หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 185
บทที่ 185
“เหยียนเอ๋อร์”
ณ เวลานี้ ท่านปู่เซียวหย่วนซานกับเยว่ชิงเหอ เซียวจื่อเซวียนและคนอื่นๆ ก็ไล่ตามมา
เซียวหย่วนซานรีบกล่าว “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้หุนหันพลันแล่น เจ้ามีความคิดอะไรก็พูดออกมา ข้าจะตัดสินให้เจ้าเอง”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เห็นฟางซือหยู ทันใดนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป กล่าวเสียงเย็น “เจ้ายังมีหน้าอยู่ที่นี่อีกรึ มาขอขมาให้เหยียนเอ๋อร์!”
ฟางซือหยูสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ท่านอาสอง กรมอาญายังไม่ได้สืบสวนเรื่องราวให้กระจ่าง ท่านจะมาใส่ร้ายข้าอีกไม่ได้นะเจ้าคะ”
“เจ้า!” เซียวหย่วนซานกัดฟันกรอด เส้นเลือดบนหลังมือของชายชราก็ปูดขึ้นมา
เซียวเหยียนกลับกล่าวอย่างเรียบเฉย “ท่านอาสอง ไม่ต้องโกรธ”
เซียวหย่วนซานชะงักไปเล็กน้อย มองมาที่เขา
เซียวเหยียนกลับเพียงแค่ยิ้มจางๆ ไม่ได้พูดจาโหดเหี้ยม
ขอโทษรึ? ขอขมา?
บางเรื่องไม่ใช่ขอโทษก็จะแก้ไขได้ มีเพียงต้องใช้เลือดใช้ชีวิต ถึงจะทำให้คนจดจำ ถึงจะทำให้ตนเองสงบลงได้
“ท่านย่าใหญ่ ท่านน้าหญิงเก้า”
เซียวเหยียนสายตากวาดมองทุกคน คารวะอีกครั้ง “การดูแลในวันวาน เหยียนเอ๋อร์ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง วันนี้ขอลาจากตรงนี้ แล้วพบกันใหม่”
สีหน้าของไป๋เฟิงอู่กับเทียนเมิ่งเหยาล้วนแต่เปลี่ยนไป ไป๋เฟิงอู่กล่าว “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้หุนหันพลันแล่น พ่อของเจ้าอารมณ์ร้อนไปหน่อย แต่พวกเจ้าท้ายที่สุดแล้วก็เป็นพ่อลูก…”
เซียวเหยียนมุมปากขยับเล็กน้อย ทำไมถึงเป็นคำพูดนี้อีกแล้ว
เขาส่ายหน้า ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ทันใดนั้นก็รู้สึกอะไรบางอย่าง เงยหน้าขึ้นมอง ท้องฟ้ากลับปลิวร่วงลงมาหนึ่งเกล็ดหิมะ ปลายฤดูใบไม้ร่วงได้ผ่านพ้นไปแล้ว หิมะแรกของต้นเหมันต์นี้ ดูเหมือนจะมาเร็วไปหน่อย
เขาละสายตาจากท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ที่ถูกเมฆสีเทาปกคลุมกลับมา ตกลงบนบันไดข้างหน้า จากนั้นก็ยกเท้าเดินไป ไม่ได้พูดอะไรอีก และก็ไม่ได้หยุดพัก
“พี่เหยียน!”
เซียวจื่อเซวียนอดไม่ได้ที่จะร้องเรียก ขอบตาร้อนผ่าวแดงก่ำ ปลายจมูกแสบขึ้นมาเป็นระลอก
เงาร่างของเซียวเหยียนหยุดชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันกลับมา คำกำชับก่อนหน้านี้ ได้พูดไปแล้ว
เยว่ชิงเหอเหม่อลอยไป เดิมทีคิดว่าครั้งนี้ลงจากเขา มาเป็นเพื่อนเซียวเหยียนคว้าตำแหน่งมังกรแท้จริง นางก็จะกล่าวลา ไม่คิดว่าจะต้องมาเจอการเปลี่ยนแปลงที่น่าตกใจเหล่านี้
ทันใดนั้น หน้าของเซียวเหยียนก็มีเงาร่างกำยำปรากฏขึ้นมา ราวกับเมฆดำปกคลุม บดบังสายตา
“เจ้าอยากจะไปรึ? จะไปที่ไหน?”
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเย็นชา เต็มไปด้วยไอเย็นเยือกกล่าว
จะไปที่ไหน? เซียวเหยียนคิดถึงคำพูดนี้อย่างจริงจัง ในใจก็สับสนไปชั่วขณะ
ใช่แล้ว จะไปที่ไหน?
