หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 186
บทที่ 186
ถึงแม้จะมีผู้แข็งแกร่งระดับขอบเขตจตุรภพประจำการ ก็ทำได้เพียงแค่ต้านทานไว้อย่างยากลำบาก! อัตราการเสียชีวิตในสนามรบที่นั่นสูงอย่างยิ่ง ในอดีตท่านอาสามและท่านอาหกของตระกูลเซียว ล้วนแต่ต้องพิทักษ์สถานที่แห่งนี้จนสิ้นชีพ ฝังร่างไว้ที่นี่! บัดนี้กลับจะให้เด็กหนุ่มอย่างเซียวเหยียนไปรึ? ต่อให้เป็นขอบเขตเทวะมนุษย์ ที่นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับสุสาน!
แต่ว่า พวกเขาก็มองออกว่า วาจาเหล่านี้ของเซียวจ้านเฉิงเป็นเพียงการบีบคั้นเซียวเหยียน ไม่อนุญาตให้เขาจากไปเท่านั้น
เมื่อมองใบหน้าที่เปี่ยมด้วยโทสะตรงหน้า เซียวเหยียนก็จ้องมองอีกฝ่ายอย่างลึกซึ้ง แล้วพยักหน้า “ไม่มีปัญหา”
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไป ไม่คิดว่าเซียวเหยียนจะกล้าตอบตกลงจริงๆ เขาโกรธจนอยากจะหัวเราะ กล่าว:
“ดี ดี ดี! ช่างโง่เขลาไม่กลัวตายเสียจริง! เจ้ารู้หรือไม่ว่าด่านประตูสวรรค์คือสถานที่ใด? 3 ปีรึ? ข้าก็อยากจะเห็นนักว่าเจ้าจะอยู่รอดได้ถึง 3 ปีหรือไม่! ต่อให้รอดกลับมาได้ 3 ปีให้หลัง นิสัยของเจ้าจะเป็นเช่นไร!”
เขาโกรธจนหัวเราะเยาะออกมา “เมื่อเจ้าไปพิทักษ์ด่านประตูสวรรค์นั่น ข้าจะเรียกทหารตระกูลเซียวทั้งหมดที่นั่นกลับมา และจะไม่ส่งกำลังเสริมไปแม้แต่นายเดียว! เจ้าไม่ใช่ว่าอยากจะตัดขาดจากตระกูลเซียวรึ ก็จงอาศัยตนเองไปลองดูสิ!”
“ลองดูให้ดี ว่าหากไม่มีตระกูลเซียว ไม่มีทหารมากมายคอยคุ้มกัน เจ้าจะยังเป็นตัวอะไรได้อีก?!”
“ความสบายของเจ้า ความหยิ่งผยองของเจ้า ล้วนแต่เป็นสิ่งที่คนนับไม่ถ้วนใช้เลือดเนื้อเข้าแลก! ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะรู้เองว่าพรสวรรค์ของเจ้า ฝีมือของเจ้า ต่อหน้าภูเขาซากศพและทะเลเลือด มันไร้ค่าสิ้นดี!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซียวหย่วนซานก็โกรธจัดแล้ว กล่าว “เจ้าอยากจะฆ่าเหยียนเอ๋อร์ก็พูดตรงๆ จะมาทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไร?”
“หากเหยียนเอ๋อร์ไป ข้าก็จะไปเป็นเพื่อนเขา!”
“ท่านอาสอง!”
เซียวจ้านเฉิงเปลี่ยนสีหน้า โกรธ “ท่านในฐานะผู้ใหญ่ ข้าอดทนท่านครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าหวังว่าท่านจะเข้าใจให้ชัดเจนว่านี่คือเรื่องในบ้านเรา!”
“ท่านยังจะตามใจเหยียนเอ๋อร์ไปถึงเมื่อใด? หากยังเข้ามายุ่งอีก อย่าหาว่าข้าใช้อำนาจแห่งมังกรแท้จริง กักบริเวณท่านไว้ที่หอฟังเสียงฝน!”
เซียวหย่วนซานได้ยินดังนั้นก็โกรธจนเบิกตากลมโต ทั่วร่างสั่นเทา
“เจ้ายังจะกักบริเวณข้ารึ? เจ้าใช้อำนาจปกครองตระกูลเซียวเช่นนี้รึ!”
