หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 191
บทที่ 191
สุดปลายเส้นทางสู่ด่านมังกร คือเมืองผาเมฆา
ด่านประตูสวรรค์อยู่นอกเมือง
เมืองผาเมฆาสร้างขึ้นโดยอิงหน้าผาสูงชัน เมืองกว้างขวาง กำแพงเมืองสูงตระหง่านและหนาหนัก สูงเสียดฟ้า ข้างในมีหอคอยเมือง หอธนูที่สง่างาม และเขตเมืองที่ชาวบ้านไปมาใช้ชีวิต คึกคักอย่างยิ่ง รุ่งเรืองอย่างหาที่เปรียบมิได้ ที่นี่ยังเป็นดินแดนการค้าของชายแดนราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์กับแคว้นอุดรเหมันต์ รถม้าไปมาอย่างคับคั่ง
แต่ที่พูดมานี้คือเมื่อแปดร้อยปีก่อน...
ปัจจุบัน ที่นี่เหลือเพียงเนินดินเล็กๆ แห่งหนึ่ง บนเนินดินเล็กๆ สลักอักษร “ผาเมฆา” สองคำ นี่ก็คือเมือง
ค่ายทหารกระโจมผืนหนึ่ง ล้อมรอบเนินดินเล็กๆ อยู่ ยึดครองอย่างมั่นคงโดยมีเนินดินเล็กๆ เป็นศูนย์กลาง ที่ขอบของกระโจม ปักธงรบไว้หลายผืน ธงรบปลิวไสวในลมหนาวที่พัดแรง บนนั้นคืออักษรโบราณ “ปฐมสวรรค์” สองคำ
นี่คือธงของตระกูลเซียว ห้าจวนขุนพลเทวะ ต่างก็มีพระราชทานนาม อย่างเช่นจวนขุนพลเทวะประกาศิตฟ้าของตระกูลหรง ส่วนตระกูลเซียว ก็คือจวนขุนพลเทวะปฐมสวรรค์
ณ เวลานี้ ลมหนาวหวีดหวิว ฝุ่นทรายถาโถม
ที่ริมหน้าผาสูงชันด้านหลังค่ายทหารกระโจม กลับเป็นสุสานขนาดเล็กใหญ่เรียงราย บนนั้นปักป้ายวิญญาณที่แกะสลักจากไม้ที่ผุพังอย่างลวกๆ ถือเป็นป้ายสุสาน และยังถือเป็นเครื่องหมายของผู้ที่ถูกฝังอยู่ข้างในเมื่อยังมีชีวิตอยู่
ตุบ ตุบ…
ข้างๆ กัน มีทหารที่เกราะรบเสียหายทั่วร่างสองสามคน กำลังใช้พลั่วขุดหลุม ไม่นานนัก ก็มีคนสองสามคนหามเปลมา บนเปลคือมือข้างหนึ่ง ขาใหญ่ที่ขาดวิ่น และเกราะรบที่ฉีกขาด และหมวกเกราะที่บุบเบี้ยว รอจนขุดหลุมเสร็จ พวกเขาก็นำสิ่งเหล่านี้วางลงไปข้างใน แล้วก็กลบดินทราย จากนั้นก็หาต้นไม้ต้นหนึ่งมา ตัดกิ่งหนึ่งออกผ่าเป็นป้ายไม้ ใช้นิ้วสลักอักษรสองสามคำ ก็ปักไว้บนสุสาน
บนเปลบางอัน กลับมีเพียงนิ้วสองสามนิ้ว และรองเท้าที่ตกหล่น… เช่นนี้ ก็ฝังลงไปแล้ว และบนป้ายไม้ก็สลักอักษรสี่คำ:
ทหารกล้าตระกูลเซียว
ลมหนาวพัดโชยมาอย่างเงียบสงบ พัดผ่านค่ายทหารกระโจม แทรกผ่านช่องว่างระหว่างกระโจม บีบอัดจนเกิดเสียงคร่ำครวญราวกับร่ำไห้