แต่ในไม่ช้า เขาก็เก็บความคิดกลับมา มุมปากยิ้ม:
“ฟ้าดินกว้างใหญ่ ข้าแต่เดิมเป็นเพียงผู้สัญจร สี่ทะเลล้วนแต่เป็นบ้านได้”
เซียวจ้านเฉิงโกรธจัด กล่าว “ช่างน่าหัวเราะสิ้นดี เจ้าเกิดมาเป็นคนของตระกูลเซียว ตายก็เป็นผีของตระกูลเซียว!”
“ข้าไม่ใช่แซ่เซียวอีกต่อไป!” เซียวเหยียนกล่าวย้ำอย่างเย็นชา
เซียวจ้านเฉิงกล่าวเสียงเย็น “แล้วเจ้าอยากจะแซ่อะไร?”
เซียวเหยียนได้ยินดังนั้นก็เหม่อลอยไปเล็กน้อย
ใช่แล้ว ไม่แซ่เซียว แล้วตนเองจะแซ่อะไร?
ที่สำคัญที่สุดคือ ชาติก่อนของตนเอง ก็แซ่เซียวเช่นกัน
หัวใจที่สงบนิ่งมาโดยตลอดของเขา ณ เวลานี้กลับรู้สึกขมขื่นขึ้นมา
ชาติก่อนพ่อแม่เสียชีวิตแต่เนิ่นๆ ไม่คิดว่าตนเองข้ามมิติมาครั้งหนึ่ง ถึงกับแม้แต่แซ่ของตนเองก็จะรักษาไว้ไม่ได้
ทั้งๆ ที่เกิดในตระกูลใหญ่ กลับต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ช่างน่าหัวเราะจริงๆ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ อากาศที่หนาวเย็นยะเยือกแทรกซึมเข้าสู่ปอดทำให้เขากลับรู้สึกสบายขึ้นมาหลายส่วน เขาคืนสู่สีหน้าที่สงบอีกครั้ง กล่าว “ข้าแซ่อะไร ไม่เกี่ยวกับท่าน อย่างไรเสียก็จะไม่ใช้แซ่เซียวอีกต่อไป ต่อไป ข้ากับตระกูลเซียว ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก!”
“เจ้าคิดว่าพูดประโยคเช่นนี้ เจ้าก็จะสามารถตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเซียวได้แล้วรึ?”
เซียวจ้านเฉิงสายตาแฝงไปด้วยความโกรธ กล่าว “ตระกูลเซียวเลี้ยงดูเจ้ามานานหลายปี เจ้าคิดจะจากไปเช่นนี้รึ?”
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย จ้องมองเขา “แล้วท่านอยากจะทำอย่างไร?”
“อยากจะไปก็ได้ คืนของที่เจ้าติดค้างตระกูลเซียวมาให้หมด!” เซียวจ้านเฉิงโกรธ
เซียวเหยียนกล่าวเสียงเคร่งขรึม “ท่านอยากจะให้คืนอย่างไร?”
“คืนอย่างไร? พูดได้ง่ายดายนัก เคล็ดวิชาของตระกูลเซียวเจ้าเรียนไปแล้ว เจ้าจะคืนอย่างไร?”
“โอสถวิเศษที่ให้เจ้าสร้างรากฐานหลอมโลหิตเหล่านั้นสิ้นเปลืองไปแล้ว เจ้าจะคืนอย่างไร?”
“เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของเจ้า เจ้าจะคืนอย่างไร?!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวถามทีละคำอย่างเย็นชา
เซียวเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง กล่าว “เคล็ดวิชาข้าสามารถไม่ใช้ได้อีกต่อไป ข้าฝึกฝนไปกี่เล่ม ในอนาคตข้าจะมอบให้หอฟังเสียงฝนกี่เล่มตามจำนวน”
“โอสถวิเศษสำหรับสร้างรากฐาน ข้าในอนาคตจะเก็บกลับมาคืนให้ เลือดวิเศษของมหาอสูรสามพันปีที่ท่านสังหารมา ข้าก็จะคืนให้ท่าน!”
“ส่วนเลือดทั้งร่างนี้…”
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาโดยตรง “ข้าเคยบอกแล้ว ลูกชายของท่านตายไปนานแล้ว ชีวิตตอนนี้เป็นของข้าเอง!”
ตอนนี้เขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะมนุษย์แล้ว ฝึกฝนวิถีของตนเอง สามารถสร้างเคล็ดวิชาขึ้นมาเองได้ เคล็ดวิชาที่เหลือถึงแม้เขาจะไม่ใช้ สำหรับเขาก็ส่งผลกระทบไม่มาก
เซียวจ้านเฉิงโกรธจนหัวเราะออกมา กล่าว “ดี ดี ดี! บรรลุถึงขอบเขตเทวะมนุษย์แล้ว ปีกกล้าขาแข็งให้เจ้ารึ เคล็ดวิชาข้าก็ไม่พูดถึงก่อนแล้ว มหาอสูรสามพันปี เจ้าจะสังหารได้อย่างไร?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามหาอสูรสามพันปีคือขอบเขตอะไร นั่นอย่างน้อยก็คือขอบเขตอมตะช่วงกลาง ถึงกับเป็นจุดสูงสุด!”
“เจ้าคิดว่าเจ้าตอนนี้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะมนุษย์ ในอนาคตก็ย่อมต้องกลายเป็นอมตะรึ?”
เซียวจ้านเฉิงหน้าปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน กล่าว “หลังจากขอบเขตเทวะมนุษย์ หนึ่งก้าวหนึ่งธรณีประตู พรสวรรค์จะไร้เทียมทานเพียงใด ก็ยากที่จะบอกได้ว่าร้อยเปอร์เซ็นต์จะสามารถกลายเป็นยอดฝีมือชั้นเลิศได้!”
“เคยมีอัจฉริยะ 19 ปีก็ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ ร้อยปีต่อมา ถึงได้ก้าวเข้าสู่สามอมตะ!”
“เจ้าคิดจะลากยาว ข้ารอไม่ได้!”
เซียวเหยียนในแววตาก็ปรากฏไอเย็นขึ้น “แล้วท่านบอกว่าจะคืนอย่างไร?”
เซียวจ้านเฉิงมองสายตาของเขา ในใจยิ่งโกรธจัด กล่าว “จะคืนใช่หรือไม่ ดี! 3 ปี ข้าให้เวลาเจ้า 3 ปี!”
“ภายใน 3 ปี เจ้าเรียนไปกี่เล่ม เจ้าก็ชดใช้มาเท่านั้น!”
“ภายใน 3 ปี เจ้าไปสังหารมหาอสูรสามพันปีกลับมาให้ข้าตัวหนึ่ง!”
“ส่วนพรสวรรค์กระดูกโลหิตของตระกูลเซียวทั้งร่างของเจ้า เจ้าอย่าได้หวังจะเสียเปล่า เจ้าไปที่ด่านประตูสวรรค์รับช่วงต่อ พิทักษ์ที่นั่นแทนตระกูล ข้าก็ไม่เรียกร้องให้เจ้าจะสามารถเฝ้าได้นานเท่าไหร่ ขอเพียงเฝ้าไว้ 3 ปี ข้าก็จะถือว่าเจ้าชดใช้หมดแล้ว!”
“เซียวจ้านเฉิง เจ้าบ้าไปแล้วจริงๆ รึ?!”
เซียวหย่วนซานกล่าวอย่างตกตะลึงและโกรธเคือง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่ เจ้าอยากจะฆ่าลูกชายของเจ้าถึงจะพอใจรึ?!”
คนอื่นๆ ก็ล้วนแต่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย การข่มขู่นี้ก็ค่อนข้างจะโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว
อย่างอื่นยังพอพูดได้ สามารถขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้ แต่การพิทักษ์ด่านประตูสวรรค์ก็ยากเกินไปแล้ว
นี่คือในบรรดาดินแดนที่ตระกูลเซียวพิทักษ์รักษาอยู่ ที่อันตรายที่สุดแห่งหนึ่ง!
ตั้งอยู่ในส่วนลึกของชายแดนราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ ราวกับหนามแหลมที่ยื่นออกไป สองข้างที่ติดกันล้วนแต่เป็นดินแดนอสูรปีศาจ ข้างหน้าไปอีกหลายหมื่นลี้ ก็คือแดนรกร้างเทวะ นอกจากนี้ บริเวณใกล้เคียง ยังมีแคว้นประเทศราชของราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ แคว้นประเทศราชนั้นถึงแม้จะส่งเครื่องราชบรรณาการให้ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ทุกปี ทำดีแต่หน้า แต่ลับหลัง กลับได้สมคบคิดกับอสูรปีศาจมานานแล้ว บ่อยครั้งก็บุกโจมตีด่านประตูสวรรค์ เพียงแต่ เรื่องแบบนี้หาหลักฐานไม่ได้ ในอดีตถึงแม้จะหาเจอ ก็ถูกแคว้นประเทศราชใช้แพะรับบาปขวางไว้
หลายปีมานี้ ทหารตระกูลเซียวที่ตายที่ด่านประตูสวรรค์ ไม่รู้เท่าไหร่