และ ณ เวลานี้ เซียวเหยียนdHเงียบไป
เรื่องของด่านประตูสวรรค์ ในอดีตก็ได้ยินท่านอาสองพูดถึง ทุกครั้งที่พูดถึงก็อดทอดถอนใจไม่ได้ นั่นคือที่ที่ตระกูลเซียวแทนราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เฝ้าดู ที่ที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่ง
แต่ว่า เขาได้ยินท่านอาสองบอกว่า หลายปีมานี้การสูญเสียของบุรุษแห่งตระกูลเซียวที่นั่น การขยายตัวอย่างรวดเร็วของแม่น้ำมรณะ ความวุ่นวายนอกด่าน และอื่นๆ จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ดูเหมือนจะมีความคิดที่จะสละที่นั่นแล้ว โดยจะถอนกำลังทหารกลับมาตั้งรับ
ข่าวนี้เซียวจ้านเฉิงตรงหน้าส่วนใหญ่ก็น่าจะรับรู้ ดังนั้นอีกฝ่ายถึงได้กล้าพูดออกมาว่าจะถอนกำลังทหารของตระกูลเซียว ถึงแม้เขาจะป้องกันไว้ไม่ได้ สละด่านไป ตระกูลเซียวอย่างมากก็แค่แบกรับคำด่าทอและการลงโทษ ไม่ถึงกับถูกลงโทษอย่างหนัก ท้ายที่สุดแล้วในใจขององค์จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ผู้นั้นก็มีพระประสงค์นี้อยู่แล้ว
เมื่อเห็นเซียวเหยียนเงียบไม่พูด เซียวจ้านเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ:
“อย่างไร มีปัญญาแค่นี้รึ?”
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขา ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหู เขาสีหน้าเคลื่อนไหวเล็กน้อย เงียบไปครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ กล่าว:
“ได้ คำพูดนี้ท่านเป็นคนพูดเอง 3 ปี ข้าจะพิทักษ์ด่านแทนตระกูลเซียวเป็นเวลา 3 ปี 3 ปีให้หลัง ของที่ข้ากินดื่มใช้สอยในช่วงหลายปีมานี้ รวมถึงเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายนี้ จะไม่มีสิ่งใดติดค้างกันอีก!”
เซียวหย่วนซานเมื่อเห็นเซียวเหยียนตอบตกลงก็รีบกล่าว “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ของที่เจ้ากินดื่มหลายปีมานี้ จะต้องใช้ชีวิตมาคืนได้อย่างไร!!”
เซียวเหยียนริมฝีปากขยับเล็กน้อย ใช่แล้ว จะต้องใช้ชีวิตมาคืนได้อย่างไร? ใครเลยจะคาดคิดว่าน้ำใจเพียงเล็กน้อยในอดีต กลับต้องใช้ชีวิตชดใช้คืนเป็นพันเท่าหมื่นเท่า!
เพียงแต่ ในใจของเขาได้เบื่อหน่ายอย่างสิ้นเชิงแล้ว ไม่ยอมที่จะมีความผูกพันใดๆ อีกต่อไป
“เจ้าเดรัจฉาน เจ้ากล้าตอบตกลงจริงๆ รึ?”
เซียวจ้านเฉิงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่ เจ้าจะเอาอะไรไปเฝ้า? ก็แค่ระดับบำเพ็ญขอบเขตเทวะมนุษย์ของเจ้ารึ? ยังไม่ทันจะก้าวเข้าสู่ด่านประตูสวรรค์ เจ้าก็อาจจะตายแล้ว!”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างเฉยเมย “ข้ายอมตายข้างนอก ดีกว่ายอมตายที่นี่!”
“เจ้า!” เซียวจ้านเฉิงถึงกับหายใจไม่ออก โกรธจนพูดไม่ออก
“ข้าตกลงกับท่านแล้ว หลีกทางได้แล้ว!”
เซียวเหยียนไม่เสียเวลาพูดกับเขาอีก กล่าวอย่างเย็นชา
เซียวจ้านเฉิงยืนตะลึงอยู่กับที่ ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
เซียวเหยียนกลับก้าวข้ามร่างของเขาไปโดยตรง จากนั้น ท่ามกลางเสียงอุทานและเสียงเรียกอย่างร้อนรนของทุกคน ก็ได้ก้าวข้ามธรณีประตูนั้นไป ก้าวข้ามสถานที่ ที่ผู้คนนับไม่ถ้วนต้องการจะย่างเท้าเข้าไป!
