หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 194
บทที่ 194
14 ปีก็ขอบเขตเทวะมนุษย์รึ?
เซียวเฟิ่งอู่ยังคงจำปีเดือนเกิดของเซียวเหยียนได้ นั่นก็คือปีที่พี่ชายคนที่เก้าของนางพลีชีพ นับจากปัจจุบัน ก็ 14 ปีแล้ว
เซียวเฟิ่งอู่ก็ยังจำได้ว่า ถึงแม้จะปีศาจดั่งเซียวโม่เฉิง ก็ยังต้องรอถึงอายุ 17 ปี ถึงจะได้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์เทวะมนุษย์
ตอนนี้ เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับทำสำเร็จตอนอายุ 14 ปี…
ล้ำหน้าไปถึง 3 ปีเต็ม!
“พรสวรรค์เช่นเจ้า น่าจะเป็นมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวในรุ่นนี้กระมัง?” เซียวเฟิ่งอู่ได้สติกลับมา อดไม่ได้ที่จะถาม
ของล้ำค่าเช่นนี้กลับถูกโยนมาที่นอกด่านประตูสวรรค์?
ในสมองของพี่ชายคนที่เจ็ดของนางกำลังคิดอะไรอยู่?
มังกรแท้จริง… เซียวเหยียนมุมปากกระตุกเล็กน้อย ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าว:
“ก็แค่พรสวรรค์ ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ มังกรแท้จริงของตระกูลเซียวก็ไม่มีอะไรน่าแปลกใจ รอจนมีฝีมือที่แท้จริง ถึงจะนับว่าทำให้คนยอมรับได้กระมัง”
เซียวเฟิ่งอู่พูดไม่ออก “เจ้าก็เพราะไม่มีอะไรขาดแล้ว ถึงได้พูดเช่นนี้ อะไรเรียกว่าพรสวรรค์เท่านั้น ยืนพูดไม่ปวดเอว… บรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้บางทีอาจจะเป็นพรสวรรค์และการปลูกฝังของตระกูล แต่การบรรลุถึงขอบเขตเทวะมนุษย์ไม่ใช่แค่พรสวรรค์ก็จะฟังขึ้น”
“นี่ต้องอาศัยความเข้าใจและการตื่นรู้ที่หมื่นคนจะมีสักคน!”
“หมื่นคนจะมีสักคน ก็ไม่มีอะไร” เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย
“หากพูดถึงบุรุษแห่งตระกูลเซียวแล้ว พรสวรรค์หมื่นคนเลือกหนึ่งก็ไม่นับว่าแปลกจริงๆ แต่พรสวรรค์ของเจ้านี่พันปีไร้สอง น่าจะเป็นการคัดเลือกหนึ่งในล้านล้านนักสู้ในรอบพันปีของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์!” เซียวเฟิ่งอู่อดไม่ได้ที่จะกล่าว
เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่อยากจะถกเถียงกับนางในเรื่องนี้อีก เพียงแค่โบกธงรบที่ทำขึ้นอย่างง่ายๆ ในมือ กล่าว:
“ท่านว่าธงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ไม่เท่าไหร่” เซียวเฟิ่งอู่เหลือบมองแวบหนึ่ง กล่าวตามความจริง
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย เพียงแค่ใช้ผ้ากระโจมทำขึ้นมาชั่วคราว ก็ไม่ได้ดูน่าเกรงขามหรือประณีตนักจริงๆ แต่ว่า เขาหวังว่าถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ธงรบผืนนี้ก็จะสามารถข่มขวัญอสูรปีศาจได้
เซียวเฟิ่งอู่มองเนื้อบนเตาย่าง กล่าว “อสูรตีนสิงห์นี่ข้าเคยกิน รสชาติเมื่อก่อนไม่หอมขนาดนี้”
“นั่นเป็นเพราะไม่ใช่ข้าที่ทำ” เซียวเหยียนยิ้มกล่าว ในแววตาปรากฏความจริงจังและความมั่นใจของพ่อครัว
