หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 196

ตอนที่ 196

บทที่ 196

พร้อมกับเสียงคำรามของเขา ในราตรีก็พลันมีเมฆดำสายหนึ่งพัดเข้ามา

พรึ่บ!

ขนนกสีดำนับไม่ถ้วนก็พลันยิงออกมาจากกลางอากาศราวกับสายฝนลูกศรโจมตีไปยังเซียวเฟิ่งอู่

เซียวเฟิ่งอู่ปลายเท้าแตะเบาๆ ถอยหลังอย่างแผ่วเบา หลีกเลี่ยงขนนกสีดำที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้านี้

นางเงยหน้าขึ้นมองนกยักษ์สีดำที่ใหญ่โตราวกับเนินเขานั้น ในแววตาก็มีความเคร่งขรึมเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

“ฆ่า!!”

จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือคำราม ออกคำสั่งบุกทะลวง

ในทุ่งร้างไกลๆ พื้นดินสั่นสะเทือน อสูรปีศาจนับไม่ถ้วนก็พุ่งทะยานเข้ามา พุ่งเข้าหาด่านนี้

หน้าด่าน มีเพียงเงาร่างของหญิงสาวในชุดสีแดงสดคนหนึ่ง ถือกระบี่ยืนอยู่

เซียวเฟิ่งอู่แววตาเย็นชา ไม่มีการถอยหนีแม้แต่น้อย ไอพลังทั่วร่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ราวกับพายุที่เก็บงำอยู่ภายใน

พรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ!

ก้อนหินบินและหมอกพิษนับไม่ถ้วน ก็พุ่งเข้ามาจากในป่าเขาอย่างรวดเร็ว ภายใต้การกระตุ้นของอสูรปีศาจขอบเขตสิบห้าลี้ ปกคลุมมาทางฝั่งค่าย

นอกจากนี้ อสูรบางตนก็เปล่งเสียงกรีดร้องแหลมประหลาด แฝงไปด้วยการโจมตีทางจิตวิญญาณ สั่นสะเทือนไปทั่วร่างของเซียวเฟิ่งอู่

จิตวิญญาณสีทองสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเซียวเฟิ่งอู่ สองมือประสานอิน พลันตะโกนเสียงเบา ราวกับระฆังธรรมะสั่นสะเทือน ทำลายอาคมอสูรเหล่านี้จนหมดสิ้น พร้อมกันนั้น จิตวิญญาณก็กวักมือ ม้วนลมพายุสายหนึ่งขึ้นมา ขับไล่หมอกพิษที่พัดเข้ามาให้กระจายออกไป

ตอนที่มีกองทัพอยู่ หากไม่มีนางคอยพิทักษ์ เพียงแค่อาคมอสูรเหล่านี้ก็เพียงพอที่จะทำให้กองทัพเสียชีวิตและบาดเจ็บอย่างหนักหน่วงแล้ว

เมื่อเทียบกับอสูรที่ถาโถมเข้ามาดั่งกระแสน้ำเหล่านี้ ความสนใจของเซียวเฟิ่งอู่ก็ยังคงอยู่ที่มหาอสูรสองตนนั้น

ในไม่ช้า อสูรปีศาจมากมายก็ถาโถมเข้ามา ราวกับควันดำที่ม้วนตัว ราวกับคลื่นสัตว์ร้ายที่ดุร้าย ท้องฟ้าและพื้นดินล้วนแต่ถูกปกคลุม ดูเหมือนจะต้องการจะกลืนกินเงาร่างสีแดงสดนั้น

แต่ทันใดนั้น เสียงกระบี่ที่ดังราวกับมังกรคำรามก็ดังขึ้น

กระบี่สามเชียะระเบิดแสงออกมา กลายเป็นกระบี่ยักษ์ฟันเข้าไปในหมู่ปีศาจอสูรอย่างแรง ในทันใดนั้นก็มีอสูรปีศาจนับไม่ถ้วนที่ศีรษะขาดออกจากร่าง ร่างกายระเบิดออก

แต่อสูรปีศาจมีจำนวนมากมาย เซียวเฟิ่งอู่ก็ถูกล้อมอย่างรวดเร็ว นังกวัดแกว่งกระบี่ติดต่อกัน สังหารอสูรปีศาจเหล่านี้ รอบกายก็แผ่ม่านแสงสีทองออกมาต้านทานการโจมตีด้วยการควบคุมสิ่งของบางอย่างไว้

ทันใดนั้น ขนนกสีดำอันหนึ่งก็ปะปนอยู่ในหมู่ปีศาจอสูร ยิงเข้ามา

เซียวเฟิ่งอู่สายตาเคร่งขรึมขึ้น เตรียมพร้อมไว้นานแล้ว พลันตวัดกระบี่ฟันออกไป ใช้ออกซึ่งเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขตของตระกูลเซียว

สะบั้นธารา!

