หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 168
เซียวจ้านเฉิงโกรธจนผมปลิวไสว พลันยื่นมือออกไปทุบเข้าหาหมัดของเซียวเหยียน เขาจะปะทะกันซึ่งๆ หน้า จะตีให้กระดูกที่ดื้อรั้นก้อนนี้แตกละเอียดโดยสิ้นเชิง!
แต่ว่า ในทันทีที่สัมผัสกัน เขาก็พลันสีหน้าเปลี่ยนไป
ในหมัดของเด็กหนุ่มผู้นั้น แฝงไปด้วยพลังที่น่าสะพรึงกลัว เกินกว่าจินตนาการของเขา ถึงกับเกินกว่าความเข้าใจที่เขามีต่อระดับขอบเขตสิบห้าลี้!
หมัดพ่อลูกปะทะกัน พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ร่างกายของเซียวจ้านเฉิงเอนหลังเล็กน้อย ฝีเท้าถึงกับถอยหลังไปครึ่งก้าว!
ส่วนเซียวเหยียนกลับรู้สึกเหมือนกับทุบเข้ากับภูเขาที่หนาหนัก พลังที่บ้าคลั่งราวกับภูเขาถล่มทะเลทลาย ร่างกายของเขาก็อดไม่ได้ที่จะถูกสะท้อนกลับมา ไอเลือดทั่วร่างไหลย้อนกลับ
พรวด! พ่อลูกสองคนเกือบจะพร้อมกันพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง!
เซียวเหยียนบาดเจ็บ ทุกคนกลับไม่ประหลาดใจ ท้ายที่สุดแล้วเซียวจ้านเฉิงคือสามอมตะ
แต่เซียวจ้านเฉิงกลับบาดเจ็บกระอักเลือด นี่เป็นไปได้อย่างไร? ถึงแม้จะเป็นปรมาจารย์ก็ไม่สามารถทำร้ายเขาได้แม้แต่น้อย ไม่ต้องพูดถึงขอบเขตสิบห้าลี้แล้ว
วินาทีต่อมา ทุกคนก็พลันนึกถึงสาเหตุ
เซียวจ้านเฉิงสืบทอดคือดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษตระกูลเซียว!
ก่อนหน้านี้เซียวจ้านเฉิงตบหน้าเซียวเหยียน เซียวเหยียนก็คือสายตรงของตระกูลเซียว คือคนที่อยู่ในความคุ้มครองของสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณ การกระทำนี้ของเซียวจ้านเฉิงไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณและได้รับผลสะท้อนกลับ!
ฝ่ามือเมื่อก่อนหน้านั้น ทำให้พ่อลูกสองคนนี้ บาดเจ็บทั้งคู่!
เพียงแต่เซียวจ้านเฉิงในความโกรธได้กดข่มอาการบาดเจ็บหนักจากการสะท้อนกลับนี้ไว้ บวกกับทุกอย่างเปลี่ยนแปลงเร็วเกินไป ถึงได้ทำให้คนละเลย ณ เวลานี้เซียวจ้านเฉิงกระอักเลือด ส่วนใหญ่คงจะได้รับแรงกระแทก ไม่สามารถกดข่มอาการบาดเจ็บหนักจากสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณที่เพิ่งจะกดไว้ได้ ถึงได้เป็นเช่นนี้
“ดี ดีมาก!”
ณ เวลานี้เซียวจ้านเฉิงเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ในแววตากลับเย็นชาจนน่ากลัวจ้องมองเซียวเหยียน:
“นี่คือความสามารถของเจ้ารึ มีทุนที่จะดูถูกคนรุ่นเดียวกันจริงๆ ไม่น่าแปลกใจที่เจ้าจะเหิมเกริมถึงเพียงนี้!”
“ทำร้ายพี่ชายตีพ่อ วันนี้ใครก็ขวางไม่ได้ ข้าก็อยากจะดูว่าเจ้ายังมีฝีมืออีกเท่าไหร่กันแน่ ให้ข้าผู้เป็นพ่อคนนี้ได้สั่งสอนดูสักตั้ง!”
