หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 169
บทที่ 169
ในเรือนบัวเขียว
ทุกคนอยู่ภายใต้การมองลงมาของลักษณ์วิญญาณฟ้าดิน ราวกับมดปลวกธุลีดินที่เล็กกระจ้อยร่อย
ถึงแม้จะเป็นจิตวิญญาณสูงสิบจั้งของเซียวจ้านเฉิง ต่อหน้าลักษณ์วิญญาณนี้ก็กลับดูเล็กกระทัดรัด เพียงแค่ถึงใต้เข่าของลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียนเท่านั้น
ภาพที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง
เซียวจื่อเจี๋ยที่ถูกมารดาประคองอยู่ สองตาตกตะลึงจนเหม่อลอย ไม่อยากจะเชื่อมองภาพฉากนี้
นี่คือ… ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของเซียวเหยียนรึ?!
เมื่อนึกถึงอีกฝ่ายที่ก่อนหน้านี้ใช้ตะเกียบอันเดียว ก็เอาชนะตนเองได้ ถึงกับตนเองกระตุ้นพลังที่ท่านอาจารย์ให้มา จนในขอบเขตเดียวกันไร้เทียมทาน ก็ยังไม่สู้ตะเกียบอันนั้น!
ในใจเขาตกตะลึง ไม่สามารถเชื่อทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าได้
เมื่อเทียบกับเหล่าคนในตระกูลเซียวที่เหม่อลอยไปแล้ว บนใบหน้าของเซียวจ้านเฉิงก็ปรากฏความตกตะลึงเช่นกัน ไม่อยากจะเชื่อ
ภาพฉากเช่นนี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน นี่คือลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียนรึ?!
หลังจากที่เขากลับจวนก็ได้สอบถามมาแล้ว เซียวเหยียนไม่ได้สืบทอดวิญญาณบรรพบุรุษ แต่ได้ยินมาว่าใช้อสูรสืบทอดวิญญาณ นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่เขาโกรธเคืองไม่พอใจเซียวเหยียน
แต่ลักษณ์วิญญาณตรงหน้านี้ ไหนเลยจะเป็นบารมีที่การหลอมรวมจิตวิญญาณอสูรจะสามารถแสดงออกมาได้?
ถึงแม้จะเป็นลักษณ์วิญญาณของเขา ต่อหน้ามัน กลับมีความรู้สึกที่กลายเป็นเรือใบลำน้อยในทะเลเดียวดาย
เหมือนกับที่ตนเองกำลังเผชิญหน้าอยู่ ไม่ใช่เซียวเหยียน แต่คือ… ฟ้าดินทั้งผืนนี้!
ความรู้สึกเช่นนี้ ทำให้ในใจของเซียวจ้านเฉิงนอกจากจะตกตะลึงแล้ว ก็ยังรู้สึกถึงความโกรธอยู่หลายส่วน
ในฐานะบิดา ต่อหน้าลูกชายของตนเอง เขากลับรู้สึกถึงบารมี ในใจดูเหมือนจะเกิดความยำเกรงขึ้นมา นี่คือเรื่องที่เขาเด็ดขาดไม่สามารถยอมรับได้ และก็ไม่สามารถทนได้!
แม่เมตตาลูกกตัญญู พ่อเข้มงวดลูกกตัญญู! พ่อเข้มงวดแม่เมตตา คือสัจธรรมที่ในใจเขายึดมั่น และยังเป็นระเบียบเหล็กของโลกหล้า!
“ที่แท้ก็มีฝีมืออยู่บ้าง มิน่าเล่าถึงกล้าพลิกฟ้า!”
เซียวจ้านเฉิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ในแววตายิงแสงที่ข่มขวัญสี่ทิศออกมา ในฐานะผู้ที่ไร้เทียมทานหมื่นคนในกองทัพ ณ เวลานี้ถึงแม้จะเพราะทำลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณจนบาดเจ็บสาหัส ระดับบำเพ็ญจากจุดสูงสุดของขอบเขตอมตะลดลงมาถึงช่วงต้น แต่ท้ายที่สุดแล้วก็คือขอบเขตอมตะ! เหมือนกับขอบเขตสิบห้าลี้ทั่วไป ล้วนสามารถสังหารขอบเขตวิญญาณสัญจรชั้นยอดได้อย่างง่ายดาย ความแตกต่างของขอบเขต ยากที่จะฝืนชะตาฟ้า!
