หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 182
เซียวจ้านเฉิงและคนอื่นๆ ต่างก็คิดว่า ครั้งที่เซียวเหยียนประสบกับการลอบสังหารนั้น ที่สามารถคลี่คลายได้เป็นเพราะผู้อาวุโสอย่างเซียวหย่วนซานคอยคุ้มกันอยู่ลับๆ
ไม่คิดว่ากลับเป็นเซียวเหยียนที่คลี่คลายวิกฤตด้วยตนเอง?
แต่ว่า… อายุหกขวบรึ?
เด็กธรรมดาอายุหกขวบเพิ่งจะก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์ เซียวเหยียนกลับสามารถอาศัยตนเองสังหารนักฆ่าขอบเขตโคจรฟ้าได้อย่างง่ายดาย?
ต้องรู้ก่อนว่า นักฆ่าลอบโจมตี จู่โจมอย่างกะทันหัน ถึงแม้จะเป็นขอบเขตเดียวกันก็อาจจะเสียชีวิตได้
นี่ก็แสดงว่าเซียวเหยียนตอนอายุหกขวบ ก็มีพลังเพียงพอที่จะรับมือกับขอบเขตโคจรฟ้าแล้ว!
แต่ว่า… อายุหกขวบนะ!
หลายคนต่างก็จ้องมองเซียวเหยียนอย่างตะลึงงัน ค่อนข้างเหม่อลอย พวกเขาประเมินพรสวรรค์ในการฝึกฝนของเด็กคนนี้สูงแล้วสูงอีก แต่ดูเหมือนว่า ก็ยังคงประเมินต่ำไปไกล
ระดับความปีศาจของเขา ถึงแม้จะเป็นบุตรศักดิ์สิทธิ์ของตำหนักวิถีสวรรค์ เกรงว่าจะต้องยอมรับว่าด้อยกว่า!
เซียวจ้านเฉิงเงียบไปเล็กน้อย เขาถึงแม้จะไม่ชอบนิสัยของเซียวเหยียน แต่ก็ต้องยอมรับว่า พรสวรรค์ของเด็กคนนี้คือสุดยอด
เซียวอันพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ กล่าวกับเซียวเหยียน “คุณชายน้อยเหยียน งั้นตอนที่ก่อนหน้านี้ไปปฏิบัติภารกิจที่เมืองปีกคราม ข้าแอบคุ้มกันท่าน มหาอสูรมังกรสองตัวบนทางนั้น…”
“ก็เป็นข้าที่ฆ่า” เซียวเหยียนกล่าวอย่างสงบ
เซียวอันรูม่านตาหดเล็กลง ในใจตกตะลึง ช่วงเวลาที่เขากลับมา ยังได้ไปที่เรือนหิมะโปรยขอบคุณถังโหรวซินเป็นพิเศษ อีกฝ่ายตอนนั้นใบหน้างุนงง เขายังแอบประหลาดใจ ไม่คิดว่าปัญหาจะอยู่ที่นี่
ตนเองคุ้มกันเซียวเหยียน ผลคือกลับถูกเซียวเหยียนคุ้มกันเขา!
ในใจของเซียวอันทอดถอนใจและละอายใจ ตนเองน่าจะคิดได้นานแล้ว เซียวเหยียนที่เมืองปีกครามเปิดเผยระดับบำเพ็ญขอบเขตสิบห้าลี้ สังหารฝูงอสูรตามลำพัง มหาอสูรสองตัวนั้นจะต้องการให้คนอื่นลงมือไปทำไม?
“ยังมีเรื่องนี้อีกรึ?” เซียวจ้านเฉิงขมวดคิ้ว มองไปยังเซียวอัน
เซียวอันรีบเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟังหนึ่งรอบ ในแววตาของเซียวจ้านเฉิงสาดประกายเย็นเยียบ “อสูรพวกนั้น ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ตอนนั้นวังศักดิ์สิทธิ์ก็ตั้งใจจะล่าถอยแล้ว กลับยังคิดจะเดิมพันครั้งสุดท้าย ช่างน่าหัวเราะสิ้นดี!”
