หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 164
บทที่ 164
ฟางซือหยูเมื่อได้ยินคำพูดนี้ไม่รอให้ไป๋เฟิงอู่พูดจบ ก็มองนางด้วยแววตาที่คลอหน่วยด้วยน้ำตา:
“พี่ใหญ่ ข้าเคยล่วงเกินท่านหรือ? หรือว่าการที่ลูกข้าเกือบจะสิ้นชีพ เป็นเพียงเพราะเขาหุนหันพลันแล่น พลั้งมือไปเท่านั้นรึ?!”
ไป๋เฟิงอู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่ทั้งโกรธและมีน้ำตาคลอของฟางซือหยู นางเป็นครั้งแรกที่เลือกจะหลีกเลี่ยง ไม่ได้ตอบคำถาม
“พี่ใหญ่!”
ในตอนนี้เซียวจ้านเฉิงก็เอ่ยปากแล้ว สายตาของเขาเย็นชาจนน่ากลัว กล่าวว่า:
“เหยียนเอ๋อร์มีวันนี้ได้ ล้วนแต่เป็นความผิดของข้า คือข้าที่ไม่ได้อยู่ข้างกายสั่งสอน ถึงได้ทำให้เขาได้รับการตามใจจากทุกท่านถึงเพียงนี้!”
“พวกท่านตามใจเขา ปกป้องเขา คือความเอ็นดูเขา ข้าเข้าใจ!”
“แต่ในเมื่อพวกท่านไม่สะดวกที่จะลงมือสั่งสอน ข้าทำเอง!”
พูดถึงตรงนี้เขาก็หันหลังกลับ เดินออกไปนอกสวน
ในตอนนี้เซียวเหยียนก็เข้าสู่สวน สายตาของพ่อลูกในตอนนี้ปะทะกัน
“เจ้าลูกอกตัญญู!!”
ในแววตาของเซียวจ้านเฉิงความโกรธพลันพุ่งขึ้นมา ตะคอก “มาคุกเข่าโขกศีรษะให้ท่านป้าสองของเจ้า!”
เซียวเหยียนเลิกคิ้วเล็กน้อย ความเข้าใจผิดของเซียวเทียนอู่และคนอื่นๆ ก่อนหน้านี้ เขาก็รู้ว่าคนอื่นๆ ก็กำลังรอคำอธิบายจากเขา เขามาที่นี่ก็เพื่อการนี้ เพียงแต่ไม่คิดว่าพ่อคนนี้จะโกรธขนาดนี้
“ท่านให้ท่านป้าสองออกมาก็ได้ ถือโอกาสให้ท่านอาห้าและท่านย่าออกมาเป็นพยานด้วย” เซียวเหยียนกล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
เซียวจ้านเฉิงเมื่อเห็นเขาพูดเช่นนี้ คิดว่าเขามีความสำนึกผิด ใบหน้าโกรธเกรี้ยวก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องให้เขาไปแจ้งในห้อง ตอนนี้คนอื่นๆ ก็ล้วนแต่มาถึงในสวนแล้ว
พร้อมกันนั้น ด้านหลังที่ติดตามมาคือเซียวเทียนอู่ เยว่ชิงเหอ และคนอื่นๆ ก็ล้วนแต่เดินเข้ามาในสวน ยืนอยู่ด้านหลังเซียวเหยียน เต็มสวนล้วนแต่เป็นฮูหยินตระกูลเซียวและบุตรธิดาสายตรง ท่านอาห้าเซียวจวินหลินกับท่านอาแปดเซียวจินหลงล้วนแต่อยู่ในนั้น สายตาซับซ้อนมองเซียวเหยียน
สำหรับอัจฉริยะของตระกูลเซียวผู้นี้ พวกเขาจากร่างของอีกฝ่ายเห็นเงาของเซียวโม่เฉิง ดังนั้นจึงมีความรู้สึกสนิทสนมอยู่บ้าง แต่เซียวโม่เฉิงกลับไม่ลงมือกับคนในตระกูลเดียวกัน
เมื่อเห็นคนมาครบแล้ว เซียวเหยียนก็มองไปยังแม่ลูกคู่นั้น ท่านแม่รองที่วันปกติมักจะเสแสร้งยิ้มให้ตนเองเสมอ ณ เวลานี้กลับไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและความเกลียดชัง แต่ ณ เวลานี้ไม่มีใครรู้สึกว่าความโกรธและความเกลียดชังของนางมีอะไรผิดปกติ
เซียวเหยียนยิ้มเย็นเล็กน้อยกล่าว “ท่านป้าสอง บาปที่ทำไว้เมื่อวันวาน ผลที่ชดใช้ในวันนี้ ท่านรับแล้วรู้สึกอย่างไรบ้าง!”
