หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 173
บทที่ 173
บนถนนยาว บนท้องฟ้า พ่อลูกกำลังไล่ล่าสังหารกัน
ชาวบ้านทั่วไปไม่สามารถมองเห็นได้ แต่บนท้องฟ้าคลื่นพลังสังหารที่น่าสะพรึงกลัวระลอกแล้วระลอกเล่าถาโถมเข้ามา กลับทำให้คนนับไม่ถ้วนเงยหน้าขึ้นมอง จิตใจสั่นสะท้าน
เสียงดังปัง!
ร่างกายของเซียวเหยียนถูกฝ่ามือหนึ่งตบลงมาอีกครั้ง ร่วงหล่นลงมาในอาคารแห่งหนึ่ง เขาพลิกตัวลุกขึ้นมา พร้อมกันนั้นก็เปิดหน้าต่างสถานะ
ยังมีอะไรที่สามารถยกระดับได้อีก?
ยังมีอะไรที่สามารถทำให้ตนเองรอดชีวิตได้?!
เขาเห็นสารานุกรมดนตรี ก็รีบนำบทเพลงไม่กี่บทฝังเข้าไปในวิถีแห่งปราณทันที
ข้อมูลจำนวนมากหลั่งไหลเข้ามาในสมอง ดูเหมือนจะมีเสียงหงส์ร้องดังขึ้น และยังดูเหมือนจะมีเสียงปี่หูเจียเล็กๆ คุณลักษณะไม่กี่สายก็ปรากฏขึ้นมา
แต่เซียวเหยียนกวาดตามองอย่างรวดเร็ว กลับไม่มีชนิดใด ที่จะสามารถช่วยให้เขาหนีรอดอย่างรวดเร็วหรือนำมาซึ่งการยกระดับอย่างมหาศาล
เขาเปิดหน้าต่างสถานะ อยากจะค้นหา แต่ที่เห็นกลับคือเคล็ดวิชาฝึกฝนที่หนาแน่น
เคล็ดวิชาที่เขาเชี่ยวชาญมีมากมาย แต่ณ เวลานี้ กลับไม่มีเคล็ดวิชาใด ที่จะทำให้เขาดิ้นรนหลุดพ้นจากอันตรายได้!
ในขณะเดียวกัน เงาร่างที่เปี่ยมด้วยบารมีแห่งฟ้าดินนั้นก็ได้ไล่ล่ามาถึง พลังอันไพศาลปกคลุมอยู่เบื้องบน
“วิ่งต่อสิ ทำไมไม่วิ่ง?”
“เจ้าไม่ใช่คิดว่าตนเองเก่งกาจมาก สามารถทำร้ายพี่ชายและต่อต้านบิดาได้รึ เหตุใดถึงมีฝีมือเพียงแค่นี้!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวด้วยสายตาเย็นชา มองลงมายังเซียวเหยียนแล้วยกฝ่ามือขึ้นตบลงมาอย่างรุนแรง
เซียวเหยียนเบิกตาจนแทบปริ จ้องมองไปยังฝ่ามือที่กดทับลงมานั้น เขาก็ปลดปล่อยเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขตออกมาอีกครั้ง! บารมีกระบี่อันไพศาลรวมตัวกัน แผ่กระจายไปทั่วทุกทิศ
ท่ามกลางเงากระบี่ที่พร่างพรายทั่วฟ้า เซียวเหยียนกลับไม่คิดหนีอีกต่อไป เขารู้ดีว่าตนเองหนีไม่พ้น มีเพียงต้องสู้ตายถวายชีวิต!
แสงกระบี่ทั่วฟ้าสะท้อนอยู่บนใบหน้าของเขา สายตาของเขากลับสงบลงในบัดดล
“ทะเลยังมีฟ้าเป็นเพื่อน แล้วตนเองเล่า?”
