หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 163
เพียงแต่ ความโกรธนี้ของเขา ในสายตาที่เย็นชาของเซียวเหยียน กลับถูกบังคับให้ถอยกลับไปอย่างแรง ร่างกายที่ทำท่าจะพุ่งเข้าไปก็กัดฟันกรอดหยุดลง เมื่อนึกถึงว่าเมื่อครู่คนโหดเหี้ยมตรงหน้านี้เกือบจะฆ่าเซียวจื่อเจี๋ยต่อหน้าธารกำนัล ไม่สนใจสถานะของเซียวจื่อเจี๋ย อีกฝ่ายยังเป็นศิษย์สายตรงของพระพุทธโบราณอนันต์ แต่ก็ยังไม่ถูกเซียวเหยียนอยู่ในสายตา เขาหากลงมือก็ย่อมไม่ได้เปรียบ และ ณ เวลานี้รอบๆ ก็ไม่มีผู้ใหญ่ในตระกูลนั่งคอยหนุนหลัง พวกเขาก็ล้วนแต่ไปที่สวนหลังเรือนบัวเขียวแล้ว
“เจ้า!”
เซียวเทียนอู่เมื่อเห็นเซียวเหยียนลงมืออย่างกะทันหันจนไม่ทันตั้งตัว บวกกับฝ่ามือนี้ของเซียวเหยียนกลับเร็วกว่าจินตนาการ ดูเหมือนจะเร็วกว่าตอนที่โจมตีเซียวจื่อเจี๋ยเสียอีก เขาตกใจถึงกับไม่ทันได้ตั้งตัว แต่เมื่อได้สติกลับมาอีกครั้ง กลับโกรธจนสองตาแดงก่ำ:
“อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจริงๆ ว่าข้าไม่กล้าลงมือต่อเจ้ารึ? หากรู้เช่นนี้แต่แรก ไม่ควรจะฟังคำพูดของแม่ มังกรแท้จริงนี้ ข้าก็มาแข่งขันแล้ว!”
เซียวเหยียนตอนนี้กลับไม่มีอารมณ์แม้แต่น้อย กล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าอยากจะแข่งขัน ก็ต้องแข่งขันได้สิ อย่าพูดเหมือนกับว่าเจ้า ยอมยกมันให้ข้า!”
เซียวเทียนอู่ชะงักไป พูดไม่ออกอยู่บ้าง
เซียวเหยียนสายตาเย็นชาจ้องมองเซียวหลิงเยว่ กล่าว “ดูหมิ่นแม่ข้า เจ้าพูดอีกครั้ง ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจไปตลอดชีวิต!”
เมื่อเห็นสายตาที่น่าสะพรึงกลัวของเซียวเหยียน นิสัยที่ถูกตามใจจนเคยตัวมาตั้งแต่เล็กของเซียวหลิงเยว่กลับถูกทำให้ตกใจกลัว ทั้งโกรธทั้งโมโหพลางกุมหน้า
เซียวเหยียนกลับขี้เกียจจะซักไซ้เรื่องแม่ของอีกฝ่ายแล้ว อีกฝ่ายสามารถรู้ได้ส่วนใหญ่คงจะฟังจากแม่ของนางตระกูลหรงที่พูดมา ตนเองค่อยไปซักไซ้พ่อก็แล้วกัน ถึงแม้เซียวจ้านเฉิงจะไม่พูด เขายังสามารถถามท่านอาห้า ถามท่านอาสอง ย่อมต้องถามจนรู้เรื่องได้ คำพูดก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่คงจะหลอกลวงตนเอง
เมื่อคิดถึงสิ่งเหล่านี้ เซียวเหยียนในใจก็ค่อนข้างโกรธ อาศัยอะไรตนเองในฐานะที่เป็นลูก แม้แต่คนนอกยังรู้ว่าแม่มาจากแดนรกร้างเทวะ แต่ตนเองกลับไม่รู้?!
เขาแววตาเย็นชาเดินไปยังเรือนบัวเขียว
อีกฝ่ายอยากจะรักษาเซียวจื่อเจี๋ยให้หาย ถึงแม้จะรักษาหายแล้ว เขาก็จะยกเรื่องยาพิษขึ้นมา ทำลายเขาต่อหน้าธารกำนัล เขาจะทำให้ท่านแม่รองผู้นั้นได้เห็นกับตาว่า ลูกชายที่นางวางแผนมาอย่างยาวนาน ถูกทำลายจนสิ้นซาก!
เมื่อเห็นไอพลังที่แผ่ออกมาจากทั่วร่างของเซียวเหยียน ทุกคนก็สีหน้าเปลี่ยนแปลง ไม่มีใครขวางอีกต่อไป พวกเขาเมื่อครู่เดิมทีก็เข้ามาเพื่อซักถาม เดิมทีคิดว่าเซียวเหยียนจะอธิบาย จะสำนึกผิด ใครเลยจะคาดคิดว่าอีกฝ่ายจะเปิดไพ่โดยตรง ไม่แสร้งทำแล้ว ณ เวลานี้ก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้ว
“พี่เหยียน...”
