หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 170
บทที่ 170
ในตอนนี้ บารมีและพลังกระบี่ที่ลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียนระเบิดออกมา กลับทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงเซียวจ้านเฉิงผู้เป็นสามอมตะ
เซียวเทียนอู่กับเซียวชิงหลวน เซียวเฟยหยางและรุ่นที่สามคนอื่นๆ ล้วนแต่ตะลึงงันมองภาพฉากนี้
พวกเขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่า นี่คือความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเซียวเหยียน! นี่คือพลังที่ขอบเขตสิบห้าลี้สามารถเชี่ยวชาญได้!
เซียวเมิ่งหลิงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย นางมีความรู้สึกว่า หากตนเองลงมือ ด้วยระดับบำเพ็ญขอบเขตเทวะมนุษย์ของนาง ต่อสู้กับเซียวเหยียน ก็ใช่ว่าจะสามารถได้เปรียบ!
น้องชายร่วมตระกูลผู้นี้ปีศาจเกินไปแล้ว ยิ่งกว่าคนที่ตอนเด็กเคารพที่สุดเสียอีก!
ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึง ดวงจันทร์กระจ่างที่เจิดจ้ากลับพลันฉีกขาดออก แสงสีแดงที่ร้อนแรงสายหนึ่ง ก็ทะลุออกมาจากใจกลางของดวงจันทร์กระจ่าง จากนั้นก็ราวกับดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรง บดขยี้ดวงจันทร์กระจ่างทั้งดวง!
จิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิงถือดาบเทพ สายตาเย็นเยียบ มีบารมีที่มองลงมายังฟ้าดิน
“นี่คือพลังของเจ้ารึ? ก็แค่นี้!”
เซียวจ้านเฉิงกล่าวอย่างเย็นชา
จากนั้นก็ตวัดดาบเทพอีกครั้ง ฟันสังหารไปยังลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียน
“จ้านเฉิง!”
ทันใดนั้น เงาร่างของเซียวจิ้งอวี่ก็ปรากฏขึ้นมาราวกับหายตัว ขวางอยู่หน้าลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียน
ในแววตาของเขายากที่จะซ่อนความตกตะลึงและโกรธเคืองไว้ได้ ตกตะลึงเป็นเพราะลักษณ์วิญญาณฟ้าดินของเซียวเหยียน ลักษณ์วิญญาณเช่นนี้นางเคยได้ยินมา เป็นตำนานที่เก่าแก่อย่างยิ่ง
ตำนานเล่าว่าในยุคโบราณก่อนราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ นักสู้มีส่วนน้อยนิดที่สามารถรวมลักษณ์วิญญาณนี้ได้!
คนเหล่านั้น ไม่ได้สืบทอดวิญญาณจากผู้ใด แต่สืบทอดวิญญาณจากฟ้าดิน!
พวกเขาคือผู้บุกเบิกการฝึกฝนของนักสู้ ต่อมา พวกเขาก็ถูกผู้คนยกย่องว่าเป็นอาจารย์แห่งฟ้าดิน แล้วหลายพันปีต่อมา ก็ถูกผู้คนก้มหัวเรียกขานว่า… ปราชญ์!
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ สามารถทำได้ถึงระดับนี้ แสดงว่าเซียวเหยียนมีท่วงทีของปราชญ์! ในอนาคตมีหวังที่จะกลายเป็นปราชญ์!
ต้องรู้ก่อนว่า ทั้งราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์ กี่ปีแล้ว ที่ไม่มีปราชญ์ปรากฏขึ้นมา!
อัจฉริยะตระกูลเซียวเช่นนี้ จะมาเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร?
“ท่านอาห้า ท่านหลีกไป!”
เซียวจ้านเฉิงสายตาเย็นชา แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเซียวจิ้งอวี่ ก็ยังคงรักษากิริยาของเด็กรุ่นหลัง
เซียวจิ้งอวี่โกรธ “เรื่องอะไรจะพูดกันดีๆ ไม่ได้ เหยียนเอ๋อร์พรสวรรค์เช่นนี้ เจ้าก็ลงมือได้ลงคอรึ!”
