หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 172
บทที่ 172
ภาพขุนเขาขดตัว!
ราวกับมีภูเขาสูงตระหง่านลูกหนึ่ง งดงามโดดเด่น ปรากฏขึ้นด้านหลังเซียวเหยียนกดทับสี่ทิศ ทำให้ร่างกายของเซียวเหยียนมีความรู้สึกที่มั่นคงสี่ทิศแปดทิศ ไม่อาจสั่นคลอน!
“หึ!”
จิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิงสายตาเย็นชา ถึงแม้ในใจจะตกตะลึง แต่ฝีเท้าของเขาก็ยังคงไม่หยุด มีภูเขาแล้วจะทำไม เขาที่ชายแดนวิหคอุดรสังหารอสูรนับไม่ถ้วน มีอสูรสังหารอสูร มีภูเขาก็ถล่มภูเขา!
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่จะถูกเหยียบย่ำอยู่ตรงหน้าเขา!
แต่ในตอนนี้เอง ทันใดนั้นก็มีเสียงคำรามต่ำดุจวัวดังขึ้นมา
เงามายาที่มืดมิดสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเซียวเหยียน รูปร่างคล้ายเสือคล้ายวัว หลังมีปีก ร่างกายลงมาอยู่บนภูเขาขดตัวนั้น
สายตาของมันดุร้ายกระหายเลือด แววตาโหดเหี้ยมมืดมนจ้องเขม็งไปที่เซียวจ้านเฉิง แผ่ไอสังหารและไอโหดร้ายโบราณออกมา
นี่คือสัตว์อสูรในแดนรกร้างเทวะ ฉงฉี!
บารมีเทพของมัน ราวกับสัตว์อสูรที่แท้จริงตนหนึ่งจุติ!
สีหน้าของเซียวจ้านเฉิงเปลี่ยนไป เปลวไฟเทพที่ร้อนแรงบนดาบเทพในมือกลับถูกบีบให้สลายไป เผยให้เห็นเพียงคมดาบที่สว่างไสว
บารมีกดดันสามสาย บวกกับพยัคฆ์ข่มขวัญก่อนหน้านี้ ณ เวลานี้เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่กลางสนาม ผมไม่มีลมก็ปลิวไสว ข้างกายดูเหมือนจะมีร้อยสัตว์ล้อมรอบ ราวกับราชันย์ในขุนเขา แผ่บารมีและไอโหดร้ายที่น่าสะพรึงกลัวออกมา!
จิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิงก็อดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลงเหม่อลอยเล็กน้อย บารมีกดดันที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์ก็ต้องก้มหัว!
นี่คือลูกชายของตนเองรึ?
ขอบเขตสิบห้าลี้ สามารถต่อสู้กับปรมาจารย์ได้!
พรสวรรค์นี้ เรียกได้ว่าสะท้านโบราณจรัสปัจจุบัน เพียงพอที่จะทำให้คนภาคภูมิใจ
แต่ว่า จิตใจกลับป่าเถื่อนยากจะฝึก!
สายตาของเซียวจ้านเฉิงกลับมาเย็นชาอีกครั้ง ในใจค่อนข้างเสียใจ บางทีตอนนั้นก็ควรจะนำเซียวเหยียนมาอยู่ข้างกาย พาไปชายแดนวิหคอุดร ถึงแม้จะอันตรายอยู่บ้าง อยู่ข้างกายตนเองดูแล ก็จะไม่ทำให้เขาบ่มเพาะนิสัยป่าเถื่อนเช่นนี้
มิเช่นนั้นด้วยพรสวรรค์นี้ไยต้องกังวลว่าจะไม่ส่องสว่างใต้หล้า?
“ดีมาก น่าเสียดายที่เจ้าเดินผิดทางแล้ว!”
เซียวจ้านเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาเปิดปิดพลันแสงเทพที่น่าเกรงขามก็เบ่งบาน
เขาไม่ปรานีอีกต่อไป จิตวิญญาณพลันกำคมดาบแน่น ใช้ออกซึ่งดาบที่ดุดันอย่างยิ่ง!