คมกระบี่ทรงพลังและหนักหน่วงราวกับจะผ่าแผ่นดิน ฟันขนนกสีดำนั้นขาดสะบั้นตกลงมา

ในขณะเดียวกัน ลมคาวสายหนึ่งก็พัดลงมา จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือก็สังหารมาถึงหน้า อุ้งเท้าเสือมหึมาเพียงแค่อุ้งเท้าเดียว ก็มีขนาดเท่ากับร่างอรชรของเซียวเฟิ่งอู่แล้ว ตบลงมาอย่างแรง ในฝ่ามือมีแสงสีม่วงลอยอยู่ มีแสงสายฟ้าแตกกระจาย

เซียวเฟิ่งอู่รีบตวัดกระบี่ต้านทาน แต่ก็ยังคงถูกพลังนั้นตบจนถอย อินทรีทะยานฟ้ากลางอากาศก็จู่โจมเข้ามาอย่างรุนแรง พ่นเปลวไฟสีทองแดงออกมาสายหนึ่ง เร็วยิ่งกว่าความเร็วของลูกศร ยิงไปยังตำแหน่งที่เซียวเฟิ่งอู่ถอยไป

ในแววตาของเซียวเฟิ่งอู่มีแสงสีทองวาบขึ้น นางใช้ออกซึ่งเคล็ดวิชาอีกแขนงหนึ่ง อัคคีเผาทุ่ง! บนคมกระบี่ของนางพลันปรากฏเปลวไฟลุกโชติช่วงขึ้นมาจากความว่างเปล่า นางตวัดฟันออกไป ฟันเปลวไฟสีแดงนั้นจนสลายไป

ในขณะที่นางลงมือ ทันใดนั้นก็มีเสียงหวีดแหลมคมพุ่งเข้ามา เสียงนั้นรวดเร็วจนทะลวงกำแพงเสียง ที่แท้คือจากในฝูงปีศาจอสูร ได้มีอสูรหมูที่เขี้ยวโค้งแหลมคมพุ่งออกมา

เมื่อเห็นอสูรหมูตัวนี้ รูม่านตาของเซียวเฟิ่งอู่ก็หดเล็กลงวูบหนึ่ง นางจำสถานะของมันได้ นั่นคืออสูรหมูป่าหกเขี้ยวที่เทียบเคียงกับจ้าวอสูรพยัคฆ์ชือได้ ได้ยินมาว่ามันมีสายเลือดของอสูรโบราณหมูเขี้ยวสวรรค์

ณ เวลานี้ อีกฝ่ายฉวยโอกาสที่นางเพิ่งจะออกกระบวนท่า จู่โจมเข้าใส่อย่างกะทันหัน จังหวะนี้แม่นยำอย่างยิ่ง!

ในแววตาของเซียวเฟิ่งอู่ประกายแสงเย็นเยียบก็เจิดจ้าขึ้น ทั่วร่างพลังโลหิตพลันปะทุ อีกมือหนึ่งเหวี่ยงหมัดทุบออกไปอย่างรุนแรง ระเบิดพลังหมัดราวกับไร้เทียมทาน ที่แท้ก็คือเพลงหมัดไร้เทียมทานครึ่งก้าว!

เพียงแต่ นางไม่ได้ฝึกฝนถึงขั้นสุดยอด ท้ายที่สุดแล้วขั้นสุดยอดที่แท้จริงนั้นมีเพียงท่านอารองผู้นั้นที่เข้าใจแก่นแท้ด้วยตนเอง ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายไม่สอน แต่คือนางไม่สามารถใช้ออกซึ่งแก่นแท้ของมันได้ ท้ายที่สุดแล้วนี่ไม่ใช่เคล็ดวิชาปรมาจารย์ที่ตนเองบรรลุ

เสียงดังปัง!

