขนง?”

การขัดเกลาเคล็ดวิชาให้ก้าวหน้า นี่ต้องใช้พละกำลังใจและเลือดเนื้ออย่างมหาศาล หากเป็นเคล็ดวิชาหนึ่งถึงสองแขนงยังพอได้ หากจำนวนที่ฝึกฝนมีมากแล้ว หรือว่าจะสามารถขัดเกลาทุกเล่มให้ก้าวหน้าได้?

นี่ต้องสิ้นเปลืองพละกำลังและเวลาไปเท่าไหร่กัน?

“หลายสิบแขนงกระมัง” เซียวเหยียนกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

เขายกพู่กันขึ้นมาก็ได้เขียนเคล็ดวิชาแขนงแรกลงไปแล้ว

ผิวศิลาร้อยหลอม—ฉบับขั้นสูง《ผิวทองร้อยหลอม》

เคล็ดวิชาชั้นล่างแต่เดิม ภายใต้การยกระดับของวิถีกายเนื้อระดับ 6 ของเขา ผิวทองร้อยหลอมก็ได้ถูกอนุมานจนกลายเป็นเคล็ดวิชาชั้นสูงแล้ว เพียงพอที่จะหลอมร่างกายเนื้อให้แข็งแกร่งเทียบเท่าเหล็กกล้าได้

ถึงแม้จะเป็นขอบเขตปรมาจารย์เหมือนกัน แต่ร่างกายเนื้อของเซียวเหยียนภายใต้เคล็ดวิชาฝึกกายาเหล่านี้ แข็งแกร่งกว่าปรมาจารย์ทั่วไปถึง 10 เท่า

นอกจากนี้ เซียวเหยียนยังได้เขียนเคล็ดวิชาลับสุดยอดของวิชาลงไปด้วย: ผิวทองร้อยหลอม·วัชระ!

สามารถระเบิดพลังในทันที พลังป้องกันทั่วร่างเพิ่มขึ้นหลายเท่า หากเป็นในระยะสั้น ผลของมันก็พอจะนับได้ว่าเป็นพลังป้องกันของ “ขอบเขตไม่เสื่อมสลาย” แห่งสามอมตะได้ครึ่งส่วนเล็กๆ หากรอจนเขาบรรลุถึงขอบเขตไม่เสื่อมสลาย แล้วใช้วิชาลับสุดยอดวัชระอีกครั้ง พลังป้องกันนั้นจะยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม

เคล็ดวิชาลับสุดยอดนี้ ก็ไม่ใช่ของผิวศิลาร้อยหลอม ดังนั้นเขาก็ไม่นับว่าผิดคำพูดของตนเองก่อนหน้านี้ที่ว่าจะไม่ใช้เคล็ดวิชาของตระกูลเซียว ส่วนการเสริมพลังที่เคล็ดวิชาฝึกกายาอย่างผิวศิลาร้อยหลอมและอื่นๆ นำมาสู่ร่างกายเนื้อนั้น เขามิอาจละทิ้งได้ ดังนั้นจึงทำได้เพียงใช้การตอบแทนที่ยิ่งใหญ่กว่านี้มาเพื่อชดเชย

“หลายสิบแขนงรึ?” เซียวเฟิ่งอู่เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

นางมองดูใบหน้าของเซียวเหยียนในแสงสะท้อนของกองไฟ ดูเคร่งขรึมและจริงจัง ไม่เหมือนล้อเล่น

นางถึงกับเหม่อลอยไปเล็กน้อย อายุ 14 ปีฝึกฝนจนถึงขอบเขตเทวะมนุษย์ ยังจะเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาอีกหลายสิบแขนง?

หลายปีที่ตนเองไม่ได้กลับบ้าน ตระกูลเซียวไปปลุกปั้นปีศาจเช่นไรขึ้นมากันแน่!

