หมื่นวิถี… หนึ่งกระบี่ พิฆาตสวรรค์! - ตอนที่ 159
บทที่ 159
เมื่อเห็นการกระทำของเซียวเหยียน เซียวจื่อเจี๋ยก็พลันตะลึงงัน จากนั้น เขาก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับไม่อยากจะเชื่อ ทั่วร่างสั่นเทาด้วยความโกรธ:
“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
“ใช้กระบี่เกรงว่าจะทำเจ้าบาดเจ็บ ใช้ตะเกียบนี่แหละ”
เซียวเหยียนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม แต่ในใจกลับเป็นจิตสังหารที่เย็นเยียบ
เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียน ทุกคนในสวนก็ตกตะลึงไป สงสัยว่าหูของตนเองมีปัญหา
เมื่อเผชิญหน้ากับขอบเขตสิบห้าลี้ในระดับเดียวกัน ทั้งยังเป็นศิษย์สายตรงของพระพุทธองค์ เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะระดับสุดยอดอย่างเซียวจื่อเจี๋ย เซียวเหยียนกลับตั้งใจจะใช้เพียงตะเกียบอันเดียวต่อสู้รึ?
อะไรเรียกว่าหนุ่มสาวเลือดร้อน วันนี้พวกเขาในที่สุดก็ได้เห็นกับตาแล้ว!
นี่ไม่ใช่ความบ้าคลั่งแล้ว แต่เป็นการดูหมิ่นอย่างสิ้นเชิง ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา!
ข้างโต๊ะ เซียวจ้านเฉิงสีหน้าพลันเปลี่ยนไป ทั้งตกใจทั้งในแววตาก็เต็มไปด้วยความโกรธ
ก่อนหน้านี้เพียงแค่รู้สึกว่าเซียวเหยียนเลือดร้อน เขายังพอจะเข้าใจได้ ท้ายที่สุดแล้วไม่มีใครสั่งสอน อายุ 14 ปีก็บรรลุถึงระดับบำเพ็ญที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เลี่ยงไม่ได้ที่จะเลือดร้อน
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เลือดร้อนแล้ว แต่คือการพองตัวถึงขีดสุด!
หากเผชิญหน้ากับขอบเขตสิบห้าลี้ทั่วไป บางทีอาจจะยังมีโอกาสชนะ แต่เซียวจื่อเจี๋ยคือศิษย์ของพระพุทธองค์!
อีกอย่าง ถึงแม้เซียวเหยียนจะมีฝีมือเช่นนี้จริงๆ แล้วจะทำไม?
ใช้ตะเกียบอันเดียวเอาชนะพี่ชายร่วมตระกูลของตนเอง นี่สำหรับเซียวจื่อเจี๋ยแล้วเป็นการทำร้ายที่หนักหน่วงเพียงใด จะทำให้เขาตลอดชีวิตเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้ ถึงกับจิตวิถีพังทลาย ชีวิตนี้ก็จบสิ้นไปแล้ว!
หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ เซียวจ้านเฉิงจะมีหน้าไปพบพี่ชายที่ล่วงลับไปแล้วได้อย่างไร?
ที่โต๊ะเดียวกัน ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนกับจ้าวไห่ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจ ไม่คาดคิดเลยว่าเด็กหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ผู้นี้จะบ้าคลั่งถึงเพียงนี้
ใช้ตะเกียบอันเดียวสังหารอัจฉริยะ เป็นไปได้อย่างไร?
เขาใช้ตะเกียบแทนกระบี่รึ? ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนคิดในใจ ดูจากท่าทีของเซียวเหยียนแล้ว บวกกับตระกูลเซียวก็มอบกระบี่เลื่องชื่้อให้เขา ส่วนใหญ่คงจะฝึกฝนวิถีกระบี่
เพียงแต่ เมื่อนึกถึงแววตาของเด็กน้อยในวันนั้น ในใจเขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบส่ายหน้า ก่อนหน้านี้เมื่อพูดถึงกระบี่เลื่องชื่้อราตรีนิรันดร์นั้น ในใจเขาก็ไม่พอใจแล้ว ตอนนี้ยิ่งรู้สึกว่าตระกูลเซียวได้นำกระบี่เลื่องชื่้อกลับฝังลงอีกแล้ว
เด็กคนนี้ไม่มีทางที่จะมีความสำเร็จในวิถีกระบี่ได้เลย!
เมื่อเทียบกับทั้งสามท่านนี้แล้ว ฟางซือหยูกับปรมาจารย์ดาบสวี่ชางหลงและคนอื่นๆ กลับทั้งตกใจทั้งโกรธ พร้อมกันนั้นก็มีความยินดีอยู่แวบหนึ่ง
เซียวเหยียนบ้าคลั่งถึงเพียงนี้ คือการหาทางตายเอง!
