หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 167
บทที่ 167
เงาร่างของเซียวเหยียนพลันพุ่งออกไป ตรงไปยังจิ้งจอกขาวตัวน้อยนอกกำแพง
ร่างของเขาเข้าใกล้ในพริบตา ราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ที่พุ่งทะยาน แต่กลับหยุดลงเบื้องหน้าจิ้งจอกขาวอย่างนุ่มนวลราวกับสายลม
เมื่อมองดูจิ้งจอกขาวตัวน้อยที่หายใจรวยริน เซียวเหยียนก็คุกเข่าลง อุ้มมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
หลายปีมานี้ จิ้งจอกขาวอยู่เป็นเพื่อนข้างกายเขาทั้งวันทั้งคืน ต่างฝ่ายต่างก็มีความผูกพันฉันนายบ่าวมานานแล้ว อีกอย่าง จิ้งจอกขาวตัวนี้ก็เป็นเด็กกำพร้า ไร้ที่พึ่งพิง ช่างคล้ายคลึงกับเขาเพียงใด
“ท่านอาห้า!”
เซียวเหยียนพลันมองไปยังเซียวจิ้งอวี่ในสวน กล่าว “เร็วเข้า ช่วยเสี่ยวอวี้ด้วย ช่วยมันด้วย!”
ในเสียงของเขาเจือปนไปด้วยความเศร้าและการอ้อนวอน
เซียวจิ้งอวี่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย หลายปีมานี้เซียวเหยียนมาเล่นหมากเป็นเพื่อนเขา จิ้งจอกขาวตัวนี้มักจะซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเด็กหนุ่ม ต่างฝ่ายต่างพึ่งพิงกันและกัน ในสวนส่วนใหญ่เป็นคนรับใช้ชายหญิง นอกจากคนแก่อย่างเขาและท่านอาสองแล้ว เพื่อนของเด็กคนนี้มีไม่มาก คนที่จะสามารถเปิดใจพูดคุยได้ยิ่งแทบจะไม่มี
เขารู้ดีว่าจิ้งจอกน้อยตัวนี้ ในใจของเซียวเหยียนสำคัญเพียงใด
เงาร่างวูบไหว เซียวจิ้งอวี่ก็ปรากฏขึ้นข้างกายเซียวเหยียน ปลดปล่อยพลังชีวิตสายหนึ่ง ปกคลุมลงบนร่างของจิ้งจอกขาว เขารับจิ้งจอกขาวมา กล่าว “ข้าจะไปหาหมอเทวดา!”
พูดจบ ก็รีบก้าวออกไป แต่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ก่อนจะไปก็หันกลับมามองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง กล่าว “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้หุนหันพลันแล่น”
เซียวเหยียนได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มอย่างน่าเวทนา กล่าวกับท่านอาห้า “ขอบคุณท่านอาห้าที่ช่วยเหลือ!”
พูดจบ กลับคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะเสียงดัง!
เซียวจิ้งอวี่ตะลึงงันไป ดูเหมือนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ในแววตาถึงกับเปลี่ยนสีไป เขารีบกล่าว:
“ข้าจะไปช่วยเจ้าตัวเล็กนี่ก่อน ชีพจรหัวใจของมันยังไม่สลาย ยังมีทางช่วย!”
พูดจบ ก็หายไปจากสายตาของเซียวเหยียนอย่างรวดเร็ว
“น่าหัวเราะ!”
เซียวจ้านเฉิงเมื่อเห็นการกระทำของเซียวเหยียน ในแววตาก็ปรากฏความโกรธที่รุนแรงยิ่งขึ้น “แค่สัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง ตายก็ตายไปแล้ว จะทำไม?”
“เจ้าแม้แต่ชีวิตของอสูรตัวหนึ่งยังให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ กลับทำร้ายพี่ชาย ทำร้ายน้องสาว ช่างน่าหัวเราะสิ้นดี!”
ร่างกายของเซียวเหยียนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ดูเหมือนจะสั่นสะท้านเล็กน้อย
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ท้องฟ้าทั้งใบดูเหมือนจะมืดครึ้มลง
เขาหันกลับมา สองตาราวกับร้องไห้เป็นสายเลือดจ้องมองชายผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้น
ฝ่ามือเมื่อครู่นี้ ในใจของเด็กหนุ่ม ผู้ที่ถูกตีจนกระเด็นไม่ใช่จิ้งจอกขาว แต่เป็นเด็กน้อยในใจเขาที่รอคอยมา 14 ปี…
ถูกฝ่ามือนี้ ตีจนตายแล้ว!!
“เซียว! จ้าน! เฉิง!”