เซียวเฟิ่งอู่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่จ้องมองกองไฟที่เต้นระริก ในดวงตาที่ชาชินกับการต่อสู้ที่เย็นชานั้น ดูเหมือนจะสะท้อนประกายแสงอยู่จางๆ
【ค่าประสบการณ์วิถีการทำอาหาร +182】
【ค่าประสบการณ์วิถีการทำอาหารเต็มแล้ว โปรดรีบยกระดับ】
การปรุงอาหารสิ้นสุดลง เบื้องหน้าปรากฏคำใบ้สองแถว เซียวเหยียนคุ้นชินแล้ว
วิถีการทำอาหารคือศิลปะแขนงเดียวที่เขาบรรลุถึงระดับ 6 ในปัจจุบัน แต่ค่าประสบการณ์เต็มไปนานแล้ว มีเพียงจิตใจที่เข้าถึงจิตวิญญาณเท่านั้น ถึงจะสามารถยกระดับถึงระดับที่ 7 ได้
เพียงแต่ เขาก็ยังไม่พบวิธีที่จะเข้าถึงจิตวิญญาณ…
นี่แตกต่างจากการเข้าถึงจิตใจในระดับ 3 ที่เพียงแค่ต้องจดจ่อรักใคร่เพียงพอ ความชอบข้างเดียวก็พอแล้ว ยังต้องเหมือนกับปรมาจารย์ที่ตั้งจิตใจ บรรลุถึงระดับที่หลุดพ้นบางอย่าง
แต่เรื่องราวในโลก พูดถึงความชอบง่าย พูดถึงการหลุดพ้นก็ยากแล้ว…
บนเส้นทางที่หลุดพ้นของวิถีการทำอาหาร เซียวเหยียนยังคงอยู่ในระหว่างการคลำหา
เขาก่อนหน้านี้ได้ตรวจสอบกระโจมค่ายต่างๆ แล้ว ได้แต่บอกว่าชายแดนก็คือชายแดน ในของของทหารเหล่านี้ไม่มีกระดานหมาก ไม่มีกระดาษวาดภาพ ถึงแม้จะเป็นแท่นฝนหมึกพู่กัน ก็เหลือไว้เพียงไม่กี่ชิ้น ควรจะเป็นที่ปกติใช้บันทึกการทหารและส่งข่าว
ปัจจุบัน ศิลปะแขนงที่เขาเชี่ยวชาญมีทั้งหมด 6 แขนง:
วิถีแห่งหมากระดับ 5, วิถีพู่กันระดับ 5, วิถีนักตกเบ็ดระดับ 5
และวิชากวีระดับ 3, วิชาดนตรีระดับ 3, วิถีการทำอาหารระดับ 6
ในสถานการณ์ที่ไม่มีการหลุดพ้นเข้าถึงจิตวิญญาณ วิถีกายเนื้อกับเพลงกระบี่ของเขาก็ล้วนแต่ติดอยู่ที่ระดับ 6 ไม่สามารถยกระดับต่อไปได้ ตอนนี้การหลอมรวมศิลปะแขนงหนึ่งให้หลุดพ้นเข้าถึงจิตวิญญาณจนบรรลุถึงระดับ 7 คือเรื่องเร่งด่วน
เซียวเหยียนเคยคิดแล้วว่า ด้วยสภาพที่เรียบง่ายของที่นี่ วิถีแห่งหมากกับวิถีพู่กันชั่วคราวทำได้เพียงพักไว้ก่อน ปัจจุบันที่เหมาะสมที่สุดที่จะบุกทะลวง นอกจากวิถีการทำอาหารแล้ว ก็คือวิถีนักตกเบ็ด
หลังจากที่บรรลุถึงขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว การตกปลาของเซียวเหยียนก็ไม่พึ่งพาคันเบ็ดอีกต่อไป
ใช้คันเบ็ดทำได้เพียงตกอสูรน้อยอย่างขอบเขตพลังประสานและขอบเขตโคจรฟ้าเท่านั้น มหาอสูรยากที่จะติดเบ็ดอย่างยิ่ง เว้นแต่จะเป็นโชคดีจริงๆ…
ไม่มีคันเบ็ดสายเบ็ด แต่เซียวเหยียนสามารถเหมือนกับเซียวหย่วนซานได้ อาศัยพลังงานของตนเองรวบรวมเป็นเส้นด้ายเพื่อตกปลาสี่ทิศ ไม่จำเป็นต้องมีทะเลสาบถึงจะนับว่าตกปลา ป่าเขาหรือทุ่งร้าง ขอเพียงเป็นที่ที่สามารถตกปลาติดเบ็ดได้ ก็สามารถสะสมค่าประสบการณ์การตกปลาได้ เหมือนกับเด็กๆ ใช้เบ็ดตกปลาในทุ่งนาตกกบ หรือใช้เหยื่อล่อปลาไหลในรู ก็เป็นการตกปลาชนิดหนึ่ง
อะไรคือการตกปลา?
