หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 193
บทที่ 193
ข่าวการถอนทัพแพร่สะพัดออกไป ในค่ายทหาร เหล่าทหารกล้าที่กำลังพักผ่อนรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ในกระโจม ต่างก็เดินออกมาอย่างงุนงง
รอจนได้ยินรองแม่ทัพหลายท่านประกาศเสียงดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า บนใบหน้าที่ชาชินของพวกเขา ถึงได้ค่อยๆ ปรากฏร่องรอยของชีวิตชีวาขึ้นมา จากนั้น เสียงร่ำไห้คร่ำครวญก็ดังขึ้น
ทหารกล้าหลายคนต่างก็กอดศีรษะร้องไห้ และยังมีที่วิ่งตรงไปยังสุสานแห่งนั้น ค้นหาสหายร่วมรบในอดีตของตนเอง ทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ แล้วก็หยิบดินเหลืองหนึ่งกำมือหน้าสุสาน ซ่อนไว้ในชุดเกราะ เพื่อนำเขากลับบ้านเกิด
“รายงานผู้บัญชาการ!”
“กองร้อยอักษรแดง กองทัพโลหิตสังหารทั้งหมดหนึ่งแสนนาย ขณะนี้เหลือเก้าพันหกร้อยยี่สิบสามนาย ได้กลับเข้าประจำการแล้ว!”
“โปรดมีบัญชา!!”
รองแม่ทัพวัยกลางคนสายรองของตระกูลเซียวคนหนึ่ง มาอยู่หน้าเซียวเฟิ่งอู่ คำรามเสียงดัง ดุดันและทรงพลัง
สายตาของเขา กลับชื้นแฉะแล้ว
ใบหน้าที่ราวกับหิมะและจันทร์ของเซียวเฟิ่งอู่ สั่นไหวเล็กน้อย แววตาเหลือบผ่านรองแม่ทัพตรงหน้า มองไปยังใบหน้าที่ซูบซีดและขาวเผือดเบื้องหลังเขา และยังเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความคาดหวัง
สุดท้าย สายตาของนางก็จับจ้องไปที่สุสานไกลๆ นั่น
เก้าหมื่นกว่าคนที่เหลือ ล้วนแต่ได้หลับใหลอยู่ที่นี่ชั่วนิรันดร์
นั่นล้วนแต่เป็นทหารที่นางฝึกฝนขึ้นมาทีละคนๆ!
และสุสานที่กว้างใหญ่นั้น ไกลเกินกว่าเก้าหมื่น ยังมีกองทัพที่พี่สามและพี่หกของนางนำทัพ ก็ล้วนแต่ถูกฝังอยู่ที่นี่ มองไปไกลสุดลูกหูลูกตา
ถึงแม้จะเป็นเซียวเฟิ่งอู่ที่ชาชินไปนานแล้ว ณ เวลานี้ขอบตาก็อดไม่ได้ที่จะแดงขึ้นเล็กน้อย
นางอดกลั้นอารมณ์ สูดหายใจเข้าลึกๆ กล่าวเสียงดัง “ข้าขอประกาศ กองทัพโลหิตสังหาร วันนี้ออกเดินทาง กลับบ้าน!!”
คำว่า “กลับบ้าน” สองคำ ล่องลอยอยู่ในหูของทหารเก้าพันหกร้อยสามสิบสองนาย ทุกคนต่างก็มีน้ำตาคลอหน่วย
“กองทัพโลหิตสังหารทั้งหมด รับบัญชา!!”
รองแม่ทัพสามนาย รวมถึงทหารกล้าทุกคน ต่างก็ตะโกนเสียงดังพร้อมกัน
พวกเขาพูดว่าทั้งหมด ก็รวมถึงดวงวิญญาณวีรชนเก้าหมื่นกว่าที่ถูกฝังไว้ พวกเขาก็จะนำดวงวิญญาณวีรชนของพวกเขากลับบ้านด้วย
ในที่สุด พวกเขาก็สามารถเหยียบย่างสู่เส้นทางกลับบ้านได้แล้ว…
ท่ามกลางเสียงร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น มีรองแม่ทัพคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โค้งคำนับให้เซียวเฟิ่งอู่ แล้วถาม “ผู้บัญชาการ แล้วกำลังเสริมของพวกเราเล่าขอรับ?”
