หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 190
บทที่ 190
เดินไปตามถนนหลวงข้างหน้า ต้นสนสีเขียวมรกตค่อยๆ บางตาลง บางแห่งที่ปลูกต้นสนไว้ เห็นได้ชัดว่าถูกทำลาย ถูกเหยียบย่ำ แต่ไม่มีการซ่อมแซมปลูกใหม่
ถนนหลวงก็ค่อยๆ ทรุดโทรม บางแห่งถึงกับแตกร้าว และยังทิ้งรอยยุบที่หนาแน่นไว้ ราวกับมีงูยักษ์ผ่านแดน เลื้อยผ่านบนถนนหลวง ทำให้มันพังทลาย
“ข้างหน้าไปอีก ก็คือเส้นทางสู่ด่านมังกรแล้ว”
โม่ไร้เงาแววตาก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
เส้นทางสู่ด่านมังกรทอดยาวจากถนนหลวงชายแดน ราวกับหนามแหลมอันหนึ่ง ตรงเข้าสู่แดนไกลหลายพันลี้ ที่สุดปลายนั้นก็คือด่านประตูสวรรค์ เมืองผาเมฆาที่กองทัพตระกูลเซียวประจำการอยู่
เส้นทางสู่ด่านมังกรคือหนทางที่ต้องผ่านเพื่อไปยังด่านประตูสวรรค์ เส้นทางนี้ยาวมาก ขี่ม้าต้องใช้เวลาทั้งวัน เป็นที่ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เมื่อหลายพันปีก่อนเปิดแคว้นขยายดินแดน นำพาบรรพบุรุษตระกูลเซียวทีละก้าวๆ บุกเบิกมาถึงที่นี่
มีเส้นทางนี้อยู่ กองทัพของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ก็จะสามารถเคลื่อนทัพทางไกลได้ทุกเมื่อ เข้าสู่ในแคว้นอุดรเหมันต์นอกด่านประตูสวรรค์ได้
แคว้นอุดรเหมันต์คือหนึ่งในหกแคว้นรอบๆ ที่ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ปราบปรามได้ กลายเป็นแคว้นประเทศราชของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ แต่ตอนนี้ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์จากรุ่งเรืองสู่เสื่อมถอย แคว้นประเทศราชในอดีตเหล่านี้ ดูเหมือนจะค่อยๆ มีร่องรอยของการไม่สงบเสงี่ยม
เซียวเหยียนสายตามองไปไกล พอจะเห็นทางสีขาวขนาดใหญ่สายหนึ่งทอดยาวตรงไป
“มาเร็วจริง”
เซียวเหยียนทอดถอนใจหนึ่งที จากนั้นก็เดินต่อไปข้างหน้า
ไม่นานนัก บนถนนหลวงข้างหน้าพวกเขา ก็มีปู่หลานคู่หนึ่งที่แบกตะกร้าสมุนไพรอยู่
ถึงแม้เซียวเหยียนจะพาจิ้งจอกขาวกับหลิวรั่วซีเดินอย่างสบายๆ แต่ฝีเท้าก็ยังคงเหนือกว่าพวกเขา ค่อยๆ เข้าใกล้ แล้วก็แซงหน้าไป
ปู่หลานคู่นั้นมองเห็นเซียวเหยียนกับหลิวรั่วซีแต่ไกล ในแววตาเผยความระแวดระวัง ถึงกับค่อนข้างตึงเครียด ถึงแม้ถนนหลวงสายนี้จะโล่งกว้างและไม่มีคน พวกเขากลับอดไม่ได้ที่จะหลีกไปข้างๆ
รอจนเห็นว่าเซียวเหยียนไม่ได้สนใจพวกเขา ปู่หลานคู่นั้นถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก
พวกเขาเดินตามอยู่ด้านหลังอย่างช้าๆ แต่กลับไม่กล้าแสดงความผิดปกติ
แต่การกระทำเช่นนี้ในสายตาของเซียวเหยียน ก็แปลกประหลาดเพียงพอแล้ว คนที่นี่ปฏิบัติต่อคนแปลกหน้า ดูเหมือนจะระแวดระวังและหวาดกลัวอย่างยิ่ง
“พ่อหนุ่ม เจ้ายังจะไปข้างหน้ารึ?”
