หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 183
บทที่ 183
ขอบเขตอมตะลงมือ เว้นแต่คนรุ่นเก่าของตระกูลเซียวจะแอบคุ้มกัน มิเช่นนั้นโดยพื้นฐานแล้วสำเร็จ!
“การประลองมังกรแท้จริง เครือข่ายความสัมพันธ์เป็นเพียงแค่ของประดับเท่านั้น มีอะไรน่าใส่ใจ? ด้วยพรสวรรค์ของเหยียนเอ๋อร์ ขอเพียงแค่ส่งเสียงเรียก สำนักชื่อดังไหนบ้างไม่มาเยี่ยมเยือน?”
เซียวหย่วนซานแทรกขึ้นมา “อีกอย่างเหยียนเอ๋อร์สามารถได้รับการโปรดปรานจากจักรพรรดิประกาศิตสวรรค์ได้ จะต้องการเครือข่ายความสัมพันธ์อื่นไปทำไม ทำไมไม่เห็นเจ้าเด็กจื่อเจี๋ยนั่นถูกฝ่าบาททอดพระเนตรเห็น?”
เซียวจ้านเฉิงมองเขาแวบหนึ่ง เขาย่อมเข้าใจดีถึงหลักการนี้ เพียงแต่รู้สึกว่าเซียวเหยียนไม่ได้ใช้ประโยชน์ให้ดี สบายเกินไป มีพรสวรรค์ก็ไม่ใช่ว่าจะฟุ่มเฟือยเช่นนี้!
“เรื่องการลอบสังหาร ก็มีเหตุผลของเจ้าอยู่จริง แต่ในฐานะตระกูลขุนศึก นี่คือชะตากรรมที่บุตรหลานตระกูลเซียวทุกคนต้องเผชิญ”
เซียวจ้านเฉิงหน้าบึ้งกล่าว “อย่าว่าแต่เจ้าเลย บุรุษแห่งตระกูลเซียว ใครบ้างไม่เคยเผชิญหน้ากับการลอบสังหาร? ท่านถามท่านอาสองดูสิ เผ่าอสูรมองพวกเราเป็นหนามยอกอก ได้ยินมาว่าคนรุ่นเก่ายังมีเด็กบางคน เพิ่งจะเกิดก็เสียชีวิตแล้ว บางครั้งที่เที่ยวเล่นบนถนน ก็ถูกเผ่าอสูรที่ปะปนอยู่ในฝูงชนลอบโจมตี!”
“เจ้าสามารถมีชีวิตอยู่มาถึงตอนนี้ ก็ถือว่าโชคดีแล้ว”
เซียวเหยียนหน้าไร้อารมณ์ กล่าว “ถ้าอย่างนั้นดูเหมือนเกิดในตระกูลเซียว ช่างเป็นวาสนาของข้าจริงๆ เหอะ”
“ในฐานะบุรุษแห่งตระกูลเซียว เจ้าก็มีจิตสำนึกแค่นี้รึ?” เซียวจ้านเฉิงหน้าบึ้งกล่าว
เซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะอยากจะหัวเราะ แต่เมื่อมองใบหน้าของอีกฝ่าย เขากลับหัวเราะไม่ออกจริงๆ กล่าวอย่างเรียบเฉย:
“ที่ข้าพูดเหล่านี้ ไม่ใช่เพื่ออะไรอื่น ท่านก็อย่าได้เข้าใจผิด ข้าไม่ใช่ต้องการจะกล่าวโทษ ไม่ใช่น้อยใจ หรือระบายความทุกข์กับท่าน”
“ข้าเพียงแค่อยากจะบอกว่า ลูกชายของท่านตายไปแล้วจริงๆ ต่อไป ข้าก็ไม่ใช่คนตระกูลเซียวอีกต่อไปแล้ว รบกวนท่านหลีกทาง อย่าได้ขวางทางข้า!”
“เจ้ามีท่าทีอะไร!”
เซียวจ้านเฉิงในแววตาประกายแสงเย็นเยียบพลันสาดส่องออกมา โกรธจัด “อายุน้อยๆ อย่างอื่นไม่เรียน ก็เรียนรู้ที่จะหนีออกจากบ้านรึ?!”
“ออกจากบ้านรึ?”
เซียวเหยียนหัวเราะเยาะ “ที่นี่ไม่ใช่บ้านข้า ข้าเป็นเพียงแค่ผู้เช่า เช่าอยู่ที่นี่ 14 ปี ของกินดื่มใช้สอย 14 ปีนี้ ข้าใช้จ่ายไปเท่าไหร่ ข้าจะคืนให้ท่าน!”
