หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 174
บทที่ 174
ฝ่ามือที่กดทับลงมายังไม่ทันจะได้สัมผัสร่างของเซียวเหยียน สีหน้าอันเปี่ยมด้วยโทสะของเซียวจ้านเฉิงก็พลันแข็งค้างไป
กระบี่นั้นราวกับมีกลีบบุปผานับไม่ถ้วนลอยผ่านเบื้องหน้า ถึงกับทำให้สายตาของเขาสับสนไปชั่วขณะ
บุปผาเบ่งบาน ณ อีกฟากฝั่ง…
ปราณกระบี่นี้ถึงกับส่งผลกระทบต่อเขาได้!
ในแววตาของเซียวจ้านเฉิงเผยความตกตะลึง แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็คือจิตวิญญาณระดับจุดสูงสุดของสามอมตะ ถึงแม้ขอบเขตพลังจะลดต่ำลง แต่สภาวะจิตกลับแข็งแกร่งอย่างยิ่ง พริบตาเดียวก็ได้สติกลับคืนมา
เสียงดังเคร้ง ก็เห็นประกายแสงเย็นเยียบสายหนึ่งแทงเข้ามาอย่างกะทันหัน
ความตกตะลึงในแววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเพลิงโทสะที่โหมกระหน่ำในชั่วพริบตา
“เจ้าเดรัจฉาน!!”
ด้วยเสียงคำราม จิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิงก็กวัดแกว่งดาบ พุ่งทะยานลงมาฟาดฟันอย่างรวดเร็ว
แต่ระยะห่างของเซียวเหยียนนั้นใกล้กว่า ความเร็วของกระบี่ยิ่งเร็วกว่า!
เซียวจ้านเฉิงทำได้เพียงเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อย คมกระบี่เฉียดผ่านไหล่ของเขา บนร่างกายเนื้อกลับเสียดสีจนเกิดเสียงดังราวกับโลหะกระทบกัน ทะลวงจนเกิดเป็นรูเลือด!
ขอบเขตสามอมตะ แบ่งออกเป็น ไม่ดับสูญ, ไม่เสื่อมสลาย, และไม่ร่วงโรย!
และเมื่อบรรลุถึง “ขอบเขตไม่เสื่อมสลาย” แล้ว เพียงแค่หนึ่งความคิด ก็สามารถทำให้ร่างกายเนื้อเป็นอมตะ ดาบกระบี่มิอาจทำร้าย!
นี่เป็นเพราะเซียวเหยียนถือครองศัสตราวุธเทวะอยู่ในมือ จึงสามารถทะลวงกายของเขาได้ หากเป็นอาวุธระดับต่ำกว่านี้ ก็ไม่มีทางทำร้ายเซียวจ้านเฉิงได้โดยสิ้นเชิง
ด้วยพลังเช่นนี้ ยอดฝีมือขอบเขตสามอมตะในสนามรบที่มีทหารนับหมื่น ถึงได้สามารถทะลุทะลวงได้อย่างไร้ต้าน สังหารแม่ทัพกลางวงล้อมนับหมื่นได้ตามลำพัง! หากเปลี่ยนเป็นขอบเขตปรมาจารย์ ถึงแม้จะต่อสู้ตัวต่อตัวได้อย่างเก่งกาจ แต่เมื่อถูกกองทัพล้อม ก็สามารถถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง สับเป็นเนื้อบดได้ในพริบตา! โดยเฉพาะอย่างยิ่งกองทัพที่จวนขุนพลเทวะฝึกฝนขึ้นมา ปรมาจารย์มิอาจต้านทานได้!
ไหล่หลั่งโลหิต เซียวจ้านเฉิงเบิกตากลมโต มองเซียวเหยียนอย่างตกตะลึงและโกรธแค้น แต่ในพริบตาก็ยกมือขึ้น ในขณะที่คมกระบี่ของเซียวเหยียนยังไม่ทันจะชักกลับ ก็คว้าจับคมกระบี่ไว้ในชั่วพริบตา
ว่ากันด้วยประสบการณ์สังหารศัตรูแล้ว เซียวจ้านเฉิงนั้นหล่อหลอมมาจากภูเขาซากศพทะเลเลือด ร่างกายแทบจะก่อเกิดเป็นสัญชาตญาณ! ณ เวลานี้เขาเสี่ยงให้ฝ่ามือถูกบาด เขาก็ทุบหมัดออกไปอย่างรุนแรง ต่อยไปยังหน้าอกของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนรีบปล่อยมือ ร่างกายกลับไม่ถอย แต่ใช้มือที่เคยจับกระบี่กำเป็นหมัด คำรามใช้ออกซึ่งเพลงหมัดไร้เทียมทานครึ่งก้าว!