ร่างกายของนางกระเด็นถอยหลังกลับไป พลังหมัดถูกทำลาย ท้ายที่สุดแล้วคือการรับมือกับการโจมตีที่สะสมพลังมาอย่างกะทันหัน ณ เวลานี้ทั่วร่างพลังโลหิตปั่นป่วน ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือกับอินทรีทะยานฟ้ารีบบุกโจมตีอย่างหนักหน่วง ไม่ให้นางได้มีโอกาสหยุดพักหายใจ

เซียวเฟิ่งอู่ไม่คิดจะออมมืออีกต่อไป ปลดปล่อยพลังไม่ร่วงโรย

นางได้ก้าวเข้าสู่ขั้นที่สามในขอบเขตสามอมตะแล้ว นั่นคือขอบเขตไม่ร่วงโรย ณ เวลานี้พลังไม่ร่วงโรยก็ปรากฏขึ้น ทั่วร่างพลังโลหิตถูกกดข่มไว้ พลังที่ไพศาลและดุร้ายก็หลั่งไหลออกมาจากภายในกาย

นางสีหน้าเย็นชา อีกฝ่ายจงใจให้อินทรีทะยานฟ้าปรากฏตัว ก็เพียงแค่ต้องการทำให้ตายใจ ให้นางคิดว่ามีเพียงพวกมันที่มา ที่จริงแล้วกลับยังร่วมมือกับอสูรหมูตนนี้ด้วย

ซวบ!

ทันใดนั้นเสียงแหวกอากาศก็จู่โจมมาจากด้านหลังอย่างรุนแรง เซียวเฟิ่งอู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย คิดว่ายังมีการซุ่มโจมตี นางกวาดตามองอย่างรวดเร็วกลับหน้าถอดสีเล็กน้อย

ก็เห็นกระบี่บินหลายสายพุ่งมา ยิงไปยังมหาอสูรสองตนที่พุ่งเข้ามา แต่กลับถูกพวกมันใช้กรงเล็บตบจนแหลกละเอียด

กระบี่บินเหล่านี้เดิมทีก็ชำรุดอยู่แล้ว ถึงแม้เหล็กวิเศษจะแข็งแกร่งก็มิอาจต้านทานพลังของมหาอสูรได้

“ยังมีคนอีกรึ?”

มหาอสูรสามตนรีบมองไปยังด้านหลัง จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือสายตาทันใดนั้นก็ดุร้าย “กลับยังมีเจ้าเด็กเหม็นคนหนึ่ง ขอบเขตเทวะมนุษย์รึ? หาที่ตาย!”

พวกมันล้วนเห็นว่ามีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถือกระบี่เดินเข้ามาตามลำพัง

“รื้อกระโจมทั้งหมดให้ข้า!” จ้าวอสูรพยัคฆ์ชือคำราม จะได้ไม่มีใครซ่อนตัวเล่นลูกไม้อีก

ฝูงปีศาจอสูรพลันถาโถมเข้ามาในค่ายจากทุกทิศทุกทาง ไม่สนใจธงรบที่ปักอยู่ชายแดนแม้แต่น้อย

กระโจมบางหลังถูกฉีกทำลายในพริบตา

เซียวเฟิ่งอู่ก็เห็นว่าไม่ใช่การลอบโจมตี แต่คือเซียวเหยียนออกมาสนับสนุน นางสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย โกรธ “รีบกลับไป!”

มหาอสูรระดับเดียวกันสามตน นางต้องรับมืออย่างเต็มที่ ไม่มีเวลามองไปถึงเซียวเหยียน

“ไม่เป็นไร ท่านจัดการของท่านไป” เซียวเหยียนกล่าวอย่างสงบ

เซียวเฟิ่งอู่พลันโกรธจัด แต่แล้วก็นึกถึงเซียวหลงเฟยที่อยู่ในที่ลับ มีเขาอยู่เซียวเหยียนก็คงจะไม่เป็นอะไร เว้นแต่จะมีอมตะหลายตนมาจัดการ

ทันใดนั้น นางก็สงบจิตใจลง พุ่งเข้าสังหารจ้าวอสูรพยัคฆ์ชือก่อนใครเพื่อน

ในขณะเดียวกันในฝูงปีศาจอสูร พลันมีเงาร่างที่ไออสูรไพศาลหลายสายพุ่งออกมา พุ่งเข้าหาเซียวเหยียน

อสูรปีศาจตัวหนึ่งที่ทั่วร่างไออสูรราวกับงูเห่าโค้งลำตัว แต่ร่างของมันกลับแปลงกายเป็นหญิงสาวในชุดดำที่ผิวขาวหน้าตางดงาม มองเซียวเหยียนอย่างยั่วยวน:

“น้องชายเล็กๆ กลิ่นของเจ้าหอมจัง!”

“แต่เจ้าเหม็นมากนะ” เซียวเหยียนกล่าว

หญิงงามในชุดดำผู้ยั่วยวนพลันยิ้มไม่ออก ข้างๆ มีเสียงหัวเราะดังลั่น ชายฉกรรจ์ร่างกำยำสูงใหญ่คนหนึ่งเดินตรงมาหาเซียวเหยียน “ข้าจะขอชิมก่อนแล้ว!”