เซียวเฟิ่งอู่ในชุดเกราะสีแดงสดหน้าไร้อารมณ์ ยืนนิ่งอยู่หน้าสุสานอย่างเงียบสงบ บนป้ายไม้ส่วนใหญ่ที่นี่ ไม่มีชื่อ เพราะการต่อสู้กับอสูรปีศาจนั้นโหดร้ายเกินไป สามารถรักษาร่างกายให้สมบูรณ์ได้ก็ยากยิ่งแล้ว
รอจนสุสานที่เพิ่มขึ้นใหม่ถูกฝังทีละแห่งจนเสร็จ นางก็ยื่นมือออกไป รองแม่ทัพข้างๆ ก็ยื่นสุราแรงหนึ่งกามาให้ นางนิ้วหนึ่งดีด เตะจุกสุราเปิดออก รินสุราสาดลงไปหน้าสุสานเหล่านี้ ที่เหลืออีกหนึ่งอึก นางก็เงยหน้าขึ้นดื่ม ถือว่าดื่มร่วมกับเหล่าทหารกล้าเหล่านี้แล้ว
จากนั้น นางก็ไม่มองอีกแม้แต่แวบเดียว หันหลังเดินจากไป
เรื่องเช่นนี้ นางได้ทำมา 20 ปีแล้ว ภาพฉากเช่นนี้ นางก็ได้ดูมา 20 ปีแล้ว
จากรองแม่ทัพที่คอยยื่นสุรา จนถึงผู้บัญชาการในปัจจุบัน เพราะพี่ชายคนที่สามและพี่ชายคนที่หกที่เคยมาช่วยนางยื่นสุรา ต่างก็ทยอยล้มลงไปแล้ว ดังนั้น ถึงแม้จะเป็นหญิง แต่สุดท้ายนางก็ยังคงเลือกที่จะยืนหยัดออกมา
ค้ำจุนฟ้าผืนนี้แทนแคว้นเหมันต์อันยิ่งใหญ่!
เซียวเฟิ่งอู่คือลูกสาวคนเล็กของเซียวไห่เทียน นางมีพี่ชายเก้าคนที่โด่งดังไปทั่วหล้า ทุกคนล้วนแต่เจิดจรัสสะท้านโลก เป็นที่เคารพนับถือของผู้คนนับหมื่น ในนั้นพี่ชายที่ปีศาจที่สุด ก็ต้องเป็นเซียวโม่เฉิง แต่ก็เสียชีวิตไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้ว ตอนนั้น นางประจำการอยู่ที่ชายแดนแห่งนี้ ไม่สามารถปลีกตัวได้ แม้แต่งานศพของพี่เก้าที่เคยเล่นด้วยกันในสวนนั้นมาตั้งแต่เล็ก นางก็ไม่สามารถปลีกตัวไปเข้าร่วมได้ น้ำตาทำได้เพียงรินรดลงบนสมรภูมิแห่งนี้
นางยังคงจำได้ตอนเด็ก พ่อเคยบอกว่า ตั้งชื่อนี้ให้นาง ก็คือหวังว่านางจะสามารถหาครอบครัวที่ดี แต่งงานออกไปได้ นับแต่นั้นไปเป็นภรรยาเลี้ยงดูบุตร ละทิ้งกระบี่จับหนังสือ เพื่อหลีกเลี่ยงความทุกข์ยากจากการสังหารอสูรนี้ แต่ตั้งแต่เล็กเมื่อเห็นบาดแผลบนร่างของทหารที่กลับมาที่เรือนรายงานการทหาร เห็นป้ายวิญญาณที่ว่างเปล่าของบรรพบุรุษเหล่านั้นในศาลบรรพชน นางก็เข้าใจว่า ตนเองไม่สามารถละทิ้งกระบี่ในมือได้
ดังนั้น นางจึงบำเพ็ญเพียรอย่างหนัก ฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ดัง ฝึกฝนเคล็ดวิชาชั้นเลิศ จากนั้นก็ลงจากเขาเข้าสู่โลกิยะ อาศัยกระบี่สามเชียะในมือ สังหารอสูรปีศาจนับล้านนอกด่านนี้
ที่นี่… นางได้รบติดต่อกันมา 20 ปีแล้ว!
20 ปีของลมฝนและการรบ ทำให้นางผิวที่บอบบางราวกับจะแตกได้ กลายเป็นเย็นชาแข็งกระด้างราวกับกระดาษทรายหยาบ ผมดำขลับที่เคยปลิวไสวในวัยหนุ่มสาว ตอนนี้กลับมวยไว้ในหมวกเกราะ ชุ่มโชกไปด้วยน้ำมันและเลือดสดของอสูรมานานแล้ว สกปรกรกรุงรังและเจือไปด้วยกลิ่นคาวอยู่หลายส่วน นี่คือเรื่องที่หญิงสาวยากที่จะทนได้ที่สุด แต่นางคุ้นชินแล้ว
นอกจากใบหน้าของนาง ที่ยังคงงดงามล่มเมืองและสง่างามไร้ผู้ใดเปรียบ ไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่ดวงตาทั้งสองคู่นั้น กลับจากที่เคยใสกระจ่างอ่อนโยน กลายเป็นเย็นชาคมกริบราวกับดาวหนาวในปัจจุบัน
“ผู้บัญชาการ เพิ่งจะตรวจนับเสร็จ สังหารอสูร 28 ตน เสียชีวิต 7 คน บาดเจ็บ 12 คน”
รองแม่ทัพอีกนายหนึ่งเดินเข้ามาข้างหน้า รายงานให้เซียวเฟิ่งอู่
เซียวเฟิ่งอู่หน้าไร้อารมณ์ การต่อสู้ก่อนหน้านี้นางก็เห็นอยู่ในสายตา การบาดเจ็บล้มตายโดยประมาณในใจก็พอจะประมาณได้แล้ว เพียงแค่กล่าว:
“ทางฝั่งตระกูลส่งจดหมายมา บอกว่ากำลังเสริมจะมาถึงในไม่ช้า รอจนกำลังเสริมมาถึง ก็ให้พวกเราถอนทัพผลัดเปลี่ยน”
“ตอนนี้ ได้สำรวจพบว่ากำลังเสริมมาถึงที่ใดแล้ว?”
รองแม่ทัพส่ายหน้าเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยปาก ทันใดนั้น นอกค่ายทหารกระโจมก็มีเสียงแตรดังขึ้นมา
ทั้งสองคนสีหน้าเปลี่ยนไปพร้อมกัน รีบเคลื่อนตัว บินทะยานออกไป ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้าสูง
ก็เห็นว่าทิศทางของเส้นทางสู่ด่านมังกรนอกค่ายทหารกระโจม มีจุดเล็กๆ สองสามจุดกำลังใกล้เข้ามา รอจนเข้าใกล้ก็เห็นชัดเจน กลับเป็นหนุ่มสาวคู่หนึ่ง และจิ้งจอกขาวตัวหนึ่ง
“บนเส้นทางสู่ด่านมังกร ทำไมยังมีคนมาอีก?”
ทั้งสองคนต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย รีบบินทะยานไป
พวกเขาประจำการอยู่ที่ด่านประตูสวรรค์ หลายปีมานี้ทยอยมีกำลังเสริมมา แต่จำนวนไม่มาก ดูเหมือนจะมีความคิดที่จะละทิ้งด่านประตูสวรรค์แล้ว ส่วนเส้นทางสู่ด่านมังกร ก็ได้ตกเป็นของอสูรไปนานแล้ว ถูกอสูรยึดครอง ถึงแม้จะเป็นกองทัพที่มาเสริมกำลัง ก็ล้วนแต่เดินทางอ้อมจากนอกเส้นทางสู่ด่านมังกร บางส่วนก็พ่ายแพ้ย่อยยับในเส้นทางสู่ด่านมังกรแล้ว เสียหายอย่างหนัก
“ค่ายทหารรึ?”
ณ เวลานี้ เซียวเหยียนกับหลิวรั่วซีเดินมา ก็ล้วนแต่หน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เดิมทีคิดว่าที่สุดปลายนี้จะเป็นเมืองผาเมฆา ผลคือที่เห็นกลับล้วนแต่เป็นค่ายทหารกระโจม เต็มไปด้วยรอยแตกหลุมบ่อ และยังมีซากอสูรปีศาจที่ยังไม่ถูกจัดการ และธงรบที่ขาดรุ่งริ่ง เป็นสมรภูมิที่โหดร้ายโดยแท้จริง
ในตอนนี้ เซียวเหยียนได้ยินเสียงแตร เห็นเงาร่างสองสายลงมาจากฟ้า