หมัดนี้ได้ทำลายกฎของเพลงหมัดไร้เทียมทานครึ่งก้าว เขารวบรวมปราณกระบี่สายหนึ่งเข้ามาในทันที ใช้แขนของตนเองเป็นกระบี่ ใช้ออกซึ่งการโจมตีที่หลอมรวมหมัดและกระบี่เข้าด้วยกัน!
ปราณหมัดอันดุดันและปราณกระบี่อันคมกริบ กระแทกเข้ากับฝ่ามือของเซียวจ้านเฉิงอย่างแรง ฝ่ามือที่หยาบกร้านนั้นราวกับพัดใบตาล พยายามจะบีบเซียวเหยียน แต่ปราณกระบี่ในหมัด กลับแทรกซึมลึกเข้าไปในกระดูกของเขา แขนของเขาส่งเสียงดังกร๊อบ ร่างกายอดไม่ได้ที่จะถอยหลัง
ภายใต้การโจมตีครั้งเดียว ทั้งสองฝ่ายต่างก็ถูกกระแทกจนถอย
“ขอบเขตเทวะมนุษย์!”
เซียวจ้านเฉิงมองเซียวเหยียนอย่างตกตะลึง ณ เวลานี้ก็ได้สติกลับมา เซียวเหยียนกลับในชั่วพริบตานี้ ได้ถีบประตูสวรรค์ ก้าวเข้าสู่ระดับของปรมาจารย์! กระบวนท่าของเขาไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์อีกต่อไป ไร้ซึ่งข้อผูกมัด ยากที่จะคาดเดา
เซียวเหยียนสายตาเย็นชา มองไปยังกระบี่ในมือของเขา ในฐานะนักกระบี่ กระบี่หลุดมือเดิมทีควรจะเป็นความอัปยศ หากเปลี่ยนเป็นนักกระบี่คนอื่น เมื่อครู่ส่วนใหญ่คงจะเลือกที่จะรับฝ่ามือของเซียวจ้านเฉิงอย่างแข็งขัน ยอมที่จะบาดเจ็บสาหัส ก็จะไม่ปล่อยมือ
แต่เขาตั้งแต่เล็กก็ไม่มีจิตสำนึกของนักกระบี่…
ดาบกระบี่ก็ดี หมัดก็ดี อะไรที่สามารถโจมตีได้ก็ใช้สิ่งนั้น อาวุธเป็นเพียงของนอกกาย ตนเองถึงจะเป็นแกนหลัก
เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ สติของเซียวเหยียนก็ยิ่งกระจ่างใสและสงบนิ่งขึ้น เขาเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ ถึงแม้สภาวะจิตจะทะลวงผ่านแล้ว แต่ยังไม่ได้สร้างวิถีแห่งปรมาจารย์ของตนเองขึ้นมา และ ณ เวลานี้ เขากลับได้สัมผัสถึงมันแล้ว
ในโลกเดิมทีไม่มีกฎเกณฑ์ ไม่มีกรอบขอบเขต เพราะมีคน ถึงได้มีกฎเกณฑ์
แต่ในระหว่างฟ้าดินนี้เล่า?
ตะวันจันทราดวงดาว สรรพสิ่งแม่น้ำลำธาร ดอกไม้ใบหญ้า…
พวกมันแต่ละอย่างแตกต่างกัน แต่กลับอยู่ร่วมกันได้อย่างกลมกลืน ต่างฝ่ายต่างเกื้อหนุนกัน การหลอมรวมที่แท้จริง ไม่ได้อาศัยกฎเกณฑ์มาบังคับ แต่คือความพอเหมาะพอดีที่เจ้าขาดข้าเกิน ไม่ใช่ความปรารถนาเพียงฝ่ายเดียว!
ครึ่งก้าวที่ท่านอาสองพูดถึง บางทีอาจจะเป็นเช่นนี้
ทำครึ่งก้าวของตนเองให้ดี ก็เพียงพอแล้ว!!
ในแววตาของเซียวเหยียน พลันระเบิดประกายแสงที่รุนแรงออกมา ในสมองเคล็ดวิชาวิทยายุทธ์นับไม่ถ้วนก็รวมตัวกัน
“ฟ้าดินสรรพสิ่ง หมื่นพันทิวทัศน์ ข้าจะไปยึดติดทำไม!”
“แม่น้ำลำธารในโลกมีนับไม่ถ้วน แต่สุดท้าย… หมื่นสายธาราก็ไหลกลับสู่ต้นกำเนิด!!”
เซียวเหยียนค้นพบเส้นทางของตนเองแล้ว ถึงแม้จะเพียงแค่เห็นก้าวแรก แต่ในตอนนี้ เขากลับรู้แล้วว่าตนเองควรจะก้าวไปในทิศทางใด!
