หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 180
ถึงแม้เซียวหย่วนซานกับเซียวจิ้งอวี่สถานะจะสูงกว่า แต่ในตระกูล ความอาวุโสอย่างมากก็แค่ได้รับการเคารพ แต่ไม่สามารถล่วงเกินไปถึงเหนือกว่าเจ้าบ้านได้ เหมือนกับลุงของจักรพรรดิคืออ๋อง แต่เจ้าคิดจะชี้แนะจักรพรรดิรึ? งั้นก็ขออภัยแล้ว
เซียวหย่วนซานสีหน้าย่ำแย่ เซียวจ้านเฉิงแสดงสถานะนี้ออกมา เขาก็ไม่สามารถขัดขืนได้ มิเช่นนั้นก็จะกลายเป็นว่าคนแก่มีอำนาจตัดสินทุกอย่าง สิ่งที่เรียกว่าเจ้าบ้าน ก็เป็นเพียงเรื่องตลก
ท้ายที่สุดแล้ว หากเพียงแต่อายุมากที่สุด มีชีวิตยืนยาวที่สุด ก็สามารถกุมอำนาจแทนได้ แบบนี้ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดวงจรอุบาทว์ ใครๆ ก็กลัวตาย ไม่มีใครยอมบุกทะลวง แล้วจะพูดถึงการสืบทอดตระกูลใหญ่ได้อย่างไร!
“หากพ่อของเจ้ายังอยู่ ย่อมต้องผิดหวังในตัวเจ้า”
เซียวหย่วนซานไม่พูดอะไรอีก ทิ้งไว้ประโยคหนึ่งแล้วสะบัดแขนเสื้อจากไป
ถึงแม้จะเป็นเขา ก็ทำอะไรฟางซือหยูไม่ได้ จวนขุนพลเทวะก็ต้องรักษากฎหมาย อีกฝ่ายมีตำแหน่งท่านหญิงพระราชทานติดตัว การจะเดินเรื่องตามกระบวนการของราชสำนักนั้นยาวนานเกินไป ส่วนการลงโทษอย่างหนักจากกฎบ้านนั้นพอจะเป็นไปได้ แต่ต้องให้เซียวจ้านเฉิงพยักหน้า ตอนนี้เขาไม่ตกลง ทุกอย่างก็ไร้ประโยชน์
“ซือหยู เรื่องนี้เจ้าก็ยังคงบอกมาตามความจริงเถิด ในภายภาคหน้าเซียวจื่อเจี๋ยก็ยังพอจะมีที่ยืนในจวนได้บ้าง”
รอจนเซียวหย่วนซานจากไป ถังซู่อิงก็มองไปยังฟางซือหยู สีหน้าของหญิงชราจริงจังอย่างยิ่ง
ฟางซือหยูกล่าวอย่างขมขื่น “ท่านแม่ แม้แต่ท่านก็ไม่เชื่อข้ารึ?”
ถังซู่อิงจ้องมองนางอยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างสุดซึ้ง
…
…
เรื่องศึกพ่อลูกตระกูลเซียวในไม่ช้าก็แพร่ไปทั่วทั้งเมืองมรกต
ศึกครั้งนี้ส่งผลกระทบถึงตัวเมือง คนไม่น้อยได้เห็นกับตาตนเอง ข่าวจึงไม่สามารถปิดบังได้เลย ในร้านอาหารร้านน้ำชาล้วนแต่วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ บวกกับตอนที่ตัดสินมังกรแท้จริงมีแขกเหรื่อมากมาย ข่าวต่างๆ ก็รั่วไหลออกมา
ข่าวเหล่านี้มีทั้งจริงและเท็จ และยังมีที่น่าเหลือเชื่อ
มีคนบอกว่าเซียวเหยียนผู้นั้นเมื่อคว้าตำแหน่งมังกรแท้จริงแล้ว ก็ต้องการจะฆ่าพี่ชายแล้วสังหารพ่อเพื่อรวบอำนาจตระกูลเซียว
ยังมีคนบอกว่า บุรุษแห่งตระกูลเซียวผู้นั้นในงานเลี้ยงดื่มสุรามากเกินไป พูดจาเหลวไหลจนทำให้เกิดความขัดแย้ง
ยังมีคำกล่าวที่ว่าอีกฝ่ายเคียดแค้นที่บิดาไปประจำการชายแดนสิบกว่าปีไม่กลับมา ด้วยเหตุนี้จึงโกรธจนชักกระบี่
ถึงกับมีข่าวลือว่า เซียวจ้านเฉิงผู้นั้นที่ชายแดนวิหคอุดร 14 ปี ได้ให้กำเนิดบุตรนอกสมรสและแอบพากลับมา ถูกบุตรชายแท้ๆ ของตนเองจับได้ จึงได้เกิดศึกพ่อลูกขึ้น
สรุปแล้ว คำกล่าวต่างๆ ล้วนแต่ดูเหมือนจะมีเค้าความจริงอยู่บ้าง ทำให้คนเชื่อว่าเป็นจริง ยิ่งเล่าลือก็ยิ่งน่าอัศจรรย์
แต่ไม่ว่าจะเป็นคำกล่าวแบบไหน ศึกใหญ่ที่สะเทือนฟ้าดินเช่นนี้ และยังเป็นพ่อลูก ทุกคนต่างก็กำลังคาดเดาว่าเซียวเหยียนผู้นั้นสุดท้ายจะได้รับโทษอะไร?
