หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 175
บทที่ 175
เสียงดังตูม ฟ้าดินดูเหมือนจะสั่นสะเทือน
บนถนนปรากฏรอยแตกที่น่าสะพรึงกลัว พลังที่บ้าคลั่ง ฉีกทำลายบ้านเรือนโดยรอบ
เซียวจิ้งอวี่รีบลงมือ ย้ายคนในบ้านเหล่านั้นออกไป เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้บาดเจ็บ
ฝ่ามือเทพสีทอง ก็พลันแตกสลายระเบิดออก
ทุกคนต่างก็มองไปไกล พลังอำนาจเช่นนี้ นอกจากเซียวจิ้งอวี่กับเซียวจวินหลินและเซียวจินหลงสามคนแล้ว ไม่มีใครสามารถแทรกแซงได้ เว้นแต่จะเป็นซือคงฮุ่ยหยวนผู้นั้น แต่ ณ เวลานี้เขากลับเป็นเพียงแค่ผู้ชม สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง ขณะเดียวกันก็จ้องมองภาพฉากนี้อย่างลึกซึ้ง
แสงสีทองของฝ่ามือเทพแตกสลาย เซียวจ้านเฉิงอดไม่ได้ที่จะพ่นเลือดสดออกมาคำหนึ่ง ภายใต้พลังหมัดที่บ้าคลั่งที่แผ่กระจายออกมา ฉีกเสื้อคลุมทั่วร่างของเขาจนขาดรุ่งริ่ง เสื้อผ้าชุดนี้ของเขาท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่เกราะรบ นอกจากกางเกงขายาวแล้ว ก็เผยให้เห็นร่างท่อนบนที่แข็งแกร่งกำยำ
รอยแผลเป็นนับไม่ถ้วน แผ่ไปทั่วทั้งตัว ดุร้ายราวกับไส้เดือน นี่ล้วนแต่เป็นบาดแผลนับไม่ถ้วนที่เขาได้รับจากการรบที่ชายแดน ถึงแม้จะบรรลุถึงสามอมตะ กายเนื้อไม่เสื่อมสลายก็จริง แต่กลับสะสมบาดแผลไว้มากมายขนาดนี้ ก็เห็นได้ว่าการรบ 14 ปีนี้โหดร้ายเพียงใด ผ่านการต่อสู้มาไม่รู้กี่ครั้ง!
เมื่อเทียบกับเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของเขาแล้ว อีกด้านหนึ่ง เงาร่างของเซียวเหยียนกลับกระเด็นถอยหลังออกไปราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่
หมัดที่รวบรวมพลังทั้งร่างนั้น ท้ายที่สุดแล้วก็ยังไม่สามารถไปถึงใกล้ตัวของเซียวจ้านเฉิงได้ ก็ถูกตบจนสลายไปแล้ว
กระแทกติดต่อกันไปหลายร้อยเมตร ร่างกายของเซียวเหยียนถึงได้หยุดลง เขาในแววตาปรากฏความตกตะลึง ถึงแม้เขาจะเพิ่งจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตปรมาจารย์ ยังไม่มีเวลาเพียงพอที่จะตั้งมั่น เพียงแค่รีบร้อนนำเคล็ดวิชาทั้งหมดมาหลอมรวมอย่างเร่งรีบ ไม่ได้บรรลุถึงจุดสูงสุดที่แท้จริง
แต่หมัดนี้ ก็เป็นพลังที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาสามารถใช้ออกมาได้ในตอนนี้แล้ว!
ผลคือ ก็ยังคงพ่ายแพ้!
ความแตกต่างของขอบเขต ประกอบกับเซียวจ้านเฉิงเองก็เป็นตัวตนที่เหนือกว่าอัจฉริยะชั้นยอด ความแตกต่างก็ยังคงใหญ่หลวงเกินไป!