เยว่ชิงเหอยืนอยู่ข้างโต๊ะ ตะลึงงันมองแผ่นหลังนั้น รู้สึกว่าแปลกหน้าอย่างยิ่ง
ไม่ว่าจะเป็นเซียวเหยียนที่ต่อปากต่อคำกับท่านอาจารย์ของนาง หรือ ณ เวลานี้ที่ลงมืออย่างโหดเหี้ยม ไม่เหมือนกับเงาร่างที่อบอุ่นในความทรงจำของนาง เงาร่างนั้นไม่เคยนำเรื่องใดมาใส่ใจ ต่อใครก็ล้วนแต่ปฏิบัติต่ออย่างอ่อนโยน
แต่เหตุใด…
เมื่อเห็นเซียวเหยียนเดินออกจากสวน หลิวรั่วซีก็รีบอุ้มกล่องกระบี่สีดำตามไป หัวเล็กๆ ของหญิงสาวยังคงค่อนข้างงง แยกแยะสถานการณ์ไม่ออก การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดกะทันหันเกินไป ทำให้หัวใจของนางเต้นตุบตับ แต่กล่องกระบี่สีดำในมือ ทำให้นางได้สติกลับมาว่า ตนเองคือองครักษ์กระบี่ของเซียวเหยียน องครักษ์กระบี่ไม่ควรจะห่างกาย
…
…
ในสวนหลังเรือนบัวเขียว
หมอเทวดาของตระกูลเซียวถูกเชิญมา เป็นรูปลักษณ์ของชายชรา และยังเป็นคนรุ่นเดียวกับเซียวจิ้งอวี่ แต่กลับเป็นบุตรหลานสายรอง พรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ธรรมดา แต่ว่า สายของอีกฝ่ายคือญาติสายแพทย์ บุตรธิดาที่เกิดมาส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นแพทย์ สืบทอดกันมารุ่นแล้วรุ่นเล่า ถึงแม้จะเป็นบุตรหลานสายรอง แต่ในจวนสถานะก็ค่อนข้างสูง
ณ เวลานี้ ทุกคนล้อมรอบอยู่ข้างกายเซียวจื่อเจี๋ยกับหมอเทวดา
ฟางซือหยูกำผ้าเช็ดหน้าอย่างตึงเครียด ฝ่ามือล้วนแต่เป็นเหงื่อเย็น บนใบหน้าก็ร้อนจนเหงื่อออก แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงรบกวน
ไป๋เฟิงอู่และฮูหยินคนอื่นๆ ต่างก็ยืนมองอยู่ข้างๆ สายตาเป็นห่วง ไม่มีใครส่งเสียง
การรักษาที่เงียบสงบในที่สุดก็สิ้นสุดลง
ภายใต้ความช่วยเหลือของซือคงฮุ่ยหยวน ภายใต้การรักษาของยาเทวดาที่นำมาจากคลังสมบัติของตระกูลเซียว ตาซ้ายที่ถูกแทงทะลุในที่สุดก็หยุดเลือดได้ ไม่ได้ทำร้ายสมองข้างใน ส่วนลูกตาข้างนี้หากอยากจะฟื้นฟู ก็ต้องให้เซียวจื่อเจี๋ยบำเพ็ญตนถึงขอบเขตสามอมตะ ถึงจะสามารถสร้างแขนขาที่ขาดขึ้นมาใหม่ ให้เส้นประสาทในลูกตางอกออกมาใหม่ได้
กระบวนการรักษาถึงแม้จะอันตราย แต่ผลลัพธ์ท้ายที่สุดแล้วก็ดี รอจนลูกตาของเด็กหนุ่มถูกพันผ้าพันแผลแล้ว ทุกคนก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
หมอเทวดาประสานมือ ก็กล่าวลากับถังซู่อิง ไม่ได้สอบถามอะไรมาก
ตอนที่หมอเทวดาเดินออกจากสวน พอดีเจอกับเซียวเหยียนที่มาถึง เซียวเหยียนถาม “รักษาหายแล้วรึ?”