เขาคำรามหนึ่งเสียง จิตวิญญาณด้านหลังก็พลันพุ่งออกมา แสงเทพนับไม่ถ้วนก็รวมตัวกันอยู่ในฝ่ามือ กลายเป็นดาบเทพองค์หนึ่ง!
“วันนี้ไม่ว่าปีกเจ้าจะแข็งเพียงใด ข้าก็จะตัดมันให้หมด!!”
“มาสิ!!”
เซียวเหยียนเปล่งเสียงคำราม ลักษณ์วิญญาณฟ้าดินระเบิดแสงสีทองเจิดจ้าออกมา ในลักษณ์วิญญาณดูเหมือนจะมีเส้นชีพจรแสงสีทองนับไม่ถ้วนกำลังไหลเวียนอยู่ นี่ล้วนแต่เลียนแบบเส้นชีพจรหลักในร่างกายมนุษย์ ซึ่งมีเส้นชีพจรหลักถึง 98 เส้นสะท้อนออกมา
พร้อมกันนั้น สองเส้นชีพจรหยินหยางก็ปรากฏขึ้น พลังลักษณ์วิญญาณฟ้าดินของเขาก็ได้รับการเสริมพลังอย่างมหาศาลในทันที
ลักษณ์วิญญาณมหึมานั้นยกฝ่ามือขึ้น พร้อมกับบารมีเทพแห่งฟ้าดิน ตบลงไปยังเซียวจ้านเฉิงบนพื้น
แต่ดาบเทพในมือของจิตวิญญาณเซียวจ้านเฉิง กลับดูเหมือนจะลุกไหม้ด้วยเปลวไฟรุนแรง พลันฟันออกไป ในฟ้าดินดูเหมือนจะมีเสียงร่ำไห้ดังขึ้น ฝ่ามือมหึมาของลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียน ถูกฟันจนขาดสะบั้น!
ลักษณ์วิญญาณมีสีหน้าเจ็บปวด ถอยหลังหดกลับไป
จิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิงถือดาบเทพ พุ่งตรงสู่ท้องฟ้า บุกโจมตีไปยังลักษณ์วิญญาณของเซียวเหยียนอย่างรุนแรง
เซียวเหยียนโกรธจัด รู้สึกเพียงแค่ฝ่ามือของตนเองราวกับถูกกรีดจนเจ็บแปลบ ดาบเทพนั้นคมกริบอย่างยิ่ง ลักษณ์วิญญาณของเขาถึงแม้จะแข็งแกร่ง กลับไม่สามารถต้านทานได้!
“ไม่ได้ ลักษณ์วิญญาณใหญ่เกินไป พลังกลับกระจายออกไป!”