เซียวเหยียนหันกลับไป ก็เห็นเงาร่างที่ทั่วร่างลุกไหม้ด้วยไอสังหารที่น่าสะพรึงกลัว ก้าวเดินมาทีละก้าว ราวกับเทพเจ้าที่ก้าวออกมาจากเปลวไฟ!
เงาแห่งความตายปกคลุมลงมา เซียวเหยียนกัดฟัน หันหลังคลานไป จากนั้นก็ยกพลังควบคุมสิ่งของขึ้นมา ทะยานหนีไปยังแดนไกล!
“ลงมาให้ข้า!!”
เซียวจ้านเฉิงคำรามโกรธหนึ่งเสียง
ไอพลังของเขาไต่ระดับขึ้นมาอีกครั้ง บรรลุถึงระดับกลางของสามอมตะอย่างยากลำบาก
พลังที่บ้าคลั่งราวกับฟ้าร้อง ตบลงมาจากบนศีรษะของเซียวเหยียน ทำให้เขาถูกตีลงมาจากท้องฟ้า กระดูกสันหลังดูเหมือนจะแตกหัก
เซียวเหยียนกระแทกลงบนพื้น แต่ไม่ได้ยอมแพ้ คลานออกจากหลุมลึก พุ่งไปยังแดนไกลอีกครั้ง
แต่เงาร่างของเซียวจ้านเฉิงกลับเหมือนกับหายตัวปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน เข้าใกล้ตัวแล้วตบฝ่ามือออกไปโดยตรง
เซียวเหยียนถูกตีจนกระเด็นออกไป ซี่โครงแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ อวัยวะภายในเสียหาย เลือดสดเหมือนกับถูกบีบอัด พุ่งออกมาจากปากของเขา และยังทะลักออกมาจากทวารทั้งเจ็ด
ขอบตาหูจมูก ล้วนแต่ไหลหลั่งเลือดสด สภาพน่าเวทนาและน่าสะพรึงกลัว
“ฆ่าพี่แล้วจะสังหารพ่อ เจ้าอยากจะเข้าสู่มารจริงๆ รึ?!”
เซียวจ้านเฉิงสายตาเย็นชา
เซียวเหยียนพยุงร่างกายขึ้นมาอย่างยากลำบาก มีเจตจำนงหนึ่งกำลังบอกเขาว่า ห้ามล้มลง เด็ดขาด เด็ดขาดห้ามล้มลงต่อหน้าชายผู้นี้!!
เมื่อเห็นดวงตาที่ดื้อรั้นคู่นั้น เซียวจ้านเฉิงก็โกรธจัด “เจ้าพรสวรรค์จะสูงส่งเพียงใดแล้วจะทำไม อย่าลืมว่าเจ้าแซ่อะไร เจ้าแซ่เซียว!”
“เจ้าคือคนของตระกูลเซียว!”
“ทุกคนในตระกูลเซียวที่เจ้าเห็น ล้วนแต่อุทิศตนเพื่อตระกูลชั่วชีวิต แล้วเจ้าเล่า เจ้าอุทิศอะไรให้ตระกูลบ้าง?”
“สิ่งที่เจ้าเพลิดเพลินอยู่ ข้าวทุกมื้อที่เจ้ากิน ทุกเม็ดข้าว คนรับใช้ทุกคนที่คอยรับใช้เจ้า ล้วนแต่เป็นของตระกูลเซียว ล้วนแต่เป็นเกียรติยศชื่อเสียงที่ทุกคนสละชีวิตแลกมา!”
“คือทหารที่หลั่งเลือดที่ชายแดน คือท่านอาใหญ่ของเจ้า ท่านอาสอง ท่านอาสาม ท่านอาสี่… คือพวกเขาที่ใช้ชีวิตแลกกลับมา!”