ไอพลังที่องอาจไพศาล รวมตัวกันขึ้นมาจากในร่างกายของเขา ณ เวลานี้ไม่มีกระบี่อยู่ในมือ ถึงแม้เขาจะสามารถปลดปล่อยปราณกระบี่ได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่มีศัสตราวุธเทวะเสริมพลัง ยากที่จะบรรลุถึงกระบวนท่าสังหารที่แข็งแกร่งที่สุดได้ ดังนั้น เซียวเหยียนจึงเลือกหมัด
หมัดของเขาก็คือระดับหก ไม่ด้อยไปกว่ากระบี่!
เมื่อมองไปยังแววตาที่ตกตะลึงเจือปนด้วยความโกรธนั้น เซียวเหยียนก็มีความรู้สึกที่อยากจะใช้สองหมัดทุบทำลายให้สิ้นซาก เขาคำรามก้องฟ้า พื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็ปริแตกเป็นนิ้วๆ บารมีที่น่าสะพรึงกลัวทำให้พื้นดินโดยรอบยุบตัวลง วิทยายุทธ์มากมาย หลอมรวมเข้ากับหมัด
ร่างกายของเขาพุ่งเข้าสังหารอย่างห้าวหาญ หมัดราวกับขุนเขาสายน้ำ!
เค้าโครงของหมัดนี้ ยังคงเป็นเพลงหมัดไร้เทียมทานครึ่งก้าว แต่กลับมีเพียงแค่ความคล้ายคลึงเล็กน้อย
“กล้าดีเทียมฟ้า!!”
เซียวจ้านเฉิงก็ได้สติกลับมาเช่นกัน บนคิ้วดูเหมือนจะลุกไหม้ด้วยเปลวไฟเทพ “ข้าออมมือให้ครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้ากลับยังดื้อรั้นไม่สำนึก!!”
เขาทั่วร่างสั่นสะเทือนด้วยไอพลังที่น่าสะพรึงกลัว บารมีแห่งสามอมตะระเบิดออกมา พร้อมกันนั้น เขาก็กดข่มอาการบาดเจ็บสาหัส กระตุ้นพลังของขอบเขตไม่ร่วงโรยออกมาชั่วคราว ร่างกายที่เดิมทีบาดเจ็บสาหัส กลับมีร่องรอยของการฟื้นฟูชั่วคราว ขอบเขตพลังราวกับจะไต่ระดับขึ้น!
การกระทำเช่นนี้ จะทิ้งความเสียหายที่ใหญ่หลวงกว่าไว้ในภายหลัง แต่ไอพลังที่เซียวเหยียนปลดปล่อยออกมาในตอนนี้ กลับทำให้เขาทำได้เพียงเท่านี้
เขาจะบดขยี้กระดูกที่ดื้อรั้นนี้ให้แหลกละเอียด ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์!
“จ้านเฉิง!!”
เงาร่างของเซียวจิ้งอวี่และคนอื่นๆ ก็มาถึง เมื่อเห็นภาพฉากนี้ อดไม่ได้ที่จะคำรามอย่างโกรธแค้น
เซียวจ้านเฉิงหลอมรวมเคล็ดวิชาชั้นเลิศมากมาย ทำความเข้าใจในหลักการของมัน สร้างสรรค์เพลงฝ่ามือชั้นยอดขึ้นมาเอง ในตอนนี้ก็ปลดปล่อยออกมาดุจดวงอาทิตย์ที่ไพศาล
แสงสีทองที่ไร้ขอบเขตส่องสว่าง ทำให้ถนนหนทางใกล้ๆ มืดดับลง
เซียวเหยียนสองตาแดงก่ำราวกับร้องไห้เป็นสายเลือด เคล็ดวิชาในร่างกายหมุนเวียนอย่างรวดเร็ว ใช้ออกซึ่งคุณลักษณะของเจ็ดหงสาจุดโคม ภายใต้การโคจรครั้งที่สอง พลังก็เพิ่มขึ้นหนึ่งเท่า! ถึงแม้จะมีผลข้างเคียง ภายหลังจะอ่อนแรง แต่ ณ เวลานี้ก็ไม่สนใจแล้ว
“อ๊าาาา!!!”
เซียวเหยียนโกรธจนผมตั้งชัน ทั่วร่างระเบิดพลังแท้ที่เจิดจ้าออกมา การหลอมรวมของลักษณ์วิญญาณ การเสริมพลังของพลังเทพควบคุมสิ่งของ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่รวมตัวกันอยู่ที่หมัดนี้! เขาเหมือนกับแมงเม่าบินเข้ากองไฟอย่างไม่คิดชีวิต พุ่งเข้าหาฝ่ามือทองคำที่เปี่ยมด้วยไอสังหารนั้น
จากนั้น ก็ถูกแสงเทพกลืนกิน