เซียวเหยียนก็พลันเข้าใจขึ้นมาทันที ครั้งแรกที่แสดงลักษณ์วิญญาณ เขาก็กำลังคลำหาและเชี่ยวชาญอยู่
ในไม่ช้า เขาควบคุมพลังทั่วร่างให้หดกลับมา ลักษณ์วิญญาณก็หดเล็กลงอย่างรวดเร็ว พลังนับไม่ถ้วนกลับมารวมตัว ระเบิดพลังบารมีที่แข็งแกร่งกว่าเมื่อครู่ออกมา
พริบตาเดียว ลักษณ์วิญญาณก็รวมตัวกันเป็นสิบกว่าจั้ง ขนาดเท่ากับจิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิง
แต่เซียวเหยียนไม่มีพลังเทพ ไม่สามารถรวมพลังเทพเป็นดาบได้ เขาทำได้เพียงหยิบอาวุธเทวะในโลกแห่งความจริงขึ้นมา
สายตาของเซียวเหยียนมองไปยังหลิวรั่วซี และกล่องกระบี่สีดำในมือของหญิงสาวผู้นั้น
กำลังจะเรียกกระบี่เลื่องชื่้อราตรีนิรันดร์ข้างในออกมา แต่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็มองไปยังในสวน เห็นหญิงชราผู้นั้นใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ในใจของเซียวเหยียนเจ็บแปลบ นึกถึงสายตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและคาดหวังตอนที่อีกฝ่ายมอบกระบี่เลื่องชื่้อให้ตนเองเมื่อครู่ หากตนเองตอนนี้หยิบกระบี่คู่กายของท่านอาเก้าเล่มนี้ มาสู้กับเขา ท่านย่าจะเสียใจกระมัง!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซียวเหยียนก็อดทนไว้ จากนั้นก็คำรามหนึ่งเสียง ขับเคลื่อนลักษณ์วิญญาณต้านทานจิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิงขณะเดียวกัน ก็เรียกกระบี่เทพในเรือนของตนเองมา
นั่นคือตอนที่เขาก้าวเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณสัญจร ตอนที่ท่านอาสองอยู่เป็นเพื่อนไปที่คลังสมบัติเลือกกระบี่คมเล่มหนึ่ง ถึงแม้จะไม่ใช่หนึ่งในสิบกระบี่เลื่องชื่้อของใต้หล้า แต่ก็เป็นกระบี่เทพชั้นยอด เพียงพอที่จะสังหารมหาอสูรขอบเขตอมตะได้!
รับมือกับเซียวจ้านเฉิงตรงหน้า ก็เพียงพอแล้ว!
เมื่อเรียกหา ไกลออกไปในเรือนขุนเขาสายน้ำ ในห้องหนึ่ง
กล่องกระบี่ไม้สีหนึ่งก็พลันเปิดออก เสียงดังเคร้ง ราวกับมีเสียงมังกรคำรามยาวออกมา!
กระบี่เทพด้ามกลมสีทองเล่มหนึ่ง ก็พลันทะลุหน้าต่างออกมา พร้อมกับไอสังหารที่ไม่สิ้นสุด มุ่งหน้าไปยังที่ที่เจ้านายเรียกหาอย่างรวดเร็ว
แสงกระบี่ทะลุทะลวงสวน ทะลุทะลวงชั้นของห้วงมิติ พร้อมกับเสียงหวีดหวิวพุ่งเข้าไปในฝ่ามือของลักษณ์วิญญาณของเด็กหนุ่มผู้นั้น
กระบี่เทพขนาดปกติเล่มนี้ ดูเหมือนจะดูดซับพลังอำนาจแห่งฟ้าดินของลักษณ์วิญญาณเข้าไป ตัวกระบี่ก็พลันขยายใหญ่อย่างรวดเร็ว พริบตาเดียว ก็กลายเป็นกระบี่ยักษ์ที่ส่องประกายสีทองเจิดจ้า!
กระบี่หนึ่งเล่มในมือ ฟ้าดินทั้งใบดูเหมือนจะเปลี่ยนสีไป
บนคมกระบี่ที่ส่องประกายสีทองใส ส่องสว่างจิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิงที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของลักษณ์วิญญาณดูเหมือนจะปรากฏไอสังหารขึ้นมา ในทันใดนั้นก็เหวี่ยงกระบี่ออกไป
คมกระบี่หวีดหวิว ฟ้าดินดูเหมือนจะพลันมืดลง
ดวงจันทร์กระจ่างที่เจิดจ้าและใหญ่โตดวงหนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นมาจากบนกระบี่นั้น กลายเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวระหว่างฟ้าดิน!
เจิดจรัสเจิดจ้าอย่างยิ่ง!
ดวงจันทร์กระจ่างปกคลุมลงมา กลืนกินจิตวิญญาณของเซียวจ้านเฉิงทั้งหมดเข้าไป
“เจ้าเจ็ด!”
เซียวจวินหลินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กลับอดไม่ได้ที่จะร้องเสียงเบา