“กำลังเสริม…”
เซียวเฟิ่งอู่มองไปยังเซียวเหยียนข้างๆ กล่าว “เขาคือทัพเสริมที่มาผลัดเปลี่ยนพวกเจ้า”
รองแม่ทัพมองไปยังเซียวเหยียน ร่างกายสั่นสะท้าน
ผลัดเปลี่ยนพวกเขารึ… กลับเป็นเด็กคนนี้รึ?
“ผู้บัญชาการ นี่…”
“อย่าถาม ไปเถอะ รีบกลับบ้าน รอจนฟ้ามืดแล้วทางจะไม่สะดวก!” เซียวเฟิ่งอู่สีหน้ากลับคืนสู่ความเข้มงวดเย็นชา
รองแม่ทัพเห็นท่าทางเช่นนั้น ไม่กล้าพูดอะไรอีก พยักหน้า แล้วก็มองเซียวเหยียนสองสามที จดจำรูปลักษณ์ของเด็กหนุ่มผู้นี้ไว้
การสนทนาของทั้งสองคน ทหารกล้าคนอื่นๆ ก็ได้ยินเช่นกัน หลังจากที่ตื่นเต้นแล้ว ต่างก็ตกตะลึง พวกเขาทั้งหมดถอนทัพ ที่นี่กลับมอบให้เด็กคนหนึ่งมารับช่วงต่อรึ?
ทหารกล้าไม่น้อยเมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น ต่างก็ร้องเรียกอย่างร้อนใจ สอบถามสาเหตุ และยังมีที่แสดงท่าทีว่า ในเมื่อเป็นสถานการณ์เช่นนี้ งั้นตนเองก็จะอยู่ต่อ
แต่เซียวเฟิ่งอู่เพียงแค่หน้าเย็นชา ไม่ได้ตอบสนอง ภายใต้การตะโกนของรองแม่ทัพหลายนาย ทุกคนในที่สุดก็ถูกไล่ไป ไปเก็บเกราะรบยุทโธปกรณ์ แล้วก็ออกเดินทางกลับบ้านเกิด
เซียวเหยียนจ้องมองอย่างเงียบๆ ทหารกล้าทีละนายๆ เดินผ่านข้างกายเขาไป เขาสามารถได้กลิ่นฝุ่นดิน และกลิ่นเลือดที่เข้มข้นบนร่างของทหารผ่านศึกเหล่านี้
จิ้งจอกขาวเสี่ยวอวี้นั่งยองๆ อยู่ข้างเท้าเขา เชื่อฟังอย่างยิ่ง
ส่วนหลิวรั่วซีก็อุ้มกระบี่ ยืนอยู่ด้านหลังเซียวเหยียนอย่างเงียบๆ หญิงสาวเมื่อเห็นบาดแผลทั่วร่างของทหารกล้าเหล่านี้ เกราะรบที่เสียหาย คมดาบคมกระบี่ที่บิ่น ในใจก็สั่นสะท้าน ขอบตาร้อนผ่าว
“ผู้บัญชาการ ท่านไม่ไปรึขอรับ?”