เมื่อเห็นว่ากำลังจะเข้าสู่เส้นทางสู่ด่านมังกรแล้ว ทันใดนั้น ด้านหลังก็มีเสียงเรียกที่ชราภาพดังขึ้นมา
เซียวเหยียนหยุดฝีเท้า หันกลับมามองปู่หลานคู่นั้นอย่างประหลาดใจ ไม่คิดว่าพวกเขาจะเป็นฝ่ายทักทาย ยิ้มเล็กน้อย “ไปข้างหน้าไม่ได้รึขอรับ?”
ชายชราที่ในตะกร้าเต็มไปด้วยสมุนไพรเหลือบมองเซียวเหยียน แล้วก็มองหลิวรั่วซี คิดในใจว่าสองคนนี้น่าจะไม่ใช่อสูรปีศาจ แต่เป็นบุตรหลานตระกูลใหญ่ที่ออกมาฝึกฝน
ในใจเขาหัวเราะอย่างขมขื่น กล่าวกับเซียวเหยียน “พ่อหนุ่ม ข้างหน้าไปอีกก็คือเส้นทางสู่ด่านมังกรแล้ว”
“หืม?”
เซียวเหยียนมองเขาอย่างสงสัยเล็กน้อย
ชายชราเมื่อเห็นเซียวเหยียนยังไม่เข้าใจ ก็ถอนหายใจต่อ:
“ถึงเส้นทางสู่ด่านมังกรแล้ว ก็จะไปข้างหน้าต่อไม่ได้แล้ว ที่นั่นล้วนแต่เป็นอสูรปีศาจ!”
“อสูรปีศาจรึ?”
เซียวเหยียนประหลาดใจ กับหลิวรั่วซีมองหน้ากัน เซียวเหยียนถาม “เส้นทางสู่ด่านมังกรยังคงเป็นเขตแดนของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เรากระมัง ที่สุดปลายนอกด่านประตูสวรรค์ ถึงจะเป็นที่ที่อสูรปีศาจอาศัยอยู่”
“ด่านประตูสวรรค์รึ?”
ชายชราชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหน้า “ด่านประตูสวรรค์อะไรกันอีกเล่า ที่นั่นมีเพียงภูเขาซากศพทะเลเลือด มีเพียงกลิ่นเหม็นเน่าของซากศพและเลือดที่รุนแรง”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองเวลา ดูเหมือนจะตระหนักว่าไม่เช้าแล้ว ก็กล่าวทันที:
“พ่อหนุ่ม เจ้าอยากจะสังหารอสูรปราบมารผดุงคุณธรรมใช่หรือไม่ มีจิตใจที่ร้อนแรงเป็นเรื่องดี แต่ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาเล่นสนุกได้ เจ้ารีบจากไปโดยเร็วเถิด รอจนฟ้ามืดแล้ว บนถนนหลวงนี้ก็ไม่ปลอดภัยแล้ว…”
พูดจบ เขาก็ลากมือหลานชาย แบกสมุนไพรเดินไปข้างหน้า
มีเพียงหลานชายตัวน้อยที่แบกตะกร้าเล็กๆ ที่คอยหันกลับมามองเป็นครั้งคราว
รอจนปู่หลานพวกเขาเดินออกไปไกลพันเมตร หลานชายตัวน้อยก็พลันกล่าว “ท่านปู่ พวกเขาดูเหมือนจะเข้าไปแล้ว”
“อะไรนะ?”
ชายชราตกใจ หันกลับไปมอง กลับเห็นบนถนนหลวง ไหนเลยจะยังมีเงาร่างของเด็กหนุ่มหญิงสาวก่อนหน้านี้
เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาว กล่าว “คำพูดดีๆ ยากที่จะเกลี้ยกล่อมผีที่หาที่ตาย”
…
บนเส้นทางสู่ด่านมังกร เซียวเหยียนกับหลิวรั่วซีก็เดินต่อไปข้างหน้าอย่างสบายอารมณ์
แต่เดินไปไม่นาน เซียวเหยียนก็พลันสีหน้าเคลื่อนไหวเล็กน้อย หยุดฝีเท้า มองไปยังทิศทางถนนหลวงที่ปู่หลานสองคนนั้นเดินไป
“นายท่าน?” หลิวรั่วซีสงสัย
เซียวเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่กวาดตามองไปรอบๆ เห็นกิ่งไม้ท่อนหนึ่ง เขาย่อตัวลงเก็บขึ้นมา ใช้กิ่งไม้ที่หยาบกร้านนี้ สะบัดปราณกระบี่ออกมาสายหนึ่งอย่างสบายๆ!
