หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 181
ในจวนขุนพลเทวะ ณ เรือนขุนเขาสายน้ำ
ภายในห้องอันหรูหราสูงส่ง บนเตียงอันอ่อนนุ่ม เด็กหนุ่มค่อยๆ ฟื้นคืนสติ
เซียวเหยียนได้ฝันไปเรื่องหนึ่ง ในฝันร่างกายของตนเองราวกับไร้น้ำหนัก ทะยานไปในฟ้าดิน บินข้ามทุ่งหญ้า แม่น้ำลำธารและทะเลสาบ เคียงบ่าเคียงไหล่กับวิหค โลดแล่นไปในขุนเขาและปฐพี
ธารน้ำนับไม่ถ้วนไหลมารวมกัน ราวกับค่อยๆ ก่อตัวเป็นอักษรโบราณตัวหนึ่ง…
อักษรตัวนี้ก็คือนามของเขา
จากนั้นเซียวเหยียนก็ตื่นขึ้นมา เพิ่งจะลืมตา ก็เห็นใบหน้าที่ชราภาพและเปี่ยมด้วยความห่วงใยปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
“เหยียนเอ๋อร์!”
เซียวหย่วนซานดีใจ รีบกล่าว “เจ้าในที่สุดก็ตื่นแล้ว ร่างกายดีขึ้นบ้างหรือไม่?”
สองวันนี้ร่างกายของเซียวเหยียนได้รับการเช็ดถูจากสาวใช้ชุนหลันที่คอยรับใช้เขาแล้ว คราบเลือดทั่วร่างก็ถูกเช็ดออกไปหมด และยังได้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดแล้ว ผิวหนังที่ฉีกขาดเลือดเนื้อ รวมถึงซี่โครงที่หัก ภายใต้การตรวจสอบเป็นครั้งคราวของเซียวหย่วนซานและหมอเทวดา ก็กำลังค่อยๆ สมานตัว
บาดแผลใหญ่หลวงเช่นนี้กลับสามารถฟื้นฟูตัวเองได้ นี่คือความสามารถ “ไม่ดับสูญ” ของสามอมตะจริงๆ และเซียวเหยียนไม่ได้บรรลุถึงสามอมตะเลยด้วยซ้ำ กลับมีร่างกายที่พิเศษเช่นนี้ นับว่าน่าอัศจรรย์
“ที่นี่คือ…”
สายตาที่พร่ามัวของเซียวเหยียนค่อยๆ จับจ้อง ในไม่ช้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป จำได้ว่านี่คือห้องของตนเอง
ถ้าอย่างนั้น ตนเองยังคงอยู่ที่จวนขุนพลเทวะรึ?
เขารีบลุกขึ้นนั่งทันที เพิ่งจะขยับตัว ซี่โครงที่หน้าอกที่ยังไม่หายดีสนิท ก็ส่งความเจ็บแปลบขึ้นมา บาดแผลก็ปริออกเล็กน้อย เลือดซึมออกมา เสื้อผ้าสีขาวราวหิมะที่สะอาดที่เพิ่งจะเปลี่ยน พริบตาก็แดงไปหย่อมหนึ่ง
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้าพักผ่อนก่อน” เซียวหย่วนซานรีบกล่าว
แต่เซียวเหยียนได้ลุกขึ้นนั่งแล้ว เขาหอบหายใจเล็กน้อย มองดูท่านอาสองที่ร้อนใจ สายตากวาดมองไปทั่วห้อง นอกจากท่านอาสองแล้ว ข้างๆ ยังมีชุนหลัน แต่ไม่มีคนอื่นอีก
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเซียวเหยียน เซียวหย่วนซานก็กล่าว “ท่านอาห้าของเจ้ายังต้องเฝ้าศาลบรรพชน แต่ความเคลื่อนไหวที่นี่ เขาสามารถรับรู้ได้”
เซียวเหยียนเผยรอยยิ้มเล็กน้อย พยักหน้า จากนั้นก็ปลดปล่อยจิตวิญญาณ พุ่งออกจากร่างกาย ตอนที่สัญจรไปทั่วเรือนขุนเขาสายน้ำ ในสวนก็ได้เห็นเซียวจื่อเซวียนและเยว่ชิงเหอที่มีสีหน้ากระสับกระส่ายและร้อนใจ นอกจากนี้ ยังได้เห็นเซียวชิงหลวนที่เดินไปมาอยู่นอกสวน และน้องสาวของนางเซียวเสวี่ยฉี
และที่มุมหนึ่ง เซียวเหยียนในที่สุดก็ได้เห็นเงาร่างของจิ้งจอกขาวตัวน้อย มันซ่อนตัวอยู่ในพุ่มดอกไม้แห่งหนึ่ง บาดแผลบนร่างดูเหมือนจะหายดีแล้ว
เซียวเหยียนถอนหายใจอย่างโล่งอก นำจิตวิญญาณกลับเข้าร่าง ยิ้มเล็กน้อย “ขอบคุณท่านอาสองสำหรับบุญคุณช่วยชีวิต!”
