หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 189
บทที่ 189
เยว่ชิงเหอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
สิ่งที่นางเห็นในตอนนี้ คือเด็กหนุ่มที่อยู่หน้ากองไฟ ผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นและอ่อนโยน
เพียงแต่ นางกลับรู้สึกว่า ถึงแม้รอยยิ้มนั้นจะไม่ได้เปลี่ยนแปลง แต่ระหว่างตนเองกับเด็กหนุ่มผู้นั้น ดูเหมือนจะห่างไกลกันมากเหลือเกิน
ทว่าความรู้สึกนี้ก็หายวับไปในชั่วพริบตา ราวกับเป็นภาพลวงตา
นางนึกถึงกระบี่
จิตใจที่ล่องลอยไม่สงบ ราวกับพลันพบจุดพักพิง
นางนึกถึงจุดสูงสุดแห่งวิถีกระบี่ เพลงกระบี่ในตำนานอันเป็นที่สุดนั้น
นางกล่าวเสียงเบา “พี่เหยียน พรสวรรค์ของท่านดีกว่าข้า บางทีท่านอาจจะไปถึงที่นั่นได้เร็วกว่าข้า”
“นั่นก็ไม่แน่เสมอไป”
เซียวเหยียนกางสองมือออกเล็กน้อย กล่าว “ท่านก็เห็นแล้ว ข้าไม่มีแม้กระทั่งกระบี่”
“…”
เยว่ชิงเหองุนงง จากนั้นก็หัวเราะอย่างขมขื่น
ในฐานะนักกระบี่ แต่กลับไม่พกกระบี่คู่กาย นั่นก็ไม่ใช่นักกระบี่แล้ว
แต่กระบี่ที่เซียวเหยียนใช้ตอนสู้กับเซียวจ้านเฉิงเมื่อก่อนหน้านี้ ความงดงามล้ำเลิศนั้น ยังคงทำให้นางยากที่จะลืมเลือน
ทั้งที่เป็นเพลงกระบี่ที่ถึงขีดสุดและมีปราณกระบี่ที่ไพศาลถึงเพียงนั้น เหตุใดคนตรงหน้า กลับไม่ใส่ใจในกระบี่เลยแม้แต่น้อย
ดูเหมือนว่า ตั้งแต่เล็กก็เป็นเช่นนี้
พี่เหยียนเขา… แท้จริงแล้วใส่ใจสิ่งใดกันแน่?
ในขณะนั้น เงาร่างหนึ่งก็ลอยลงมาจากยอดไม้อย่างเงียบเชียบ มาหยุดลงบนพื้นข้างกองไฟ ทำให้ความคิดของเยว่ชิงเหอหยุดชะงักลง ความสับสนในดวงตาของนางพลันกระจ่างใสขึ้น รีบมองไปยังทิศนั้น
ก็เห็นชายชราในชุดคลุมสีเขียว ผมและเคราขาวโพลน ผมมวยบนศีรษะถูกมัดไว้อย่างลวกๆ มีเพียงปิ่นไม้เก่าๆ อันหนึ่งเสียบเฉียงอยู่
ณ เวลานี้ อีกฝ่ายก็นั่งลงบนตอไม้ข้างกองไฟอย่างไม่เกรงใจ พัดกลิ่นเนื้อเสือย่างที่สุกแล้วมาที่ปลายจมูก พลางกล่าวชื่นชม:
“ไม่มีเครื่องปรุงอะไรเลย กลับยังสามารถทำของอร่อยเช่นนี้ได้ เจ้าไม่ไปเป็นพ่อครัวนี่น่าเสียดายจริงๆ!”
“ข้าก็อยากจะเป็นอยู่ แต่ไม่มีโอกาสนี่ขอรับ”
เซียวเหยียนหัวเราะ
“สุกแล้วรึยัง?”