พลังงานในร่างกายของเขาแผ่ออกมา ด้านหลังก่อเกิดเป็นเงาร่างของวานรยักษ์ตนหนึ่ง ราวกับขุนเขามองลงมา

เซียวเหยียนเหลือบมองทางฝั่งของเซียวเฟิ่งอู่แวบหนึ่ง ก็ไม่พูดไร้สาระอีกต่อไป สายตาก็สงบนิ่งลง จากนั้นก็ระเบิดไอพลังในกายออกมาทันที

เส้นชีพจรหลักทั่วร่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สองเส้นชีพจรหยินหยางก็เปิดออกในทันที

เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว พื้นดินของทั้งค่ายดูเหมือนจะสั่นสะเทือนเล็กน้อย

“หืม?!”

ชายฉกรรจ์ที่เดินตรงมาหาเซียวเหยียนพลันเปลี่ยนสีหน้า ใบหน้าปรากฏความตกใจ “อะไรกัน?!”

เซียวเหยียนได้พุ่งเข้าสังหารมาแล้ว ดวงตาราวกับดาวหนาว พุ่งมาถึงหน้าชายผู้นี้ในพริบตา ก้าวออกไปครึ่งก้าว หมัดหนึ่งก็ผลักออกไป!

พลังอำนาจที่คำรามกึกก้อง ดูเหมือนจะกดลมในสนามรบทั้งหมดให้ดับสิ้น!

จากนั้นคือลมหมัดที่ระเบิดออกมาราวกับเสียงโซนิคบูม ทุบออกไปอย่างรุนแรง

ชายฉกรรจ์ตกตะลึงจนขวัญหนีดีฝ่อ ร่างกายพลันขยายใหญ่ขึ้น ทั่วร่างปรากฏขนสีดำหนาแน่นและหยาบกร้านออกมา อยากจะแสดงร่างเดิม พร้อมกันนั้นก็ตบฝ่ามือทั้งสองเข้าหาเซียวเหยียน เปล่งเสียงคำราม “รีบร่วมมือกันลงมือ เขาไม่ปกติ—”

สองฝ่ามือแหลกสลาย เลือดเนื้อกระเด็น จากนั้นร่างที่มหึมากำยำของเขาก็ถูกทะลวงในพริบตา

พลังหมัดที่ไร้เทียมทานทะลุร่างออกมา ทะลวงร่างกายของเขาจนเป็นรูขนาดใหญ่

มหาอสูรวานรยักษ์ขอบเขตเทวะมนุษย์ตัวนี้ กลับยังไม่ทันจะได้แสดงร่างเดิม ก็ถูกเซียวเหยียนใช้หมัดเดียวสังหาร!

รอยยิ้มยั่วยวนบนใบหน้าของหญิงงามในชุดดำพลันแข็งค้าง จากนั้นรูม่านตาก็หดเล็กลงเป็นดวงตางู

มหาอสูรอีกสองสามตัวก็สีหน้าเปลี่ยนไป ลมอสูรสายหนึ่งก็พลันพัดขึ้นมา ทั้งหมดก็แสดงร่างจริงออกมา ไม่กล้าที่จะซ่อนเร้นอีกต่อไป

“เด็กคนนี้คืออะไรกัน?”

“ร่างอวตารของอสูรปีศาจรึ?”

“ให้ตายสิ ร่วมมือกันฆ่ามัน!”

อสูรปีศาจสองสามตัวล้วนแต่แสดงท่าทางที่ดุร้าย ไม่กล้าที่จะประมาทอีกต่อไป พร้อมกันนั้นก็พุ่งเข้าสังหารเซียวเหยียน

หญิงงามในชุดดำผู้ยั่วยวนนั้นกลายเป็นงูเขียวเกล็ดมรกต ทั่วร่างเกล็ดสีเขียวแผ่ไอพิษออกมา พร้อมกับกลิ่นเหม็นคาว ถาโถมไปยังเซียวเหยียน

กวางยักษ์หลายตาอีกตัวหนึ่ง บนหัวยิงแสงเทพเจ็ดสีออกมา กลายเป็นกระบี่บินที่สาดแสงเทพสายหนึ่ง ฟันสังหารมายังเซียวเหยียน

วัวคลั่งตาสีม่วงอีกตัวหนึ่ง ระหว่างเขาวัวรวมตัวเป็นดวงตาสีแดงเลือด สะท้อนเงาร่างของเซียวเหยียน ดูเหมือนจะเป็นอาคมอสูรพิเศษบางอย่าง