ความคิดนี้ก็เป็นความคิดที่ปรากฏขึ้นในใจของแขกเหรื่อส่วนใหญ่เช่นกัน อัจฉริยะก็คืออัจฉริยะจริงๆ แต่บนร่างก็มีนิสัยเสียของอัจฉริยะ และนิสัยเสียประเภทนี้ง่ายที่สุดที่จะทำให้อัจฉริยะต้องตายก่อนวัยอันควร!
“เจ้า…”
เซียวจื่อเจี๋ยจ้องเขม็งไปที่เซียวเหยียน ถึงแม้เด็กหนุ่มผู้นั้นจะใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่อบอุ่น แต่เขากลับสามารถผ่านสายตาของเขา สัมผัสได้ถึงความดูแคลนนั้น
“ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้!”
เซียวจื่อเจี๋ยกัดฟัน กล่าวทีละคำ
ไอพลังทั่วร่างของเขาก็พลันพองตัวขึ้น พัดพาเสื้อคลุมทั่วร่างให้ปลิวไสว ร่างกายก็พลันตวัดกระบี่ กัดฟันกรอดเสียงเบา:
“รับกระบี่ข้า!!”
เซียวเหยียนยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าก็เก็บงำลงแล้ว แม้แต่รอยยิ้มเยาะเย้ยจอมปลอมก็ไม่มีความสนใจแล้ว
ปราณกระบี่ที่สว่างไสวก็พลันฟันเข้ามา พัดชายเสื้อของเซียวเหยียนให้ไหวเอน เส้นผมปลิวไสว
เขาถือตะเกียบในมือ สะบัดเบาๆ ก็เป็นปราณกระbี่สายหนึ่งที่บินออกไป
เสียงดังปัง! ปราณกระบี่สองสายก็ชนกันหักล้างในทันที ฝุ่นดินบนพื้นก็ม้วนตัวขึ้น
โต๊ะเก้าอี้และบ้านเรือนรอบๆ มีพลังของเซียวจิ้งอวี่ปกคลุมอยู่ ย่อมไม่ได้รับผลกระทบ
แต่เมื่อเห็นทั้งสองคนลงมือแล้ว เซียวจิ้งอวี่ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่า ยังไม่ได้เชิญดวงวิญญาณวีรชนของบรรพบุรุษในศาลออกมา เพื่อคลายสัตย์สาบานแห่งจิตวิญญาณให้พวกเขาทั้งสองชั่วคราว แต่ในไม่ช้า เขาก็ได้สติกลับมา ทั้งสองคนนี้ไม่ใช่ผู้ที่สืบทอดวิญญาณจากบรรพบุรุษตระกูลเซียว ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลเลยว่าจะทำร้ายอีกฝ่ายจนกระทั่งทำลายสัตย์สาบานบาดเจ็บ
“เจ้าเด็กนี่…”
เซียวจิ้งอวี่พึมพำในใจ สายตากลับจ้องมองในสนาม เดิมทีเขาก็รู้สึกว่าเซียวเหยียนจะต้องชนะอย่างแน่นอน แต่ ณ เวลานี้เซียวเหยียนโอ้อวดถึงเพียงนี้ เขากลับค่อนข้างตึงเครียดขึ้นมา
การปะทะกันชั่วครู่ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใช้พลังจริง แต่ต่างฝ่ายต่างกลับสูสีกัน อดไม่ได้ที่จะทำให้คนรอบข้างรู้สึกตกใจ
“หืม?”
ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนสายตาเคร่งขรึมขึ้น ปราณกระบี่ที่เจ้าเด็กนั่นสะบัดออกมาเมื่อครู่ กลับมีรสชาติที่เป็นธรรมชาติ
เซียวจื่อเจี๋ยสายตาเย็นชา ในแววตาจิตสังหารปรากฏขึ้น เขาก็ไม่คิดว่าพลังควบคุมสิ่งของของอีกฝ่ายจะหนาแน่นถึงเพียงนี้ ณ เวลานี้ก็ไม่ได้ออมมืออีกต่อไป ทันใดนั้นก็ยกระดับไอพลังถึงจุดสูงสุด ราวกับเทพสงครามที่ถือกะบี่
“เคล็ดวิชากระบี่ จันทราทอแสง!!”
ที่เซียวจื่อเจี๋ยลงมือก็คือกระบวนท่าสังหารที่แข็งแกร่งที่สุด จะเอาชนะเซียวเหยียนให้ได้ในกระบวนท่าเดียว!
เจตนากระบี่ที่น่าสะพรึงกลัวรวมตัวกันอยู่ในฝ่ามือของเขา ปราณกระบี่ที่คมกริบก็แผ่ออกไป แขกเหรื่อรอบๆ ล้วนแต่เปลี่ยนสีหน้า มีความรู้สึกเหมือนลำคอถูกกรีด
“คือเพลงกระบี่สมุทรไร้ขอบเขตของตระกูลเซียว!”
“กลับบรรลุถึงขั้นที่สามแล้ว อายุน้อยๆ ก็บรรลุถึงระดับนี้แล้วรึ?”