“พรสวรรค์สูงแล้วจะมีประโยชน์อะไร เขาเหิมเกริมถึงเพียงนี้ เพิ่งจะ 14 ปี ก็กล้าฆ่าพี่แล้วสังหารพ่อ ในอนาคตระดับบำเพ็ญยิ่งสูง ยิ่งไม่สามารถสั่งสอนได้ ยิ่งไร้ขื่อแป!” เซียวจ้านเฉิงโกรธ
“เจ้าช่างโง่เขลาเสียจริง!”
เซียวจิ้งอวี่อดไม่ได้ที่จะด่าทอ “เหยียนเอ๋อร์หลายปีมานี้อยู่ในจวนดีๆ ไม่เคยไปยุ่งกับใคร ไหนเลยจะต้องให้เจ้ามาสั่งสอน?”
“ก็เพราะท่านอาห้าอย่างพวกท่านตามใจ ถึงได้บ่มเพาะนิสัยของเขาในวันนี้ หลายปีมานี้ข้าไม่อยู่ มิเช่นนั้นข้าคงจะสั่งสอนอย่างเข้มงวดไปนานแล้ว!” เซียวจ้านเฉิงกัดฟันกล่าว
เซียวจิ้งอวี่ยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่เซียวเหยียนที่อยู่ใต้ร่างเขากลับเอ่ยปากขึ้น เขา “ท่านอาห้า เสี่ยวอวี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เซียวจิ้งอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ก้มหน้ามองเซียวเหยียน รีบกล่าว “มันไม่เป็นอะไร ข้าได้ใช้พลังอมตะคุ้มครองชีพจรชีวิตของมันไว้แล้ว ไม่ตายหรอก กำลังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ พ่อของเจ้าเขาก็ไม่ได้ใช้เต็มแรงจริงๆ มิเช่นนั้น…”
เซียวเหยียนยิ้มๆ สิ่งเหล่านี้ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เขา “เสี่ยวอวี้ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ท่านอาห้า เชิญหลีกทางเถิด”
“เหยียนเอ๋อร์!” เซียวจิ้งอวี่อดไม่ได้ที่จะเรียก
“ก็ให้ข้าได้เห็นหน่อยว่า เขาอยากจะสั่งสอนข้าอย่างไร” เซียวเหยียนยิ้มกล่าว “ท่านอาสองไม่อยู่ ท่านอาห้าท่านยังต้องเฝ้าศาลบรรพชนนะขอรับ อย่าได้เพราะเรื่องแบบนี้ ทำลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณบาดเจ็บแล้ว”
เซียวจิ้งอวี่ร่างกายสั่นสะท้าน มองรอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวเหยียน ใบหน้ากลับปรากฏสีหน้าที่เจ็บปวด “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าวางใจเถอะ มีท่านอาห้าอยู่ เด็ดขาดจะไม่ให้เขาทำร้ายเจ้า!”
“ท่านอาห้า บรรพบุรุษดวงวิญญาณวีรชนในศาลบรรพชน ไม่สามารถเพราะเรื่องนี้เกิดปัญหาได้”
เซียวเหยียนรอยยิ้มหุบลงเล็กน้อยกล่าวอย่างจริงจัง
เซียวจิ้งอวี่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จ้องมองเซียวเหยียนอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปมองเซียวจ้านเฉิง กล่าว:
“เจ้าฟังดูสิ เจ้าฟังดูสิ ลูกชายของเจ้าจนถึงตอนนี้ ยังสามารถคำนึงถึงสิ่งเหล่านี้ได้ แล้วเจ้าเล่า?”
“จ้านเฉิงเอ๋ย ลูกชายของเจ้าเกิดที่ใดที่หนึ่ง พ่อคนใด ก็จะภูมิใจในตัวเขา!”
“แต่บังเอิญว่า พ่อของเขาคือเจ้า!”
เมื่อได้ยินคำพูดของท่านอาห้าผู้นี้ สีหน้าของเซียวจ้านเฉิงก็เปลี่ยนไป ดูไม่จืดอยู่บ้าง แต่เขาก็ยอมรับว่า คำพูดที่เซียวเหยียนพูดเมื่อครู่ทำให้เขามองในแง่ใหม่อย่างแท้จริง
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ กล่าว “ท่านอาห้า เขาพูดถูกแล้ว ท่านหลีกทางเถอะ วันนี้คือเรื่องในบ้านเรา ใครก็อย่าได้แทรกแซง!”