เซียวหย่วนซานสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าวเสียงต่ำ “เหยียนเอ๋อร์ พ่อของเจ้าเดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเจ้า เขาเพียงแค่บ้าไปชั่วขณะเท่านั้น พวกเจ้าคือพ่อลูกกัน เจ้า…”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็พลันพูดต่อไปไม่ออกอยู่บ้าง เดิมทีอยากจะพูดว่า “เจ้าก็เห็นใจเขาหน่อย” เซียวหย่วนซานท้ายที่สุดแล้วก็หวังว่าพ่อลูกคู่นี้จะปรองดองกัน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเด็กที่ใบหน้าขาวซีด บาดเจ็บสาหัส ให้เขาไปเห็นใจบิดาที่ดื้อรั้นถึงเพียงนั้น ในใจกลับรู้สึกว่าคำพูดนี้ค่อนข้างโหดร้าย
แต่เซียวเหยียนก็ได้ฟังออกถึงความหมายในคำพูดของท่านอาสองแล้ว เขายิ้มเล็กน้อย กล่าวกับชุนหลันข้างๆ “ช่วยข้าเอาเสื้อคลุมมาที”
ชุนหลันเมื่อเห็นเซียวเหยียนฟื้นคืนสติ ใบหน้าก็ปรากฏความยินดี กลบความซูบซีดที่มีอยู่บ้างไปจนหมดสิ้น รีบพยักหน้า
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้าจะทำอะไร บาดแผลของเจ้ายังไม่หายดี พักผ่อนก่อน” เซียวหย่วนซานรีบกล่าว
เซียวเหยียนส่ายหน้าเล็กน้อย ทันใดนั้นก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ถามว่า “ท่านอาสอง ท่านรู้เรื่องของแม่ข้าหรือไม่ขอรับ นางมาจากแดนรกร้างเทวะรึ?”
เซียวหย่วนซานชะงักไป กล่าว “เรื่องนี้ ใครบอกเจ้า จ้านเฉิงรึ?”
เมื่อได้ยินสองคำนั้น คิ้วของเซียวเหยียนก็ขมวดขึ้นโดยสัญชาตญาณ ส่ายหน้า “ท่านอาสอง ท่านเล่าให้ข้าฟังเถิด”
เซียวหย่วนซานคิดว่าเซียวเหยียนรู้ทุกอย่างแล้ว ถอนหายใจ “สถานะของแม่เจ้าซับซ้อน มาจากแดนรกร้างเทวะจริงๆ เพราะอุบัติเหตุถึงได้รู้จักกับพ่อของเจ้า ตอนนั้นการแต่งงานนี้ เดิมทีทุกคนต่างก็ไม่เห็นด้วย แต่สุดท้าย ก็ไม่ยอมพรากคู่รักที่น่าสงสารคู่นี้”
มุมปากของเซียวเหยียนขยับเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร
“เจ้าคงจะไม่ได้คิดจะไปตามหาแม่ของเจ้ากระมัง?” เซียวหย่วนซานกล่าวทันใด
เซียวเหยียนชะงักไป กล่าว “แม่ของข้าไม่ได้ตายไปแล้วรึขอรับ?”
“หืม?”
เซียวหย่วนซานก็ตะลึงงันไปเช่นกัน ทันใดนั้นก็รู้ว่าตนเองพูดผิดไปแล้ว อดไม่ได้ที่จะพูดไม่ออก
เซียวเหยียนเมื่อเห็นสีหน้าของเขาไม่ถูกต้อง รีบถาม “ท่านอาสอง ท่านรู้อะไรใช่หรือไม่ บอกข้าเถิด!”
