หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 171
บทที่ 171
บารมีกระบี่อันไพศาลปกคลุมทั่วทั้งท้องฟ้าของจวนขุนพลเทวะ!
ลักษณ์วิญญาณเด็กหนุ่มที่ถือกระบี่เทพสีทองนั้น ราวกับเทพเจ้าในหมู่กระบี่ สามารถบัญชาให้หมื่นกระบี่ต้องก้มหัว!
ในสวน เยว่ชิงเหอเงยหน้าขึ้นมอง เงากระบี่นับไม่ถ้วนสะท้อนอยู่ในดวงตาที่สดใสของนาง ทำให้นางมองจนเหม่อลอยไป
บารมีกระบี่เช่นนี้ สามารถสั่นสะเทือนฟ้าดินได้ นางเคยเห็นเพียงแค่ในมือของอาจารย์ของตนเองเท่านั้น
แต่อาจารย์ของนางคือปรมาจารย์กระบี่ ยอดฝีมือชั้นนำขอบเขตจตุรภพ ใช้กระบี่ถามไถ่จิตใจ แข็งแกร่งอย่างหาที่สุดมิได้!
ส่วนเซียวเหยียนกลับเป็นเพียงขอบเขตสิบห้าลี้ กลับมีบารมีเช่นนี้แล้ว วิถีกระบี่ของเขาได้ไล่ตามฝีเท้าของท่านอาจารย์ไปแล้ว ทิ้งห่างความเข้าใจของนางไปไกล!
บนท้องฟ้าสูงนอกจวน แขกเหรื่อที่ก่อนหน้านี้ได้ลุกจากโต๊ะไป ณ เวลานี้ต่างก็พากันหยุดยืนอยู่บนที่สูงของเมืองมรกต มองไปยังศึกพ่อลูกภายในจวนขุนพลเทวะที่รุ่งโรจน์โอ่อ่านั่น
ความไม่อยากจะเชื่อและความตกตะลึง ปรากฏเต็มใบหน้าของพวกเขา
เดิมทีคิดว่าบุตรแห่งตระกูลเซียวผู้นั้น ใช้ตะเกียบอันเดียวเกือบจะสังหารศิษย์สายตรงของพระพุทธองค์ได้ ก็นับว่าโดดเด่นไร้ผู้เปรียบในยุค ในขอบเขตเดียวกันไร้เทียมทานแล้ว
ใครเลยจะคาดคิดว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสดงพลังที่แท้จริงออกมาเลย
และคลื่นกระบี่ตรงหน้า ถึงจะเป็นกระบวนท่าสังหารที่แท้จริงของเด็กหนุ่มผู้นี้!
หากก่อนหน้านี้ใช้เพลงกระบี่นี้ในการช่วงชิงมังกรแท้จริง เซียวจื่อเจี๋ยถึงกับไม่มีความจำเป็นที่จะต้องลงสนามเลย
บารมีเช่นนี้ ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์ส่วนน้อยที่อยู่ในที่เกิดเหตุ ก็สัมผัสได้ถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา หัวใจก็อดไม่ได้ที่จะเต้นรัวอย่างรุนแรง
“เด็กคนนั้น…”
ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนจ้องมองอย่างตะลึงงัน ชั่วครู่เดียว ความตกตะลึงในใจของเขาก็ครั้งแล้วครั้งเล่า เด็กหนุ่มที่ในแววตาไม่มีเงากระบี่ผู้นั้น กลับสามารถบรรลุถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ในวิถีกระบี่ได้
หรือว่า อีกฝ่ายเพียงแค่ฝึกกระบี่ส่งๆ ไม่ได้มีความรักใคร่ ถึงกับกระบี่ยังไม่เข้าถึงจิตใจ ก็สามารถกลายเป็นยอดฝีมือแห่งวิถีกระบี่ได้?!
ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนไม่ยอมเชื่อ นี่ค่อนข้างบิดเบือนความเข้าใจของเขา
บนท้องฟ้าของจวนขุนพลเทวะ ภายใต้การรวมตัวของคลื่นกระบี่นับไม่ถ้วน พร้อมกับการตวัดของลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียน ก็พลันถาโถมลงมายังเซียวจ้านเฉิง
ราวกับน้ำตกเงากระบี่สูงหมื่นจั้งที่ร่วงหล่นลงมา!