หมอเทวดาชายชราเมื่อเห็นการแต่งกายของเซียวเหยียน รู้ว่าเป็นคุณชายน้อยสายตรงของตระกูลเซียว ไม่กล้าละเลย คิดว่าเป็นมาเป็นห่วงเซียวจื่อเจี๋ย จึงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม: “อาการบาดเจ็บทรงตัวแล้วชั่วคราว อีกสองวันก็จะแผลแห้งสนิทแล้ว”
เซียวเหยียนพยักหน้า พระโพธิสัตว์ขุนเขาอนันต์ผู้นั้นลงมือเร็วเกินไป เขาไม่ทันได้ทำร้ายลึกเกินไป รู้ดีว่าบาดแผลแค่นี้สำหรับอีกฝ่ายแล้วไม่นับเป็นอะไร ถึงแม้จะเสียลูกตาไปข้างหนึ่ง ขัดขวางทัศนวิสัยเล็กน้อย แต่ด้วยพรสวรรค์ของอีกฝ่าย โอกาสที่จะบำเพ็ญตนถึงขอบเขตสามอมตะสูงอย่างยิ่ง ในอนาคตยังมีโอกาสฟื้นฟู
ในสวน
หลังจากที่บาดแผลของเซียวจื่อเจี๋ยสมานแล้ว ฟางซือหยูก็รีบสอบถามอย่างเป็นห่วง เจ็บหรือไม่ มองเห็นชัดหรือไม่ และยังมีที่ไหนบาดเจ็บอีก? ความเป็นห่วงเป็นใยของผู้เป็นแม่ถูกแสดงออกมาอย่างเต็มเปี่ยม และล้วนแต่เป็นความรู้สึกที่แท้จริง
เซียวจ้านเฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ มีสีหน้าย่ำแย่ ราวกับนั่งอยู่บนหนาม
ร่างกายของเซียวจื่อเจี๋ยสงบลงแล้ว แต่การกระตุ้นเส้นชีพจรหลักชั่วคราวก่อนหน้านี้ได้สิ้นเปลืองพลังกายไปอย่างมหาศาล ยามนี้ทั่วร่างจึงรู้สึกอ่อนแรง ใบหน้าก็ซีดขาวเป็นพิเศษ
เขามองไปยังมารดาแล้วเอ่ยอย่างอ่อนแรง “ท่านแม่ ข้าไม่เป็นไร”
เมื่อได้ยินคำพูดของบุตรชาย หยาดน้ำตาของฟางซือหยูก็มิอาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป ร่วงหล่นลงมาเป็นเม็ดโต แต่เพียงไม่นาน นางก็ใช้ผ้าเช็ดหน้ารีบซับมันออก แล้วหันขวับไปมองเซียวจ้านเฉิงอย่างดุดัน
“เซียวจ้านเฉิง!”
ฟางซือหยูหน้าเต็มไปด้วยความคับแค้น ที่ผ่านมาล้วนแต่เรียกขานอย่างสนิทสนมว่า “ท่านอาเจ็ด” หรือ “ท่านโหว” ยามนี้กลับเรียกชื่อตรงๆ แสดงให้เห็นถึงความโกรธในใจนาง: “ท่านอบรมสั่งสอนบุตรได้ดียิ่งนัก ท่านช่างสอนเก่งเสียจริง! จิตใจดั่งหมาป่ามักใหญ่ใฝ่สูง เสียแรงที่ข้าคอยดูแลมาหลายปี ช่างเป็นอสรพิษโดยแท้!!”
คำรามด่าทอของมารดาผู้โกรธเกรี้ยวผู้นี้ดังก้องไปทั่วทั้งสวน ทำให้ทุกคนเงียบไป
“เฉียนเฟิงอายุ 6 ขวบก็ขึ้นเขาไปบำเพ็ญตน ไม่เคยกลับมาที่จวนเลย พวกเขาที่เป็นพี่น้องร่วมตระกูลเพิ่งจะเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก จะมีความแค้นใดกัน? ถึงกับลงมือได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้! ก็แค่ตำแหน่งมังกรแท้จริงไม่ใช่รึ หากท่านเซียวจ้านเฉิงอยากจะได้ ข้ายกให้ลูกชายท่านก็ได้ แล้วเหตุใดท่านยังต้องยุยงส่งเสริมให้เขามาข่มเหงลูกข้าเช่นนี้!”
เซียวจ้านเฉิงมีสีหน้าย่ำแย่ ไม่อาจหาคำพูดใดมากล่าวได้ ถึงแม้เขาจะไม่ได้ยุยงส่งเสริมหรือสั่งสอน
แต่ว่า… ‘บุตรไม่สั่งสอนเป็นความผิดของบิดา’!
ความผิดของเซียวเหยียน เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทำได้เพียงแบกรับไว้
“พี่สะใภ้สอง ข้าจะให้คำอธิบายแก่ท่านกับพี่รองอย่างแน่นอน!” เซียวจ้านเฉิงกล่าวเสียงทุ้ม ในแววตาโกรธดั่งพายุฝน
ไป๋เฟิงอู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย กล่าว “ท่านเจ็ด เหยียนเอ๋อร์เพียงแค่หุนหันพลันแล่นไปชั่ววูบ บางทีอาจจะขาดประสบการณ์ในการรับมือศัตรูจึงลงมือโดยไม่รู้หนักเบา ท่านก็อ่อนโยนกับเขาสักหน่อยเถิด…”