ซุ่มแล้วโจมตี!
เซียวเหยียนก็เคยคิดจะเรียนรู้ศิลปะแขนงใหม่ๆ เช่นการแกะสลัก แต่เขาชั่วคราวไม่ขาดแคลนแต้มศิลปะยุทธ์ อีกอย่างการแกะสลักจนถึงระดับ 3 ก็ต้องเข้าถึงจิตใจถึงจะสามารถยกระดับต่อไปได้ ซึ่งต้องสิ้นเปลืองเวลาช่วงหนึ่ง
ในดินแดนชายแดนที่อันตรายแห่งนี้ เขาต้องรีบทำให้ตนเองยกระดับถึงขอบเขตอมตะให้ได้ ถึงจะใช้ได้ ถึงจะนับว่ามีพลังป้องกันตัวในการสู้รบตามลำพังอย่างแท้จริง!
ณ เวลานี้ เนื้อย่างสุกแล้ว
ความคิดของเซียวเหยียนก็กลับมา นำเนื้อย่างลงมา ก่อนอื่นก็ยื่นให้เซียวเฟิ่งอู่ส่วนหนึ่ง จากนั้นก็หั่นลงมาอีก ยื่นให้หลิวรั่วซีกับจิ้งจอกขาว สุดท้ายถึงได้หยิบขึ้นมาแทะกินเองส่วนหนึ่ง
เซียวเฟิ่งอู่รับมา กล่าวขอบคุณหนึ่งเสียง ก็ใช้กริชคู่กายตัดออกอย่างง่ายดาย ใช้ปลายกริชจิ้มขึ้นมาชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก
“หืม?”
การเคี้ยวของเซียวเฟิ่งอู่พลันหยุดชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็เร่งความเร็วขึ้นหลายส่วน
“ไม่เลว”
นางพยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้าเจือแววชมเชย แต่ในดวงตากลับเผยความพึงพอใจ เซียวเหยียนยิ้มพลางกินพลางถาม “ท่านจะอยู่ที่นี่เฝ้ารอความตายจริงๆ รึ?”
อาจจะเป็นเพราะชีวิตในกองทัพนานหลายปี กิริยาท่าทางของเซียวเฟิ่งอู่จึงดูราวกับบุรุษ ท่วงท่าการนั่งก็เช่นกัน มองไม่ออกเลยว่าในวัยเยาว์ นอกจากฝึกกระบี่แล้วก็เคยเป็นดั่งคุณหนูในห้องหอ มีท่วงทีอ่อนโยน นั่งปักผ้าลายดอกโบตั๋น
นางฉีกเนื้ออุ้งเท้าลงมาคำหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ แล้วกล่าวว่า “จะเรียกว่าเฝ้ารอความตายก็ไม่ถูกนัก แค่อยู่เป็นเพื่อนพี่น้องเหล่านี้อีกสักพัก ถือโอกาสสังหารอสูรเพิ่มอีกสักหน่อย ที่นี่ไม่มีทัพใหญ่มาเสริมกำลัง ไม่ช้าก็เร็วต้องแตกพ่าย ก็ขึ้นอยู่กับว่าข้าจะฆ่าได้เท่าไหร่!”