รองแม่ทัพอีกนายหนึ่งมองไปยังเซียวเฟิ่งอู่ อดไม่ได้ที่จะถาม
เซียวเฟิ่งอู่ส่ายหน้าเล็กน้อย “พวกเจ้าไปก่อน ข้าเดี๋ยวจะตามไป ไม่ต้องรอข้า”
นางรู้ดีว่า หากตนเองบอกว่าจะอยู่ที่นี่ ในบรรดาทหารกล้าเหล่านี้ ส่วนใหญ่จะมีไม่น้อยที่ต้องตามอยู่ต่อ ถึงแม้จะไล่ก็ไล่ไม่ไป ท้ายที่สุดแล้ว หลายปีมานี้ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กัน ล้วนแต่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน จะสามารถทอดทิ้งกันง่ายๆ ได้อย่างไร
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ รองแม่ทัพผู้นี้ก็ลังเลเล็กน้อย จากนั้นก็มองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง ยังคงคิดไม่ตกว่า ทำไมถึงได้ส่งเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นคุณชายน้อยจากตระกูลร่ำรวยมาเป็นกำลังเสริม พิทักษ์เมืองร้างดินแดนรกร้างแห่งนี้ แต่เซียวเฟิ่งอู่ไม่อธิบาย พวกเขาก็คาดเดาไม่ถูก กฎทหารดั่งขุนเขา ทำได้เพียงปฏิบัติ
เมื่อเก้าพันกว่าคนจากไป ในค่ายก็พลันเงียบสงัดว่างเปล่าลง
ที่นี่เหลือเพียงเซียวเฟิ่งอู่ เซียวเหยียนและหลิวรั่วซี บวกกับจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่ง
เซียวหลงเฟยไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน เขาได้พูดกับเซียวเฟิ่งอู่เป็นการส่วนตัวแล้วว่า จะลงมือในที่ลับเท่านั้น ตอนที่เซียวเหยียนมีอันตรายถึงชีวิตถึงจะลงมือ นอกจากนี้จะไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องใดๆ
เรื่องนี้ เซียวเฟิ่งอู่ก็ไม่ได้พูดอะไร สำหรับเรื่องของเซียวเหยียนกับอาเจ็ด นางก็ได้ทราบจากปากของเซียวหลงเฟยเล็กน้อยแล้ว แต่ท้ายที่สุดแล้วไม่ได้เข้าร่วมจริงๆ ก็ไม่รู้สถานการณ์โดยละเอียด
ความคิดของนางมีเพียงแค่การเฝ้าเมืองร้างแห่งนี้
เซียวหลงเฟยนอกจากจะอธิบายเรื่องของเซียวเหยียนแล้ว ก็ยังได้ส่งข่าวให้นางหนึ่งข่าว นั่นก็คือราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ตอนนี้ควันปืนเกิดขึ้นทั่วทุกสารทิศ ทุกที่มีอสูรปีศาจก่อความวุ่นวาย ด่านประตูสวรรค์นี้ จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ก็มีความคิดที่จะละทิ้งชั่วคราวแล้ว รอจนในอนาคตราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ฟื้นฟูความยิ่งใหญ่อีกครั้ง ค่อยยึดกลับคืนมา
เช่นนี้ ถึงแม้ที่นี่จะแตกพ่าย ก็จะไม่ถูกลงโทษอะไร หากมีโทษจริง จะให้เซียวจ้านเฉิงไปรับผิดชอบ และเซียวจ้านเฉิงสร้างคุณูปการใหญ่ที่ชายแดนวิหคอุดร อย่างมากก็แค่ตำหนิสองสามประโยค หักเงินเดือนบ้าง ที่เรียกว่าการลงโทษ ก็เป็นเพียงแค่แสดงให้ขุนนางคนอื่นดูเท่านั้น
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ที่นี่ คือดินแดนที่ถูกละทิ้งไปแล้ว จะไม่มีทัพเสริมมาอีกแล้วโดยสิ้นเชิง!
เซียวหลงเฟยแจ้งว่า ก็เซียวเฟิ่งอู่สามารถจากไปได้ทุกเมื่อ อย่าได้มาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่
แต่จากไปรึ?
เซียวเฟิ่งอู่มองสุสานที่มืดครึ้มนั่น ตรงหน้าคือภาพที่พี่สามและพี่หกเคยดื่มสุราต่อสู้ที่นี่ สละเลือดสละเนื้อ ดินแดนทุกตารางนิ้วที่นี่ ล้วนแต่เปื้อนเลือดของทหารของพวกเขาทั้งนั้น!
จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์จะละทิ้ง พี่เจ็ดจะละทิ้ง แต่… นางไม่อยากจะละทิ้ง!!
