หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 162
พูดจบ ก็ราวกับสายลมพัดไป พุ่งจากไป
ลูกชายของตนเองทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บหนักขนาดนี้ เขาท้ายที่สุดแล้วก็ต้องไปดูหน่อย มิเช่นนั้นญาติพี่น้องนี้จะยังคบหากันต่อไปได้อย่างไร?
เซียวจิ้งอวี่หันกลับมา มองเซียวเหยียนแวบหนึ่ง สายตาซับซ้อน กล่าว “เหยียนเอ๋อร์ เจ้าทำไมถึงหุนหันพลันแล่นเช่นนี้”
เซียวเหยียนกลับหน้าไร้อารมณ์แล้ว ราวกับจมดิ่งอยู่ในความเงียบ เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวจิ้งอวี่ ใบหน้าของเขาเพียงแค่ค่อยๆ บีบยิ้มออกมาเล็กน้อย:
“ท่านอาห้า นี่คือสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นติดค้างข้า”
เซียวจิ้งอวี่ชะงักไปเล็กน้อย มองเขาอย่างสงสัย
เซียวเหยียนกลับไม่พูดละเอียด แต่หันหลังเดินไปยังสวนหลังเรือนบัวเขียว เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เรื่องราวในตอนนั้นย่อมต้องถูกเปิดโปงแล้ว
เซียวจิ้งอวี่มองแผ่นหลังของเซียวเหยียน แววตาสั่นไหวเล็กน้อย เขาในช่วงหลายปีมานี้ที่ได้สัมผัสกับเซียวเหยียน ก็พอจะเข้าใจอยู่บ้างว่าเขาไม่ใส่ใจเกียรติยศชื่อเสียงเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่การช่วงชิงมังกรแท้จริง เด็กคนนี้ไม่มีเหตุผลที่จะลงมือสังหารเลย
เป็นสาเหตุอะไรกันแน่?
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะไปที่สวนหลังก่อนแล้วค่อยว่ากัน ถือโอกาสดูอาการบาดเจ็บของเซียวจื่อเจี๋ย เมื่อเงาร่างวูบไหว เซียวจิ้งอวี่ก็หายไปแล้ว
ในสวน เซียวเทียนอู่และเซียวเมิ่งหลิงและรุ่นที่สามของตระกูลเซียวคนอื่นๆ ล้วนแต่ตกตะลึงมองเซียวเหยียน การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดเร็วเกินไป พวกเขาตอนนี้ยังไม่ทันได้ตั้งตัว
ในฝูงชน เซียวจื่อเซวียนก็ตะลึงงันอ้าปากค้าง จากพี่เหยียนที่ติดตามมาตลอดผู้นั้น เขากลับรู้สึกถึงความแปลกหน้าอยู่หลายส่วน
ทันใดนั้น เงาร่างของเซียวเทียนอู่ก็วูบไหว ขวางอยู่หน้าเซียวเหยียน “เจ้าจะไปไหน?”
เซียวเทียนอู่สายตาเย็นชา ใบหน้าแฝงไปด้วยความโกรธ จ้องมองเซียวเหยียน
ในฐานะพี่ชายคนโตในบรรดาน้องชายร่วมตระกูลน้องสาวร่วมตระกูลรุ่นที่สามของตระกูลเซียว สำหรับการกระทำของเซียวเหยียนเขารู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง และก็โกรธอย่างยิ่ง! เขากับเซียวเมิ่งหลิงล้วนแต่ยอมแพ้การช่วงชิงมังกรแท้จริง ก็ใช่ว่าจะไม่ใช่เพราะเห็นแก่น้องชายร่วมตระกูลสองคนนี้รึ?
เมื่อเห็นท่าทางที่โกรธเกรี้ยวของพี่ชายร่วมตระกูลผู้นี้ อารมณ์ในใจของเซียวเหยียนก็ได้เก็บงำไว้แล้ว สำหรับคนตรงหน้า เขากลับไม่มีความรู้สึกที่ไม่ดี กลับกันการแสดงออกก่อนหน้านี้ของอีกฝ่าย ทำให้เขาค่อนข้างมีความรู้สึกที่ดี
“ข้าจะไปดูเขา” เซียวเหยียนยิ้มเล็กน้อย
“อย่ามาเสแสร้งเลย เจ้าจงใจลงมือหนัก!” เซียวเทียนอู่โกรธ
เซียวเหยียนรอยยิ้มค่อยๆ หายไป มองเขาแวบหนึ่ง กล่าว “ถูกต้อง คือจงใจ”
“เจ้า!”