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและความโกรธของฟางซือหยูพลันชะงักไป ในใจราวกับถูกทิ่มแทง ปลายหัวใจก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ทุกคนชะงักไป อดไม่ได้ที่จะมองไปยังฟางซือหยู
ฟางซือหยูหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ กล่าว “ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าพูดอะไร เจ้าทำร้ายเฉียนเฟิง ทำร้ายพี่น้องร่วมตระกูล ยังอยากจะแก้ตัวอีกรึ?!”
เซียวเหยียนขี้เกียจจะเล่นละครกับนางอีกต่อไปแล้ว เขายิ้มเย็นชา “ตอนที่ข้าอายุ 1 ขวบครึ่ง ท่านเคยพาข้าไปที่เรือนของท่าน แล้วป้อนยาพิษเพื่อทำลายสายเลือดเทวะของข้า เรื่องนี้ท่านคงไม่ลืมกระมัง?!”
คำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มองไปยังฟางซือหยู
ในใจของฟางซือหยูกลับหวาดผวา ความเย็นเยียบแล่นไปทั่ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมองสายตาที่โกรธเกรี้ยวของเซียวเหยียน นางมีความรู้สึกสมองว่างเปล่า เรื่องนั้นนางย่อมจำได้ ถึงกับในยามค่ำคืนก็ยังคงนึกถึงอยู่บ่อยครั้ง
แต่เด็กคนนี้จะรู้ได้อย่างไร?
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร?”
ถึงแม้สมองจะดังหึ่ง แต่ฟางซือหยูดูเหมือนจะเพียงแค่เหม่อลอยไปเล็กน้อย การวางแผนและความคิดที่สุขุมมานานหลายปีทำให้นางกลับคืนสู่สภาพเดิมในทันที โกรธจัด “เจ้าไม่สามารถปลุกสายเลือดเทวะได้ มันเกี่ยวข้องอะไรกับข้า?”
นับตั้งแต่ที่เซียวเหยียนแสดงระดับบำเพ็ญออกมา ทุกคนก็ได้ทราบถึงสถานการณ์ของเซียวเหยียน บวกกับที่เซียวจ้านเฉิงเคยเปิดเผยไว้เมื่อหลายปีก่อนว่าในร่างกายของเซียวเหยียนส่วนใหญ่จะมีสายเลือดเทวะของเขาอยู่ กำชับให้ทุกคนต้องช่วยให้เซียวเหยียนก้าวสู่เส้นทางการฝึกยุทธ์ให้ได้ แต่พวกเขาเมื่อสอบถามเซียวเหยียนกลับทราบว่าเซียวเหยียนไม่ได้ปลุกพลัง
แต่ว่า ปฏิกิริยาแรกของทุกคนก็คือนึกถึงมารดาของเซียวเหยียน หญิงสาวที่เดินออกมาจากแดนรกร้างเทวะผู้นั้น ด้วยสายเลือดที่แปลกประหลาดของอีกฝ่ายกับสายเลือดของเซียวจ้านเฉิงหลอมรวมกัน กดข่มสายเลือดเทวะไว้ทำให้เซียวเหยียนไม่สามารถปลุกพลังได้ ก็มีความเป็นไปได้สูงอย่างยิ่ง อีกอย่างระดับบำเพ็ญของเซียวเหยียนแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ได้เกินกว่าอัจฉริยะชั้นยอดไปมากแล้ว ส่วนใหญ่ก็อาจจะเป็นเพราะความสัมพันธ์ทางสายเลือดของหญิงสาวผู้นั้น
ทุกคนต่างก็คิดเช่นนี้ ท้ายที่สุดแล้วแบบนี้ในความเข้าใจของพวกเขาถึงจะนับว่าสมเหตุสมผล
“ท่านจากขุนเขาอนันต์ขอยาพิษลับมา ทำลายสายเลือดเทวะของข้า เพื่อปูทางให้ลูกชายของท่าน วางแผนมาตั้งแต่สิบกว่าปีก่อนแล้ว ท่านคิดว่าไม่มีใครรู้รึ?”
เซียวเหยียนมองอีกฝ่ายเล่นละครอย่างเย็นชา “มีคำพูดหนึ่งว่า หากไม่อยากให้คนรู้ ก็อย่าทำเอง!”