ก้าวนี้ที่ก้าวออกไป ก็หมายความว่า นับจากนี้ไปในโลกหล้าจะไม่มีเซียวเหยียนอีกต่อไป
ทุกคนต่างก็จ้องมองอย่างตะลึงงัน ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ทำอะไรดี
แผ่นหลังของเด็กหนุ่มผู้นั้นช่างเด็ดเดี่ยว ช่างเฉียบขาดถึงเพียงนี้
พวกเขาล้วนไม่คิดว่า พ่อลูกคู่นี้จะแข็งกร้าว ดื้อรั้นและดื้อดึงถึงเพียงนี้
“เหยียนเอ๋อร์…”
“พี่เหยียน!”
ทุกคนอดไม่ได้ที่จะร้องเรียก แต่แผ่นหลังของเด็กหนุ่มกลับไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อย ก้าวไปทีละก้าว ทีละก้าว ลงไปตามบันไดหน้าประตูใหญ่ของจวนขุนพลเทวะ
เซียวจ้านเฉิงหันกลับมาอย่างแรง จ้องมองแผ่นหลังนั้น ใบหน้าเขียวคล้ำ:
“เจ้าจะต้องเสียใจ!”
เสียงนี้ส่งเข้าไปในหูของเด็กหนุ่ม แต่เด็กหนุ่มกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
เซียวหย่วนซานจ้องมองอย่างตะลึงงัน เขาทันใดนั้นก็รู้สึกว่า เด็กหนุ่มจากไปครั้งนี้ ดูเหมือนจะไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว…
เหมือนกับที่เซียวเหยียนพูด นับจากนี้ไปไม่ใช้แซ่เซียว
เขาสละแซ่ที่สูงส่งที่สุดในใต้หล้านี้รองจากราชวงศ์ไปแล้ว
จากไปในฤดูเหมันต์นี้…
และนอกจวนขุนพลเทวะ เฝิงเหวินเทียนกับเฝิงชิงหลี และเหล่าศิษย์ตำหนักขาวจำนวนมาก ล้วนแต่ได้ยินการสนทนาเหล่านี้ พวกเขาทุกคนต่างก็จ้องมองเด็กหนุ่มที่เดินออกจากจวนขุนพลเทวะผู้นี้อย่างตะลึงงัน
พวกเขามาเพื่อขอความเมตตาให้เซียวเหยียน แต่ไม่คิดว่า อัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในรอบพันปีของจวนขุนพลเทวะผู้นี้ จะตัดขาดจากจวนเทพแห่งนี้ในวันนี้
พวกเขาอยากจะเกลี้ยกล่อม แต่กลับไม่รู้จะเอ่ยปากอย่างไร
บทสนทนาของพ่อลูกคู่นั้น ทำให้พวกเขาทุกคนรู้สึกเย็นเยียบ
ในฝูงชน ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมา กล่าวกับเซียวเหยียน:
“สหายเซียวเหยียน เดินทางโดยสวัสดิภาพ”
เซียวเหยียนเหลือบมองแวบหนึ่ง กลับเป็นองค์ชายเทียนอวี่เฉินผู้นั้น
การแต่งกายของอีกฝ่ายเรียบง่าย ไม่มีการแต่งกายที่หรูหราขององค์ชายแม้แต่น้อย ก่อนหน้านี้คือปะปนอยู่ในฝูงชน แต่ ณ เวลานี้ อีกฝ่ายกลับยืนหยัดออกมา หากมีคนช่างสังเกต ย่อมต้องยังคงจำใบหน้าและสถานะของเขาได้ และด้วยสถานะของอีกฝ่ายที่เข้ามาพัวพันกับเรื่องในบ้านของจวนขุนพลเทวะ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องดี แต่เขาก็ยังคงทำเช่นนั้น
สายตาของทั้งสองประสานกัน เซียวเหยียนก็รู้ว่า อีกฝ่ายเต็มใจที่จะทำเช่นนี้ แต่เขาไม่ได้พูดคุยอะไรมาก เพียงแค่พยักหน้าอย่างเย็นชา ดูเหมือนจะแสดงความไม่คุ้นเคย ท้ายที่สุดแล้วสถานะของเขาในตอนนี้ไม่ค่อยจะดีนัก
เทียนอวี่เฉินมองส่งแผ่นหลังที่จากไปของเซียวเหยียน ทันใดนั้นก็กล่าวเสียงดัง:
“สหายเซียวเหยียน ยังจำบทกวีของท่านในหอนางโลมวันนั้นได้หรือไม่?”
“อย่าได้กังวลว่าหนทางข้างหน้าจะไร้ผู้รู้ใจ!”
“ทั่วหล้าไหนเล่าจะมีผู้ใด ไม่รู้จักท่าน!!”