เซียวหย่วนซานมองสายตาของเขา คิดอยู่ครู่หนึ่ง ถอนหายใจ “เรื่องนี้เจ้ามีสิทธิ์ที่จะรู้จริงๆ พ่อของเจ้าไม่บอกเจ้าก็ถูกต้องแล้ว ท้ายที่สุดแล้วนางกลับไปที่แดนรกร้างเทวะ น่าจะไม่มีทางออกมาได้อีกแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางที่เคยตั้งครรภ์เช่นนี้”
ในใจของเซียวเหยียนสั่นสะท้าน ท่านแม่คนนั้นไม่ได้ตายรึ?
“ถึงแม้แม่ของเจ้าจะไม่ได้ตาย แต่พวกเจ้าก็น่าจะไม่มีวาสนาได้พบกันอีกแล้ว เด็กเอ๋ย เจ้าอย่าได้คิดจะไปตามหานางโดยพลการ แดนรกร้างเทวะกว้างใหญ่ไพศาล ถึงแม้จะเป็นขอบเขตจตุรภพ ในนั้นก็อันตรายอย่างยิ่ง”
เซียวหย่วนซานกล่าวกับเซียวเหยียน “ด้วยระดับบำเพ็ญของเจ้าในตอนนี้ เข้าไปในแดนรกร้างเทวะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย อีกอย่างถึงแม้เจ้าจะไป ก็ใช่ว่าจะหาเจอได้ แม้แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าตำแหน่งว่าเผ่าพันธุ์ของพวกนางอยู่ที่ไหน...”
เซียวเหยียนตะลึงงันไป แล้วได้สติกลับมา
เขายิ้มเล็กน้อย พยักหน้า “ท่านอาสองไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ไปเสี่ยงอันตรายหรอก ถึงแม้จะไป อย่างน้อยก็ต้องรอให้ข้ามีขอบเขตที่สามารถท่องไปในแดนรกร้างเทวะได้”
คำพูดของเขาก็ไม่ใช่การพูดไปอย่างนั้นเอง แต่เป็นเรื่องจริง หากเป็นตอนที่เพิ่งจะเจอเซียวจ้านเฉิง เซียวเหยียนยังมีความฮึกเหิมที่จะไปเสี่ยงอันตราย แต่ตอนนี้ เขาเพียงแค่อยากจะใช้ชีวิตของตนเองให้ดี อีกอย่างสิบกว่าปีไม่เจอกัน ตอนนี้อีกสักหน่อยก็ไม่วาย
เซียวหย่วนซานเมื่อเห็นเซียวเหยียนพูดเช่นนี้ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก “เจ้าสามารถคิดเช่นนี้ได้ก็ดีแล้ว”
เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย รอจนชุนหลันยื่นเสื้อผ้ามาให้ เขาก็สวมใส่อย่างเงียบๆ ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ มองไปยังท่านอาสอง
เขากล่าวเสียงเบา “ท่านอาสอง หนทางยุทธภพยังยาวไกล เหยียนเอ๋อร์ต่อไป… ไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนท่านตกปลาได้อีกแล้ว”
เซียวหย่วนซานรูม่านตาหดเล็กลงอย่างแรง เปลี่ยนสีหน้า “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าคิดจะทำอะไร?”
เซียวเหยียนสายตามองไปยังสวน กล่าว “ที่นี่ ข้าจะไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว”
“คุณชายน้อย!” ชุนหลันอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา ไม่อยากจะเชื่อ
เซียวเหยียนค่อยๆ เดินออกจากห้อง เดินไปยังในสวน
เมื่อเห็นเซียวเหยียนหายดีแล้ว เซียวจื่อเซวียนและเยว่ชิงเหอที่รออยู่ในสวน ก็พลันรับรู้ได้ รีบวิ่งเข้ามาอย่างยินดี
“พี่เหยียน!” เซียวจื่อเซวียนรีบเรียก
เยว่ชิงเหอก็หน้าเต็มไปด้วยความยินดีเช่นกัน “ท่านหายดีแล้วรึ?”