เซียวเหยียนสายตาแดงเลือด จ้องมองเขาอย่างกัดฟันกรอด “นับจากวันนี้เป็นต้นไป เจ้ากับข้าไม่มีความผูกพันฉันพ่อลูกอีกต่อไป!!”
เซียวจ้านเฉิงได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด “เจ้าจะเพื่อสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง มาตัดขาดกับพ่อของเจ้ารึ?”
“ท่านเมื่อครู่ไม่ได้พูดรึว่า ข้าหลายปีมานี้ใช้ชีวิตมาอย่างไร?”
“มันคือผู้ที่อยู่เป็นเพื่อนข้ามา!”
เซียวเหยียนเบิกตากว้าง เปล่งเสียงเย็นชา “ในใจข้า เสี่ยวอวี้สำคัญกว่าท่านร้อยเท่า!!”
คำพูดนี้ออกมา เซียวจ้านเฉิงก็โกรธจนตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง ในขอบตาระเบิดแสงที่ดุร้ายและบารมีที่พุ่งทะยานฟ้าออกมา:
“ดี! ดี! ดี! หลายปีมานี้ไม่ได้สั่งสอน คือความผิดของข้า!”
“คือความผิดของข้าเซียวจ้านเฉิง!!”
“ตระกูลเซียวข้าสามารถเลี้ยงดูทายาทที่อกตัญญูเช่นนี้ได้ ข้าละอายต่อบรรพบุรุษ!”
“บาปที่ข้าสร้างเอง วันนี้ข้าจะจัดการเอง!”
เซียวจ้านเฉิงก้าวเท้าออกไป เดินไปยังเซียวเหยียน
ถังซู่อิงหน้าเปลี่ยนสี รีบกล่าว “จ้านเฉิง ท่านอย่าได้ทำอะไรวู่วาม เหยียนเอ๋อร์ทำเช่นนี้ อาจจะมีเหตุผลซ่อนเร้น พวกเราสืบสวนให้ชัดเจนก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“ท่านแม่!”
ฝีเท้าของเซียวจ้านเฉิงหยุดชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้หันกลับมา เพียงแค่กล่าว “ตอนนั้นพี่รองมอบหมายพวกเขากำพร้าแม่ลูกไว้กับข้า คือชีวิตของพี่รอง ทำให้ข้ามีชีวิตอยู่ถึงวันนี้!”
“ข้าไม่มีอะไรจะตอบแทน วันนี้ถึงแม้เหยียนเอ๋อร์จะพูดเป็นเรื่องจริง ชีวิตนี้ ก็ถือว่าคืนไปแล้ว!”
“แต่เหยียนเอ๋อร์นิสัยดื้อรั้น ข้าเดิมทีคิดจะปฏิบัติต่อเขาอย่างดี ชดเชยให้เขา แต่เขากลับทำให้ข้าผิดหวังอย่างยิ่ง ไม่สามารถตามใจได้อีกต่อไปแล้ว!!”
พูดจบ ก็เดินไปยังเซียวเหยียนอีกครั้ง
“จ้านเฉิง!”
“อาเจ็ด!”
คนอื่นๆ ต่างก็เอ่ยปาก อยากจะเกลี้ยกล่อม
เซียวเหยียนเมื่อได้ยินคำพูดของเซียวจ้านเฉิง กลับหัวเราะลั่นขึ้นมา:
“ชีวิตนี้ ถือว่าคืนไปแล้ว?!”
“พูดได้ช่างง่ายดายนัก แต่นี่มันคือชีวิตของข้า ท่านอาศัยอะไรจะนำไปคืน!!”
“นั่นคือพี่ชายของท่าน ไม่ใช่พี่ชายของข้า ท่านมีพี่น้อง ข้าไม่มี ข้าแม้แต่พ่อแม่ก็ไม่มี!!”
“หากจะคืน ท่านก็เอาชีวิตของตนเองไปคืน ชีวิตของข้า ใครก็อย่าได้หวังจะเอาไป ใครก็อย่าได้หวัง!!”
เขาสองตาแดงก่ำ ไอพลังทั่วร่างพลิกคว่ำ กำหมัดแน่น
เซียวจ้านเฉิงคำราม “หุบปาก! ชีวิตของเจ้าคือข้าที่ให้ หากไม่มีข้า จะมีเจ้าได้อย่างไร!”
“ถ้าอย่างนั้นท่านก็มาลองเอาไปดูสิ!!”
เซียวเหยียนดวงตาแทบปริแตก เมื่อเผชิญหน้ากับเงาร่างที่น่าเกรงขามนี้ ก็ก้าวออกไปหนึ่งก้าวอย่างแรง
คุณธรรมพ่อลูก ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแต่ถูกเขาทิ้งไว้เบื้องหลัง ถึงแม้ชาวโลกจะวิพากษ์วิจารณ์ด่าทอ แล้วจะทำไม?!