“ทานได้แล้วขอรับ”
เมื่อได้ยินดังนั้น โม่ไร้เงาก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป หยิบอุ้งเท้าเสือย่างขึ้นมาเป่าๆ
บนอุ้งเท้าเสือถูกกรีดเป็นรอยแยกหลายแห่ง ข้างในโรยเกลือ และยังมีเครื่องเทศป่าที่เซียวเหยียนเก็บมาระหว่างทางเพื่อเพิ่มความหอม ถูกตำจนละเอียดแล้วทาไว้ข้างใน ตอนนี้เมื่อผ่านการย่างก็ซึมเข้าไปในเนื้อจนหมด
โม่ไร้เงากินจนน้ำมันเยิ้ม ไม่เหลือภาพลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย ชักกระบี่คู่กายของหลิวรั่วซีออกมา ใช้เป็นมีดหั่นเนื้อ
เขาตัดออกมาหลายชิ้น จากนั้นก็ใช้พลังเรียกใบไม้มาทำเป็นถาด ยื่นให้หลิวรั่วซี
“ขอบคุณนายท่าน” หลิวรั่วซียิ้มบางๆ สองมือประคองรับมา
เซียวเหยียนก็ทำเช่นเดียวกัน ตัดเนื้อจากอุ้งเท้าเสืออีกข้างหนึ่ง วางบนใบหม่อนขนาดใหญ่ แล้วกวักมือเรียกเยว่ชิงเหอ
เยว่ชิงเหอเดินทางไล่ตามมาหลายวัน ก็ไม่ได้กินดีนอนหลับเท่าไหร่ ตอนนี้ก็รู้สึกหิวจนท้องร้อง เมื่อได้กลิ่นหอมยั่วยวนนี้ ก็เดินเข้ามา
เมื่อรับใบหม่อนมา นางก็มองดูสองสามที ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ หักกิ่งไม้มาทำเป็นตะเกียบ คีบชิ้นเนื้อขึ้นมากิน
“นี่ อร่อยจริงๆ!”
เนื้อเสือเพิ่งจะเข้าปาก เยว่ชิงเหอก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ประหลาดใจอยู่บ้าง รสชาตินี้อร่อยเกินไปแล้ว
นางบำเพ็ญตนอยู่ที่กระท่อมกระบี่ ไม่ค่อยจะได้เพลิดเพลินกับอะไร ตามคำพูดของอาจารย์ หากลุ่มหลงในความสุขสบาย ย่อมจะกัดกร่อนใจกระบี่ นับจากนั้นไปในใจจะยังมีที่ว่างให้กระบี่ได้อย่างไร ล้วนแต่เต็มไปด้วยเรื่องกินดื่มเที่ยวเล่นไปหมด ดังนั้น อาหารในกระท่อมกระบี่ จึงธรรมดามาโดยตลอด
“อร่อยก็กินเยอะๆ หน่อย”
เซียวเหยียนยิ้ม
เขาเองก็หยิบอุ้งเท้าเสือขึ้นมาอันหนึ่ง ตัดครึ่งชิ้น โยนให้จิ้งจอกขาวเสี่ยวอวี้
ที่เหลือก็เป่าๆ แล้วก็เริ่มแทะกิน
“ผู้อาวุโสท่านนี้คือ?”
ระหว่างที่เยว่ชิงเหอกำลังกินเนื้อ ก็มองไปยังโม่ไร้เงาอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าเซียวเหยียนไปรู้จักกับผู้อาวุโสเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูแล้วลึกซึ้งไม่อาจหยั่งถึง
“นามของข้าผู้เฒ่า เจ้าอย่าได้รู้เลยจะดีกว่า”
โม่ไร้เงาหัวเราะเบาๆ ก็ไม่สนใจนางอีก ก้มหน้าก้มตากินดื่มของตนเองไป
ที่เอวของเขาพกน้ำเต้าสุรามาด้วย ดื่มของตนเองเสร็จ ก็ยื่นให้เซียวเหยียน
เซียวเหยียนก็ไม่เกรงใจ กินเนื้อคำหนึ่ง ดื่มสุราคำหนึ่ง ดื่มเสร็จกลืนลงไป ความเผ็ดร้อนและกลิ่นหอมของเนื้อก็เข้าสู่ท้องพร้อมกัน ร้องออกมาว่าช่างสะใจยิ่งนัก!