เซียวจ้านเฉิงรูม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อย ในใจก็ตกตะลึงเช่นกัน ถึงแม้เขาจะเป็นผู้ใช้ดาบ ไม่ได้ฝึกฝนเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขต แต่ก็รู้ดีว่ากระบวนท่าสุดท้ายของเพลงกระบี่นี้ ยากที่จะฝึกสำเร็จอย่างยิ่ง!
แต่เซียวเหยียนกลับฝึกสำเร็จแล้ว
เมื่อมองดูกระบี่ปราณที่สังหารเข้ามาอย่างน่าสะพรึงกลัวนั้น ในแววตาของเซียวจ้านเฉิงกลับระเบิดความโกรธออกมา บุตรคนนี้ถึงกับคิดจะสังหารบิดาจริงๆ รึ?!
จิตวิญญาณบนศีรษะของเขาพุ่งเข้าสังหารอย่างฉับพลัน ดาบเทพที่เจิดจรัสแวววาวสาดแสงเทพออกมา ก้าวเข้าสู่เงากระบี่ทั่วฟ้านั้น
เงากระบี่สีขาวราวหิมะราวกับคลื่นทะเลที่ซัดสาด และเงาร่างสีแดงเลือดนั้นกลับราวกับดวงอาทิตย์ที่ผยอง ดาบเทพตวัดผ่านไป เงากระบี่กลับสลายไปอย่างรวดเร็ว
แต่จำนวนของเงากระบี่นี้ไพศาลเกินไป ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง
ถึงแม้จะเป็นแสงเทพของดาบเทพก็ถูกกลืนกิน
“แตกให้ข้า!!”
เซียวจ้านเฉิงเปล่งเสียงคำราม ปลดปล่อยพลังเทพ!
นี่คือพลังที่ขอบเขตปรมาจารย์ถึงจะสามารถใช้ออกมาได้ ด้วยจิตวิญญาณระดับสามอมตะของเขา ใช้ออกซึ่งพลังเทพ ผลของมันไกลเกินกว่าขอบเขตปรมาจารย์
ราวกับจักรพรรดิเทพจุติ ความกดดันอันยิ่งใหญ่กระแทกเข้ามา ราวกับคลื่นพลังงานเสียง สั่นสะเทือนออกไป
เงากระบี่ทั่วฟ้าก็พลันแตกละเอียดเป็นนิ้วๆ!
กระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดของเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขตนี้ กลับถูกเขาคำรามทำลายด้วยพลังเทพ!
ในขณะเดียวกัน ภายใต้การข่มขวัญของพลังเทพ เซียวเหยียนหน้าซีดขาว ในอกไอเลือดพลิกคว่ำ มุมปากมีเลือดซึมออกมา
ในสายตาของเขาเหมือนกับกำลังเผชิญหน้ากับราชันย์เทพแห่งฟ้าดินองค์หนึ่ง มีความรู้สึกที่อยากจะกราบไหว้ ภายใต้บารมีเทพอันไพศาลนั้น อยากจะก้มหัว!
แต่ว่า ก้มหัวรึ?!!
ในแววตาของเซียวเหยียนพลันปรากฏไอเลือดที่โหดเหี้ยม
หากเป็นตอนที่พ่อลูกเพิ่งจะเจอกัน ถึงแม้จะเป็นคำพูดเดียวของเซียวจ้านเฉิง เขาก็ยินดีที่จะคุกเข่าก้มหัว
ลูกคุกเข่าให้พ่อ!
คุกเข่าให้ความผูกพันทางสายเลือดนี้ คุกเข่าให้บุญคุณที่ตอนเด็กอีกฝ่ายเสี่ยงอันตรายสังหารมหาอสูรสามพันปี เพื่อให้เขาหลอมโลหิตสร้างรากฐาน!
แต่ตอนนี้
ความผูกพันฉันพ่อลูกได้สลายไปแล้ว
เขายอมที่จะสู้ตาย ก็เด็ดขาดไม่มีทางที่จะคุกเข่า!!
“อ๊าาาา!!!”