เซียวเทียนอู่ไม่คิดว่าเซียวเหยียนจะกล้ายอมรับง่ายดายเช่นนี้ โกรธจนรูม่านตาหดเล็กลง ไอพลังสามอมตะที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมา แต่ว่า เขาไม่ได้เคลื่อนไหว เพราะเขาคือผู้สืบทอดดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษตระกูลเซียว หากโจมตีเซียวเหยียน จะทำให้เขาทำลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณ
“ตอนแรกคิดว่าเจ้าพรสวรรค์เป็นเลิศ ข้าในตัวเจ้ายังได้เห็นท่วงทีของคุณชายเก้า ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นคนจิตใจเช่นนี้ เสียแรงที่ฝ่าบาทจะให้ความสำคัญกับเจ้าถึงเพียงนี้…”
เซียวเทียนอู่กัดฟันกรอด โกรธอย่างยิ่ง
“เจ้าคิดว่า เจ้าช่วงชิงตำแหน่งมังกรแท้จริงมาได้แล้ว ก็จะสามารถทำอะไรตามอำเภอใจได้แล้วรึ?”
เซียวเมิ่งหลิงก็เดินมาอยู่ข้างกายพี่ชายของตนเอง เคียงบ่าเคียงไหล่กัน แววตาเย็นชาจ้องมองเซียวเหยียน
เซียวเหยียนมองพวกเขาทั้งสองแวบหนึ่ง เงียบไปครู่หนึ่ง กล่าว “ข้าย่อมมีเหตุผลของข้า สองท่านหากต้องการจะรู้ ก็ตามข้าไปที่สวนหลังก็พอแล้ว”
“เหตุผลอะไร ที่จะทำให้เจ้าทำร้ายพี่น้องได้?!” เซียวเทียนอู่กล่าวอย่างโกรธเคือง
“พี่เทียนอู่ บางที… บางทีพี่เหยียนอาจจะมีเหตุผลจริงๆ ก็ได้นะขอรับ?” เซียวจื่อเซวียนเดินเข้ามาใกล้กล่าวอย่างระมัดระวัง
เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าอ้วนน้อย เซียวเหยียนก็มองไปทางเขา ในใจมีความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่าน ยิ้มให้เขา
เมื่อเห็นรอยยิ้มของเซียวเหยียน เซียวจื่อเซวียนก็พลันรู้สึกว่าความรู้สึกแปลกหน้านั้นหายไป ความรู้สึกที่คุ้นเคยก็กลับมาที่ร่างของเซียวเหยียนอีกครั้ง ในใจเขาสงบลงเล็กน้อย รู้สึกว่าตนเองดูเหมือนจะพูดถูกแล้ว ดังนั้นความกล้าก็เพิ่มขึ้นมาหลายส่วน กำลังจะเอ่ยปากอีกครั้ง ก็ได้ยินเซียวเมิ่งหลิงกล่าวเสียงเย็น:
“เจ้าหุบปาก เจ้ายังเล็ก เรื่องแบบนี้อย่ามายุ่ง!”
เซียวจื่อเซวียนอ้าปากเล็กน้อย กลับอ้ำอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร
เซียวชิงหลวนกับเซียวเฟยหยางและพี่น้องคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามา สายตาล้วนแต่ซับซ้อนมองเซียวเหยียน
เซียวชิงหลวนนึกถึงฝ่ามือที่เซียวเหยียนตบลงบนก้นของนางในวันนั้น ณ เวลานี้ในใจรู้สึกอับอายโกรธเคืองอยู่บ้างขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงความสงสัยอยู่หลายส่วน ถึงแม้ในวันนั้นเซียวเหยียนจะลงมือหนักอย่างยิ่ง ตีนางจนวันนั้นไม่กล้านั่งเก้าอี้ แต่นางกลับสัมผัสได้ว่า อีกฝ่ายเพียงแค่ลงมือสั่งสอนเท่านั้น ไม่ได้มีจิตสังหาร กับวันนี้แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ตนเองก็ถือว่าล่วงเกินเซียวเหยียนแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้เกิดจิตสังหารต่อตนเอง เห็นได้ว่าไม่ใช่คนโหดเหี้ยมกระหายเลือด
หรือว่า อย่างที่พี่ชายร่วมตระกูลเซียวเทียนอู่พูด เซียวเหยียนเป็นเพราะวันนี้เอาชนะเซียวจื่อเจี๋ยได้แล้ว ได้ตำแหน่งมังกรแท้จริงแล้ว ด้วยเหตุนี้ถึงได้เปิดเผยความดุร้ายออกมา ทำอะไรตามอำเภอใจ?