เมื่อเห็นเขาทั้งสองคน ใบหน้าของเซียวเหยียนก็ปรากฏรอยยิ้ม กล่าวกับเซียวจื่อเซวียน “ต่อไปเจ้าต้องฝึกฝนให้ดีนะ”
เซียวจื่อเซวียนชะงักไป กล่าว “พี่เหยียน ท่านคือ…”
สายตาของเซียวเหยียนค่อยๆ กวาดมองสวนแห่งนี้ สวนที่อยู่มา 14 ปีแห่งนี้…
ดอกไม้ใบหญ้าในนั้น เขาก็คุ้นเคย หลายๆ แห่ง ถึงกับเขาได้วาดลงไปแล้ว แต่ตอนนี้ ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว
ณ เวลานี้ฟ้าก็เริ่มเย็นลงเล็กน้อย ใบไม้ร่วงในปลายฤดูใบไม้ร่วงก็ร่วงโรยไปนานแล้ว สีเหลืองแห้งบนพื้นก็ถูกคนรับใช้ชายหญิงกวาดจนสะอาดแล้ว ค่อนข้างจะมีบรรยากาศอ้างว้างของฤดูหนาวที่กำลังจะมาเยือน
เซียวเหยียนไม่ได้พูดอะไร แต่กลับค่อยๆ เดินไปยังที่แห่งหนึ่งในสวน หลายคนรีบตามไป เซียวจื่อเซวียนก็ซักไซ้อย่างร้อนใจไม่หยุด
สุดท้าย เซียวเหยียนก็มาถึงหน้าพุ่มดอกไม้แห่งหนึ่ง ที่นี่รอบๆ ใช้ก้อนหินล้อมไว้เป็นวงกลม ห้ามย่างเท้าเข้าไป เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ โค้งคำนับอย่างลึกซึ้ง
“ท่านอาจาง แล้วพบกันใหม่ ท่านโปรดดูแลตัวเองด้วย”
พูดจบ เซียวเหยียนก็มองอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับไป เจตจำนงบินออกไป ลูบไล้จิ้งจอกขาวตัวน้อยในสวนเบาๆ
จิ้งจอกขาวรับรู้ถึงไอพลังของเซียวเหยียน ทันใดนั้นก็ยินดี ราวกับเงาสีขาวราวหิมะสายหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว วิ่งมาถึงข้างเท้าของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนหน้าปรากฏรอยยิ้ม จากนั้นก็มองไปยังท่านอาสอง สีหน้าจริงจังกล่าว “ท่านอาสอง หลายปีมานี้ขอบคุณท่านที่ดูแล ในอนาคตหากมีโอกาส เหยียนเอ๋อร์จะตอบแทนท่าน”
พูดจบ ก็โค้งคำนับอย่างจริงจังเช่นกัน
เซียวหย่วนซานสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก กล่าว “เหยียนเอ๋อร์ เจ้า…”
เซียวจื่อเซวียนรีบกล่าว “พี่เหยียน ท่านจะจากไปรึ?”
เซียวเหยียนมองเขา ยิ้มๆ ตบไหล่ของเขา กล่าว “พี่เหยียนจะต้องไปแล้ว”
“พี่เหยียน!” เยว่ชิงเหอก็ค่อนข้างรีบร้อน แต่ไม่รู้จะพูดอะไรดี
“จะไป ไปที่ไหน!”
เสียงที่เย็นชาแฝงไปด้วยความโกรธก็พลันดังมาจากด้านหลัง
รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวเหยียนค่อยๆ หายไป ไม่ได้หันกลับไป
จิ้งจอกขาวราวกับถูกทำให้ตกใจ ร่างกายสั่นสะท้าน แต่จากนั้นก็แยกเขี้ยวเล็กน้อย คุ้มกันอยู่ด้านหลังเซียวเหยียน เผชิญหน้ากับเซียวจ้านเฉิง
“จ้านเฉิง!”
เซียวหย่วนซานเมื่อเห็นเซียวจ้านเฉิงเดินมา ข้างกายเขายังมีเฟยหลงกับเซียวอันและท่านลุงสวี ใบหน้าของเขาก็ปรากฏความโกรธขึ้นมา “เจ้าพูดจาอะไรกัน จะพูดกับเหยียนเอ๋อร์ดีๆ ไม่ได้รึ?”