เซียวจ้านเฉิงก้าวเข้าหาเซียวเหยียนทีละก้าว ในแววตาส่องประกายแสงที่น่าเกรงขาม “เจ้าคิดว่าในใจเจ้าน้อยใจ ใช่แล้ว พ่อไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเจ้า คือเจ้าอาจน้อยใจ แต่ที่เจ้ากินอยู่ใช้สอย เจ้าขาดพร่องรึ?”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีบุตรชายเท่าไหร่ ที่พวกเขาเกิดมาพ่อแม่ก็พลีชีพแล้ว หรือว่าพวกเขาก็ต้องน้อยใจด้วย?!”
“เจ้าบอกว่าเจ้ากินยาพิษเข้าไป ต่อให้มันเป็นเรื่องจริงแล้วจะทำไม?!”
“เจ้าไม่ตาย เจ้ายังอยู่ มีพรสวรรค์เช่นนี้ ยังจะต้องใส่ใจสายเลือดเทวะส่วนนั้นรึ?”
“เจ้ามาบอกข้าก็ได้ ข้าจะทวงความยุติธรรมให้เจ้าเอง! แต่เจ้ากลับคิดจะสังหารพวกเขาที่เป็นแม่ม่ายลูกกำพร้ารึ? เจ้าเคยคิดถึงท่านอาสองผู้ล่วงลับไปแล้วบ้างหรือไม่? ดวงวิญญาณวีรชนของเขาก็สลายไปแล้ว การกระทำของเจ้าจะทำให้เขาตายตาหลับได้อย่างนั้นรึ?!”
ในที่สุด เซียวจ้านเฉิงก็เดินมาถึงหน้าเซียวเหยียน ก้มหน้ามองลงมายังเด็กหนุ่มที่บาดเจ็บสาหัส:
“เจ้าบอกข้าสิ เจ้าอาศัยอะไรถึงได้ทำตามอำเภอใจขนาดนี้?!”
“คืออาศัยพลังฝีมือที่เจ้าได้มาจากการใช้ทรัพยากรของตระกูลเซียวฝึกฝนมานี้รึ?!”
เซียวเหยียนฟังเสียงตะคอกโกรธของอีกฝ่าย เขาพยายามจะอดกลั้นเลือดสดที่พุ่งออกมาจากปากไม่หยุด และอวัยวะภายในที่แตกละเอียดที่ถูกฝ่ามือเมื่อครู่บีบอัด แต่ยิ่งพยายาม ก็ดูเหมือนจะยิ่งทะลักออกมามากขึ้น
เขาคายอวัยวะภายในที่แตกละเอียดในปากออกมา เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย ในแววตากลับเผยรอยยิ้มและดุร้าย:
“พูดมากทำไม หรือว่าท่านก็ตีข้าให้ตายเสียเลยสิ ต่อไปข้าจะไม่ใช้แซ่เซียวอีกต่อไปแล้ว!”
ตอนที่ได้ยินอีกฝ่ายพูดว่า “ต่อให้มันเป็นเรื่องจริงแล้วจะทำไม” เซียวเหยียนก็ไม่ยอมเสียเวลาพูดกับเขาอีกแม้แต่ครึ่งคำแล้ว! เขาถึงกับขี้เกียจจะไปพูดว่า ตนเองนอกจากจะกินดื่มใช้สอยแล้ว ไม่เคยเพลิดเพลินกับทรัพยากรฝึกฝนใดๆ เลย! แต่จะไปอธิบายทำไม ต่อคนตรงหน้า อธิบายไปก็ไร้ประโยชน์!
ณ เวลานี้ เขากระทั่งในใจมีความรู้สึกขอบคุณอย่างประหลาด ถึงกับขอบคุณท่านแม่รองผู้นั้นที่เคียดแค้นมาสิบกว่าปี! ขอบคุณนางที่ทำลายสายเลือดเทวะในร่างกายของตนเอง!
เขาแม้แต่เลือดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายนี้ของชายตรงหน้า ก็รู้สึกเกลียดชังและรังเกียจอย่างสุดซึ้ง!