เซียวหย่วนซานถลึงตาใส่เซียวจ้านเฉิงแวบหนึ่ง แต่ ณ เวลานี้กลับไม่สนใจจะด่าทอเขา หน้าเต็มไปด้วยความสงสารมองเซียวเหยียน กล่าว “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้หุนหันพลันแล่น เจ้าหากไม่ชอบที่จะอยู่ที่เรือนขุนเขาสายน้ำนี้ เจ้าก็ตามข้าตาเฒ่าต่อไปอยู่ที่หอฟังเสียงฝนสิ”
“ที่นั่น ใครจะกล้าทำอะไรเจ้า ใครก็ว่าเจ้าไม่ได้!”
“มีข้าตาเฒ่าอยู่ เด็ดขาดจะไม่ให้เจ้าได้รับความน้อยใจแม้แต่ครึ่งส่วน”
เซียวจ้านเฉิงโกรธ “หอฟังเสียงฝนก็เป็นของตระกูลเซียว เคล็ดวิชาข้างใน ก็ล้วนแต่เป็นบรรพบุรุษตระกูลเซียวรวบรวมมา เขาสามารถเรียนรู้ความสามารถนี้ได้ ถึงแม้จะไม่พึ่งพายาเม็ด หรือว่าบนเคล็ดวิชาก็ไม่มีรึ?”
“เซียวจ้านเฉิง!!”
เซียวหย่วนซานคำรามก้องอย่างเกรี้ยวกราด “เจ้าคิดจะบีบให้เหยียนเอ๋อร์จากไป บีบให้เขาตายจริงๆ รึ?!”
เซียวจ้านเฉิงถูกเขาคำรามใส่จนชะงักไป แต่ก็ไม่ได้ถอยกลับ โกรธจัด “ท่านอาสอง ท่านอย่าได้ตามใจเขาอีกเลย เขาคิดจริงๆ รึว่าฝีมือทั้งหมดนี้ได้มาด้วยตนเอง?”
“ในร่างกายของเขาไหลเวียนคือเลือดของข้ากับเยว่เอ๋อร์!”
“หากไม่มีข้ากับเยว่เอ๋อร์ครองคู่กัน เขาจะสามารถมีพรสวรรค์ที่ปีศาจถึงขั้นเกินกว่าเหตุผลนี้ได้รึ?!”
“หากไม่มีตระกูลเซียวรวบรวมเคล็ดวิชาใต้หล้า เขาสามารถมีฝีมือนี้ได้รึ?!”
“หากเขาไม่แซ่เซียว จักรพรรดิประกาศิตสวรรค์จะไปใส่ใจคนธรรมดาคนหนึ่งอย่างเขารึ?!”
พูดถึงตรงนี้ เสียงของเขาก็ยิ่งดังกังวานและเกรี้ยวกราด “รัศมีภาพอันรุ่งโรจน์ทั้งร่างของเขา ล้วนแต่เป็นเพราะเขาแซ่เซียว!!”
“เจ้า… เจ้ามันบัดซบ!”
เซียวหย่วนซานโกรธจนพูดไม่ออก เขาไหนเลยจะเคยถูกเจ้าเด็กในวันวานผู้นี้ตอกกลับเช่นนี้
หลายปีมานี้เซียวจ้านเฉิงที่ชายแดนสังหารอสูรนับไม่ถ้วน ก็ได้เปลี่ยนจากชายหนุ่มกลายเป็นชายวัยกลางคน อารมณ์ก็ดูเหมือนจะไม่เหมือนกับในวันวานแล้ว
“ท่านอา!”
เยว่ชิงเหอกับเซียวจื่อเซวียนล้วนแต่มีสีหน้าย่ำแย่ มองเซียวจ้านเฉิงด้วยความกังวลเต็มใบหน้า แต่เพราะติดที่อีกฝ่ายในยามนี้แผ่บารมีอันยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามออกมา จึงอยากจะเกลี้ยกล่อมแต่ก็หวาดกลัว
บารมีที่ราวกับเทพเจ้านั้นทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
เมื่อเผชิญหน้ากับความโกรธของเซียวจ้านเฉิง ใบหน้าของเซียวเหยียนกลับสงบนิ่งเป็นพิเศษ สายตาก็เย็นชาเป็นพิเศษ เขาค่อยๆ กล่าว:
“ท่านพูดถูก ดังนั้นข้าถึงได้เคยพูดไปแล้วว่า ข้าต่อไปนี้จะไม่ใช้แซ่เซียวอีก ข้าจะไม่ใช่คนของตระกูลเซียวอีกต่อไป”
“วันนี้ท่านไม่หลีกทางไป ก็ตีข้าให้ตายเสีย!”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้ารึ?!”
เซียวจ้านเฉิงโกรธ
เซียวเหยียนไอพลังทั่วร่างก็ปรากฏออกมา สายตาก็คมกริบขึ้น “ถ้าอย่างนั้นก็มาลองดู”
“จ้านเฉิง เจ้าพอได้แล้ว!”