ทันใดนั้น เซียวเฟิ่งอู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางหันขวับไปมองยังนอกค่าย

ในราตรีที่นั่น มีกลุ่มก้อนเมฆดำทะมึนกลุ่มหนึ่งดูเหมือนจะกำลังสั่นไหว ราวกับเงาไม้ที่ไหวเอนในป่า

“ดูเหมือนพวกมันจะรู้ว่าเราถอนทัพแล้ว” ในแววตาของเซียวเฟิ่งอู่พลันปรากฏไอสังหาร มือของนางกุมด้ามกระบี่ที่ปักอยู่ข้างๆ ไว้แน่น

เซียวเหยียนก็เงยหน้าขึ้น หยุดพู่กัน

ลมพัดมามีกลิ่นเหม็นคาว คืออสูรปีศาจ

“เจ้าอยู่ที่นี่ ข้าไปแล้วจะกลับมา” เซียวเฟิ่งอู่ลุกขึ้นยืน กำชับหนึ่งประโยคแล้วจึงเดินเข้าไปในราตรี

เซียวเหยียนไม่ได้ตั้งใจจะรออยู่ที่นี่จริงๆ เขาปลดปล่อยจิตวิญญาณออกจากด้านหลัง ราตรีในสายตาของจิตวิญญาณนั้นชัดเจนราวกับกลางวัน

เขาเห็นว่าในป่าเขานอกค่ายที่ห่างออกไปหลายสิบลิ้ ล้วนมีเงาของอสูรปีศาจกำลังพุ่งทะยานเข้ามา ราวกับคลื่นใต้น้ำที่ถาโถมซัดสาด ระลอกแล้วระลอกเล่า แผ่ขยายผ่านพุ่มไม้และโขดหินในป่า ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

มีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว

เซียวเหยียนเก็บพู่กันและกระดาษที่บันทึกเคล็ดวิชาทันที แล้วส่งให้หลิวรั่วซี “ช่วยข้าเก็บไว้ให้ดี”

หลิวรั่วซีเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเฟิ่งอู่ก็หน้าเปลี่ยนสีแล้ว ตึงเครียดขึ้นมา กล่าว “นายท่าน ท่านก็จะไปด้วยรึ?”

“เจ้าอยู่ที่นี่ ท่านผู้เฒ่าโม่จะคอยดูแลเจ้าอยู่ลับๆ”

เซียวเหยียนเหลือบมองเนื้อที่ห่อด้วยใบไม้นั่น “อีกอย่าง เขายังไม่ได้กินข้าวเย็นเลยนะ”

เขายิ้มให้หญิงสาวเล็กน้อย แล้วลูบหัวจิ้งจอกขาว จากนั้นก็เดินไปข้างหน้า

ระหว่างที่เดินไป เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น บนพื้นดินตามที่ต่างๆ พลันมีกระบี่สั้นที่หักพังจำนวนหนึ่งพุ่งมารวมกันที่ข้างมือของเขา

หนึ่งในนั้นเป็นกระบี่ที่เสียหายไม่รุนแรงนัก ถูกเขาคว้าไว้ในมือ ที่เหลือก็เคลื่อนตามเงาร่างของเขาไปข้างหน้า

“เซียวเฟิ่งอู่!!”

“ทัพใหญ่ถอนไปหมดแล้ว เจ้ายังกล้าอยู่ที่นี่อีกรึ อยากจะมาฝังร่างเป็นเพื่อนทหารพวกนั้นรึ?”

“พวกมันอยู่ในท้องข้าหมดแล้ว มาสิ!”

นอกค่ายพลันมีเสียงคำรามดุจพยัคฆ์ดังขึ้น เผยให้เห็นไอสังหารที่ดุร้ายและสะใจ

เห็นได้ชัดว่าการฉวยโอกาสที่หาได้ยากในรอบพันปีนี้ได้ ทำให้มันพอใจอย่างยิ่ง

“จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือ!”

เซียวเฟิ่งอู่ในชุดเกราะสีแดงสด มือถือกระบี่สามเชียะ ก้าวออกจากค่าย ใบหน้าที่งดงามหาที่เปรียบมิได้กลับเผยความเย็นเยียบ:

“ก่อนหน้านี้ให้เจ้าหนีไปได้ ข้าก็รอคอยเจ้าอยู่นี่แหละ”

“ฮ่าๆ เจ้าคิดว่าข้าจะมาตามลำพังรึ? อินทรีทะยานฟ้า ออกมาพบหน้าแม่นางเหล็กผู้นี้หน่อยสิ!”

ในความมืด อสูรพยัคฆ์ร่างมหึมาที่ทั่วร่างพันธนาการด้วยโซ่ตรวนก็เผยโฉมอันดุร้าย