หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 192
บทที่ 192
“พวกท่านคือ?”
เซียวเฟิ่งอู่มองเด็กหนุ่มตรงหน้า รู้สึกว่าใบหน้าของเขาดูเหมือนจะคุ้นเคยอยู่บ้าง สงสัยขมวดคิ้ว
เซียวเหยียนเพิ่งจะอยากจะเอ่ยปาก ทันใดนั้นก็เงียบไปเล็กน้อย
ตนเองเคยบอกแล้วว่า ไม่ใช้แซ่เซียวอีกต่อไปแล้ว งั้นจะเรียกตนเองว่าอย่างไร?
สายตาของเขาค่อนข้างสับสน แต่ในไม่ช้าก็นึกถึงอักษรตัวหนึ่งขึ้นมาได้ ก็กล่าวทันที “ข้าแซ่เย่ ท่านเรียกข้าว่าเย่เหยียนก็ได้ ข้าคือทัพเสริมที่มาผลัดเปลี่ยนพวกท่าน”
“เย่เหยียนรึ?”
เซียวเฟิ่งอู่กับรองแม่ทัพไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่เมื่อได้ยินคำพูดข้างหลังของเซียวเหยียน ในใจกลับพลันยินดี พร้อมกันนั้นก็มองไปยังด้านหลังของเซียวเหยียนไกลออกไป:
“แล้วคนของพวกเราเล่า?”
ทั้งสองคนสงสัย ด้านหลังเซียวเหยียนว่างเปล่า
“ข้าก็คือคนนั้น” เซียวเหยียนกล่าว
ทั้งสองคนตะลึงงันไป ความตื่นเต้นในใจก็พลันว่างเปล่า พร้อมกันนั้นก็มองไปยังเซียวเหยียน “ก็แค่เจ้ารึ?”
“ไม่ใช่แค่ข้า” เซียวเหยียนกล่าว “ท่านนี้คือองครักษ์กระบี่ของข้า นี่คือสหายตัวน้อยของข้า พวกเราสามคน”
ส่วนอาวุโสโม่ ก็ได้ซ่อนตัวอยู่ข้างๆ ไปนานแล้ว และยังเป็นที่พึ่งที่เซียวเหยียนกล้ามาที่ด่านประตูสวรรค์ แต่ไม่สามารถแนะนำให้คนตรงหน้ารู้จักได้ สถานะของอาวุโสโม่ถูกชาวโลกดูแคลนและรังเกียจ ค่อนข้างจะละเอียดอ่อน กับท่านอาสองและเขาเป็นเพียงแค่ความสัมพันธ์ส่วนตัว ภายนอกไม่มีใครรู้ มิเช่นนั้นคงจะระเบิดไปนานแล้ว
“…”
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน เซียวเฟิ่งอู่กับรองแม่ทัพต่างก็ตะลึงงันไป ใบหน้าที่ชาชินจากการกรำลมฝนนานปีปรากฏความงุนงงขึ้นมาหลายส่วน แล้วก็มองไปรอบๆ ก็ไม่พบไอพลังอื่นใดจริงๆ
ก็แค่เด็กหนุ่มคนนี้รึ? ทัพเสริมรึ?
เซียวเฟิ่งอู่โกรธจัด “เจ้าล้อเล่นรึ?”
รอมานานขนาดนี้ หวังมานานขนาดนี้ ผลคือที่หวังไว้กลับเป็นเด็กอายุสิบกว่าปีคนหนึ่ง นางในใจก็พลุ่งพล่านด้วยความโกรธ
เซียวเหยียนส่ายหน้า กล่าวอย่างจริงจัง “ไม่ได้ล้อเล่น ข้ามาเพื่อผลัดเปลี่ยนจริงๆ ต่อไปสามปี ข้าจะมาพิทักษ์ที่นี่ จนกระทั่งข้าตาย”
“อาศัยเจ้า อยากจะเฝ้าสามปีรึ?”
เซียวเฟิ่งอู่โกรธจนอยากจะหัวเราะ คนเดียวพิทักษ์เมืองร้างรึ ถึงแม้นางก็ไม่กล้าพูดเช่นนี้!
“อย่าบอกนะว่าพี่เจ็ดบ้าไปแล้ว!”
เซียวเฟิ่งอู่ไม่สนใจเซียวเหยียนอีกต่อไป แต่กล่าวกับรองแม่ทัพ “รีบส่งข่าวกลับไป ถามดูว่าเซียวจ้านเฉิงหมายความว่าอย่างไร คือตั้งใจจะละทิ้งโดยสิ้นเชิงแล้ว หรือว่ามีเจตนาอื่น”
รองแม่ทัพรับคำสั่ง กำลังจะจากไป
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็บินฉิวมา ตกลงมาอยู่หน้าคนสองสามคน
นี่คือชายชราในชุดเกราะ ผมหงอกขาว สายตาสุขุมเก็บงำ
เขาก่อนอื่นก็มองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง ถึงได้โค้งคำนับให้เซียวเฟิ่งอู่ “คุณหนู”
เซียวเฟิ่งอู่สัมผัสได้ถึงไอพลังสามอมตะเช่นเดียวกันบนร่างของอีกฝ่าย มองสำรวจสองสามที กลับไม่รู้จักว่าเป็นใคร
รองแม่ทัพข้างๆ ดูเหมือนจะจำได้ ตกใจ “ท่านคือแม่ทัพเซียวหลงเฟยรึ?”
