หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 161
“ซือคงฮุ่ยหยวน!”
เสียงตะคอกอันเกรี้ยวกราดดังขึ้น จากนั้นคือเซียวจิ้งอวี่ในชุดคลุมสีขาวที่เคลื่อนไหวราวกับหายตัวเข้ามาขวางอยู่เบื้องหน้าเซียวเหยียน ดวงตาทั้งสองข้างที่ปกติอ่อนโยนของเขา ในยามนี้กลับสาดประกายเย็นเยียบราวกับสายฟ้า ทำให้บรรยากาศทั่วทั้งสวนดูเหมือนจะลดต่ำลงในทันที
เขาไม่ได้เรียกขานอีกฝ่ายด้วยนามทางพุทธว่า “พระโพธิสัตว์มหาปราชญ์” แต่กลับเรียกชื่อจริงของซือคงฮุ่ยหยวน นี่นับว่าไม่เกรงใจอย่างยิ่งแล้ว!
ซือคงฮุ่ยหยวนกลับหันมามองเขาอย่างเย็นชา:
“การช่วงชิงมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว ถึงกับลงมือสังหาร หากไม่ใช่เพราะข้าลงมือทันท่วงที เกรงว่าวัชรเทพฟ้าดินคงจะตายไปแล้ว หรือว่าท่านยังจะมาโทษข้ารึ?”
คำพูดนี้ทำให้เซียวจิ้งอวี่ถึงกับชะงักไปชั่วครู่ เขาโกรธเพราะอีกฝ่ายเข้ามาแทรกแซงการคัดเลือกมังกรแท้จริงของตระกูลเซียว แต่หากตอนนี้จะกล่าวโทษ ก็เท่ากับเป็นการยอมรับโดยปริยายว่ายินยอมให้เซียวเหยียนสังหารเซียวจื่อเจี๋ยอย่างนั้นรึ?
นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้
เมื่อครู่หากซือคงฮุ่ยหยวนไม่ลงมือ เขาก็จะลงมือเช่นกัน ด้วยระดับบำเพ็ญขอบเขตจตุรภพ ต่อให้เพียงแค่ลืมตาครึ่งเดียว ก็ยังทันที่จะขัดขวาง
“นี่คือการช่วงชิงมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวข้า เหยียนเอ๋อร์ย่อมมีวิจารณญาณของตนเอง ขอให้พระโพธิสัตว์เคารพตนเองด้วย!”
ในที่สุด เซียวจิ้งอวี่ก็ยังคงกล่าววาจาเพื่อกู้หน้ากลับคืนมา ขณะเดียวกัน คำพูดนี้ก็เป็นการพูดให้คนอื่นฟังด้วย เขาเป็นการเปิดทางให้เซียวเหยียน
ชั่วพริบตาเมื่อครู่ เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเซียวเหยียนได้เคลื่อนจิตสังหารแล้ว เขาผู้เคยสังหารอสูรนับไม่ถ้วนที่นอกชายแดน การรับรู้ต่อจิตสังหารของเขานั้นเฉียบคมอย่างยิ่ง
แต่ว่า นอกจากเซียวเหยียนแล้ว เขายังรับรู้ได้ว่าเซียวจื่อเจี๋ยก็มีจิตสังหารเช่นกัน!
ความสัมพันธ์ของเด็กรุ่นหลังสองคนนี้ ไม่ได้สงบสุขเหมือนพี่น้องร่วมตระกูลคนอื่นๆ ไม่ต้องพูดถึงการเปรียบเทียบกับรุ่นบิดาของพวกเขา ยุคที่เก้าบุตรชายตระกูลเซียวรักใคร่กลมเกลียวกันแล้ว ถึงแม้จะเป็นสายเลือดญาติสนิท แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ห่างกันอยู่ชั้นหนึ่ง
เซียวจิ้งอวี่อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เพิ่งจะเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก ในประวัติศาสตร์พันปีของตระกูลเซียว ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นราชวงศ์ที่สืบทอดสายเลือดเดียวกันก็ยังเคยมีการต่อสู้แย่งชิงที่นองเลือด เพียงแต่ถูกปกปิดและกดข่มไว้เท่านั้น ด้วยเหตุนี้เอง ตระกูลเซียวถึงได้มีการทดสอบจิตใจ ความรักใคร่ปรองดองคือคำสอนของบรรพบุรุษ
“หึ!”
ซือคงฮุ่ยหยวนรู้ดีว่าเซียวจิ้งอวี่กำลังปากแข็ง แต่กลับแค่นเสียงเย็นชา กล่าวว่า:
“ดวงตาของเฉียนเฟิงต้องได้รับการรักษาทันที มิเช่นนั้นหากกระทบกระเทือนถึงสมอง เกรงว่าจะกลายเป็นคนปัญญาอ่อน พวกท่านตระกูลเซียวจะยังจัดการหรือไม่?!”