เซียวเหยียนแหงนหน้าคำราม โกรธจนผมตั้งชัน ในลำคอของเขาก็เปล่งเสียงคำรามเช่นกัน ใช้ออกซึ่งคุณลักษณะของวิถีกายเนื้อ พยัคฆ์ข่มขวัญ!
ถึงแม้จะไม่มีเสียงคำราม แต่จากร่างกายของเขา กลับดูเหมือนจะมีพยัคฆ์ร้ายออกจากกรง ส่งเสียงสั่นสะเทือนบารมีดุจเสือคำราม พุ่งเข้าหาบารมีเทพอันไพศาลนั้น!
ในแววตาของเซียวจ้านเฉิงปรากฏความตกใจขึ้นมานี่มันคือพลังเทพของขอบเขตปรมาจารย์รึ?
ถึงแม้บารมีจะธรรมดา แต่ ก็มีเค้าโครงแล้ว!
เขาแค่นเสียงเย็นชา จิตวิญญาณถือดาบ ก้าวไปข้างหน้า จะฟันทำลายลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียนให้สิ้นซาก กดข่มเขา!
เซียวเหยียนเมื่อเห็นว่าพยัคฆ์ข่มขวัญไม่สามารถขัดขวางอีกฝ่ายได้ สายตาก็ดุร้าย รีบเรียกสารานุกรมต่างๆ ที่รวบรวมไว้ก่อนหน้านี้ออกมา
หลังจากที่ศึกเมืองปีกครามสิ้นสุดลง เขาได้พบภาพวาดเลื่องชื่อมาไม่น้อย ยังไม่ได้ฝังเข้าไป
ภาพวาดเหล่านี้ตามลำดับคือ:
ภาพวิหคเหินพันขุนเขา, ภาพจิ้งจอกวิญญาณภูผาหิมะ, ภาพกิเลนอาชา, ภาพมังกรอสูรทะเลเลือด, ภาพขุนเขาขดตัว, ภาพอสูรพยัคฆ์ติดปีกแห่งขุนเขา!
เซียวเหยียนตอนนี้ไม่มีใจจะคัดเลือกแล้ว ก็ไม่สนใจจะคิดว่าภาพวาดเลื่องชื่อเหล่านี้จะสามารถให้คุณลักษณะอะไรแก่วิถีกายเนื้อได้บ้าง ทั้งหมดก็ฝังเข้าไปในวิถีกายเนื้อ
ในทันใดนั้น กระดูกและกล้ามเนื้อทั่วร่างของเขา ดูเหมือนจะภายใต้พลังอันไพศาลที่มิอาจมองเห็นได้ เสร็จสิ้นการปรับเปลี่ยนและเปลี่ยนแปลง
ข้อมูลสายแล้วสายเล่าก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง ทั้งหมดคือคุณลักษณะที่สารานุกรมต่างๆ นำมาให้
มีสารานุกรมที่คล้ายกับผลของ “พยัคฆ์ข่มขวัญ”ถึงมีถึงสามภาพ!
ในแววตาของเซียวเหยียนปรากฏสีเลือดขึ้นมา นำภาพสามภาพนี้ เปิดใช้งานตามลำดับ
ภาพมังกรอสูรทะเลเลือด!
เสียงคำรามดุจมังกรดังขึ้นมาจากในร่างกายของเขา ในอากาศรอบๆ ดูเหมือนจะมีความเข้มข้นของสีเลือดเพิ่มขึ้นมาอย่างบางเบามีเงามายาของมังกรใหญ่ ขดตัวอยู่ด้านหลังของเซียวเหยียน!
เงามังกรนั้นยาวร้อยจั้ง ร่างกายดูเหมือนจะพลิกคว่ำอยู่ในทะเลเลือด เปล่งเสียงคำรามใส่เซียวจ้านเฉิงที่แผ่บารมีเทพมา!
แต่แสงสีทองของจิตวิญญาณนั้นเจิดจ้า ถึงแม้จะถูกเสียงคำรามโกรธของมังกรกระแทกจนหยุดชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยังคงไม่หยุดฝีเท้า กลับกันฝีเท้ากลับก้าวเร็วขึ้นหลายส่วน!
แต่จากนั้น บารมีคุณลักษณะของภาพที่สองก็ปรากฏขึ้น