เมื่อเผชิญหน้ากับการลงมือของอสูรปีศาจสองสามตัว เซียวเหยียนก็ไม่ได้ดูแคลน ในแววตามีประกายแสงเย็นเยียบซ่อนอยู่ คมกระบี่ที่ชำรุดในมือก็ฟาดฟันปราณกระบี่ออกมาสายหนึ่งอย่างแรง

ในฟ้าดิน ดูเหมือนจะมีกลีบบุปผาหอมหวาน ตกลงบนพื้น จากนั้นก็เบ่งบานเป็นเมล็ดสีแดงเลือด งอกเงยเป็นดอกพลับพลึงแดง

ในระหว่างที่กลีบบุปผาโปรยปราย ทันใดนั้นก็มีปราณกระบี่ที่ใหญ่โตและคมกริบสายหนึ่งฟันขวางออกมา

ในทันใดนั้น ระยะห่างระหว่างเซียวเหยียนกับสามมหาอสูร ราวกับถูกตัดขาด ปราณกระบี่ก็มาถึงในพริบตา!

เลือดสามสายสาดกระเซ็น เสียงดังตุ้บ หัวกวางยักษ์หลายตาที่เขางามตระหง่านก็ตกลงมา ถูกตัดขาดอย่างแรง

พร้อมกันนั้น ปราณกระบี่ก็กวาดไปทั่ว เอวท้องของงูเขียวเกล็ดมรกตนั้นก็ถูกฟันขาด กลายเป็นสองท่อน

เอวท้องของวัวคลั่งตาสีม่วงนั้น ถูกกรีดเปิดโดยตรง ฟันเป็นบาดแผลที่ลึกอย่างยิ่ง แต่เพราะปราณกระบี่ได้ฟันผ่านมหาอสูรสองตนติดต่อกัน เมื่อมาถึงที่มัน พลังก็อ่อนลงเล็กน้อย ไม่สามารถตัดร่างกายของมันให้ขาดได้!

ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น บารมีที่น่าสะพรึงกลัวที่สามมหาอสูรเพิ่งจะรวบรวมขึ้นมาก็พังทลายลงในพริบตา

สองท่อนงูของงูเขียวเกล็ดมรกตดิ้นรนอย่างรุนแรง ส่งเสียงร้องโหยหวน มองเซียวเหยียนอย่างหวาดกลัว

จากร่างของกวางยักษ์หลายตา จิตวิญญาณที่ขาดวิ่นสายหนึ่งก็พุ่งออกมา จะหนีไปยังแดนไกล แต่กลีบบุปผาสายหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมา กลายเป็นปราณกระบี่ในทันที ทำลายจิตวิญญาณของมันจนสิ้น!

“นี่ไม่ใช่ขอบเขตเทวะมนุษย์!”

“รีบหนี ไม่ใช่พวกเราที่สามารถต้านทานได้!”

หัวหางของงูเขียวเกล็ดมรกตถึงกับแยกกันหนี หดตัวไปยังแดนไกลอย่างหวาดกลัว

อวัยวะภายในของวัวคลั่งตาสีม่วงไหลทะลักออกมา แต่มันรีบใช้พลังควบคุมสิ่งของยัดกลับเข้าไปในท้อง ในแววตาที่บ้าคลั่งกระหายเลือดกลายเป็นความหวาดกลัวและเจ็บปวด หันหัวก็หนี

เซียวเหยียนหนึ่งกระบี่สังหารสามอสูร เมื่อเห็นพวกมันคิดจะหนี ไหนเลยจะยอมปล่อยไปง่ายๆ รีบไล่ล่าสังหารออกไป

แต่วิชาตัวเบาของเขาไม่เร็ว เพียงแค่ระดับ 2

แต่ว่า เขายังมีแต้มศิลปะยุทธ์หนึ่งแต้ม

ที่ผ่านมาในจวนขุนพลเทวะ เซียวเหยียนไม่จำเป็นต้องใช้วิชาตัวเบา แต่ ณ เวลานี้ที่ชายแดนสังหารอสูร ประโยชน์ของวิชาตัวเบาก็ปรากฏออกมาแล้ว

ไม่ลังเล เซียวเหยียนก็เลือกยกระดับทันที

ในไม่ช้า วิชาตัวเบาก็ยกระดับถึงระดับ 3

ข้อมูลจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในขณะเดียวกันวิชาตัวเบาหงส์ขาวก็จากขั้นเทวะบรรลุถึงแก่นแท้!

เซียวเหยียนร่างก้าวออกไปหนึ่งก้าว ทั่วร่างราวกับมีปีกงอกออกมาช่วยเสริมความเร็ว