“จื่อเจี๋ย!”
ฟางซือหยูเมื่อได้ยินคำพูดนี้ กลับตกใจจนหน้าถอดสี ณ เวลานี้คุณหนูตระกูลหลิวผู้เคยสง่างามหาที่เปรียบมิได้ผู้นี้ ไหนเลยจะยังสนใจการเสแสร้งยิ้มแย้มแม้แต่น้อย รีบวิ่งเข้ามาด้วยความเร็วของขอบเขตสิบห้าลี้
สะใภ้ตระกูลเซียวโดยพื้นฐานแล้วล้วนแต่มีพื้นฐานการฝึกยุทธ์ น้อยครั้งที่จะมีคนอ่อนแอ อีกทั้งตระกูลเซียวยังมีสมบัติล้ำค่าโอสถลับนับไม่ถ้วน ถึงแม้พรสวรรค์จะธรรมดา ก็สามารถกองจนถึงขอบเขตสิบห้าลี้ได้ เพราะภายใต้ขอบเขตเทวะมนุษย์ อาศัยทรัพยากรและพรสวรรค์กระดูก ก็สามารถเลื่อนระดับขึ้นไปได้โดยตรง! นี่คือผลของการเร่งความเร็วในช่วงต้นที่รากฐานของมหาอำนาจนำมาให้
ฟางซือหยูพุ่งมาอยู่หน้าซือคงฮุ่ยหยวน มองดูบุตรชายที่เบ้าตาเสียบด้วยตะเกียบ เลือดสดไหลทะลักไม่หยุด ทันใดนั้นก็เจ็บปวดใจจนน้ำตาไหลออกมา นางตัวสั่นเทา อยากจะสัมผัส แต่กลับไม่กล้า ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ก็หันกลับมาอย่างแรง จ้องมองเซียวเหยียนอย่างโกรธแค้น:
“เจ้าสารเลวน้อย เขาคือพี่ชายร่วมตระกูลของเจ้า เจ้ากลับลงมือสังหารหนักหน่วงถึงเพียงนี้!”
ในแววตาของเซียวเหยียนเหลือเพียงความเสียดาย ที่ไม่ได้สังหารอีกฝ่ายโดยตรง
เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย มุมปากของเขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน พี่ชายร่วมตระกูลรึ? ท่านก็ยังเป็นท่านแม่รองที่แสนดีของข้ามิใช่รึ แต่ท่านกลับทำอะไรลงไป?
เบื้องหน้า ถังซู่อิงเมื่อมองดูการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ใบหน้าก็ไร้สีเลือด ประคำพุทธที่กินเจสวดมนต์มานานหลายปี เกือบจะถูกบีบจนขาด เรื่องราวของการสูญเสียบุตรชายทั้งหก ทำให้นางเมื่อได้เห็นเลือดของคนรุ่นหลังอีกครั้ง ก็มีความรู้สึกวิงเวียนศีรษะ แต่ท้ายที่สุดแล้วนางก็เคยดูแลตระกูลเซียวมานานหลายปี ในไม่ช้าก็เก็บอารมณ์กลับมาได้เอ่ยปาก:
“วันนี้ก็ไม่เช้าแล้ว ในเมื่อมังกรแท้จริงของตระกูลเซียวข้าได้ถูกคัดเลือกแล้ว ทุกท่านก็เชิญกลับไปเถิด”
คำพูดนี้กล่าวอย่างเกรงใจ แต่ใครก็รู้ดีว่า หญิงชราไม่ต้องการให้คนอยู่ดูเรื่องตลกแล้ว นี่ทำให้คนไม่น้อยแอบเสียดาย เด็กน้อยสองคนดุร้ายถึงเพียงนี้ ความแค้นที่ซ่อนอยู่ข้างในส่วนใหญ่คงจะน่าสนใจไม่น้อย
ไป๋เฟิงอู่รีบลุกขึ้นมายืน จัดการคน ส่งแขกเหรื่อในงานเลี้ยงทั้งหมดออกจากจวน
เซียวจ้านเฉิงสีหน้าย่ำแย่ แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาจะดุว่าเซียวเหยียน อดกลั้นความโกรธและอารมณ์ ส่งปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนและจ้าวไห่ด้วยตนเองออกจากสวน ทั้งสองคนก็รู้ดีถึงความกระอักกระอ่วนที่ตระกูลเซียวกำลังเผชิญอยู่ ก็ไม่ได้อยู่ต่อ