ตูม!!
พื้นดินของเรือนบัวเขียวทั้งใบก็สั่นสะเทือนอย่างแรง
พลังที่น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าสิบล้านชั่ง เส้นชีพจรหลักทั่วร่างเปิดออก ในตอนนี้ ไอพลังที่บ้าคลั่งก็แสดงออกมาจากร่างของเขาอย่างบ้าคลั่งและไม่เกรงกลัว ไม่สามารถกดข่มได้อีกต่อไป และก็ ไม่จำเป็นต้องอดกลั้นอีกแล้ว!!
“หาที่ตาย!!”
เซียวจ้านเฉิงเมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของเซียวเหยียน แววตาก็ยิ่งเย็นลง ทันใดนั้นก็ยกฝ่ามือขึ้นมา พลังที่ไพศาลโอ่อ่าก็กดลงมาบนศีรษะของเซียวเหยียน ราวกับภูเขาไท่ซาน!
“ทะลวงให้ข้า!!”
เซียวเหยียนคำรามก้องฟ้า ไอพลังทั่วร่างดุจรุ้ง เคล็ดวิชาโคจรฟ้าหมุนอย่างบ้าคลั่ง ไอพลังในเส้นชีพจรหลักราวกับแม่น้ำที่เชี่ยวกราก พลันเหวี่ยงหมัดหนึ่งออกไป
พลังที่ไพศาลนั้นก็พลันถูกฉีกขาดออกไป ในทันทีก็ถูกพลังหมัดสั่นจนสลาย!
ทุกคนก็พลันจำได้ว่า นี่คือเพลงหมัดไร้เทียมทานครึ่งก้าว เคล็ดวิชาชั้นเลิศของเซียวหย่วนซาน!
เซียวจื่อเจี๋ยที่ฟางซือหยูประคองอยู่ ก็เห็นภาพฉากนี้ ในแววตาปรากฏความตกตะลึงและริษยา
ท่านอาสอง! นั่นของท่านอาสอง!
ทำไมผู้ใหญ่ในตระกูล ถึงได้โปรดปรานเซียวเหยียนถึงเพียงนี้!
เซียวจ้านเฉิงก็มองออกถึงพลังหมัดของเซียวเหยียน แวบเดียวก็จำได้ว่าเป็นเพลงหมัดของท่านอาสอง เขาก็โกรธจนหัวเราะลั่นขึ้นมา:
“เจ้าก็คืออาศัยท่านอาสอง ท่านอาห้าพวกเขาตามใจ ถึงได้กล้าบ้าคลั่งถึงเพียงนี้ใช่หรือไม่ วันนี้ให้ข้ามาตัดไฟต้นลมของเจ้าให้สิ้นซาก!”
เขาลงมืออีกครั้ง สองฝ่ามือเหวี่ยงออก รอยฝ่ามือสีทองราวกับดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้า ผลักดันไปยังเซียวเหยียน
เซียวเหยียนโกรธจัดเหวี่ยงหมัด สองเส้นชีพจรหยินหยางระเบิดออกมา พลังทั่วร่างพลันเพิ่มทวีขึ้นทันที บรรลุถึงเกือบยี่สิบล้านชั่ง
เมื่อหมัดเหวี่ยงออกไป ในอากาศก็ระเบิดเสียงโซนิคบูม เสียงดังตูม หมัดกระแทกเข้ากับรอยฝ่ามือสีทอง สวนทั้งใบก็สั่นสะเทือน
รอยฝ่ามือสลายไป ร่างกายของเซียวเหยียนก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเล็กน้อย แต่จากนั้นก็พลันก้าวออกไป ราวกับแสงออโรร่าพุ่งเข้าหาเซียวจ้านเฉิง
ในแววตาของเซียวจ้านเฉิงปรากฏความตกใจขึ้นมา ฝ่ามือเมื่อครู่ของเขา เพียงพอที่จะสยบขอบเขตสิบห้าลี้ได้แล้ว ถึงแม้จะเป็นอัจฉริยะขอบเขตสิบห้าลี้ชั้นยอด ก็ยากที่จะต่อต้านได้ แต่กลับถูกเซียวเหยียนขวางไว้
เมื่อเห็นเซียวเหยียนหันกลับมาสังหาร เขาก็โกรธจนหัวเราะออกมา:
“ดี! ดี! ดี!”
“เจ้าถึงกับกล้าลงมือกับข้า!”
“เจ้าวันนี้ยังจะฆ่าพี่แล้วสังหารพ่อรึ เจ้าเดรัจฉาน!!”