เซียวหย่วนซานใบหน้าเต็มไปด้วยไอเลือดพุ่งขึ้นมา ในดวงตาสาดประกายแสงที่น่าสะพรึงกลัว “เจ้าอย่าได้บีบให้ข้าทำลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณ เมื่อใดที่ข้าทำลายมัน วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้พิการ!”
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย สำหรับความแข็งแกร่งของเซียวหย่วนซาน เขาย่อมมิอาจต้านทานได้ เพียงแต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะปกป้องเซียวเหยียนถึงเพียงนี้ ทำให้ในใจเขาเคียดแค้น
หากไม่มีผู้อาวุโสเหล่านี้อยู่ เขาอบรมสั่งสอนอย่างดี ย่อมต้องสามารถแก้ไขนิสัยดื้อรั้นของเซียวเหยียนได้
“เหยียนเอ๋อร์มีวันนี้ได้ ล้วนแต่เป็นเพราะพวกท่าน!” เซียวจ้านเฉิงกัดฟันกล่าว
เซียวหย่วนซานโกรธ “ดี ดี ดี เจ้ายังจะมาโทษข้ารึ!”
เซียวเหยียนส่ายหน้า “ท่านอาสอง อย่าพูดเลย ไม่ต้องพูดอีกต่อไปแล้ว ข้าอยากไปแล้ว ทุกท่าน แล้วพบกันใหม่”
เขาพูดพลางก็เดินตรงไปข้างหน้า
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ฉายแววโกรธ ทั่วร่างก็ระเบิดไอพลังออกมาสายหนึ่ง
แต่เซียวเหยียนกลับไม่แยแส เพียงแค่ก้าวผ่านข้างกายเขาไป
เซียวจ้านเฉิงยกฝ่ามือขึ้น แต่เมื่อมองใบหน้าที่สงบจนเย็นชาของเด็กหนุ่ม ในใจเขากลับเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างประหลาด กัดฟันกล่าว “เจ้าจะเสียใจ!”
เซียวเหยียนไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย
เสียใจรึ?
เขาตายก็ไม่มีทางเสียใจ !
“เหยียนเอ๋อร์!”
เซียวหย่วนซานในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวังอย่างรุนแรง มองเซียวจ้านเฉิงแวบหนึ่ง จากนั้นก็ไล่ตามเซียวเหยียนไป ขวางอยู่เบื้องหน้าเขา
“เหยียนเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้หุนหันพลันแล่น ข้า…”
“ท่านอาสอง ให้ข้าไปเถอะ” เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้น เพียงแค่กล่าวอย่างสงบ
เมื่อมองดวงตาของเด็กหนุ่ม หัวใจของเซียวหย่วนซานก็สั่นสะท้าน คำพูดที่มาถึงปาก กลับพลันพูดไม่ออก
เซียวเหยียนได้ก้าวผ่านข้างกายเขาไป
…
…
นอกจวนขุนพลเทวะ
นอกจากชาวเมืองมรกตบางคนที่อยากรู้อยากเห็นช่วงนี้จะวิ่งมาที่นี่หยุดยืนมองแล้ว ณ เวลานี้บนถนนนอกจวนกลับมีกลุ่มเงาร่างที่ยิ่งใหญ่ยืนอยู่ ทั้งหมดมีไอพลังที่ไม่ธรรมดา พวกเขาสวมเสื้อผ้าที่แตกต่างกัน ดูเหมือนจะมาจากแต่ละแคว้น แต่ที่จริงแล้วกลับมีสถานะเดียวกัน นั่นก็คือศิษย์ตำหนักขาวแห่งสำนักศึกษาตำหนักจันทน์
ผู้ที่สามารถเข้าสู่ตำหนักขาวที่ยอดเยี่ยมที่สุดของสำนักศึกษาอันดับหนึ่งแห่งสิบเก้าแคว้นนี้ได้ พรสวรรค์ของพวกเขาถึงแม้จะไม่เท่ากับศิษย์สายตรงของสำนักชื่อดังชั้นนำเหล่านั้น แต่ก็ล้วนแต่เป็นมังกรหงส์ในหมู่คน เป็นยอดอัจฉริยะ
ณ เวลานี้ พวกเขาไม่ได้สวมชุดสำนัก แต่สวมเสื้อผ้าเดิมของตนเอง
“พวกเราขอพบคุณชายน้อยเซียวเหยียน!”
“ได้ยินมาว่าคุณชายน้อยเซียวเหยียนพรสวรรค์ไร้เทียมทาน ตั้งใจมาเยี่ยมเยียน!”
“เชิญจวนของท่านให้พวกเราเข้าพบ!”
ฝูงชนที่อยู่นอกคฤหาสน์ต่างก็กล่าวเสียงดังไม่หยุด