สำหรับที่เซียวเหยียนลงมืออย่างโหดเหี้ยม พวกเขาถึงแม้จะประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้ตกใจมากนัก บุตรหลานตระกูลใหญ่ ท้ายที่สุดแล้วก็จะมีความแค้นที่คนนอกไม่รู้ อีกอย่างเรื่องราวมันเกี่ยวกับการแข่งขันมังกรแท้จริง กระบี่ดาบไร้ตา เก้าบุตรชายรุ่นก่อนของตระกูลเซียวที่ไม่มีการต่อสู้ที่นองเลือดเกิดขึ้น ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะคุณชายเก้าโดดเด่นเกินไป บวกกับเป็นพี่น้องร่วมท้องเดียวกัน ความสัมพันธ์ใกล้ชิดถึงได้เป็นเช่นนั้น
เมื่อเทียบกับความโหดเหี้ยมของเซียวเหยียนแล้ว พวกเขากลับตกใจกับความแข็งแกร่งที่เซียวเหยียนแสดงออกมาในชั่วครู่นั้นมากกว่า นี่ได้เกินกว่าขอบเขตสิบห้าลี้ที่พวกเขาเคยเห็นมามากเกินไปแล้ว
พลังที่ไพศาลที่เซียวจื่อเจี๋ยระเบิดออกมาในยามคับขัน หากไม่ใช่เคล็ดวิชาลับบางอย่าง ก็คือพลังจากภายนอก อาจารย์ของเขาคือพระพุทธองค์ มีไพ่ตายเช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจ แต่ไม่คิดว่าจะยังไม่ทันจะได้แสดงออกมาเท่าไหร่ ก็ถูกเซียวเหยียนตีจนแตกพ่ายอย่างแรง และยังเกือบจะถูกฆ่าตาย
มังกรแท้จริงรุ่นนี้ของตระกูลเซียวมิอาจดูแคลน!
“วิถีกระบี่ของเจ้าเด็กนั่นจะบรรลุถึงระดับนั้นได้อย่างไร เป็นไปได้อย่างไรกัน…”
ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนก่อนจะจากไป ก็ยังคงมองไปยังเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่กลางสนามแวบหนึ่ง ความตกตะลึงในใจได้สงบลงแล้ว ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย หลายปีก่อน ในแววตาของเด็กน้อยคนนั้นไม่มีความลุ่มหลงในกระบี่เลยแม้แต่น้อย เหมือนกับเห็นกิ่งไม้กิ่งหนึ่งไม่มีอะไรแตกต่าง จิตใจเช่นนี้ จะสามารถฝึกฝนเจตนากระบี่ที่ดุดันและโหดเหี้ยมเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร?!
“เร็ว เร็วเข้า ช่วยลูกข้าด้วย!”
ในขณะที่แขกเหรื่อเต็มสวนกำลังทยอยจากไป ฟางซือหยูก็รีบกล่าวกับซือคงฮุ่ยหยวนและหญิงชรา
ถังซู่อิงก็รู้ดีว่าชักช้าไม่ได้ รีบนำทาง ให้ซือคงฮุ่ยหยวนนำเซียวจื่อเจี๋ยไปยังสวนหลังเรือนบัวเขียว พร้อมกันนั้นก็สั่งให้คนไปตามหมอเทวดาในตระกูลมา ฟางซือหยูติดตามไป ฮูหยินคนอื่นๆ เมื่อเห็นท่าทางเช่นนั้น ก็ตามไปด้วย อยากจะดูว่าอาการบาดเจ็บของเซียวจื่อเจี๋ยเป็นอย่างไร ตอนนี้การช่วยชีวิตเขากลับมาสำคัญที่สุด
เซียวจ้านเฉิงหลังจากที่ส่งปรมาจารย์กระบี่และคนอื่นๆ จากไปแล้ว ก็กลับมายังในสวน เขาก้าวเดินไปยังเซียวเหยียน จ้องมองเขาอย่างโกรธเคือง
ณ เวลานี้รอบๆ ไม่มีแขกเหรื่อแล้ว เซียวจ้านเฉิงจ้องมองเซียวเหยียนอย่างโกรธเคือง กล่าว:
“ข้าไม่ได้สั่งสอนเจ้า แต่เจ้าก็เหิมเกริมเกินไปแล้ว!”
เซียวเหยียนกำลังจะเล่าเรื่องยาพิษให้เขาฟัง เมื่อได้ยินคำพูดนี้ กลับถามกลับไป “ท่านไม่ได้ยินรึว่าผู้หญิงคนนั้นเมื่อครู่เรียกข้าว่าอะไร?”
“เจ้า!”
เซียวจ้านเฉิงโกรธจัด เขาย่อมได้ยินอยู่แล้ว แต่คิดว่าเป็นเพราะพี่สะใภ้สองเป็นห่วงชีวิตของเฉียนเฟิง ความเกลียดชังจึงเกิดขึ้นจนปากไม่เลือกคำ:
“ข้าจะไปดูเฉียนเฟิงก่อนว่าเป็นอย่างไร กลับมาค่อยจัดการเจ้า!”