เซียวเฟยหยางมองเซียวเหยียนอย่างหวาดกลัวหดหู่ หากไม่ใช่เพราะพี่สาวคนโตอยู่ข้างกาย เขาค่อนข้างไม่กล้าเข้าใกล้ ในใจมีเงาต่อเซียวเหยียนอยู่แล้ว ณ เวลานี้รู้สึกว่ายิ่งขยายใหญ่ขึ้นไปอีก
“หึ แม่ข้าพูดไม่ผิด แม่ของเขาคือคนจากแดนรกร้างเทวะ ความดุร้ายยากจะแก้ไข มีแม่เช่นไรก็มีลูกเช่นนั้น!”
สองพี่น้องเซียวเฉินหยางกับเซียวหลิงเยว่ก็เดินเข้ามา หน้าเต็มไปด้วยความดูถูกมองเซียวเหยียน
สำหรับที่เซียวเหยียนแย่งชิงมังกรแท้จริงไป สองพี่น้องในใจล้วนแต่ค่อนข้างอิจฉา เซียวหลิงเยว่ยิ่งรู้สึกว่า หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้พ่อเรียกตนเองไว้ ให้ตนเองเข้าร่วมด้วย ก็จะยิ่งคึกคักกว่านี้ บางทีตนเองก็จะได้ออกหน้าบ้าง
เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย สายตาของเซียวเหยียนกลับเย็นลง พร้อมกันนั้นก็จับข้อมูลที่อีกฝ่ายพูดได้ แดนรกร้างเทวะรึ? แม่ไม่ใช่คนตระกูลเล็กๆ รึ ทำไมถึงจะมาจากแดนรกร้างเทวะ?
อยู่ในตระกูลเซียว และตั้งแต่เล็กติดตามท่านอาสอง ท่านอาห้า และท่านผู้เฒ่าโม่พูดคุยสัพเพเหระเป็นเพื่อน ข้อมูลชั้นยอดมากมายที่เซียวเหยียนรู้มาย่อมเหนือกว่าเจ้าเด็กน้อยรุ่นที่สามเหล่านี้ และแดนรกร้างเทวะก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องลับอะไร
นอกทวีปบูรพารุ่งโรจน์ที่ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์พิทักษ์รักษาอยู่ ในที่ที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ไม่เคยย่างเท้าเข้าไป โลกนอกชายแดนที่อสูรปีศาจชุกชุม ก็คือแดนรกร้างเทวะ ได้ยินมาว่า อสูรปีศาจในแดนรกร้างเทวะจะดุร้ายน่าสะพรึงกลัวกว่า ส่วน อสูรปีศาจรอบๆ ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์เหล่านี้ ล้วนแต่มาจากในแดนรกร้างเทวะที่อยู่รอดไม่ได้ ถูกขับไล่ไปยังขอบนอกของเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอเท่านั้น และในส่วนลึกของแดนรกร้างเทวะ สัตว์อสูรโบราณอาละวาด น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ขอบเขตจตุรภพก็ไม่ยอมย่างกรายเข้าไปง่ายๆ สำหรับคนในโลกใบนี้แล้ว แดนรกร้างเทวะเหมือนกับทะเลในยุคที่ไม่มีเทคโนโลยี ลึกลับ อันตราย และกว้างใหญ่ไพศาล!
“เจ้ารู้เรื่องของแม่ข้ารึ?” เซียวเหยียนจ้องมองอีกฝ่าย
เซียวหลิงเยว่เลิกคิ้ว “อย่างไร พ่อเจ้าไม่ได้บอกเจ้ารึ โอ้ ลืมไป เจ้ากับพ่อเจ้าตั้งแต่เล็กก็ไม่ได้อยู่ด้วยกัน อีกอย่างพ่อเจ้าควรจะพูดไม่ออกกระมัง ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นคนป่าเถื่อน…”
แปะ!
เซียวเหยียนตบหน้าฉาดใหญ่ รอยฝ่ามือสีแดงสดห้ารอยก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเซียวหลิงเยว่ ตีนางจนใบหน้ามีเลือดซึมออกมา ฟันถึงกับกระเด็นออกมาซี่หนึ่ง
“เซียวเหยียน!!”
ข้างๆ กัน เซียวเฉินหยางได้สติกลับมา เมื่อเห็นน้องสาวถูกตี ทันใดนั้นก็โกรธจัดจนจ้องมองเซียวเหยียนอย่างโกรธเคือง บนศีรษะถึงกับปรากฏลักษณ์วิญญาณ แต่ดวงวิญญาณวีรชนที่เขาสืบทอดมาไม่ใชบรรพบุรุษตระกูลเซียว แต่เป็นดวงวิญญาณวีรชนตระกูลหรง! ดังนั้น เขาหากลงมือต่อเซียวเหยียน ก็จะไม่ทำลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณ