หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 187
บทที่ 187
เมื่อได้ยินบทกวีที่เด็กหนุ่มขับขานออกมาอย่างก้องกังวาน ทุกคนในจวนขุนพลเทวะต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ทั่วหล้าจะมีผู้ใด ไม่รู้จักท่าน!
นี่ช่างเป็นความมั่นใจที่เปี่ยมด้วยบารมี แต่ก็เป็นความจริงถึงเพียงนี้
ปรมาจารย์เทวะมนุษย์วัย 14 ปี หาได้ยากยิ่งทั้งในอดีตและปัจจุบัน กลับได้จากตระกูลเซียวของพวกเขาไปแล้ว
“จ้านเฉิง เจ้าจะพูดกับเซียวเหยียนดีๆ อ่อนโยนลงหน่อยไม่ได้รึ?”
ในใจของไป๋เฟิงอู่เจ็บปวดรวดร้าว นึกถึงเด็กน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูที่เคยมาคารวะในตอนเช้า อดไม่ได้ที่จะกล่าวกับเซียวจ้านเฉิง
เซียวจ้านเฉิงได้สติกลับมา แต่ใบหน้ากลับไร้อารมณ์ ไม่ได้พูดอะไร
“เซียวจ้านเฉิง เจ้าบีบให้เหยียนเอ๋อร์จากไป เจ้าบีบอัจฉริยะที่น่าทึ่งที่สุดในรอบพันปีของตระกูลเซียวเราจากไป”
ณ เวลานี้เซียวหย่วนซานดูเหมือนจะไม่มีแรงที่จะโกรธอีกต่อไปแล้ว ใบหน้าดูอมทุกข์และหม่นหมองอยู่บ้าง จ้องมองเซียวจ้านเฉิงอย่างลึกซึ้ง กล่าว:
“เจ้าจะต้องเสียใจกับคำพูดในวันนี้อย่างแน่นอน”
มุมปากของเซียวจ้านเฉิงกระตุกเล็กน้อย พรสวรรค์ของเด็กคนนั้น ทำให้คนตกตะลึงจริงๆ เขาก็เห็นอยู่เต็มตา ในใจก็รู้สึกเจ็บปวดเช่นกัน
แต่ว่า… เสียใจรึ?
ในสมองของเขาปรากฏเรื่องราวต่างๆ ในช่วงหลายวันนี้ขึ้นมา สุดท้าย เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ กล่าวเสียงทุ้ม “ข้าจะไม่เสียใจ คนที่ควรจะเสียใจคือเขา ข้าขัดเกลากระดูกที่ดื้อรั้นของเขาไม่ได้ อสูรเหล่านั้นจะขัดเกลาเอง!”
“ไม่ถึงสามปี เขาจะต้องร้องไห้ขอร้องกลับมาอย่างแน่นอน เขาจะรู้ว่า สิ่งที่เขาสละไปในวันนี้ คือสิ่งที่คนมากมายในโลกนี้ใฝ่ฝันหา เขายังเด็ก อยู่ในความสุขแต่ไม่รู้ตัวเท่านั้น!”
พูดถึงตรงนี้ เขาหันไปมองเซียวหย่วนซาน และทุกคนตรงหน้า ค่อยๆ กล่าว:
“ข้าในนามของมังกรแท้จริงแห่งตระกูลเซียวขอเตือนพวกท่าน ใครก็ห้ามแอบช่วยเหลือเขา มิเช่นนั้นจะถูกลงโทษตามกฎตระกูลอย่างหนัก!”
พูดจบ สีหน้าของเขาก็เย็นชาขึ้นอีกครั้ง กล่าว:
“พวกท่านช่วยเขา ก็คือการทำร้ายเขา อย่าได้เข้ามายุ่งเรื่องนี้ ข้าจะทำให้เขากลับมาเอง!”
ทุกคนต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าใจของเขาจะเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้
“อาเจ็ด…” เซียวจวินหลินอ้ำๆ อึ้งๆ
เซียวหย่วนซานริมฝีปากสั่นเทาเล็กน้อย กล่าว “เจ้ารู้หรือไม่ว่า เขาบาดเจ็บยังไม่หาย วันนี้ที่จากไปนี้ ใต้หล้ามีคนเท่าไหร่ที่จับตามองอยู่?”