“พรสวรรค์วิถีกระบี่สูงส่งนัก กระบี่นี้หากไม่ใช่ปรมาจารย์ก็ยากที่จะรับ!”
ทุกคนต่างก็ตกตะลึง สายตาเคร่งขรึม
หลิวรั่วซีที่อยู่นอกพื้นที่ว่างอุ้มกล่องกระบี่ไว้ ในแววตากลับปรากฏประกายแสงขึ้นมา กระบี่นั้น ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก! แต่… ดูเหมือนจะแตกต่างจากที่เห็นในวันนั้น ดูเรียบง่ายกว่ามาก
เซียวเหยียนเมื่อเห็นเคล็ดวิชากระบี่ที่อีกฝ่ายใช้ออกมา สายตาก็เย็นชาเฉยเมย เพียงแค่ระดับสมบูรณ์แบบก็เก่งกาจอยู่หรอก แต่… ยังไม่พอให้ดู!
ตะเกียบในมือของเขาค่อยๆ ยกขึ้น
ในทันใดนั้น แสงที่เจิดจ้าก็เบ่งบานออกมาจากปลายนิ้วของเขา
สมุทรไร้ขอบเขต...
จันทราทอแสง!
ดวงจันทร์กระจ่างดวงหนึ่ง ก็พลันส่องสว่างไปทั่วทั้งสวน และยังส่องสว่างดวงตานับไม่ถ้วนคู่!
ถึงแม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ความเจิดจ้าของดวงจันทร์กระจ่างดวงนั้น ก็ไม่สามารถถูกบดบังได้ เจิดจ้าอย่างยิ่ง
ขณะที่ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนกำลังเสียดายต้นกล้าวิถีกระบี่อย่างเซียวจื่อเจี๋ย น่าเสียดายที่ไม่ได้เข้าสำนักของตนนี้เอง ณ เวลานี้ ดวงตาของเขากลับพลันเบิกกว้างขึ้น รอยย่นขอบเปลือกตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้น ดูเหมือนจะถูกเบิกจนตึงทั้งหมด
นั่นคือ… เข้าสู่แดนแท้จริง?!!
ปรมาจารย์กระบี่หลี่ชางเสวียนพลันลุกขึ้นยืน เสียกิริยาไปแล้ว ไม่อยากจะเชื่อมองไปยังเด็กหนุ่มผู้นั้น
นอกจากเขาแล้ว ศิษย์ทั้งสี่ของเขา รวมถึงเยว่ชิงเหอ บนใบหน้าล้วนแต่ปรากฏสีหน้าที่ตกตะลึงอย่างยิ่ง มองภาพนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาล้วนแต่เป็นผู้ฝึกกระบี่ จะมองไม่ออกถึงความน่าสะพรึงกลัวและล้ำเลิศของกระบี่นี้ได้อย่างไร!
แสงบนกำแพงเมืองในอดีต ส่องสว่างฟ้าดินอีกครั้ง
มือที่อุ้มกล่องกระบี่สีดำของหลิวรั่วซีออกแรงแน่นขึ้น กระดูกนิ้วขาวซีด ในแววตาเต็มไปด้วยแสงนั้นและแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม
“พี่เหยียน!” อีกแห่งหนึ่งเซียวจื่อเซวียนก็ตื่นเต้นจนกำหมัดแน่น
“อะไรนะ?” ฟางซือหยูเมื่อเห็นดวงจันทร์กระจ่างนั้น สายตาที่เดิมทีเย้ยหยันก็พลันแข็งทื่อ พูดไม่ออกอยู่บ้าง
ข้างกายนางปรมาจารย์ดาบสวี่ชางหลง พระโพธิสัตว์ซือคงฮุ่ยหยวนและคนอื่นๆ ก็ล้วนแต่ตกใจ ไม่คิดว่าเซียวเหยียนนอกจากระดับบำเพ็ญแล้ว เพลงกระบี่จะบรรลุถึงระดับนี้ นี่คืออัจฉริยะวิถีกระบี่ที่พันปีจะมีสักครั้งโดยแท้จริง!
และ ณ เวลานี้ ผู้ที่รู้สึกได้ลึกซึ้งที่สุดกลับคือเซียวจื่อเจี๋ย เขาตกตะลึงอย่างยิ่ง ตนเองบรรลุถึงระดับสมบูรณ์แบบก็เก่งกาจอย่างยิ่งแล้ว ตอนนั้นท่านอาสามในวัยขนาดนี้ ยังไม่สู้เขาเลย แต่เด็กหนุ่มตรงหน้ากลับ…
ไม่รอให้เขาคิดมาก ดวงจันทร์กระจ่างดวงนั้นก็ได้บดขยี้เข้ามาแล้ว จากตะเกียบอันหนึ่ง
เซียวจื่อเจี๋ยเบิกตากลมโต ความอัปยศอย่างใหญ่หลวงทำให้เขาเปล่งเสียงคำราม เส้นผมปลิวไสวพลางคำรามลั่น “ทะลวง!!”