พลังดาบที่น่าสะพรึงกลัวก่อตัวขึ้นเอง ดูเหมือนจะต้องการจะผ่าทั้งเรือนบัวเขียว ถึงกับจวนขุนพลเทวะออกเป็นสองซีก!
บารมีเช่นนี้ เมื่อเทียบกับเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขตก่อนหน้านี้ของเซียวเหยียน ยังดุร้ายกว่าหลายเท่า
“เซียวจ้านเฉิง!”
เซียวจิ้งอวี่อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า ตะโกนเสียงดัง
แต่เซียวจ้านเฉิงราวกับไม่ได้ยิน คมดาบมุ่งตรงไปยังจิตวิญญาณของเซียวเหยียน
ไอสังหารที่แฝงอยู่ในเจตนาดาบ ราวกับน้ำแข็งหมื่นปี พร้อมกับพลังเปิดฟ้าผ่าปฐพี ไม่อาจต้านทานได้
เซียวเหยียนสีหน้าพลันเปลี่ยนไป ถึงแม้เขาจะมีคุณลักษณะภาพวาดเลื่องชื่อสามภาพ ต้านทานบารมีเทพของอีกฝ่าย แต่ต่อหน้าดาบนี้ เขาต้านไม่ได้!
ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เซียวเหยียนรีบจิตวิญญาณกลับเข้าร่าง วิญญาณกายเป็นหนึ่ง ใช้ออกซึ่งพลังควบคุมสิ่งของ หลบหลีกอย่างเต็มที่
ร่างกายของเขาดูเหมือนจะเบาขึ้นสิบเท่าในทันที นี่คือภาพวิหคเหินพันขุนเขา กับภาพจิ้งจอกวิญญาณภูผาหิมะที่เสริมพลัง ทำให้ความเร็ววิชาตัวเบาของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
แต่ว่า ดาบนั้นมาอย่างดุร้าย ถึงแม้เซียวเหยียนจะหลบหลีกอย่างเต็มที่ ก็ยังคงถูกฟันโดน อีกฝ่ายในขณะที่เขาหลบหลีกก็พลันเร่งความเร็ว!
เสียงดังพรวด เซียวเหยียนเลือดพุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ร่างกายกระเด็นถอยหลังออกไป ราวกับถุงผ้าขาดร่วงหล่นออกไป ชนทะลุกำแพงสวนหลายแห่งถึงได้หยุดลง
คนรับใช้ชายหญิงในสวนเหล่านั้น ล้วนแต่ตะลึงงันมองเซียวเหยียนที่กลิ้งเข้ามาในสวน
ฝุ่นดินกลาง เด็กหนุ่มในสภาพทุลักทุเลกระอักเลือดคลานขึ้น
ไม่หยุดพัก เซียวเหยียนก็พุ่งออกไปนอกจวนขุนพลเทวะอย่างเต็มที่
เขาถึงแม้จะโกรธอย่างยิ่ง แต่ขอบเขตท้ายที่สุดแล้วก็ต่างกันเกินไป หากยังคงอยู่ที่นี่ ก็จะไม่ใช่แค่บาดเจ็บธรรมดาแล้ว!
“จะไปไหน!”
เสียงคำรามโกรธดังขึ้นมา เงาร่างของเซียวจ้านเฉิงราวกับดาวตกที่ลุกไหม้ด้วยแสงเทพไล่ตามมา
เซียวเหยียนกลับไม่หันกลับไป พลังควบคุมสิ่งของระเบิดออกมาอย่างเต็มที่ มุ่งหน้าหนีออกไปนอกจวน
ความเร็วในการควบคุมสิ่งของของเขาคือหนึ่งลมหายใจ 40 ลี้ ณ เวลานี้กระตุ้นเส้นชีพจรหลักทั่วร่าง ปลดปล่อยพลังเพิ่มขึ้นของสองเส้นชีพจรหยินหยาง ความเร็วก็เพิ่มขึ้นอีกหลายลี้
นี่ได้เกินกว่าความเร็วของขอบเขตสิบห้าลี้ไปไกลแล้ว แต่เสียงหวีดหวิวข้างหลังเร็วกว่า!