“ตระกูลเซียวเราคือหนามยอกอกของอสูร เด็กคนนี้ออกจากเมืองมรกต ออกจากที่นี่ ระหว่างทางจะมีอสูรเท่าไหร่ ที่จะไปซุ่มโจมตีเขา ลอบสังหารเขา?”
“ความแค้นพันปีของตระกูลเซียวกับอสูร อาจจะทั้งหมดตกไปอยู่บนหัวของเด็กคนนั้นนะ!”
ทุกคนรูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย ก็รับรู้ได้ถึงอันตรายที่เด็กหนุ่มผู้นี้จะไปในทันที
เซียวจ้านเฉิงหน้าไร้อารมณ์ “ท่านอาสอง เหยียนเอ๋อร์ท้ายที่สุดแล้วก็คือลูกชายของข้า ท่านคิดถึงสิ่งเหล่านี้ได้ ข้าย่อมคิดถึงได้เช่นกัน ข้าจะส่งคนไปดูแลเขาอยู่ลับๆ หากมีอันตรายก็จะลงมือ”
เขามองเซียวหย่วนซานอย่างจริงจัง กล่าว “ข้าให้เวลาเขา 3 ปี ไม่ใช่การใช้อารมณ์ แต่คือการให้เขาขัดเกลานิสัยของตนเองให้ดี เวลา 3 ปีนี้คือที่ข้าช่วงชิงมาให้เขา ข้าจะไปขอร้องกับบรรพบุรุษ รออีก 3 ปีค่อยทำการตัดสินมังกรแท้จริง ถึงตอนนั้นหากเขาสามารถแก้ไขได้ ตำแหน่งนี้ก็ยังคงเป็นของเขา”
เซียวหย่วนซานใบหน้าสั่นไหว มองเงาหลังของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป ในใจขมขื่น
เด็กคนนี้ไม่เคยใส่ใจมังกรแท้จริง สามปีให้หลัง… เกรงว่าจะยิ่งไม่ใส่ใจ
อีกอย่าง ด้วยพรสวรรค์ของเด็กคนนั้น หากตั้งใจฝึกฝน สามปีให้หลังเกรงว่าจะสามารถก้าวเข้าสู่สามอมตะได้…
ในตอนนี้ เงาร่างหนึ่งก็พลันวิ่งมา แซงหน้าทุกคนไป พุ่งตรงไปยังเด็กหนุ่มผู้นั้นอย่างรวดเร็ว
ก็คือหลิวรั่วซีที่เพิ่งจะถูกรับเข้ามาในจวนขุนพลเทวะเมื่อไม่นานมานี้ องครักษ์กระบี่ของเซียวเหยียน
นางยังไม่ได้ฝึกฝนเคล็ดวิชาของหอฟังเสียงฝน ถึงแม้จะลงทะเบียนทะเบียนบ้านไว้ในจวนขุนพลเทวะแล้ว แต่ ณ เวลานี้ที่ติดตามเด็กหนุ่มจากไป ก็ไม่มีใครขัดขวาง เพียงแต่ หญิงสาวออกไปตามลำพัง ไม่ได้ถือกล่องกระบี่สีดำนั้นไปด้วย
ถังซู่อิงเมื่อเห็น ก็ได้สติกลับมา รีบกล่าว ” เหยียนเอ๋อร์ไม่ได้นำกระบี่คู่กายไปด้วยรึ นี่จะได้อย่างไร ราตรีนิรันดร์เล่า รีบนำไปส่งให้เขา”
เซียวหย่วนซานก็ตะลึงงันไปเช่นกัน รีบปลดปล่อยการรับรู้ ในไม่ช้าก็พบกล่องกระบี่สีดำนั้นในเรือนขุนเขาสายน้ำ ก็เรียกมันมาทันที จากนั้นก็ถือกล่องกระบี่ไล่ตามเซียวเหยียนไป
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้ารีบลืมกระบี่คู่กายไปแล้ว”
เซียวหย่วนซานมองเด็กตรงหน้า อ้ำๆ อึ้งๆ สุดท้ายก็กล่าวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขมขื่น
เซียวเหยียนเหลือบมองท่านปู่ ส่ายหน้าเล็กน้อย “ท่านปู่สอง ไม่ต้องเสียใจ กระบี่เล่มนี้ข้าไม่เอาแล้ว ฝากข้าขอบคุณท่านย่า ให้นางมอบให้คนอื่นเถิด”