ในใจของเซียวเหยียนมีความเศร้าอยู่บ้าง แต่ในไม่ช้าก็นึกถึงจิ้งจอกขาวตัวน้อยที่ไม่สนใจอันตรายมาขวางอยู่เบื้องหน้า นึกถึงเซียวจื่อเซวียนที่เชื่อมั่นในตนเองเสมอมา และยังนึกถึงท่านอาสอง ท่านผู้เฒ่าโม่ ท่านอาห้า… ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้ม อย่างน้อยสิบกว่าปีมานี้ ตนเองก็นับว่าไม่ล้มเหลว ยังมีคนไม่กี่คนที่สามารถพูดคุยระบายความในใจได้
ในแววตาของเขาปรากฏประกายแสงอันแรงกล้าขึ้นมา เขามองไปยังเงากระบี่ทั่วฟ้าที่กำลังแตกสลายภายใต้บารมีเทวะ
เงากระบี่ถึงแม้จะมากมาย แต่ก็มิอาจต้านทานดาบเทวะได้แม้แต่ดาบเดียว และตนเองหลายปีมานี้มีเคล็ดวิชามากมายติดตัว แต่กลับไม่มีเส้นทางของตนเอง
เส้นทางของข้าอยู่ที่ใด? แล้วที่หมายของข้าเล่าอยู่ที่ใด?
เซียวเหยียนนึกถึงเรื่องราวสนุกๆ ในสมัยโบราณที่ได้เห็นในหอฟังเสียงฝนเมื่อเร็วๆ นี้
ปรมาจารย์ส่วนใหญ่ล้วนแต่อาศัยเคล็ดวิชาของผู้อื่นเป็นต้นแบบ หรือไม่ก็อาศัยสัญชาตญาณธรรมชาติของอสูรเป็นแบบอย่าง เพื่อสร้างระบบเคล็ดวิชาของตนเองขึ้นมา
ปรมาจารย์ ก็คือการอาศัยตนเองเป็นอาจารย์
ไม่มีอาจารย์ ตนเองบุกเบิกเส้นทางหนึ่ง ตนเองก็คืออาจารย์บนเส้นทางนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว จะยังมายึดติดอยู่กับรูปแบบของเคล็ดวิชาเหล่านี้ไปเพื่ออะไร?
ทันใดนั้น ในสมองของเซียวเหยียนก็ราวกับมีสายฟ้าแลบผ่าน เขาก็พลันตื่นรู้ขึ้นมาในบัดดล!
เคล็ดวิชาของตนเองมีมากมายและซับซ้อน ถึงแม้จะล้วนแต่มีประโยชน์ต่อร่างกายหรือการบำเพ็ญเพียร แต่กลับไม่เคยถูกจัดหมวดหมู่ เคล็ดวิชาเหล่านี้ล้วนแต่เป็นของผู้อื่น มิใช่ของตนเอง
เคล็ดวิชาชั้นกลางและล่างบางอย่าง ด้วยความเข้าใจในวิถีของเขาจึงสามารถหลอมรวมเป็นเคล็ดวิชาลับสุดยอดได้ เคล็ดวิชาลับสุดยอดนี้ก็เหมือนกับเส้นทางอีกสายที่บุกเบิกขึ้นมาจากการอ้างอิงเคล็ดวิชา แต่ก็ยังไม่สมบูรณ์พอ ดังนั้นเขาจึงมีเพียงครึ่งเท้าที่ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์
หากจะพูดถึงการอ้างอิง…
เซียวเหยียนมองเงาร่างที่บดขยี้เงากระบี่ทั่วฟ้า สายตาของเขากลับมองข้ามร่างนั้นไป เห็นผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ที่เมฆดำทะมึน
กาลเวลาพลันราวกับหยุดนิ่งอยู่รอบกายเขา ลมที่โหมกระหน่ำก็เงียบสงบลง
ถึงแม้จะแข็งแกร่งดั่งเซียวจ้านเฉิงผู้เป็นสามอมตะ ก็ยังคงอยู่ในฟ้าดินผืนนี้ อยู่ใต้ผืนฟ้านี้
หากจะอ้างอิง เหตุใดไม่ใช้ฟ้าดินเป็นต้นแบบ ใช้สรรพสิ่งเป็นต้นแบบเล่า?
ในตอนนี้ กระบวนท่ากระบี่นับไม่ถ้วนในสมองของเขาก็หายไป
กรอบขอบเขตนับไม่ถ้วนก็หายไป เหลือเพียงเจตนากระบี่เอง
ไอพลังในร่างกายของเขาก็ล่องลอยไปอย่างเป็นธรรมชาติ ในขณะที่ตนเองไม่ได้รู้สึกไปตามเส้นทางพิเศษในเส้นชีพจรหลักสั่นสะเทือนพุ่งพล่าน
พลังที่ไอพลังนี้พวยพุ่งออกมาดูเหมือนจะแผ่ซ่านไปถึงในดวงตาของเซียวเหยียน ดวงตาทั้งสองข้างของเขากลับเห็นในฟ้าดินตรงหน้าปรากฏเป็นประตูบานหนึ่งอย่างบางเบา
นั่นก็คือ ประตูสวรรค์
ที่แท้ ประตูสวรรค์นั้นอยู่ทุกหนแห่ง ประตูสวรรค์ไม่ได้อยู่ระหว่างฟ้าดิน แต่อยู่ในใจของตนเอง!