เซียวจิ้งอวี่โกรธจัด “พ่อของเจ้าตายเร็วไป มิเช่นนั้นวันนี้พ่อเจ้าจะต้องสั่งสอนเจ้าอย่างหนัก!”
คำพูดนี้ออกมา ถังซู่อิงในสวนสีหน้าซีดขาวเล็กน้อย
เซียวจ้านเฉิงกัดฟัน สองตาโกรธจนพ่นไฟ “ท่านอาห้า! หลีกไป!!”
เซียวจิ้งอวี่ในแววตาปรากฏความผิดหวังอย่างรุนแรง จ้องมองเขาอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง เพียงแค่กล่าว “เจ้าจะเสียใจ!”
พูดจบ เงาร่างก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าว ออกจากสนามรบแห่งนี้
ก็เหมือนกับที่เซียวเหยียนพูด เขาไม่สามารถเพราะเหตุนี้ได้รับบาดเจ็บ ทำลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณ ตอนนี้เซียวหย่วนซานไม่อยู่ในจวน มีเพียงเขาคนเดียวที่ประจำการอยู่ หากตอนนี้เขาบาดเจ็บ ถูกคนฉวยโอกาสตอนชุลมุนบุกเข้าจวน บรรพบุรุษดวงวิญญาณวีรชนในศาลบรรพชน ล้วนแต่จะได้รับความเสียหายอย่างใหญ่หลวง!
ดวงวิญญาณวีรชนเหล่านั้นเป็นเพียงเศษเสี้ยววิญญาณที่หลงเหลืออยู่ ไม่ใช่จิตวิญญาณในยุครุ่งเรืองที่สุด ขอบเขตจตุรภพก็สามารถกวาดล้างได้ นี่คือสาเหตุที่เขาหลายปีมานี้นั่งอยู่ที่ศาลบรรพชน ปิดประตูไม่ออก ถึงแม้จวนขุนพลเทวะหลายปีมานี้มีบารมี ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน แต่คนที่กล้าละโมบจวนขุนพลเทวะ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร?
“เจ้ามีความสำนึกในการคำนึงถึงภาพรวม กลับยังไม่นับว่าสิ้นหวังเสียทีเดียว!”
รอจนเซียวจิ้งอวี่จากไป เซียวจ้านเฉิงก็กล่าวกับเซียวเหยียนอย่างเย็นชา
เซียวเหยียนหัวเราะออกมา จากนั้นในแววตาก็มีแสงเย็นสาดประกายไปทั่ว “อย่าพูดไร้สาระเลย มาเถอะ!”
เซียวจ้านเฉิงโกรธ “ยังจะปากแข็งอีก!”
จิตวิญญาณของเขาก็พลันถือดาบสังหารเข้าหาเซียวเหยียน เซียวเหยียนก็ตวัดกระบี่เช่นกัน แต่ครั้งนี้ไม่ใช่จันทราทอแสง แต่คือสมุทรไร้ขอบเขต!
นี่คือกระบวนท่าที่สี่ และยังเป็นกระบี่สุดท้าย!
สมุทรไร้ขอบเขต ฟ้าเป็นเพื่อน!
เมื่อพลังกระบี่ในมือของลักษณ์วิญญาณรวมตัวกัน เจตนากระบี่ที่ไม่สิ้นสุดดูเหมือนจะมาจากเก้าชั้นฟ้า กลิ้งทะยานลงมา
เจตนากระบี่นี้ราวกับคลื่น กระบี่ปราณราวกับทะเล ฟ้าดินดูเหมือนจะถูกแสงของกระบี่ปกคลุม!
วิถีกระบี่ที่ถึงขีดสุดเช่นนี้ ทำให้ทุกคนในสวนดูจนเหม่อลอยไป เด็กคนนั้นฝึกฝนถึงขอบเขตสิบห้าลี้ กลับยังฝึกวิถีกระบี่ถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!