“ที่แท้พี่เหยียนตอนนั้นไปสังหารมหาอสูรแล้ว” ณ เวลานี้เซียวจื่อเซวียนก็หวนนึกถึงเรื่องราวก่อนหน้าร้านน้ำชา อดไม่ได้ที่จะตะลึงงัน
พวกเขาตอนนั้นยังคงดื่มชาทานของว่างอย่างสบายอารมณ์ ส่วนเซียวเหยียนกลับพริบตาเดียวก็ไปสังหารมหาอสูรมังกรสองตัวอย่างเงียบเชียบ
ท่านลุงสวีสายตาซับซ้อน กล่าว “ถ้าอย่างนั้น หากไม่ใช่เพราะคุณชายน้อยดวงแข็ง ความแข็งแกร่งเพียงพอ การลอบสังหารสองครั้งนี้… เขาก็ตายไปแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดของท่านลุงสวี สีหน้าของเซียวอันก็พลันเปลี่ยนไป และเซียวจ้านเฉิงก็แววตาเคร่งขรึมขึ้น สีหน้าค่อนข้างน่าเกลียด
เดิมทีส่งแม่ทัพกล้าขอบเขตวิญญาณสัญจรอย่างเซียวอันกลับมา สถานการณ์ปกติ ก็เพียงพอที่จะคุ้มครองได้
ใครเลยจะคาดคิดว่าเผ่าอสูรจะบ้าคลั่งเสียสติถึงเพียงนี้
เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กหกขวบ ส่งขอบเขตโคจรฟ้าไม่ใช่ขอบเขตพลังประสานมาลอบสังหาร ไม่ให้โอกาสเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้ก็ส่งมหาอสูรมังกรสองตัวมาลอบสังหาร ระมัดระวังจนมั่นใจสิบส่วน
ผลคือ กลับถูกเซียวเหยียนคลี่คลายด้วยตนเองทั้งหมด
เซียวจ้านเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ กล่าวกับเซียวเหยียน “เรื่องการคุ้มครองเจ้า ข้าละเลยจริงๆ ข้าไม่คิดว่าเผ่าอสูรจะบ้าคลั่งเสียสติขนาดนี้ คิดว่าเจ้าอยู่ในจวนขุนพลเทวะ มีทหารคนสนิทเฝ้า มีฮูหยินคนอื่นดูแล บวกกับจวนขุนพลเทวะมีค่ายกลอยู่ อสูรไม่มีทางเข้าใกล้ได้โดยสิ้นเชิง ไม่คิดว่าจะยังเกือบทำให้เจ้าเสียชีวิต”
เซียวเหยียนสีหน้าสงบนิ่ง กล่าว “ไม่ใช่เกือบ แต่คือต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย”
เซียวจ้านเฉิงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ คิ้วก็ตั้งขึ้น กล่าวอย่างโกรธเคือง “เจ้ากำลังโทษข้ารึ อะไรเรียกว่าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย เจ้าไม่ได้ตายมิใช่รึ?”
“บัดซบ!”
เซียวหย่วนซานอดไม่ได้ที่จะด่าทอ “เจ้าพูดจาอย่างไร แช่งให้เหยียนเอ๋อร์ตายรึ?!”
ถึงแม้สภาวะจิตใจของเซียวเหยียนจะสงบนิ่งแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง
รอจนเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกเบื่อหน่าย กล่าวอย่างเรียบเฉย:
“ข้าไม่ตายแล้วไง กับท่านมีอะไรเกี่ยวข้อง นั่นคือข้าดวงดี คือข้าเองที่แข็งแกร่งพอ!”
หากไม่ใช่เพราะข้ามมิติมา หากไม่ใช่เพราะมีหน้าต่างสถานะเสริมพลัง เซียวเหยียนรู้ดีว่าตนเองต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
ถึงแม้เพราะปัญหาของหน้าต่างสถานะจะทำให้ตนเองไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ตามปกติ แต่ความเร็วในการยกระดับของตนเองก็ไม่ด้อยเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้วหลายปีมานี้ เขาก็ตั้งใจอย่างยิ่งในการเก็บค่าประสบการณ์ผ่านหน้าต่างสถานะ ดูเหมือนจะเป็นการสนุกสนาน ที่จริงแล้วยิ่งเล่นสนุก การยกระดับยิ่งเร็ว
หากพูดตามสถานการณ์ปกติของทายาทตระกูลเซียวแล้ว สายตรงพรสวรรค์โดยทั่วไปสถานการณ์ที่แย่ที่สุด ก็สามารถอาศัยทรัพยากรสร้างจนถึงกายยุทธ์ระดับเจ็ดได้ และพรสวรรค์ไร้เทียมทาน อย่างเช่นคุณชายเก้าเซียวโม่เฉิง พันปีเป็นหนึ่ง
แต่แล้วจะทำไม? ถึงแม้จะเป็นคุณชายเก้า ตอนอายุหกขวบก็เพิ่งจะก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์ ก็ไม่สามารถสู้กับขอบเขตโคจรฟ้าได้!