เซียวเหยียนหัวเราะลั่นขึ้นมา พลังในอกปั่นป่วน เขาใช้เท้าเดียวกระแทกประตูสวรรค์บานนั้นให้เปิดออก!
ไอพลังที่ไพศาลก็จากในร่างกายของเขา ราวกับลมพายุพลันบังเกิด
ณ เวลานี้ เซียวเหยียนพลันรู้สึกเหมือนดังบทกวีที่เคยขับขานในหอนางโลมคราก่อน:
อินทรีใหญ่หนึ่งวันทะยานขึ้นพร้อมสายลม ทะยานตรงสู่เก้าหมื่นลี้!
ประตูสวรรค์นั้นถูกเปิดออก ดูเหมือนจะก้าวเข้าสู่โลกอีกใบหนึ่ง
ทั่วร่างมีความรู้สึกที่สดชื่นอย่างยิ่ง ราวกับก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ที่สดใส จากน้ำลึกโผล่ขึ้นสู่ผิวน้ำ การรับรู้ของผิวหนังละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง ชัดเจน
ฝุ่นตกก็รับรู้ได้ ตาเนื้อเข้าสู่ระดับจุลทรรศน์!
นี่คือการควบคุมร่างกายที่ละเอียดอ่อนและถึงขีดสุดอย่างยิ่ง
และการควบคุมเช่นนี้ ทำให้เซียวเหยียนสามารถผลักดันเคล็ดวิชา ไปสู่ระดับที่ลึกซึ้งกว่านี้ได้
เมื่อสภาวะจิตใจทะลวงผ่าน ข้อมูลมากมายที่เดิมทีถูกจำกัดไว้ ก็เหมือนกับเขื่อนแตกน้ำท่วมก็หลั่งไหลเข้ามาในพริบตา
ในเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขตด้านหลัง ก็ปรากฏกระบวนท่ากระบี่ใหม่ขึ้นมา
สมุทรไร้ขอบเขต·ข้ามฟากฝั่ง!
เสียงดังเคร้ง กระบี่ในมือของเซียวเหยียนบังเกิดเสียงคำรามดุจมังกรดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความในใจของเจ้านาย ส่องประกายแสงที่ร้อนแรงออกมา
การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ ล้วนแต่เกิดขึ้นในชั่วพริบตา ในโลกของสภาวะจิตใจ ความเร็วของเวลาไหลกับข้างนอกแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เหมือนกับหนึ่งลมหายใจตนเองสามารถคิดได้หลายร้อยความคิด แต่ความเป็นจริงกลับเพียงพอแค่ยกมือ
และการตื่นรู้เมื่อครู่ ก็เข้าสู่ความคิดที่ลึกซึ้งกว่านั้น ในสภาวะเช่นนั้นความคิดจะหลั่งไหลอย่างรวดเร็ว คิดได้หลายหมื่นความคิด โลกภายนอกเพียงแค่ผ่านไปชั่วพริบตา
เมื่อคมกระบี่ถูกยกขึ้นอีกครั้ง เพลงกระบี่ใหม่ก็ปรากฏขึ้น อีกฟากฝั่งถือกำเนิดขึ้นเอง!
เงาร่างที่พุ่งมาจากฟากฟ้านั้น ณ เวลานี้ก็ได้สังหารมาถึงตรงหน้าแล้ว ราวกับเป็นรอยฝ่ามือของพระพุทธเจ้าปราบมาร ตบลงมายังศีรษะของเขา
แต่ในบัดดล รอยฝ่ามือนี้กลับดูห่างไกลออกไป
แสงกระบี่พลันตวัดผ่านตัดขาดระยะห่างระหว่างกัน
กระบี่นี้ราวกับตัดผ่านห้วงมิติ แฝงไว้ด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์บางอย่าง!