คนเฒ่าคนแก่บางคนแสดงความเห็นว่า ถึงแม้พ่อเขาจะพาบุตรนอกสมรสกลับมา ก็ไม่ควรจะชักกระบี่ใส่บิดาของตนเอง เป็นการขัดต่อหลักจริยธรรม อกตัญญูอย่างยิ่ง
มีคนกลับบอกว่าเด็กยังเล็ก ทุกอย่างก็สามารถให้อภัยได้
กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สองวันต่อมา
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่เดือดพล่านทั่วทั้งเมือง สายตานับไม่ถ้วนก็ทอดมองไปยังจวนขุนพลเทวะแห่งนั้น กำแพงจวนที่สูงดูเหมือนจะกั้นทุกสิ่งทุกอย่าง ห้ามการสอดแนม
สองวันที่ผ่านมา จวนแห่งนี้ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ราวกับเงียบสงัดดั่งความตาย ดังนั้นจึงมีข่าวลือแพร่ออกมาว่า ขุนศึกอาญายุทธ์ผู้นั้นกำลังลงโทษบุตรชายของตนเองอย่างหนัก
…
…
ณ สำนักศึกษาตำหนักจันทน์ ริมสระน้ำเย็น
เฝิงเหวินเทียนในชุดคลุมสีขาวราวกับนักพรต ลอยลงมาอย่างสง่างาม
เขามองหญิงสาวที่ยืนตระหง่านอยู่ริมสระน้ำเย็น หัวเราะอย่างขมขื่นแล้วเดินเข้าไป “เจ้าได้ยินมาหมดแล้วรึ?”
“ไม่ใช่ได้ยิน”
เฝิงชิงหลีกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา “เมืองนี้ก็แค่ฝ่ามือเดียว วันนั้นข้าเห็นกับตาตนเอง มือที่ใช้สังหารอสูรนั่นตีลูกชายตัวเองช่างโหดเหี้ยมเสียจริง!”
เฝิงเหวินเทียนถึงกับพูดไม่ออก ก็จริง สำหรับผู้ที่อยู่ในขอบเขตจตุรภพแล้ว เมืองมรกตนี้มองปราดเดียวก็เห็นได้ทั่ว และในวันนั้น เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่ได้เห็นกับตาเสียเมื่อไหร่
ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เฝิงเหวินเทียนกล่าว “บุตรกิเลนเช่นนี้ เป็นที่โปรดปรานของสวรรค์ ถึงแม้จะทำผิดก็ไม่น่าจะถึงขั้นนี้ ไม่รู้ว่าขุนศึกอาญายุทธ์ผู้นั้นที่ชายแดนต้องเผชิญกับอะไรมาบ้าง ถึงได้อารมณ์รุนแรงเพียงนี้”
“ข้าไม่สนว่าเขาจะเจออะไรมา ข้าขอเพียงแค่ให้เขาเดินออกมาอย่างมีชีวิต” เฝิงชิงหลีกล่าวเสียงเย็น
สอง “เขา” แต่กลับไม่ใช่คนเดียวกัน
เฝิงเหวินเทียนหัวเราะอย่างขมขื่น “เสือร้ายยังไม่กินลูก เจ้ากังวลเกินไปแล้ว”
“หึ พูดยาก”
เฝิงชิงหลีเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “เจ้ามาที่นี่ คงไม่ใช่เพื่อจะมาขวางข้ากระมัง?”
“ที่ไหนกัน”
เฝิงเหวินเทียนกล่าวอย่างจนใจ “อย่างไรเสียเขาก็เป็นอาจารย์ในนามของตำหนักจันทน์ข้า ข้าไปเยี่ยมเยียนสักหน่อย ถือโอกาสชวนเขากลับมาเข้าเรียน ก็สมเหตุสมผลดีมิใช่รึ?”
เฝิงชิงหลีกลอกตามองเขา แต่สีหน้าก็ผ่อนคลายลงหลายส่วน “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็อย่าได้รอช้า รีบไปกันแต่เนิ่นๆ เถิด”
“ไปน่ะไม่มีปัญหา แต่เจ้าต้องรับปากว่าพวกเราไปแค่เกลี้ยกล่อม ห้ามลงมือเด็ดขาด ท้ายที่สุดแล้วนี่คือเรื่องในบ้านของพวกเขา” เฝิงเหวินเทียนรีบกล่าว
“พูดไปพูดมา ท่านก็ยังไม่วางใจข้ารึ”
“เจ้าพูดเช่นนี้ก็ห่างเหินกันเกินไปแล้ว…”
“ในเมื่อเป็นอาจารย์ในนามของท่าน แล้วก่อนหน้านี้ท่านทำไมไม่ไปเล่า?”
“ข้าไม่ได้บอกแล้วรึว่า ข้าทำได้เพียงส่งถ่านในวันหิมะตก ไม่ชอบที่จะไปเพิ่มดอกไม้บนผ้าไหม!”