“นอกจากเจ้าแล้ว ตระกูลเซียวยังมีใครคู่ควรกับกระบี่เล่มนี้อีก?” เซียวหย่วนซานอดไม่ได้ที่จะกล่าว
สายตาของเซียวเหยียนจับจ้องไปที่กล่องกระบี่สีดำ เงียบไปครู่หนึ่ง ถึงได้ค่อยๆ กล่าว:
“งั้นเดิมทีเป็นอย่างไร ก็จัดการไปอย่างนั้นเถิด สรุปแล้ว ข้าจะไม่เอาของของตระกูลเซียวอีกต่อไปแล้ว”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินต่อไป
“เหยียนเอ๋อร์…”
“ท่านอาสอง เชิญกลับไปเถอะ”
เด็กหนุ่มไม่หันกลับมา โบกมือกล่าว
เซียวหย่วนซานสายตาซับซ้อน ก้มหน้าลงมองกล่องกระบี่สีดำในมือ ในใจขมขื่น
สองรุ่นเจ้าของทอดทิ้ง… ราตรีนิรันดร์กนอ ราตรีนิรันดร์ เกรงว่าจะต้องหลับใหลอยู่ในราตรีกาลชั่วนิรันดร์แล้ว
เดินไปตามถนน เซียวเหยียนก็เดินไปข้างหน้าตลอดทาง รู้สึกเพียงแค่ทุกก้าวที่เดิน ร่างกายของตนเองดูเหมือนจะเบาสบายขึ้นหนึ่งส่วน สบายขึ้นหนึ่งส่วน
เฝิงเหวินเทียนกับเฝิงชิงหลีที่หน้าประตูจวนขุนพลเทวะ เขาก็เห็นแล้ว แต่เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรมาก ดูไม่คุ้นเคยกัน เขาไม่อยากจะลากสำนักศึกษาตำหนักจันทน์เข้ามาพัวพันด้วย
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังไล่ตามมา เข้าใกล้ แล้วก็ค่อยๆ ชะลอลง
เซียวเหยียนไม่หันกลับไป เพียงแค่กล่าว “ข้าไม่ใช่คุณชายน้อยตระกูลเซียวแล้ว ยังจะตามข้ามาทำไม ท่านยังไม่ได้ไปที่หอฟังเสียงฝน ไปบอกกับท่านลุงสวี เขาจะยกเลิกสัญญาองครักษ์ให้ท่าน”
หลิวรั่วซีส่ายหน้าเล็กน้อย อุ้มกระบี่ของตนเองไว้ กล่าว “ไม่มีเคล็ดวิชาของหอฟังเสียงฝน ข้าก็สามารถเรียนเคล็ดวิชาอื่นกับท่านได้”
“เคล็ดวิชาของข้าก็ใช่ว่าจะเหมาะกับเจ้า” เซียวเหยียนกล่าว “อีกอย่างการเดินทางครั้งนี้ไปยังด่านประตูสวรรค์ จะสามารถมีชีวิตรอดกลับมาได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้”
“งั้นพวกเราก็ไปสังหารอสูรปราบมารด้วยกัน” หลิวรั่วซีกล่าว
ฝีเท้าของเซียวเหยียนหยุดชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็เดินต่อไปข้างหน้า เสียงก็สงบลง “ถ้าอย่างนั้นก็เดินทางร่วมกันเถอะ”
หลิวรั่วซีใบหน้าปรากฏความยินดี พยักหน้า เดินตามไปอย่างรวดเร็ว
หิมะโปรยปรายลงมาดุจขนห่าน พร้อมกับหมอกเย็นยะเยือกราวกับน้ำค้างแข็ง
เด็กหนุ่มผู้มีสถานะสูงส่ง เดินทางในลมหนาวหิมะโปรย ข้างกายมีเพียงจิ้งจอกขาวตัวหนึ่ง องครักษ์กระบี่คนหนึ่ง และสองแขนเสื้อที่ว่างเปล่า
เข้าสู่ยุทธภพครั้งแรก ลืมนำกระบี่คู่กายมา…
เข้าสู่ยุทธภพอีกครั้ง ในมือกลับไม่มีกระบี่ให้คาด…