เมื่อเผชิญหน้ากับเสียงคำรามของเซียวหย่วนซาน เซียวจ้านเฉิงก็อดกลั้นความโกรธลงเล็กน้อย กล่าวด้วยสายตาเย็นชา:
“เจ้าคิดว่าเป็นตนเองที่แข็งแกร่งพอรึ เจ้าคิดว่าเป็นเพราะตนเองที่คลี่คลายรึ? น่าหัวเราะ!”
“สถานการณ์การฝึกฝนของเจ้า แม้แต่ข้าก็ยังปิดบัง ข้าไม่รู้ว่าใครสอนเจ้า!”
เมื่อพูดคำพูดนี้ สายตาของเขาถึงแม้จะไม่ได้มองเซียวหย่วนซาน แต่เซียวหย่วนซานกลับโกรธจนหน้าเฒ่าแดงก่ำ คำพูดนี้มีนัยยะแฝง ยังต้องพูดให้ชัดเจนอีกรึ?
แต่เซียวเหยียนตอนอายุหกขวบ เขายังไม่รู้จักเจ้าเด็กนี่เลย!
“เจ้าทะนงตนว่าฉลาด ยกย่องตนเอง ที่จริงแล้วคือโง่เขลา!”
“หากเจ้าสามารถแสดงพรสวรรค์ของเจ้าออกมาแต่เนิ่นๆ ไม่ปิดบัง ข้าคงจะส่งเฟยหลงกลับมาคุ้มครองเจ้าไปนานแล้ว!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวอย่างเย็นชา “แบบนี้แล้ว ไม่ว่าเจ้าจะอายุหกขวบถูกลอบสังหารก็ตาม หรือไปปฏิบัติภารกิจที่เมืองปีกครามถูกลอบสังหารก็ตาม เฟยหลงในฐานะปรมาจารย์เทวะมนุษย์ ก็สามารถคุ้มครองเจ้าได้!”
“อีกอย่าง หากเจ้าแสดงพรสวรรค์ออกมา เจ้าก็จะไม่ไปที่ตำหนักจันทน์นั่น คงจะฝากตัวเป็นศิษย์อาจารย์ดังไปนานแล้ว ยังสามารถสะสมเครือข่ายความสัมพันธ์ของเจ้าได้ ได้รับสถานะศิษย์สายตรงของมหาอำนาจ!”
“ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้ เหลวไหลสบายๆ ครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าเจ้าถูกฝ่าบาททอดพระเนตรเห็นได้อย่างไร หากไม่มีราชโองการลายพระหัตถ์ของจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ วันนั้นแค่การแข่งขันเครือข่ายความสัมพันธ์ เจ้าก็แพ้แล้ว ถึงตอนนั้นจริงๆ คือเป็นที่น่าหัวเราะเยาะ!”
“ในฐานะอัจฉริยะชั้นเลิศ พรสวรรค์อันดับหนึ่ง เครือข่ายความสัมพันธ์กลับไม่สู้เซียวจื่อเจี๋ย นี่ทำให้คนอื่นจะคิดอย่างไร หรือว่าเจ้าหยิ่งผยองเกินไป? สันโดษเกินไป?”
เซียวเหยียนแววตาหรี่ลง กล่าวเสียงเย็น “คนอื่นจะคิดอย่างไร กับข้ามีอะไรเกี่ยวข้อง?”
“อีกอย่าง ท่านคิดว่าหากข้าแสดงพรสวรรค์ออกมา คนที่เผ่าอสูรส่งมาลอบสังหาร จะเป็นเพียงแค่ขอบเขตโคจรฟ้ารึ? เผ่าอสูรถ้าหากทราบว่าเฟยหลงมาคุ้มครอง พวกมันจะไม่ส่งขอบเขตอมตะมาลอบสังหารรึ?”
“หากข้าแสดงพรสวรรค์ออกมา อาศัยความคืบหน้าในการฝึกฝนเช่นนี้ ถึงแม้จะส่งขอบเขตอมตะมา ก็ไม่นับว่าเกินไปกระมัง?”
เซียวจ้านเฉิงชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ด้านพรสวรรค์แล้ว ก็จริงอยู่
ด้วยความบ้าคลั่งของเจ้าพวกเผ่าอสูร ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ อีกอย่าง รับมือกับเด็กขยะหกขวบ ก็สามารถส่งขอบเขตโคจรฟ้ามาได้ หากทราบถึงพรสวรรค์ที่เกินจริงของเซียวเหยียน คาดว่าการลอบสังหารครั้งแรกก็คือขอบเขตเทวะมนุษย์ ถึงกับเป็นขอบเขตอมตะแล้ว!