เซียวจ้านเฉิงสีหน้ามืดครึ้ม สองวันนี้เขาก็รักษาอาการบาดเจ็บอยู่ หายดีไม่น้อยแล้ว ข้างกายส่วนใหญ่คือพี่สะใภ้น้องสะใภ้คนอื่น บวกกับพี่ห้าพี่แปดมาเกลี้ยกล่อม เขาก็อยากจะผ่อนคลายความสัมพันธ์พ่อลูกนี้ลง
แต่เมื่อเห็นเซียวเหยียนเพิ่งจะตื่น คนแรกที่ไปพบไม่ใช่เขา กลับกันคือเดินเตร่ไปทั่วในสวนแล้วคิดจะจากไป นี่ทำให้ในใจเขาก็มีโทสะพลุ่งขึ้นมาอีก
“เพิ่งจะหายดีหน่อย ปีกก็แข็งแล้วใช่หรือไม่?” เซียวจ้านเฉิงกล่าวเสียงเย็น
เซียวเหยียนมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หันกลับมา มองชายตรงหน้าอย่างเงียบๆ:
“ถ้าอย่างนั้น จะสู้กันอีกสักตั้งรึ?”
พูดถึงตรงนี้ ไอพลังทั่วร่างของเขาก็ปรากฏออกมา
“ดี! ดี! ดี!”
เซียวจ้านเฉิงเมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ โกรธจนใบหน้าไอเลือดพลุ่งพล่าน แต่ครั้งนี้กลับอดกลั้นไว้ ท้ายที่สุดแล้วเพิ่งจะละเมิดสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณจนบาดเจ็บสาหัส หากลงมืออีกก็จะยิ่งเจ็บหนักขึ้นไปอีก เขาที่ชายแดนวิหคอุดร 14 ปี บาดเจ็บเช่นนี้ก็ไม่เคยได้รับมาบ่อยครั้งนัก
“เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะมนุษย์ ก็ควบคุมไม่ได้แล้ว!” เซียวจ้านเฉิงกล่าวด้วยสายตาที่สะกดจิตใจคน
เซียวเหยียนมองเขาอย่างเรียบเฉย ในใจไม่เกิดความรู้สึกใดๆ กล่าว “นับจากนี้ไป ท่านไม่มีคุณสมบัติจะมาพูดเรื่องสั่งสอนกับข้าอีกแล้ว ข้าก็ไม่ใช่ลูกชายของท่านอีกต่อไป ข้าเคยบอกแล้ว ลูกชายของท่านถูกลอบสังหารตายไปนานแล้ว”
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?!” เซียวจ้านเฉิงกล่าวเสียงเย็น
เซียวเหยียนมองเขาอย่างเงียบๆ กล่าวเสียงเบา “ลืมแล้วรึ ก็ได้ งั้นข้าจะเตือนท่านหน่อย ท่านยังจำสาเหตุที่ท่านลุงอันกลับมาได้กระมัง”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คนสองสามคนก็ชะงักไปเล็กน้อย
เซียวอันกลับมา ย่อมเป็นเพราะเซียวเหยียนอายุหกขวบถูกโจมตี ถูกมนุษย์ขอบเขตโคจรฟ้าที่ถูกเผ่าอสูรควบคุมลอบเข้ามาในจวนเพื่อสังหาร
“ตอนอายุหกขวบ ลูกชายของท่านก็สมควรได้ตายไปแล้ว คือตายเพราะพวกท่านที่พิทักษ์ชายแดน!”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย “พวกท่านคิดว่ามีผู้สูงส่งคุ้มครองข้ารึ หึ นักฆ่าคนนั้นถูกข้าบีบตายด้วยมือตนเองต่างหาก!”
“เขาก่อนจะตายยังบอกอีกว่า ข้าคือจุดอ่อนที่สุดบนร่างของท่าน เหอะ พยายามจะลอบสังหารข้ามาทำให้จิตใจท่านสั่นคลอน ตอนนี้ดูแล้ว ข้าคิดว่าเผ่าอสูรคงจะคิดมากไปแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็ตะลึงงันไป รูม่านตาหดเล็กลงมองเซียวเหยียนอย่างตกตะลึง