เซียวจ้านเฉิงในฐานะผู้กุมอำนาจมังกรแท้จริง ก็เคยได้รับการยกระดับเสริมขอบเขตต่างๆ ในศาลบรรพชน บวกกับเป็นขอบเขตสามอมตะ ถึงแม้จะบาดเจ็บร่วงหล่นลงมาชั่วคราว แต่ก็ไม่ใช่ที่ขอบเขตสิบห้าลี้จะสามารถเทียบได้
เสียงดังปัง! รอยฝ่ามือหนึ่งก็ตบลงมา เซียวเหยียนเพิ่งจะพุ่งออกจากจวนขุนพลเทวะ ก็ถูกตบลงมาจากกลางอากาศ กระแทกเข้ากับอาคารแห่งหนึ่งบนถนนอย่างแรง
เซียวเหยียนคลานขึ้นมาจากซากอาคารที่กระจัดกระจาย รอบๆ มีคนไม่น้อยที่ถูกแรงกระแทกจนบาดเจ็บ แต่ณ เวลานี้เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้แล้ว
เพียงแต่ ตอนที่ลุกขึ้นมา เขากลับเห็นเงาพ่อลูกคู่หนึ่งอยู่นอกซากอาคาร
จ้าวหยางกับบิดาของเขา
เซียวเหยียนร่างกายสั่นสะท้านเล็กน้อย ในสมองอดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงเสียงคำรามโกรธที่ได้ยินในวันนั้น:
“…ข้ารู้ว่าลูกข้าคือคน คือคนที่มีเกียรติมีศักดิ์ศรี เขาไม่ใช่หนูเน่าทำโจ๊กเสียทั้งหม้อ!”
“…เขาเพียงแค่ฝึกยุทธ์ไม่สำเร็จ ไม่ใช่ไม่คู่ควรที่จะเป็นคน!!”
“ลูกข้าถึงแม้พรสวรรค์จะไม่สูง แต่จิตใจบริสุทธิ์ดีงาม ถึงแม้เขาจะเป็นเพียงขอบเขตพลังประสาน ก็คือความภาคภูมิใจของข้า เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาดูหมิ่นเขาเช่นนี้?!”
เซียวเหยียนกระอักเลือดออกมาเล็กน้อย ในแววตาปรากฏแววเย้ยหยันตนเอง
แปลกจริง ข้าเหตุใดถึงจดจำคำพูดของคนแปลกหน้าได้มากมายและชัดเจนถึงเพียงนี้?
หรือว่าในใจข้าเคยมีความคาดหวังอะไรบางอย่าง?
คือพลังแห่งสายเลือด หรือคือแนวคิดที่โลกิยะปลูกฝังว่าพ่อลูกสมควรจะรักใคร่ผูกพัน?
หรือคือบุญคุณที่เมื่อเยาว์วัยเขาเคยสังหารอสูรเพื่อข้า ทำให้ใจข้าอ่อนไหว?
แต่บุญคุณที่ได้รับ เดิมทีในใจข้าก็ซาบซึ้งและขอบคุณ ใครเลยจะคาดคิดว่า บัดนี้กลับจะทำให้ตนเองต้องบาดเจ็บสาหัส?
ณ เวลานี้ ลมฝ่ามืออันบ้าคลั่งก็กดทับลงมาจากฟากฟ้า ดูเหมือนจะต้องการบดขยี้ทั้งแผ่นดิน
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้น ลมแรงปะทะใบหน้า เขาเห็นฝ่ามือเทวะนั้น เบื้องหลังเห็นดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยความโกรธและเย็นชา อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา
แต่แล้วก็พลันหันกายทะยานไปยังแดนไกล เขาไม่เคยคาดหวังให้อีกฝ่ายจะออมมือให้ ชีวิตของตนเองคือของตนเอง เขาไม่อยากตายที่นี่!
“หยุด!”
เซียวจ้านเฉิงสายตาเย็นชาเก็บรอยฝ่ามือกลับทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ทำร้ายผู้บริสุทธิ์
จากนั้นก็ทะยานร่างไล่ตามไป