เซียวเหยียนก็เห็นเลือดที่อีกฝ่ายพ่นออกมาแล้ว ในสมองได้สติขึ้นมาชั่วครู่ แต่จากนั้นกลับยิ่งอยากจะหัวเราะ
เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นออกมา
รอคอยมา 14 ปี เดิมทีคิดว่ารอคอยกลับมาคือคนที่มาหนุนหลังตนเอง
ผลคือที่รอคอยกลับมาคือฝ่ามือที่หนักหน่วง!
อีกอย่าง อีกฝ่ายรู้ดีว่าฝ่ามือนั้นจะทำลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณ ก็ยังคงลงมือด้วยความโกรธ!
ยอมที่จะบาดเจ็บหนักเอง ก็ต้องสั่งสอนเขา!
นี่คือพ่อลูกรึ?!
ลูกชายคนนี้ของเขามันไม่น่าคบหาขนาดนั้นเชียวรึ?!
“มาสิ ไม่ใช่จะเอาชีวิตข้ารึ งั้นก็มาลองดู!”
เซียวเหยียนหัวเราะจบ กลับสายตาเย็นชาจ้องมองเขา ในแววตามีแววเย้ยหยัน
“อยากจะพลิกฟ้ารึ ข้ายังไม่ตายก็อย่าฝัน!”
เซียวจ้านเฉิงโกรธจัด ทันใดนั้นไอพลังทั่วร่างก็ระเบิดออกมา แสงสีทองที่หนาทึบเจิดจ้าก็แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา จิตวิญญาณสีทองสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากศีรษะของเขา
จิตวิญญาณนี้เจิดจ้า ร้อนแรง ราวกับเทพเจ้าที่ยิ่งใหญ่! ทั่วร่างสวมเกราะที่สง่างาม สายตามองอย่างเหนือกว่าไปทั่วหล้า ดูเหมือนจะไร้เทียมทาน!
“พลังจิตวิญญาณแข็งแกร่งนัก!”
ซือคงฮุ่ยหยวนที่ยืนอยู่ในสวนสายตาเคร่งขรึม สมแล้วที่เป็นมังกรแท้จริงรุ่นก่อนของตระกูลเซียว ถึงแม้จะเป็นตัวเลือกรองที่สืบทอดต่อจากคุณชายเก้า แต่ก็ยังคงน่าสะพรึงกลัว
“จ้านเฉิง!”
ถังซู่อิงอดไม่ได้ที่จะร้องเสียงเบา ในแววตาปรากฏความร้อนใจ ลูกชายหลานชายของตนเองสู้กันเอง ภาพนี้ทำให้นางรู้สึกใจสั่น กลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ
“เจ้าเจ็ด!”
เซียวจินหลงอดไม่ได้ที่จะกล่าว “ช่างเถอะ เหยียนเอ๋อร์ถึงแม้จะมีผิด ลงโทษเขาสักหน่อยก็พอแล้ว อีกอย่างเจ้าก็ได้สั่งสอนไปแล้ว”
คำพูดยังไม่ทันจะขาดคำ ลูกสาวเซียวหลิงเยว่ตรงหน้าก็ทำปากยื่น หน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ และภรรยาหวังเซียงหรูข้างๆ ก็กลอกตามองเขา
“พวกท่านอย่ามายุ่ง!”
เซียวจ้านเฉิงเสียงเย็นชา “เขาตอนนี้ยังไม่นับเป็นมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว ยังไม่สืบทอดตำแหน่ง หากไม่ลงโทษอย่างหนักก็สายไปแล้ว!”
จิตวิญญาณสีทองที่ร้อนแรงนี้ยืนอยู่ สูงสิบกว่าจั้ง ราวกับยักษ์มองลงมายังเด็กหนุ่มในสวน
เซียวเหยียนเงยหน้าขึ้นมอง เปล่งเสียงหัวเราะลั่น:
“มาสิ!”
เขาทั่วร่างสั่นสะเทือน พลังที่ร้อนแรงในกะโหลกศีรษะก็พลุ่งพล่าน ในตอนนี้ก็ระเบิดออกมาอย่างเต็มที่เช่นกัน ลักษณ์วิญญาณของตนเอง ก็ปรากฏออกมาอย่างสมบูรณ์เป็นครั้งแรก!
ด้านหลังเขา พลังวิญญาณที่ไพศาลรวมตัวกัน กลายเป็นเงาแสงที่ไพศาลเจิดจ้า ลักษณ์วิญญาณฟ้าดินองค์หนึ่งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น!
ใบหน้าของลักษณ์วิญญาณนี้ก็คือรูปลักษณ์ของเซียวเหยียนเอง สวมเสื้อคลุมสีเขียวที่เหมือนกับเขาในตอนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน
เพียงแต่เมื่อเทียบกับแม่ทัพที่น่าเกรงขามร้อนแรงนั้น ลักษณ์วิญญาณของเด็กหนุ่มทั่วร่างกลับเจือไปด้วยความสง่างามและความเป็นอิสระจากการเล่นหมากและวาดภาพมาเป็นเวลานาน
แต่ว่า ขนาดของลักษณ์วิญญาณฟ้าดินนี้ กลับใหญ่โตอย่างยิ่ง สูงกว่าร้อยจั้ง!
ราวกับมองลงมาจากในชั้นเมฆ สวนบัวเขียวที่กว้างใหญ่ไพศาลทั้งใบ ต่อหน้าลักษณ์วิญญาณฟ้าดินองค์นี้ กลับราวกับตุ๊กตาดินปั้น!
ไอพลังที่ไพศาล หนาหนัก ราวกับฟ้าดินที่กว้างใหญ่ไพศาล แผ่กระจายไปทั่วทั้งสนาม
ทุกคนต่างก็เบิกตากว้าง ไม่อยากจะเชื่อมองภาพฉากนี้
รวมถึงแขกเหรื่อที่เพิ่งจะออกจากจวนขุนพลเทวะ ยังไม่ทันจะเดินไปไกล ล้วนแต่หยุดฝีเท้า รับรู้ถึงไอพลังที่ไพศาลที่แผ่ออกมาอย่างไม่เกรงกลัวที่นั่น ไม่ก็สั่งให้รถม้าหยุดแล้วพุ่งขึ้นไปบนรถม้ามองไกล หรือไม่ก็หยุดฝีเท้าที่หัวถนน หันหลังกลับมามอง
จวนขุนพลเทวะพันปีแห่งนั้น กำแพงสูงที่อยู่ข้างในนั้น สายตานับไม่ถ้วนมองไปไกลสุดลูกหูลูกตา แต่กลับทำได้เพียงเห็นหลังคาบางส่วนของคฤหาสน์ที่สูงส่ง
ณ เวลานี้ กลับพอจะเห็นแสงสีทองขนาดมหึมาสายหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นเงาคน!
“นั่น… คืออะไร?”
คนนับไม่ถ้วนตะลึงงัน สัมผัสได้ถึงไอพลังที่ใหญ่โตสองสายที่แผ่ออกมาอย่างไม่เกรงกลัวที่นั่น
ใครกัน กล้าที่จะกระทำการโดยไม่เกรงกลัวในจวนขุนพลเทวะถึงเพียงนี้?
“นั่นคือ… ลักษณ์วิญญาณ?!”
ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนที่เดินอยู่บนถนน และศิษย์ทั้งสี่คน เตรียมจะหาโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งพัก รอจนเยว่ชิงเหอมากล่าวลากับพวกเขาแล้ว พวกเขาก็จะกลับเขา
แต่ ณ เวลานี้ ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนกลับหยุดฝีเท้าแล้ว
เขามองไปยังจวนขุนพลเทวะ สายตาที่คมกริบดุจกระบี่ดูเหมือนจะทะลุทะลวงกำแพงสูงนั้น ทะลุทะลวงชั้นของมิติ มองเห็นเงาร่างใหญ่นั้น
รูปลักษณ์ของเทวรูปทองคำนั้น กลับเป็นเด็กหนุ่มคนนั้น?!!
รูม่านตาของปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนหดเล็กลง จากนั้นก็ค่อยๆ เบิกตากว้างขึ้น ร่างกายก็พลันทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ยืนอยู่บนท้องฟ้าของเมืองมรกตแห่งนี้ มองไปยังจวนเทพนั้น!