เซียวเฟิ่งอู่สูดหายใจเข้าลึกๆ เก็บอารมณ์ เดินเข้ามาในค่าย
ทหารเหล่านี้ถึงแม้จะจากไป แต่กระโจมบางส่วนก็ไม่ได้ถอนไปทั้งหมด ทิ้งไว้ที่นี่ก็สามารถใช้เป็นเครื่องลวงตาได้ ทำให้อสูรปีศาจเข้าใจผิดว่าพวกเขามีคนจำนวนมาก
“เจ้าหาที่พักเอาเองเถอะ ที่นี่สภาพเรียบง่าย นับตั้งแต่ที่เมืองถูกทำลาย ที่นี่ก็ไม่มีชาวบ้านแล้ว เมื่อสิบกว่าปีก่อนก็ถูกย้ายไปทั้งหมดแล้ว”
เซียวเฟิ่งอู่กล่าวกับเซียวเหยียนอย่างไม่ใส่ใจ ก็เดินตรงเข้าไปในค่าย
เซียวเหยียนพยักหน้า สายตามองไปรอบๆ จากนั้นก็เห็นสุสานที่สูงต่ำไม่เท่ากันไกลออกไป
เขาพาหลิวรั่วซีกับจิ้งจอกขาวเดินไป สายตากวาดไป ชื่อหรือคำเรียกขานที่เป็นหนึ่งเดียวกันทีละชื่อๆ ก็สลักอยู่บนป้ายไม้
ลมหนาวพัดมา ทำให้เซียวเหยียนมีความรู้สึกที่หนาวเหน็บถึงกระดูก
“เหล่านี้… ล้วนแต่เป็นวีรชนที่พลีชีพที่นี่รึเจ้าคะ?” หลิวรั่วซีใบหน้าซีดขาว ปิดปากเล็กน้อยกล่าวเสียงสั่น
ได้เห็นกับตาตนเอง กองดินสุสานที่ไม่ใช่แค่สิบหมื่นกองนี้ ความตกตะลึงนี้ยากที่จะบรรยาย
จิ้งจอกขาวเสี่ยวอวี้ที่ชอบกระโดดไปมา ตอนนี้ก็ไม่ขยับแล้ว นั่งอยู่ข้างเท้าเซียวเหยียนอย่างเงียบๆ มองอย่างเงียบๆ
เซียวเหยียนเงียบไปเล็กน้อย
เขามาที่นี่ เพียงแค่เพื่อคืนกระดูกและโลหิตของตนเอง รอจนสามปีครบ ก็ชดใช้หมดแล้ว
แต่ว่า ณ เวลานี้เมื่อเห็นทหารนับไม่ถ้วนที่นี่ เขาก็พลันรู้สึกว่า นอกจากจะคืนกระดูกโลหิตนี้แล้ว มาที่นี่ดูเหมือนจะมีความหมายอื่นอยู่บ้าง
ในสามปีนี้ ตนเองดูเหมือนจะ… ควรจะทำอะไรเพิ่มอีกหน่อย
น่าเสียดายที่ ระดับบำเพ็ญของเขาในตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป
ขอบเขตเทวะมนุษย์ปรมาจารย์ ในเขตแดนถือเป็นตัวตนที่สามารถเปิดสำนักก่อตั้งพรรคได้ แต่ในชายแดนที่อันตรายแห่งนี้อาจจะสิ้นชีพได้ทุกเมื่อ เขายังต้องอาศัยอาวุโสโม่คุ้มกันอยู่ลับๆ
หากบรรลุถึงขอบเขตสามอมตะ ถึงจะถือว่ามีพลังป้องกันตัว
“ระดับบำเพ็ญของข้ายังคงยกระดับช้าเกินไป…” เซียวเหยียนแววตาลึกซึ้ง
ถึงแม้ 14 ปีจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะมนุษย์ เพียงพอที่จะสะท้านโลกแล้ว แต่สำหรับตอนนี้ กลับยังไม่พอใช้
เขาต้องแข็งแกร่งขึ้นอีก ยกระดับเร็วกว่านี้!
เซียวเหยียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ออกจากสุสานแห่งนี้ มาถึงในค่าย
เขาในกระโจมอื่นๆ หาๆ ดู กลับไม่เจออะไรกินดื่ม ตลอดทางที่เดินมา เห็นเงาร่างของเซียวเฟิ่งอู่นั่งอยู่บนเนินดินเล็กๆ ที่สลักว่า “เมืองผาเมฆา” ในมือเช็ดคมกระบี่
“ผู้อาวุโสเฟิ่งอู่”
เซียวเหยียนเรียกหนึ่งเสียง เดินเข้าไป
เซียวเฟิ่งอู่เลิกคิ้วเล็กน้อย มองเด็กหนุ่มที่เดินมาขมวดคิ้ว “เจ้าควรจะเรียกข้าว่าป้า”
“ข้าไม่ใช่คนตระกูลเซียวแล้ว” เซียวเหยียนกล่าว
เซียวเฟิ่งอู่นึกถึงคำพูดของเซียวหลงเฟย สีหน้ามืดครึ้มลงเล็กน้อย “ทำไมถึงบานปลายจนเป็นเช่นนี้?”
เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่อยากจะเอ่ยถึง ถาม “ใกล้จะค่ำแล้ว ท่านหิวหรือไม่ ข้าจะไปหาอะไรกิน”
“กลางคืนใกล้จะมาถึงแล้ว อสูรปีศาจชุกชุม ทางที่ดีเจ้าอย่าจากไปโดยพลการ” เซียวเฟิ่งอู่กล่าว นางรู้ดีว่าเซียวหลงเฟยจะคุ้มกันเซียวเหยียนอยู่ลับๆ แต่ก็ยังคงไม่ยอมให้เซียวเหยียนเสี่ยงอันตรายง่ายๆ
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ดวงจันทร์กระจ่างได้ปรากฏขึ้นแล้ว แสงดาวค่อยๆ ปรากฏ
เขายิ้มเล็กน้อย หันหลังเดินออกจากเนินดินเล็กๆ นำหลิวรั่วซีกับจิ้งจอกขาวเดินเล่นไปตามที่ต่างๆ ในค่าย ทะลุทะลวงไปในกระโจมต่างๆ
กระโจมเหล่านี้ถูกเก็บกวาดอย่างสะอาด แต่ข้างในก็ยังคงทิ้งเกราะที่ขาดรุ่งริ่ง และเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งส่งกลิ่นเหม็นเน่า เซียวเหยียนหากองเสบียง พบกระปุกเกลือในนั้น
เขายิ้มๆ ปลดปล่อยจิตวิญญาณออกมา สัญจรไปทั่วทิศ ในไม่ช้าก็ในป่ารกร้างรอบๆ ค่าย พบอสูรตัวหนึ่ง
เขาก้มลงเก็บเศษคมกระบี่ที่แตกหักบนพื้นขึ้นมา สะบัดออกไปราวกับตีน้ำ
เศษกระบี่บินออกไป ทะลุอากาศในทันที ปรากฏขึ้นที่สามสิบลี้ไกลออกไป เสียงดังพรวด แทงทะลุศีรษะของอสูรตัวนั้นอย่างแม่นยำ
อสูรร่างกายสั่นเทาสองสามที ก็สิ้นใจ
เซียวเหยียนใช้พลังควบคุมสิ่งของ นำซากศพของมันมา
นี่คืออสูรที่หนักประมาณสามตัน รูปร่างเหมือนหมูเหมือนสิงโต เขี้ยวโง้งงอ
เซียวเหยียนหยิบกระบี่คู่กายของหลิวรั่วซีขึ้นมา เป็นมีดหั่นเนื้อ กรีดเปิดร่างกายของอสูร ก็รีบจัดการอวัยวะภายใน จากนั้นก็หั่นเป็นชิ้น
“รั่วซี ช่วยก่อไฟหน่อย”
“เจ้าค่ะ”
หลายวันนี้ที่เดินทางมา หลิวรั่วซีก็คุ้นชินกับการเป็นลูกมือให้เซียวเหยียนแล้ว พยักหน้า ก็ไปหาฟืนมาบ้าง ไม่นาน ก็จุดกองไฟขึ้นมา
เซียวเหยียนตอนนี้ก็ได้จัดการอสูรร้ายเสร็จแล้ว เลือกๆ คัดๆ เอาแต่ส่วนที่ดีที่สุด ใช้กิ่งไม้ที่เหลาแหลม หรือไม่ก็ด้ามหอกที่หักที่เก็บได้บนพื้นเสียบ ตั้งไว้บนกองไฟย่าง
เกลือ เครื่องปรุง เซียวเหยียนทำอาหารง่ายๆ แต่เมื่อน้ำมันจากเนื้อย่างหยดลงมา ก็ยังมีกลิ่นหอมลอยออกมา
ในขณะที่ย่างเนื้ออสูร เซียวเหยียนเองก็มาถึงหน้ากระโจมแห่งหนึ่ง
เขามองสำรวจกระโจมลายดำเหลืองนี้สองสามที เก็บมันขึ้นมา จากนั้นก็ใช้กระบี่กรีดขาด ตัดผ้าออกมาสองสามชิ้นเท่าๆ กัน
จากนั้นก็ใช้ขนของอสูรตัวนั้นถักเป็นแปรง จุ่มเลือดของมัน วาดภาพบนผ้า
“เจ้ากำลังทำอะไร?”