ปราณกระบี่ราวกับสายลมบริสุทธิ์ ทะยานออกไปอย่างเงียบเชียบ แต่กลับรวดเร็วอย่างยิ่ง
ราวกับสายลมบริสุทธิ์ที่พัดแรง พาดผ่านปู่หลานสองคนที่ยังคงเดินอย่างเชื่องช้าและยากลำบากบนถนนหลวงนั้น พัดเส้นผมที่ขมับของพวกเขาให้ไหวเอน ราวกับมีลมบริสุทธิ์ที่อบอุ่นพัดมาจากด้านหลัง
และลมบริสุทธิ์ก็พัดไปยังข้างหน้า ทอดยาวไปยี่สิบกว่าลี้
ที่นั่น อสูรที่คล้ายกับจระเข้ตัวหนึ่ง กำลังหมอบอยู่ริมทาง รอคอยโอกาส แต่ทันใดนั้น ลมบริสุทธิ์สายหนึ่งก็พัดมาตามถนนหลวงนั้น
อสูรตัวนี้ดูเหมือนจะรับรู้ถึงอะไรบางอย่าง รูม่านตาหดเล็กลง เพิ่งจะขยับตัว ร่างกายกลับพลันแข็งทื่อ จากนั้น จากหน้าผากถึงลำตัว ก็แยกออกจากกันโดยตรง เลือดสดและอวัยวะภายในกระจายเกลื่อนพื้น…
…
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย โยนกิ่งไม้ทิ้งไปข้างทางอย่างสบายๆ จากนั้นก็ตบมือแล้วเดินต่อไปข้างหน้า
หลิวรั่วซีไม่เข้าใจ ถึงแม้จะสงสัย แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก ทางนี้เซียวเหยียนมักจะทำอะไรแปลกๆ อยู่เสมอ นางก็คุ้นชินแล้ว
เมื่อลึกเข้ามาในเส้นทางสู่ด่านมังกร เซียวเหยียนก็เห็นกระดูกอสูรที่เน่าเปื่อยอยู่ทุกที่ เหลือเพียงกระดูกขาวไปนานแล้ว กลับไม่มีคนจัดการ ระหว่างทางเขายังเจออสูรปีศาจที่นอนพักอยู่บนเส้นทางสู่ด่านมังกร นอนหลับอยู่ที่นี่ กลับใช้ถนนที่เคยเป็นที่ที่อสูรปีศาจต้องหลีกเลี่ยง กลายเป็นเตียงนอนอันอบอุ่นของตนเอง
สำหรับอสูรปีศาาจเหล่านี้ เซียวเหยียนไม่ได้ออมมือ ไม่ต้องให้ท่านผู้เฒ่าโม่ลงมือ ตนเองก็จัดการได้อย่างง่ายดาย
ตลอดทางที่เดินมา สีหน้าของเซียวเหยียนก็เคร่งขรึมขึ้น ในที่สุดก็เข้าใจว่าชายชราผู้นั้นเหตุใดจึงพูดเช่นนั้น
เส้นทางสู่ด่านมังกรที่บุกเบิกเมื่อหลายพันปีก่อน ตอนนี้ กลับเหมือนกับถูกทิ้งร้าง
ตามหลักแล้ว หลายปีมานี้ตระกูลเซียวก็มีคนประจำการอยู่ที่นี่ เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?
เดินๆ หยุดๆ ในที่สุด เซียวเหยียนก็นำหลิวรั่วซีกับจิ้งจอกขาว มาถึงสุดปลายของเส้นทางสู่ด่านมังกร