ฟางซือหยูใจตับสั่นสะท้าน แต่ภายนอกกลับยังคงมีท่าทีโกรธเคือง ความคิดหมุนอย่างรวดเร็ว กล่าว “เจ้าคิดว่าเจ้าแย่งชิงตำแหน่งมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวได้แล้ว ก็จะสามารถใส่ร้ายป้ายสีคนได้แล้วรึ เจ้าพูดคำพูดเหล่านี้ มีหลักฐานหรือไม่?!”
“ถูกต้อง”
ข้างๆ กัน ซือคงฮุ่ยหยวนเอ่ยปากแล้ว กล่าวเสียงเย็น “เดิมทีเป็นเรื่องในครอบครัวของจวนขุนพลเทวะพวกท่าน ข้าไม่สะดวกจะแทรกแซง แต่ในเมื่อเกี่ยวข้องกับข้าขุนเขาอนันต์ ข้าก็ต้องพูดสักหน่อย”
“ข้าขุนเขาอนันต์ไม่มีทางมียาพิษลับที่เจ้าพูดถึงนี้เด็ดขาด คุณชายน้อยตระกูลเซียว เจ้าตอนนี้ก็เป็นมังกรแท้จริงแล้ว ถึงแม้จะยังไม่เสร็จสิ้นพิธีสืบทอด แต่ก็ต้องรับผิดชอบต่อคำพูดของตนเอง!”
“การใส่ร้ายข้าขุนเขาอนันต์ ใส่ร้ายพระพุทธองค์ ถึงแม้จะเป็นจวนขุนพลเทวะ ก็ต้องให้คำอธิบาย!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เซียวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่นขึ้นมา:
“ดีนักขุนเขาอนันต์ ดีนักพระโพธิสัตว์ ท่านรู้จักขุนเขาอนันต์ดีแค่ไหนกัน ทุกเรื่องราวรึ? ถึงกับวันนี้ท่านมาสนับสนุนเจ้าเด็กนี่ มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่าเรื่องในปีนั้นก็เป็นท่านที่อยู่เบื้องหลังด้วย?!”
ซือคงฮุ่ยหยวนถึงกับเปลี่ยนสีหน้า สายตาเย็นชาจ้องมองเซียวเหยียน:
“ดี ดี ดี สมแล้วที่เป็นมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว เรื่องที่ไม่มีหลักฐานอ้าปากก็พูดได้!”
เซียวเหยียนเก็บรอยยิ้ม กล่าว “ข้าในเมื่อวันนี้กล้าพูด ย่อมมีวิธีพิสูจน์!”
เขามองไปยังฟางซือหยู หัวเราะเยาะ “ท่านป้าสอง ท่านคิดว่าข้าตอนนั้นยังเล็ก อะไรก็จำไม่ได้ แต่ข้าจะบอกท่าน ข้าจำได้ทุกอย่าง!”
คำพูดนี้ทำให้ฟางซือหยูถึงกับเปลี่ยนสีหน้า
เซียวเหยียนกลับมองไปยังฮูหยินท่านอื่นๆ กวาดตามองใบหน้าของพวกนางทีละคน:
“ข้าจำได้ว่าตอนอายุ 1 ขวบ ฮูหยินเก้าเคยปักถุงหอมให้ข้า!”
“ข้าจำได้ว่าตอนอายุ 1 ขวบ ข้าเคยกินน้ำนมของฮูหยินห้า!”
พูดถึงตรงนี้สามพี่น้องเซียวชิงหลวนอดไม่ได้ที่จะมองมารดาของตนเองอย่างประหลาดใจ
ถังโหรวซินกลับชะงักไป จากนั้นใบหน้าก็พลันแดงก่ำ ถลึงตาใส่เซียวเหยียนอย่างอับอายและโกรธเคือง พร้อมกันนั้นในใจกลับแอบตกใจ หรือว่าเซียวเหยียนจะจำเรื่องตอนอายุ 1 ขวบได้จริงๆ? พวกเขารู้ดีว่าเซียวเหยียนฉลาดเกินวัย นี่ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
เซียวเหยียนก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตอนอายุ 1 ขวบออกมาอย่างละเอียดราวกับนับสมบัติในบ้าน
เมื่อได้ยินเซียวเหยียนพูดจบ ทุกคนในสวนก็มองหน้ากันไปมา
เรื่องเหล่านี้ห่างไกลไปนาน พวกนางถึงกับค่อนข้างไม่มีความทรงจำแล้ว แต่ ณ เวลานี้ฟังเซียวเหยียนเอ่ยถึงดูเหมือนจะนึกถึงอะไรขึ้นมาได้บ้าง
เด็กคนนี้กลับจะจำเรื่องตอนอายุ 1 ขวบได้จริงๆ!