เซียวเฟิ่งอู่หาเจอตามกลิ่นหอม ลงมาจากเนินดินเล็กๆ มาถึงหน้ากองไฟอย่างเงียบเชียบ ถามเซียวเหยียนที่กำลังยุ่งอยู่
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมองนางแวบหนึ่ง ยิ้มๆ กล่าว “กองทัพโลหิตสังหารของท่านถอยไปแล้ว ธงทัพก็ถอนไปแล้ว ข้ากำลังทำธงรบใหม่”
“ธงทัพของข้าไม่ได้เก็บไปทั้งหมด ยังเหลือไว้ที่นี่บ้าง” เซียวเฟิ่งอู่กล่าว
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย “นั่นคือของท่าน ธงรบนี้คือของข้า”
“หืม?”
เซียวเฟิ่งอู่มองไป
ในตอนนี้ ในมือของเซียวเหยียนก็เขียนเสร็จแล้ว เขาปลดปล่อยพลัง ทำให้เลือดบนผ้าแห้ง จากนั้นก็กวักมือ พลังควบคุมสิ่งของก็แผ่ไปถึงป่าในระยะหลายลี้ ตัดต้นไม้สองสามต้นมา
ต้นไม้เหล่านี้ถูกเหลาเป็นท่อนอย่างรวดเร็ว
เซียวเหยียนใช้ผ้าที่เหลือพันไว้ มัดไว้ที่ปลายด้านหนึ่ง ส่วนปลายอีกด้านหนึ่งก็ปักลงบนพื้น ค้ำขึ้น
เช่นนี้ ธงรบที่เรียบง่ายผืนหนึ่งก็เกิดขึ้น
ผ้าห้อยลงมา ในลมกลางคืนปลิวไสว
สองอักษรใหญ่ที่เขียนด้วยเลือดอสูรก็พลิ้วไหวให้เห็น:
นภาอนันต์!
เซียวเฟิ่งอู่ดูจนตะลึงงันไป ครึ่งครู่ ถึงได้หันมามองเซียวเหยียน “เจ้ากลับเป็นขอบเขตสิบห้าลี้รึ?”
เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย
“ข้าคือขอบเขตเทวะมนุษย์” เขากล่าวตามความจริง
“?”
เซียวเฟิ่งอู่รูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย ทันใดนั้นก็ตะลึงงันไป
ขอบเขตเทวะมนุษย์รึ?
เซียวหลงเฟยไม่ได้บอกเรื่องการฝึกฝนของเซียวเหยียนแก่นาง เพียงแค่เล่าเรื่องบางอย่างที่เกิดขึ้นในจวน ส่วนนางประจำการอยู่ที่ชายแดนมาตลอด สำหรับข่าวสารในเขตแดนปิดกั้นอย่างยิ่ง ทุกวันล้วนแต่ระวังอสูร ไหนเลยจะมีอารมณ์ไปใส่ใจเรื่องในเขตแดน