“เซียวหลงเฟยรึ?”
เซียวเฟิ่งอู่เมื่อได้ยินชื่อนี้ ก็ครุ่นคิดเล็กน้อย ทันใดนั้นก็มีสีหน้าประหลาดใจ ตอนที่นางเป็นเด็กฝึกยุทธ์ที่ลานประลองยุทธ์ เซียวหลงเฟยก็ได้สร้างชื่อเสียงโด่งดังอยู่ข้างนอกแล้ว นี่คือคนรุ่นก่อนของตระกูลเซียว รุ่นเดียวกับท่านอาสองพวกเขา แต่กลับเป็นบุตรหลานสายรอง
เซียวหลงเฟยในบรรดาบุตรหลานสายรองในรุ่นนั้น จัดเป็นหนึ่งในยอดฝีมือ
“คุณหนูเฟิ่งอู่ เชิญมาพูดคุยสักครู่” เซียวหลงเฟยกล่าว
เซียวเฟิ่งอู่รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงตามเขาบินไปข้างๆ
ส่วนเซียวเหยียนก็กับรองแม่ทัพอยู่ที่เดิม
สำหรับชายชราที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เซียวเหยียนไม่ได้ประหลาดใจ ถึงแม้จะเป็นการพบหน้ากันในระยะใกล้เป็นครั้งแรก แต่อีกฝ่ายก่อนหน้านี้แอบติดตามมาตลอดทางจากเมืองมรกตจนถึงที่นี่ ก็ตามมาห้าวันแล้ว
ฟังที่ท่านผู้เฒ่าโม่พูด นี่ส่วนใหญ่คงจะเป็นที่เซียวจ้านเฉิงส่งมา คนที่คุ้มกันเขาอยู่ลับๆ
เรื่องนี้ เซียวเหยียนไม่ได้มีความรู้สึกอะไร อสูรบนทาง ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นท่านผู้เฒ่าโม่กับตนเองที่จัดการ รอจนเขาบาดแผลหายดีแล้ว อสูรที่ต่ำกว่าขอบเขตอมตะ เขาก็ไม่จำเป็นต้องให้ท่านผู้เฒ่าโม่ลงมือแล้ว
ณ เวลานี้ ในขณะที่อีกฝ่ายกับท่านป้าเล็กคนนั้นกำลังคุยกันเป็นการส่วนตัว เซียวเหยียนก็ถามรองแม่ทัพผู้นี้:
“ที่ปลายสุดของเส้นทางสู่ด่านมังกร ไม่ใช่เมืองผาเมฆารึ ขอถามว่ายังต้องเดินอีกนานเท่าไหร่?”
รองแม่ทัพกล่าวเสียงทุ้ม “ที่ที่ท่านกำลังยืนอยู่ตอนนี้ ก็คือเมืองผาเมฆาแล้ว”
“หืม?” เซียวเหยียนตะลึงงันไป มองเขาอย่างประหลาดใจ จากนั้นก็ยกตามองไปรอบๆ ไหนเลยจะมีเมือง?
“การรบหลายร้อยปี การโจมตีของอสูรปีศาจบ่อยครั้งและรุนแรง เมืองผาเมฆากรำศึกมานาน ได้รับความเสียหายอย่างหนักหลายครั้งแล้ว ไม่มีแรงซ่อมแซมกำแพงเมือง สร้างอักขระอาคมใหม่ เมืองทั้งเมืองก็ถูกตีจนไม่มีแล้ว”
รองแม่ทัพกล่าว “ตอนนี้ก็เหลือเพียงที่นั่น ถือว่าเป็นเมือง และยังเป็นที่ที่เราพิทักษ์รักษาอยู่”
พูดจบ ก็ชี้ไปยังเนินดินเล็กๆ ที่ไม่ไกลออกไป
เซียวเหยียนมองไป ตะลึงงันไป
เนินดินเล็กๆ นั่นก็สูงแค่สองสามเมตร สะบัดมือทีเดียวก็ไม่มีแล้ว
นี่คือ… เมืองผาเมฆารึ?