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของเซียวเหยียน เยว่ชิงเหอก็ค่อนข้างเหม่อลอยไป การดื่มสุราเช่นนี้สำหรับนางแล้ว ล้วนแต่เป็นเรื่องของชายฉกรรจ์หยาบกระด้าง ถึงแม้บุรุษส่วนใหญ่จะชอบสุรา แต่เซียวเหยียนท้ายที่สุดแล้วก็ยังเด็กเกินไป
“พี่เหยียน ท่านดื่มน้อยๆ หน่อย…” เยว่ชิงเหออดไม่ได้ที่จะกล่าว
โม่ไร้เงาหัวเราะลั่น “เจ้าหนูเหยียน ภรรยาของเจ้ายังไม่ทันจะเข้าบ้าน ก็เริ่มจะคุมเจ้าแล้ว”
เซียวเหยียนกลับยิ้มบางๆ ไม่ได้ตอบคำพูดนี้ กินดื่มต่อไป
เยว่ชิงเหอแก้มแดงระเรื่อขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเกลี้ยกล่อมเซียวเหยียนไม่ได้ ก็ไม่เกลี้ยกล่อมอีกต่อไป ก้มหน้ากินชิ้นเนื้อของตนเองอย่างเรียบร้อย
ป่าดำมืด ประกายไฟส่องสว่าง ราตรียาวนานเงียบสงัด
รอจนกินอิ่มดื่มพอแล้ว ทุกคนก็พักผ่อน
เซียวเหยียนนอนเหยียดยาวหน้ากองไฟอย่างสบายอารมณ์ สีหน้าสงบสบาย มุมปากดูเหมือนจะอมยิ้ม
ส่วนเยว่ชิงเหอก็นั่งอยู่ข้างกองไฟ บางครั้งก็เติมฟืนเข้าไปในนั้น บางครั้งก็มองไปยังเด็กหนุ่มผู้นั้น แววตากลับเคร่งขรึมขึ้น
ทั้งที่เพิ่งจะออกจากจวนขุนพลเทวะมา ทั้งที่บาดเจ็บหนักถึงเพียงนั้น และยังแตกหักกับบิดา… เหตุใดเขาดูแล้ว กลับหลับได้อย่างสบายถึงเพียงนี้
เขาฝันถึงอะไร? และใครกันที่อยู่ในฝันของเขา?
หญิงสาวไม่อาจทราบได้ นางค่อยๆ ละสายตากลับมา มองดูประกายไฟที่เต้นระริกในกองไฟจนเหม่อลอยไป…
เสียงนกในป่าร้องตกใจบินขึ้น แสงอรุณรุ่งค่อยๆ มาถึง
กองไฟดับมอดแล้ว วันใหม่ได้มาถึงแล้ว
ที่ชายขอบของป่า บนถนนหลวงของแคว้นเหมันต์ เซียวเหยียนกับเยว่ชิงเหอได้กล่าวลากันแล้ว ให้นางเดินทางกลับ ไม่ต้องเป็นห่วง
เยว่ชิงเหอพูดจนหมดคำแล้ว ก็ไม่ยืนกรานอีก ถือกระบี่ของตนเอง หันหลังกลับไปมองสามครั้ง แต่กลับเห็นว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นไม่ได้หยุดยืนอยู่ที่เดิมแล้ว ก็ไม่หันกลับไปอีก เดินตรงไปตามทางที่มา กลับไป
ในใจนางก็รู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด
ในเมื่อเซียวเหยียนไม่ต้องการให้นางอยู่เป็นเพื่อน งั้นนางต่อไปก็จะสามารถทุ่มเททั้งใจ ไปไล่ตามวิถีกระบี่ของตนเองได้แล้ว
“พี่เหยียน ข้าจะต้องปีนขึ้นไปบนจุดสูงสุดของวิถีกระบี่ให้ได้ แล้วจะกลับมาบอกท่านว่าข้าเห็นอะไรบนนั้น…”
หญิงสาวพึมพำในใจ สายตาค่อยๆ มั่นคง
…