เขารู้ดีว่าสงครามชายแดนโหดร้าย แต่ไม่คิดว่าจะเป็นการโหดร้ายถึงเพียงนี้ เมืองทั้งเมือง ถูกตีจนกลายเป็นที่ราบ
“ถ้าอย่างนั้น พวกท่านเฝ้าอยู่ที่นี่ ไม่มีอะไรเป็นที่กำบัง อสูรปีศาจมาก็สู้ซึ่งๆ หน้ารึ?” เซียวเหยียนถาม
รองแม่ทัพหน้าไร้อารมณ์ “กำแพงเพียงหนึ่งเดียว ก็คือร่างกายของพวกเรา”
“…”
เซียวเหยียนได้ยินดังนั้น ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ไม่นานนัก เซียวเฟิ่งอู่กับเซียวหลงเฟยก็กลับมาแล้ว
เซียวเฟิ่งอู่หน้าซับซ้อนมองเซียวเหยียน “เจ้ากลับเป็นเหยียนเอ๋อร์!”
เซียวเหยียนมองชายชราเซียวหลงเฟยแวบหนึ่ง คาดว่าคงจะเป็นเขาที่เล่าเรื่องให้ท่านป้าเล็กคนนี้ฟัง
“คือข้าเอง ตอนนี้ท่านเชื่อแล้วกระมัง พวกท่านสามารถถอนทัพได้แล้ว”
เซียวเฟิ่งอู่สายตาซับซ้อนและเจ็บปวด กล่าว “พี่เจ็ดทำไมถึงใจร้ายขนาดนี้ เพียงแค่ความขัดแย้งเล็กน้อยเท่านั้น ทำไมถึงบานปลายจนเป็นเช่นนี้ ท่านอาห้า ท่านอาสอง ท่านย่าใหญ่เล่า พวกเขาไม่ว่ารึ?”
เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องพวกนี้อีก
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้าหุนหันพลันแล่นเกินไปแล้ว เจ้ารีบกลับไปเถอะ หากอยู่ที่นี่ เจ้าจะตายนะ!” เซียวเฟิ่งอู่กล่าว
ไม่น่าแปลกใจที่ก่อนหน้านี้รู้สึกว่าใบหน้าของเด็กหนุ่มคนนี้คล้ายคลึงกัน ถึงแม้จะเป็นการพบหน้ากันครั้งแรก แต่นางกลับไม่อยากจะเห็นหลานชายคนนี้ทำเรื่องโง่ๆ
“ไม่เป็นไร”
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย “ตายที่นี่ อย่างน้อยก็ยังถือว่าเป็นวีรชน ตายที่อื่น ก็ไม่เหลืออะไรแล้ว”
“เจ้าเด็กนี่ทำไมถึงดื้อขนาดนี้ พ่อของเจ้าก็จะไม่ฆ่าเจ้าจริงๆ หรอก” เซียวเฟิ่งอู่กล่าวด้วยสีหน้าเจ็บปวด
เซียวเหยียนส่ายหน้า กล่าว “ท่านป้าเล็ก เวลาไม่เช้าแล้ว พวกท่านก็ยังคงรีบถอยทัพเถอะ ได้ยินมาว่าทหารเหล่านี้ประจำการอยู่ที่นี่มานานหลายปีแล้ว ก็ควรจะกลับไปเยี่ยมภรรยาและลูกๆ กับแม่เฒ่าของพวกเขาแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ รองแม่ทัพข้างๆ ร่างกายสั่นสะท้าน ใบหน้าที่ชาชินแห้งแตกดูเหมือนจะค่อนข้างชื้นแฉะ
เซียวเฟิ่งอู่กลับพลันเงียบไป จากนั้นก็ส่ายหน้า “คนอื่นถอยได้ ข้าจะไม่ไป”
นางเงยหน้าขึ้นมองเนินดินเล็กๆ ด้านหลัง ถึงแม้นั่นจะนับว่าเป็นเมืองไม่ได้แล้ว แต่ที่นี่ ยังคงเป็นที่ที่พี่สามกับพี่หกอุทิศชีวิตเฝ้ารักษา
นางอยากจะอยู่ที่นี่ ต่อสู้จนถึงลมหายใจสุดท้ายของชีวิต
“ดวงวิญญาณวีรชนของทหารที่นี่ยังต้องการคนอยู่เป็นเพื่อน”
เซียวเฟิ่งอู่แววตาคมกริบและจริงจัง ค่อยๆ กล่าว “เดิมทีตั้งใจจะรอให้กำลังเสริมมาถึง ข้าจะอยู่ที่นี่กับกำลังเสริมสู้ต่อไป แต่ตอนนี้ในเมื่อมีเพียงเจ้า งั้นป้าก็จะอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่นี่ฆ่าอสูรต่อไป ฆ่าได้กี่ตัวก็นับเท่านั้น!”
“ที่นี่คือดินแดนของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เรา และยังเป็นที่ที่ตระกูลเซียวเราพิทักษ์รักษามานานหลายปี”
“เว้นแต่จะเป็นราชโองการ มิเช่นนั้นเด็ดขาดไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว!”
ในแววตาของนางสาดประกายแสงคมกริบ ร่างหญิงกลับราวกับกำแพงเมืองจีนที่ยิ่งใหญ่